Psyche
alle pijlers
Update en advies gevraagd :)
zondag 5 juli 2015 om 11:03
Hoi allemaal,
Een paar jaar terug heb ik diverse topics geopend over paniekaanvallen, mijn relatie en samenwonen. Inmiddels is deze relatie sinds een jaar uit en ben ik verhuisd naar een eigen woning. Pas toen ik m'n eigen huisje had en rust vond, zag ik in dat wij niet bij elkaar pasten. Kortom, goede stap dus Nu ik mijn oude topics lees blijkt ook wel uit alles dat het beter was om weg te gaan. Maar ja, voordat ik die stap durfde te zetten...
Nu verkeer ik echter weer in 'crisis'. Ik heb ten tijde van de relatie 3x in een jaar tijd een periode met een paniekstoornis gehad, heel erg heftig was dat. Twee jaar terug was de laatste periode. Nu heb ik een vreselijk drukke periode gehad met werk en daarna ben ik op vakantie gegaan. Drukke reis van een week + jetlag. Op dag 1 van de thuiskomst van mijn vakantie voelde ik me weer 'raar' in mijn hoofd. Piekeren, malen, niet kunnen slapen. Dat sluimerende gevoel duurde een paar dagen en opeens kwam het weer hoor: de paniekaanval! Ik was helemaal vergeten hoe verschrikkelijk dat gevoel was
Ik voelde me zo machteloos en acuut kwam het extreem sombere gevoel weer opzetten. Die eerste paniekaanval is nu een week geleden en sindsdien voel ik me weer zo kut. Hele dag gejaagd, nerveus, angstig (ik heb geen angst om dingen te doen of naar buiten te gaan), somber gestemd en last van licht in het hoofd. Iedere ochtend denk ik meteen: wat voel ik, wat denk ik? In zo'n paniekaanval ben ik zo bang voor mijn eigen gedachtes (straks doe ik mezelf iets aan, dit gaat nooit meer over, je wordt depressief). Is dit normaal? Ik werk trouwens wel, maar maak het niet te druk.
Ik had het idee dat ik sinds een jaar juist mijn leven weer wat op de rit had en meer rust vond. Nu ik weer in de terugval zit voel ik me zo machteloos. Het gevoel van 'dit gaat nooit meer over' is verschrikkelijk. Ik kan me niet voorstellen dat ik over een tijdje weer relaxed thuis zit een avondje, ik slaap nu bij mijn ouders. Ik ga weer gesprekken doen met de psycholoog en heb geen medicatie. Verder doe ik wel aan sport.
Wie herkent dit? Gaat dit over? Zou het ook een levensfase kunnen zijn? Mijn grootste angst is om depressief te worden, terwijl ik daar geen aanleg voor heb. Ook heb ik onwijze last van licht in m'n hoofd/onwerkelijk gevoel, ben ook zo vreselijk bang dat ik daar nooit meer vanaf kom. Ook in de jaren dat het goed ging, had ik dit gevoel (hele tijd denken: heb ik dat gevoel? Antwoord: ja). Ja, het zal weer tijd nodig hebben, maar zoals ik me nu voel kan ik me echt niet voorstellen dat het ooooit goedkomt. En dan raak ik in paniek.
Alvast bedankt!!
Een paar jaar terug heb ik diverse topics geopend over paniekaanvallen, mijn relatie en samenwonen. Inmiddels is deze relatie sinds een jaar uit en ben ik verhuisd naar een eigen woning. Pas toen ik m'n eigen huisje had en rust vond, zag ik in dat wij niet bij elkaar pasten. Kortom, goede stap dus Nu ik mijn oude topics lees blijkt ook wel uit alles dat het beter was om weg te gaan. Maar ja, voordat ik die stap durfde te zetten...
Nu verkeer ik echter weer in 'crisis'. Ik heb ten tijde van de relatie 3x in een jaar tijd een periode met een paniekstoornis gehad, heel erg heftig was dat. Twee jaar terug was de laatste periode. Nu heb ik een vreselijk drukke periode gehad met werk en daarna ben ik op vakantie gegaan. Drukke reis van een week + jetlag. Op dag 1 van de thuiskomst van mijn vakantie voelde ik me weer 'raar' in mijn hoofd. Piekeren, malen, niet kunnen slapen. Dat sluimerende gevoel duurde een paar dagen en opeens kwam het weer hoor: de paniekaanval! Ik was helemaal vergeten hoe verschrikkelijk dat gevoel was
Ik voelde me zo machteloos en acuut kwam het extreem sombere gevoel weer opzetten. Die eerste paniekaanval is nu een week geleden en sindsdien voel ik me weer zo kut. Hele dag gejaagd, nerveus, angstig (ik heb geen angst om dingen te doen of naar buiten te gaan), somber gestemd en last van licht in het hoofd. Iedere ochtend denk ik meteen: wat voel ik, wat denk ik? In zo'n paniekaanval ben ik zo bang voor mijn eigen gedachtes (straks doe ik mezelf iets aan, dit gaat nooit meer over, je wordt depressief). Is dit normaal? Ik werk trouwens wel, maar maak het niet te druk.Ik had het idee dat ik sinds een jaar juist mijn leven weer wat op de rit had en meer rust vond. Nu ik weer in de terugval zit voel ik me zo machteloos. Het gevoel van 'dit gaat nooit meer over' is verschrikkelijk. Ik kan me niet voorstellen dat ik over een tijdje weer relaxed thuis zit een avondje, ik slaap nu bij mijn ouders. Ik ga weer gesprekken doen met de psycholoog en heb geen medicatie. Verder doe ik wel aan sport.
Wie herkent dit? Gaat dit over? Zou het ook een levensfase kunnen zijn? Mijn grootste angst is om depressief te worden, terwijl ik daar geen aanleg voor heb. Ook heb ik onwijze last van licht in m'n hoofd/onwerkelijk gevoel, ben ook zo vreselijk bang dat ik daar nooit meer vanaf kom. Ook in de jaren dat het goed ging, had ik dit gevoel (hele tijd denken: heb ik dat gevoel? Antwoord: ja). Ja, het zal weer tijd nodig hebben, maar zoals ik me nu voel kan ik me echt niet voorstellen dat het ooooit goedkomt. En dan raak ik in paniek.
Alvast bedankt!!
zondag 5 juli 2015 om 11:09
zondag 5 juli 2015 om 12:04
Er is volgens mij geen beter medicijn tegen paniekaanvallen dan rust. Ik heb een paniekstoornis en sinds ik mijn levenstempo heb aangepast, heb ik nauwelijks nog last. Als ik er een krijg, weet ik dat ik te druk ben geweest. Ik las een keer een mooie omschrijving: een paniekaanval is een uiting van lichamelijke en geestelijke uitputting. Dus waar raak jij uitgeput van?
Ik gebruik de woorden altijd en nooit liever niet te vaak. Je weet nooit wat de toekomst brengt. Dus maak je daar niet te druk over. Het is alleen nu tijd om even rustiger aan te doen. Als je tot rust komt, wordt het malen ook minder. Eerder had je ook periodes met aanvallen dus er komt een eind aan zo'n periode. En dat gaat sneller met rust. Sterkte met ontspannen, soms is dat niet makkelijk.
Ik gebruik de woorden altijd en nooit liever niet te vaak. Je weet nooit wat de toekomst brengt. Dus maak je daar niet te druk over. Het is alleen nu tijd om even rustiger aan te doen. Als je tot rust komt, wordt het malen ook minder. Eerder had je ook periodes met aanvallen dus er komt een eind aan zo'n periode. En dat gaat sneller met rust. Sterkte met ontspannen, soms is dat niet makkelijk.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 6 juli 2015 om 10:31
Ik ga gewoon vrolijk door met schrijven hier Vandaag wel aan het werk, matig geslapen. Probeer gewoon mijn dingen te doen, op een rustig tempo. Ik blijf met de gedachte in m'n hoofd van: komt nooit meer goed en zo blijf ik me altijd voelen. Of: straks word ik depressief, mijn allergrootste angst. Zo beangstigend! Alles voelt ook zo anders aan, ook in m''n hoofd. Alsof ik mezelf niet meer ben
Ik hoop dat iemand nog adviezen heeft of wat positieve ervaringen!
Ik hoop dat iemand nog adviezen heeft of wat positieve ervaringen!
maandag 6 juli 2015 om 18:55
Misschien heb je wat aan een techniek die ze gebruiken bij de mindfulness stroming ACT. Als je vastzit door je gedachtes en je erin meegaat dan doe je het volgende: je zegt ik heb de gedachte dat.... Dus ik heb de gedachte dat ik depressief wordt. Je maakt dan wat ruimte tussen jezelf en de gedachte. Als je deze gedachte gelooft dan werkt het niet. Ik had dat zelf omdat ik die gedachtes al zolang had. Dan deed ik eerst de gedachte nuanceren met cognitieve gedragstherapie schema en dan dit toepassen. Je kan ook de gedachtes belachelijk maken door een rare stem erbij te bedenken. Of je gedachtes labelen, bijv ik moet nog dit en dit doen dan zeg je plannen. Dit komt nooit meer goed is piekeren enz. Of een passende mantra bedenken. Laat je gedachtes gaan, bestrijd ze niet maar probeer er afstand van te nemen. Misschien vind je dit ook helemaal niks. Ik moet ook altijd zoeken wat helpt. Gewoon wat suggesties.
woensdag 8 juli 2015 om 08:23
Hallo allemaal,
Ik blijf gewoon doorschrijven als jullie t niet erg vinden wat een nare periode is dit zeg. Ik word al wakker met t gevoel van: hoe voel ik me hoe voel ik me hoe voel ik me? Heb nachtmerries dat t nooit meer goedkomt. Hele dag onwerkelijk gevoel (gaat dit ooit weg) en enge gedachtes. Ik werk wel, maar oh dit is wel lastig hoor. En dat neerslachtige....zo irritant! Deze week wel weer naar psy.
Ik wil me weer normaal voelen! Tips? Ervaringen? Positiviteit?
Ik blijf gewoon doorschrijven als jullie t niet erg vinden wat een nare periode is dit zeg. Ik word al wakker met t gevoel van: hoe voel ik me hoe voel ik me hoe voel ik me? Heb nachtmerries dat t nooit meer goedkomt. Hele dag onwerkelijk gevoel (gaat dit ooit weg) en enge gedachtes. Ik werk wel, maar oh dit is wel lastig hoor. En dat neerslachtige....zo irritant! Deze week wel weer naar psy.
Ik wil me weer normaal voelen! Tips? Ervaringen? Positiviteit?
donderdag 9 juli 2015 om 10:07
