Psyche
alle pijlers
Moeder met schizofrenie
zaterdag 26 september 2015 om 22:46
Hallo allemaal,
Ik wil dit even van me af schrijven omdat ik er al langere tijd mee zit.
Als je denkt me te herkennen oid, hou dit aub voor je.
Laat ik bij het begin beginnen,
Ik werd geboren, 3 maanden te vroeg. Mijn moeder had tijdens de zwangerschap al last van hallucinaties en dergelijke. Toen ik 11 maanden oud was werd ze opgenomen bij de ggz.
Als kind moest ik 2x per week mee bij haar op bezoek, op woensdagmiddag en zaterdagmiddag. Inmiddels ben ik 18 jaar oud en mag ik zelf bepalen wanneer ik haar bezoek. Ik betrap mezelf er echter op dat ik nooit meer vrijwillig naar haar toe ga. Alleen met verjaardagen, kerst en dergelijke ga ik mee.
Dit komt omdat ik het erg lastig vind om haar te bezoeken. Ik heb alles wat er is gebeurd nog niet helemaal verwerkt en heb er vaak ook veel moeite mee.
Als ik bij haar ben is ze erg druk. Ze kan geen hoogte van me krijgen en behandeld me vaak alsof ik nog erg jong ben. Ik ga vaak met een rot gevoel bij haar weg.
Mijn vader gaat nog steeds om de twee weken bij haar op bezoek en heeft mij en mijn zus in zijn eentje opgevoed.
Mijn moeder heeft een tijd terug ook een boek geschreven met haar verhaal daar in. Dit boek heeft ze ook uitgegeven. Toen ik 16 jaar oud werd gaf ze me dit voor mijn verjaardag. Een jaar later was ik eindelijk zo ver dat ik er een stuk in kon lezen maar dit viel me erg zwaar en heb het daarna ook weg gelegd.
Nu is mijn vraag hoe ik dit het beste aan kan pakken allemaal. Ik wil wel iets voor haar doen omdat ze het erg fijn vindt als ik er ben maar ik vind het zo vermoeiend en moeilijk om naar haar toe te gaan en me dan fatsoenlijk te gedragen. Mijn zus heeft een beetje hetzelfde probleem maar zij gaat er nog regelmatig naar toe.
Er zijn nog zo veel andere dingen die ik waarschijnlijk had moeten vertellen maar dat komt op dit moment even niet in me op. In ieder geval bedankt voor het lezen.
Liefs.
Ik wil dit even van me af schrijven omdat ik er al langere tijd mee zit.
Als je denkt me te herkennen oid, hou dit aub voor je.
Laat ik bij het begin beginnen,
Ik werd geboren, 3 maanden te vroeg. Mijn moeder had tijdens de zwangerschap al last van hallucinaties en dergelijke. Toen ik 11 maanden oud was werd ze opgenomen bij de ggz.
Als kind moest ik 2x per week mee bij haar op bezoek, op woensdagmiddag en zaterdagmiddag. Inmiddels ben ik 18 jaar oud en mag ik zelf bepalen wanneer ik haar bezoek. Ik betrap mezelf er echter op dat ik nooit meer vrijwillig naar haar toe ga. Alleen met verjaardagen, kerst en dergelijke ga ik mee.
Dit komt omdat ik het erg lastig vind om haar te bezoeken. Ik heb alles wat er is gebeurd nog niet helemaal verwerkt en heb er vaak ook veel moeite mee.
Als ik bij haar ben is ze erg druk. Ze kan geen hoogte van me krijgen en behandeld me vaak alsof ik nog erg jong ben. Ik ga vaak met een rot gevoel bij haar weg.
Mijn vader gaat nog steeds om de twee weken bij haar op bezoek en heeft mij en mijn zus in zijn eentje opgevoed.
Mijn moeder heeft een tijd terug ook een boek geschreven met haar verhaal daar in. Dit boek heeft ze ook uitgegeven. Toen ik 16 jaar oud werd gaf ze me dit voor mijn verjaardag. Een jaar later was ik eindelijk zo ver dat ik er een stuk in kon lezen maar dit viel me erg zwaar en heb het daarna ook weg gelegd.
Nu is mijn vraag hoe ik dit het beste aan kan pakken allemaal. Ik wil wel iets voor haar doen omdat ze het erg fijn vindt als ik er ben maar ik vind het zo vermoeiend en moeilijk om naar haar toe te gaan en me dan fatsoenlijk te gedragen. Mijn zus heeft een beetje hetzelfde probleem maar zij gaat er nog regelmatig naar toe.
Er zijn nog zo veel andere dingen die ik waarschijnlijk had moeten vertellen maar dat komt op dit moment even niet in me op. In ieder geval bedankt voor het lezen.
Liefs.
zaterdag 26 september 2015 om 22:55
zaterdag 26 september 2015 om 22:56
zaterdag 26 september 2015 om 23:08
quote:bonuhbakkie schreef op 26 september 2015 @ 22:53:
Lijktij moeilijk en heftig om in je eentje mee om te gaan. Heb je iemand om mee te praten?
Ik vertel het eigenlijk nooit aan iemand, alleen als ze er naar vragen. Veel vriendinnen weten het niet eens.
De enige met wie ik er echt over kan praten is mijn vader omdat hij haar natuurlijk ook goed kent en precies weet hoe ze is. Voor 'buitenstaanders' lijkt het me lastig te beoordelen omdat ieder persoon met psychische problemen natuurlijk weer anders is.
Helaas zijn mijn vader en ik beide niet zo'n praters dus erg veel word er niet over gepraat.
Verder iedereen erg bedankt voor de lieve reacties.
Lijktij moeilijk en heftig om in je eentje mee om te gaan. Heb je iemand om mee te praten?
Ik vertel het eigenlijk nooit aan iemand, alleen als ze er naar vragen. Veel vriendinnen weten het niet eens.
De enige met wie ik er echt over kan praten is mijn vader omdat hij haar natuurlijk ook goed kent en precies weet hoe ze is. Voor 'buitenstaanders' lijkt het me lastig te beoordelen omdat ieder persoon met psychische problemen natuurlijk weer anders is.
Helaas zijn mijn vader en ik beide niet zo'n praters dus erg veel word er niet over gepraat.
Verder iedereen erg bedankt voor de lieve reacties.
zaterdag 26 september 2015 om 23:14
Lijkt me heel zwaar om een moeder te hebben met zo'n vreselijke, zware ziekte. Het lijkt me voor je moeder ook vreselijk. Schizofrenie is in mijn ogen de meest vreselijke ziekte die er bestaat, het moet echt vreselijk zijn om je eigen waarnemingsysteem niet te kunnen vertrouwen. In hoeverre heeft je moeder ziekte-inzicht?
You know how I know? Because I reeaally think so!
zaterdag 26 september 2015 om 23:19
Ze is je moeder, maar tegelijk is ze ook een buitenstaander.
Want ze ziet je maar heel beperkt, heeft je maar heel beperkt weten opgroeien, ...
Als zij niet officieel je moeder zou zijn, zou ik er zelf jammer genoeg meer een "verre tante"-gevoel bij hebben.
Nog meer omdat je elkaar dus maar een aantal keer per jaar ziet.
Lijkt mij alleszins enorm moeilijk.
Als het enigszins mogelijk is, zou ik hier wel zo veel mogelijk over praten met je vader en je zus.
Want zeker je zus zit in dezelfde situatie en loopt tegen dezelfde problemen aan.
Want ze ziet je maar heel beperkt, heeft je maar heel beperkt weten opgroeien, ...
Als zij niet officieel je moeder zou zijn, zou ik er zelf jammer genoeg meer een "verre tante"-gevoel bij hebben.
Nog meer omdat je elkaar dus maar een aantal keer per jaar ziet.
Lijkt mij alleszins enorm moeilijk.
Als het enigszins mogelijk is, zou ik hier wel zo veel mogelijk over praten met je vader en je zus.
Want zeker je zus zit in dezelfde situatie en loopt tegen dezelfde problemen aan.
zaterdag 26 september 2015 om 23:21
quote:MrsStanleyWalker schreef op 26 september 2015 @ 23:14:
Lijkt me heel zwaar om een moeder te hebben met zo'n vreselijke, zware ziekte. Het lijkt me voor je moeder ook vreselijk. Schizofrenie is in mijn ogen de meest vreselijke ziekte die er bestaat, het moet echt vreselijk zijn om je eigen waarnemingsysteem niet te kunnen vertrouwen. In hoeverre heeft je moeder ziekte-inzicht?Dat weet ik niet precies, sorry. Ik weet wel dat ze zich wel bewust is dat ze niet zonder medicatie kan. Vroeger was ze hier nog wel eens eigenwijs in een dacht dat ze het wel zonder kon maar dat heeft ze toen wel afgeleerd. Ook is ze vaak depressief en ziet het allemaal niet meer zitten. Ze heeft ook ooit gezegd dat ze hier nog is voor mij en mijn zus, waar ik me nog steeds erg schuldig over voelt. Voelt dus alsof zij nog aan het 'lijden' is voor mij, terwijl ik haar nooit bezoek..
Lijkt me heel zwaar om een moeder te hebben met zo'n vreselijke, zware ziekte. Het lijkt me voor je moeder ook vreselijk. Schizofrenie is in mijn ogen de meest vreselijke ziekte die er bestaat, het moet echt vreselijk zijn om je eigen waarnemingsysteem niet te kunnen vertrouwen. In hoeverre heeft je moeder ziekte-inzicht?Dat weet ik niet precies, sorry. Ik weet wel dat ze zich wel bewust is dat ze niet zonder medicatie kan. Vroeger was ze hier nog wel eens eigenwijs in een dacht dat ze het wel zonder kon maar dat heeft ze toen wel afgeleerd. Ook is ze vaak depressief en ziet het allemaal niet meer zitten. Ze heeft ook ooit gezegd dat ze hier nog is voor mij en mijn zus, waar ik me nog steeds erg schuldig over voelt. Voelt dus alsof zij nog aan het 'lijden' is voor mij, terwijl ik haar nooit bezoek..
zaterdag 26 september 2015 om 23:24
quote:Mietrot schreef op 26 september 2015 @ 23:19:
Ze is je moeder, maar tegelijk is ze ook een buitenstaander.
Want ze ziet je maar heel beperkt, heeft je maar heel beperkt weten opgroeien, ...
Als zij niet officieel je moeder zou zijn, zou ik er zelf jammer genoeg meer een "verre tante"-gevoel bij hebben.
Nog meer omdat je elkaar dus maar een aantal keer per jaar ziet.
Lijkt mij alleszins enorm moeilijk.
Als het enigszins mogelijk is, zou ik hier wel zo veel mogelijk over praten met je vader en je zus.
Want zeker je zus zit in dezelfde situatie en loopt tegen dezelfde problemen aan.
Ontzettend bedankt voor je reactie. Het eerste stuk omschrijft precies mijn gevoel.
Wat ik er niet bij vermeld heb is dat mijn zus autistisch en zwakbegaafd is. Zij beleeft dit dus allemaal net wat anders als ik doe en kan er met haar niet over praten.
Ze is je moeder, maar tegelijk is ze ook een buitenstaander.
Want ze ziet je maar heel beperkt, heeft je maar heel beperkt weten opgroeien, ...
Als zij niet officieel je moeder zou zijn, zou ik er zelf jammer genoeg meer een "verre tante"-gevoel bij hebben.
Nog meer omdat je elkaar dus maar een aantal keer per jaar ziet.
Lijkt mij alleszins enorm moeilijk.
Als het enigszins mogelijk is, zou ik hier wel zo veel mogelijk over praten met je vader en je zus.
Want zeker je zus zit in dezelfde situatie en loopt tegen dezelfde problemen aan.
Ontzettend bedankt voor je reactie. Het eerste stuk omschrijft precies mijn gevoel.
Wat ik er niet bij vermeld heb is dat mijn zus autistisch en zwakbegaafd is. Zij beleeft dit dus allemaal net wat anders als ik doe en kan er met haar niet over praten.
zaterdag 26 september 2015 om 23:42
quote:PerfectDisaster schreef op 26 september 2015 @ 23:21:
[...]
Dat weet ik niet precies, sorry. Ik weet wel dat ze zich wel bewust is dat ze niet zonder medicatie kan. Vroeger was ze hier nog wel eens eigenwijs in een dacht dat ze het wel zonder kon maar dat heeft ze toen wel afgeleerd. Ook is ze vaak depressief en ziet het allemaal niet meer zitten. Ze heeft ook ooit gezegd dat ze hier nog is voor mij en mijn zus, waar ik me nog steeds erg schuldig over voelt. Voelt dus alsof zij nog aan het 'lijden' is voor mij, terwijl ik haar nooit bezoek..
Ik kan me voorstellen dat jullie de enige reden zijn voor haar om vol te houden, het is echt een vreselijke ziekte en de bijwerkingen van de medicatie zijn eveneens erg heftig, wat therapietrouw ook moeilijk maakt. Ik kan me voorstellen dat dit bij jou schuldgevoel veroorzaakt, maar dat moet je toch proberen in een ander licht zien, niet als een last. Ik snap wel dat je moeder dit ooit zo heeft gezegd, ik denk dat ze juist bedoelt dat jullie bestaan haar leven de moeite waard heeft gemaakt, niet jullie bezoeksfrequentie. Waarschijnlijk wil ze jullie de pijn van zelfdoding besparen, maar realiseer je tegelijktijd dat haar ziekte gepaard gaat met een hevige doodswens, dat is een symptoom en niet persé een wens van haar zelf omdat ze een vreselijke ziekte heeft.
Gedachten en zelfs waarnemingen worden niet alleen door jezelf of door stimuli die door je zintuigen opgepikt worden veroorzaakt, ook neurochemische stoffen kunnen deze veroorzaken. De hersenen zijn een heel ingewikkeld systeem met ingewikkelde processen waarop jezelf veel minder invloed op kan uitoefenen dan je denkt, ze zijn niet maakbaar. Je gedachten zijn niet maakbaar en je waarnemingen zijn geen optelsom van de wereld om je heen. Ik weet niet in hoeverre jij kennis hebt van schizofrenie en de ziekte begrijpt, maar misschien kan dat jou verder helpen met dingen een plek te geven.
[...]
Dat weet ik niet precies, sorry. Ik weet wel dat ze zich wel bewust is dat ze niet zonder medicatie kan. Vroeger was ze hier nog wel eens eigenwijs in een dacht dat ze het wel zonder kon maar dat heeft ze toen wel afgeleerd. Ook is ze vaak depressief en ziet het allemaal niet meer zitten. Ze heeft ook ooit gezegd dat ze hier nog is voor mij en mijn zus, waar ik me nog steeds erg schuldig over voelt. Voelt dus alsof zij nog aan het 'lijden' is voor mij, terwijl ik haar nooit bezoek..
Ik kan me voorstellen dat jullie de enige reden zijn voor haar om vol te houden, het is echt een vreselijke ziekte en de bijwerkingen van de medicatie zijn eveneens erg heftig, wat therapietrouw ook moeilijk maakt. Ik kan me voorstellen dat dit bij jou schuldgevoel veroorzaakt, maar dat moet je toch proberen in een ander licht zien, niet als een last. Ik snap wel dat je moeder dit ooit zo heeft gezegd, ik denk dat ze juist bedoelt dat jullie bestaan haar leven de moeite waard heeft gemaakt, niet jullie bezoeksfrequentie. Waarschijnlijk wil ze jullie de pijn van zelfdoding besparen, maar realiseer je tegelijktijd dat haar ziekte gepaard gaat met een hevige doodswens, dat is een symptoom en niet persé een wens van haar zelf omdat ze een vreselijke ziekte heeft.
Gedachten en zelfs waarnemingen worden niet alleen door jezelf of door stimuli die door je zintuigen opgepikt worden veroorzaakt, ook neurochemische stoffen kunnen deze veroorzaken. De hersenen zijn een heel ingewikkeld systeem met ingewikkelde processen waarop jezelf veel minder invloed op kan uitoefenen dan je denkt, ze zijn niet maakbaar. Je gedachten zijn niet maakbaar en je waarnemingen zijn geen optelsom van de wereld om je heen. Ik weet niet in hoeverre jij kennis hebt van schizofrenie en de ziekte begrijpt, maar misschien kan dat jou verder helpen met dingen een plek te geven.
You know how I know? Because I reeaally think so!
zondag 27 september 2015 om 07:14
Bedenk dat zij zo is door haar ziekte en niet omdat zij dat zelf veroorzaakt. Probeer om samen met je zusje bezoeken te doen en blijf niet te lang liever wat vaker kort en dat het goed gaat bijv 30-45 min dan lange bezoeken waarbij de ergernissen op spelen. Door samen te gaan heb je steun aan elkaar.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 27 september 2015 om 08:40
Meiske, wat zit jij in een moeilijke situatie
Ik snap dat je je schuldig voelt -helemaal na zo'n opmerking van je moeder-, probeer dit toch niet te doen! Zoals al eerder geschreven, ze is je moeder, maar ook een buitenstaander in je leven.
Ik heb ook een moeilijke relatie met een nabij familielid, ook dit familielid heeft een psychiatrische ziekte (geen schizofrenie), omgang is heel lastig en ik voelde mij ook steeds schuldig over bezoeken. Ik stelde dat ook steeds uit en hikte er tegenop. Ik heb uiteindelijk voor mijzelf een schema gemaakt met hoe vaak ik diegene wilde opzoeken, ik heb dat in mij agenda gezet en zo hoefde ik er niet meer over te wikken en te wegen.
Er is ook een lotgenotenorganisatie voor familieleden van patienten met schizofrenie; Ypsilon. Ik denk dat je daar lotgenoten kan vinden, misschien andere kinderen met een ouder met schizofrenie waar je mee kan praten en ervaringen kan uitwisselen.
www.ypsilon.org
Ik snap dat je je schuldig voelt -helemaal na zo'n opmerking van je moeder-, probeer dit toch niet te doen! Zoals al eerder geschreven, ze is je moeder, maar ook een buitenstaander in je leven.
Ik heb ook een moeilijke relatie met een nabij familielid, ook dit familielid heeft een psychiatrische ziekte (geen schizofrenie), omgang is heel lastig en ik voelde mij ook steeds schuldig over bezoeken. Ik stelde dat ook steeds uit en hikte er tegenop. Ik heb uiteindelijk voor mijzelf een schema gemaakt met hoe vaak ik diegene wilde opzoeken, ik heb dat in mij agenda gezet en zo hoefde ik er niet meer over te wikken en te wegen.
Er is ook een lotgenotenorganisatie voor familieleden van patienten met schizofrenie; Ypsilon. Ik denk dat je daar lotgenoten kan vinden, misschien andere kinderen met een ouder met schizofrenie waar je mee kan praten en ervaringen kan uitwisselen.
www.ypsilon.org
zondag 27 september 2015 om 09:24
Heb je wel eens een KOPP training gedaan? Dat is een training speciaal voor kinderen van ouders die een psychiatrisch probleem hebben. Je kan er je ervaringen delen, je vragen stellen, steun krijgen, leren dingen een plekje te geven, meer leren over de ziekte van je moeder, maar ook vooral contact hebben met jongens en meiden die hetzelfde meemaken als jij.
Ik ben zelf trainer geweest van zo'n groep en eigenlijk iedereen die mee deed vond het in het begin heel spannend, maar vonden het uiteindelijk heel erg fijn om nu eens contact te hebben met leeftijdsgenoten die hetzelfde meemaken en met dezelfde vragen zitten. De herkenning vonden ze erg fijn, juist omdat het zo moeilijk is om met je eigen vriendinnen te bespreken.
Wellicht is het wat voor je?
Ik ben zelf trainer geweest van zo'n groep en eigenlijk iedereen die mee deed vond het in het begin heel spannend, maar vonden het uiteindelijk heel erg fijn om nu eens contact te hebben met leeftijdsgenoten die hetzelfde meemaken en met dezelfde vragen zitten. De herkenning vonden ze erg fijn, juist omdat het zo moeilijk is om met je eigen vriendinnen te bespreken.
Wellicht is het wat voor je?
zondag 27 september 2015 om 09:51
Hoi PerfectDisaster,
Dit lijkt me erg heftig voor je. Ook al is ze er niet geweest als moeder, ís ze wel je moeder. Zulke dingen zijn vaak emotioneel verwarrend. De tip van ypsilon is een goede, er zijn wel meer mensen die in dit schuitje zitten. Je schrijft dat je iets voor je moeder wil doen, maar dat je dit moeilijk vindt en ook met je eigen gevoelens zit. Dit lijkt me logisch en je hoeft je nergens schuldig over te voelen, je gevoelens mogen er zijn! Kan de instelling waar je moeder verblijft hier misschien iets in betekenen? Dat jullie misschien eens samen kijken naar wat goed voor jou is hierin en hoe je iets zou kunnen doen voor je moeder op een manier die voor jullie beiden passend is.
Dit lijkt me erg heftig voor je. Ook al is ze er niet geweest als moeder, ís ze wel je moeder. Zulke dingen zijn vaak emotioneel verwarrend. De tip van ypsilon is een goede, er zijn wel meer mensen die in dit schuitje zitten. Je schrijft dat je iets voor je moeder wil doen, maar dat je dit moeilijk vindt en ook met je eigen gevoelens zit. Dit lijkt me logisch en je hoeft je nergens schuldig over te voelen, je gevoelens mogen er zijn! Kan de instelling waar je moeder verblijft hier misschien iets in betekenen? Dat jullie misschien eens samen kijken naar wat goed voor jou is hierin en hoe je iets zou kunnen doen voor je moeder op een manier die voor jullie beiden passend is.
zondag 27 september 2015 om 09:53
Je bent 18 en het is heel normaal dat je nu even wat minder behoefte hebt om haar op te zoeken. Dat zij ziek is, betekent niet dat jij je - zoals elke jong volwassene - nie los mag gaan maken van je ouders. Dat hoort bij jouw leeftijd en is zelfs heel belangrijk voor jouw persoonlijke ontwikkeling. Probeer je daar dus niet schuldig over te voelen
En verder denk ik ook dat lotgenotencontact of misschien wel 1 op 1 therapie voor jou heel belangrijk is. Een jeugd waarin zulke enorme zorgen spelen, dat kan een flinke stempel op de rest van je leven drukken. Juist in deze fase waarin jij jouw jeugd achter je laat en jij jouw eigen volwassen leven opstart, is het een goed moment om dit soort dingen te verwerken, zodat je deze last minder zwaar met je mee de toekomst in draagt. Je jeugd kun je niet uitkiezen, dat overkomt je gewoon met alle mooie en minder mooie kanten. Maar hoe we ons volwassen leven inrichten, mogen we gelukkig wel zelf bepalen.
Ik wens je heel veel succes!
En verder denk ik ook dat lotgenotencontact of misschien wel 1 op 1 therapie voor jou heel belangrijk is. Een jeugd waarin zulke enorme zorgen spelen, dat kan een flinke stempel op de rest van je leven drukken. Juist in deze fase waarin jij jouw jeugd achter je laat en jij jouw eigen volwassen leven opstart, is het een goed moment om dit soort dingen te verwerken, zodat je deze last minder zwaar met je mee de toekomst in draagt. Je jeugd kun je niet uitkiezen, dat overkomt je gewoon met alle mooie en minder mooie kanten. Maar hoe we ons volwassen leven inrichten, mogen we gelukkig wel zelf bepalen.
Ik wens je heel veel succes!
zondag 27 september 2015 om 11:06
quote:Bijenkoningin schreef op 27 september 2015 @ 09:24:
Heb je wel eens een KOPP training gedaan? Dat is een training speciaal voor kinderen van ouders die een psychiatrisch probleem hebben. Je kan er je ervaringen delen, je vragen stellen, steun krijgen, leren dingen een plekje te geven, meer leren over de ziekte van je moeder, maar ook vooral contact hebben met jongens en meiden die hetzelfde meemaken als jij.
Ik ben zelf trainer geweest van zo'n groep en eigenlijk iedereen die mee deed vond het in het begin heel spannend, maar vonden het uiteindelijk heel erg fijn om nu eens contact te hebben met leeftijdsgenoten die hetzelfde meemaken en met dezelfde vragen zitten. De herkenning vonden ze erg fijn, juist omdat het zo moeilijk is om met je eigen vriendinnen te bespreken.
Wellicht is het wat voor je?Dit. En kijk ook eens hier: http://www.ypsilon.org/
Ah, ik alle opzichten mosterd. Maar het zijn dan ook goeie adviezen.
Heb je wel eens een KOPP training gedaan? Dat is een training speciaal voor kinderen van ouders die een psychiatrisch probleem hebben. Je kan er je ervaringen delen, je vragen stellen, steun krijgen, leren dingen een plekje te geven, meer leren over de ziekte van je moeder, maar ook vooral contact hebben met jongens en meiden die hetzelfde meemaken als jij.
Ik ben zelf trainer geweest van zo'n groep en eigenlijk iedereen die mee deed vond het in het begin heel spannend, maar vonden het uiteindelijk heel erg fijn om nu eens contact te hebben met leeftijdsgenoten die hetzelfde meemaken en met dezelfde vragen zitten. De herkenning vonden ze erg fijn, juist omdat het zo moeilijk is om met je eigen vriendinnen te bespreken.
Wellicht is het wat voor je?Dit. En kijk ook eens hier: http://www.ypsilon.org/
Ah, ik alle opzichten mosterd. Maar het zijn dan ook goeie adviezen.
•
zondag 27 september 2015 om 17:21
Bedankt allemaal voor de lieve reacties!
Ik bezoek regelmatig een psycholoog, voornamelijk voor andere dingen die nog spelen. Daar heb ik het ook wel eens over dit probleem maar ook daar kan ik er niet goed over praten.
We hebben het daar ook wel eens over KOPP-trainingen gehad en dit is misschien wel een goed idee.
Ik bezoek regelmatig een psycholoog, voornamelijk voor andere dingen die nog spelen. Daar heb ik het ook wel eens over dit probleem maar ook daar kan ik er niet goed over praten.
We hebben het daar ook wel eens over KOPP-trainingen gehad en dit is misschien wel een goed idee.
dinsdag 29 september 2015 om 03:00
PerfectDisaster, 18 jaar is nog heel jong!
Maareh... ik wil je wel ff laten weten dat ik weet hoe moeilijk dit is voor je...
ik kwam er pas achter toen ikzelf 25 was, dat mijn moeder schizofreen bleek te zijn...
Daarbij had ze ook een borderline-syndroom...
ontzettend moeilijk om te beseffen dat ze al die tijd een rol gespeeld had, in haar leven...
en die van ons....
Zo ontzettend hard, hoe ze in een psychose terecht kwam, waarbij ze gedwongen moest worden opgenomen...
hoe ze in de boeien werd geslagen, door de politie...
Ik werd door de midden gescheurd!
de ene kant had zoiets van: Blijf met je poten van mijn moeder af...
de andere kant besefte heel duidelijk: als er niets gebeurt, blijft ze in een psychose...
Het is zo f#cking moeilijk geweest al die tijd...
Ze leefde echt in haar eigen wereldje...
en als je niet met haar was, was je tegen haar!
Probeer wel voor ogen te houden dat het je moeder is!
Ze houd van je, ook al zuigt ze al je energie op... en doet ze je pijn...
echt hoor! Het is niet te begrijpen, ze begrijpt dit zelf ook niet, waarschijnlijk!
Mijn moeder kreeg in Mei 2015 te horen dat ze kanker had in haar longen...
Ze moest een PET-scan laten maken, waar uit kwam dat het was door gezaaid naar haar lever,
bijnieren, lymphen en botten... in haar nek was de pijn ondragelijk!
daarvoor moest ze met spoed bestraald worden in het Antonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam...
Later bleek dat het ook door gezaaid was naar haar hersenen...
ik ben vanaf het moment dat we de uitslag kregen bij haar gebleven...
een nachtmerrie echt!
door de schizofrenie (denk ik) wilde ze er niet aan!
de dokter kwam ons vertellen dat ze een agressieve vorm van kanker had, en de paar maanden die ze eerst gegeven hadden
werden eerder weken / dagen...
mijn moeder werd kribbig op de dokter, en zei: doe is niet zo negatief...
ze wilde er niets meer over horen...
ze wilde wel elke dag naar haar koffie-tentje... waar ze op het terras heerlijk van de zon kon genieten
Ik merkte daar pas hoe erg schizofrenie eigenlijk is, hoe het haar belemmerde zichzelf te zijn...
nu ze zo'n pijn had, werd dit ook duidelijk...
hoe haar emoties totaal anders reageerde dan zoals andere mensen...
tuurlijk, iedereen doet het op zijn eigen manier, logisch...
Maar dit was heel anders, dan ik verwachte...
het is zo moeilijk... en ik besef ook waarom!
Ze is mijn moeder, ze hield van me en ik van haar...
niet dat ze het uitte... of het zei... Maar ik voelde het!
Schizofrenie is niet te genezen, en ze wist het...
ze struikelde daar al haar hele leven over!
mijn moeder overleed op 20 Juli 2015
al met al ben ik heel blij dat ik haar kon verzorgen, en dat ze het toe liet...
ze heeft me gelukkig ook nog verteld hoe dankbaar dat ze was, dat ik bij haar was...
Wat ik probeer te zeggen is:
Je moeder houd van je, ook al laat ze het niet merken...
bedenk dat ze het zelf ook liever anders gedaan zou hebben
de schizofrenie belemmerd haar zichzelf te zijn...
Wees maar lief voor haar, hoe moeilijk ze het je ook maakt...
Probeer haar te nemen zoals ze is...
het is en blijft je moeder...
ze doet haar best, moet je maar denken
als je wat ouder bent, krijg je meer inzicht...
kun je misschien vanaf andere kanten bekijken hoe het zit...
praat erover, met mensen die het ook mee gemaakt hebben.
of nog mee maken...
het is niet jou schuld, dat ze ziek is...
laat haar in haar waarde laat ( niet lelijk doen enzo)
want daarvan krijg je misschien alleen maar spijt, achteraf...
echt hoor, ik zie dit bij mijn zusje namelijk ook... ook logisch natuurlijk...
groetjes
Maareh... ik wil je wel ff laten weten dat ik weet hoe moeilijk dit is voor je...
ik kwam er pas achter toen ikzelf 25 was, dat mijn moeder schizofreen bleek te zijn...
Daarbij had ze ook een borderline-syndroom...
ontzettend moeilijk om te beseffen dat ze al die tijd een rol gespeeld had, in haar leven...
en die van ons....
Zo ontzettend hard, hoe ze in een psychose terecht kwam, waarbij ze gedwongen moest worden opgenomen...
hoe ze in de boeien werd geslagen, door de politie...
Ik werd door de midden gescheurd!
de ene kant had zoiets van: Blijf met je poten van mijn moeder af...
de andere kant besefte heel duidelijk: als er niets gebeurt, blijft ze in een psychose...
Het is zo f#cking moeilijk geweest al die tijd...
Ze leefde echt in haar eigen wereldje...
en als je niet met haar was, was je tegen haar!
Probeer wel voor ogen te houden dat het je moeder is!
Ze houd van je, ook al zuigt ze al je energie op... en doet ze je pijn...
echt hoor! Het is niet te begrijpen, ze begrijpt dit zelf ook niet, waarschijnlijk!
Mijn moeder kreeg in Mei 2015 te horen dat ze kanker had in haar longen...
Ze moest een PET-scan laten maken, waar uit kwam dat het was door gezaaid naar haar lever,
bijnieren, lymphen en botten... in haar nek was de pijn ondragelijk!
daarvoor moest ze met spoed bestraald worden in het Antonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam...
Later bleek dat het ook door gezaaid was naar haar hersenen...
ik ben vanaf het moment dat we de uitslag kregen bij haar gebleven...
een nachtmerrie echt!
door de schizofrenie (denk ik) wilde ze er niet aan!
de dokter kwam ons vertellen dat ze een agressieve vorm van kanker had, en de paar maanden die ze eerst gegeven hadden
werden eerder weken / dagen...
mijn moeder werd kribbig op de dokter, en zei: doe is niet zo negatief...
ze wilde er niets meer over horen...
ze wilde wel elke dag naar haar koffie-tentje... waar ze op het terras heerlijk van de zon kon genieten
Ik merkte daar pas hoe erg schizofrenie eigenlijk is, hoe het haar belemmerde zichzelf te zijn...
nu ze zo'n pijn had, werd dit ook duidelijk...
hoe haar emoties totaal anders reageerde dan zoals andere mensen...
tuurlijk, iedereen doet het op zijn eigen manier, logisch...
Maar dit was heel anders, dan ik verwachte...
het is zo moeilijk... en ik besef ook waarom!
Ze is mijn moeder, ze hield van me en ik van haar...
niet dat ze het uitte... of het zei... Maar ik voelde het!
Schizofrenie is niet te genezen, en ze wist het...
ze struikelde daar al haar hele leven over!
mijn moeder overleed op 20 Juli 2015
al met al ben ik heel blij dat ik haar kon verzorgen, en dat ze het toe liet...
ze heeft me gelukkig ook nog verteld hoe dankbaar dat ze was, dat ik bij haar was...
Wat ik probeer te zeggen is:
Je moeder houd van je, ook al laat ze het niet merken...
bedenk dat ze het zelf ook liever anders gedaan zou hebben
de schizofrenie belemmerd haar zichzelf te zijn...
Wees maar lief voor haar, hoe moeilijk ze het je ook maakt...
Probeer haar te nemen zoals ze is...
het is en blijft je moeder...
ze doet haar best, moet je maar denken
als je wat ouder bent, krijg je meer inzicht...
kun je misschien vanaf andere kanten bekijken hoe het zit...
praat erover, met mensen die het ook mee gemaakt hebben.
of nog mee maken...
het is niet jou schuld, dat ze ziek is...
laat haar in haar waarde laat ( niet lelijk doen enzo)
want daarvan krijg je misschien alleen maar spijt, achteraf...
echt hoor, ik zie dit bij mijn zusje namelijk ook... ook logisch natuurlijk...
groetjes
