Kinderen
alle pijlers
Ten einde raad
donderdag 10 augustus 2017 om 10:29
De titel klinkt dramatisch, maar zo voel ik me op dit moment echt....ten einde raad.
We hebben een zoontje van net 1 jaar en al vanaf zijn geboorte zijn we aan het tobben.
Hij is ons tweede kind, dus we weten echt wel hoe het is om een kind op te voeden.
Maar dat ieder kind anders is weten we natuurlijk ook. Je krijgt niet 2 dezelfde en ieder kind heeft iets anders nodig.
Ons eerste kind was een ontzettende makkelijke baby, zij sliep, dronk en toen ze ouder werd kon ze zich erg goed alleen vermaken.
Nu ze 6 jaar is, is ze een pittig meisje, maar ook ontzettend lief en in vele opzichten nog steeds erg makkelijk.
Ok, nu terug naar ons zoontje.
Hij was vanaf zijn geboorte erg onrustig. We hebben het in allerlei hoeken gezocht...medisch zoals bijv reflux, maar ook over een andere boeg. Het was een heftige zwangerschap met veel angst bij mij, een heftige bevalling voor hem (ze kregen hem er niet uit bij de keizersnede waardoor ze 3x de vacuüm hebben gebruikt en hij was prematuur (36 weken)).
In met name de 1e maanden hebben we de kinderarts, fysiotherapeut, osteopaat en homeopaat gezien.
De fysio heeft hem behandeld voor het overstrekken en daar hebben we goede handvaten voor gekregen, verder was steeds het antwoord: hij is helemaal gezond, maar een erg gevoelig maar ook erg pittig mannetje.
Ok, erg fijn dat hij gezond is en met de rest dealen we wel.
Maar daar gaat het nu wat mis. Ik weet het niet meer.
Toen hij 5 maanden was trok ik het huilen ook niet meer. Hij had toen een piek van 12 uur per dag huilen en is toen opgenomen in het ziekenhuis voor huilprotocol.
Daarna ging het echt wel beter.
Maar nu is hij dus 1 jaar en huilt nog steeds overmatig veel.
Natuurlijk geen uren meer, maar met name erg snel en erg hevig.
Hij oogt erg gefrustreerd en lijkt meer te willen dan hij kan.
Als hij iets vast wil pakken dat gevaarlijk is en dat dus niet mag van ons, reageert hij heel heftig en is bijna niet te troosten.
Een luier verschonen is een gevecht van jewelste. Sowieso is het alleen maar krijsen alsof hem ik weet niet wat aan wordt gedaan, hij gooit zich continue achterover. Hij wil het niet, dat is duidelijk. Maar ja, het moet wel.
Nu zijn we op vakantie.
We zijn echte kampeerders en toen we deze vakantie boekten was hij net het ziekenhuis uit en ging het stukken beter.
Er werd steeds gezegd, het gaat alleen maar makkelijker worden en als hij 1 is kijk je vast alsnog met weemoed terug op de babytijd.
Ik heb me op zich niet zo druk gemaakt om het kamperen, want er was altijd 1 redmiddel om hem stil te krijgen: 1 specifiek filmpje van Nijntje, dus als het echt heel vroeg zou zijn en we kregen hem echt niet stil, hadden we het filmpje op onze tablet.
En nu zit ik hier in onze tent dit bericht te typen en weet ik het niet meer na weer een dramatische start van de dag.
6.15 uur: hij werd wakker en ik ben eruit gegaan om met hem te gaan wandelen, daar wordt hij over het algemeen rustig van en maken we niemand wakker mee.
Bleek hij helemaal doorgelekt.
Dus spullen gepakt en langs het wc gebouw, want verschonen in onze tent betekent een wakkere dochter en heel veel wakkere buren.
Daar het gevecht van omkleden aangegaan en een uur gaan wandelen.
Ook tijdens het wandelen regelmatig huilen.
7.30 uur: terug bij de tent. Ik had het water in de waterkoker al aangezet zodat het warm zou zijn bij terugkomst. Een lekkere warme, volle fles gegeven die hij lekker met zijn ogen dicht tegen me aan ligt te drinken met een dekentje over zich heen....wie weet valt hij wel lekker in slaap.
7.45 uur: de fles is leeg en hij lijkt ervan te schrikken zo half in zijn slaap en begint te krijsen. Ik probeer hem te troosten en loop rondjes met hem...geen effect. Man komt erbij en neemt hem over zodat ik snel nog wat melk in zijn fles kan doen.
En zo gaan we door tot 9.00 uur, dan is hij eindelijk een beetje tevreden en lukt het hem af en toe om even wat te spelen en kunnen wij even ontbijten met dochter.
10.00 uur: hij is moe en wil weer slapen, slaapzak aan, even knuffelen....poept hij heel zijn luier, romper, slaapzak vol en moet hij dus voor de 2e keer deze ochtend volledig omgekleed en gewassen worden. Resultaat: volledig overstuur kind.
Dochter is nu naar de miniclub en man een rondje met de auto rijden met zoon.
En ik zit hier te brullen in de tent...
Ik ben ten einde raad!
Het is een lang verhaal geworden, dat voelt al fijn van me af schrijven.
Ik voel me zo schuldig dat ik het soms gewoon echt niet leuk vind!
We hebben zoveel moeite moeten doen om hem überhaupt te mogen krijgen, hij is zo ontzettend gewenst (net als dochter natuurlijk), maar de leuke en ontspannen momenten zijn het afgelopen jaar zo schaars geweest dat het me gewoon niet lukt om te genieten.
Ik loop op mijn tenen en ben niet te genieten....ons huwelijk begint behoorlijk wat barsten te vertonen en ik ben niet de moeder die ik wil zijn.
Hopelijk kan ik hier van me af schrijven of zijn er nog tips waar ik nog niet aan gedacht heb.
We hebben een zoontje van net 1 jaar en al vanaf zijn geboorte zijn we aan het tobben.
Hij is ons tweede kind, dus we weten echt wel hoe het is om een kind op te voeden.
Maar dat ieder kind anders is weten we natuurlijk ook. Je krijgt niet 2 dezelfde en ieder kind heeft iets anders nodig.
Ons eerste kind was een ontzettende makkelijke baby, zij sliep, dronk en toen ze ouder werd kon ze zich erg goed alleen vermaken.
Nu ze 6 jaar is, is ze een pittig meisje, maar ook ontzettend lief en in vele opzichten nog steeds erg makkelijk.
Ok, nu terug naar ons zoontje.
Hij was vanaf zijn geboorte erg onrustig. We hebben het in allerlei hoeken gezocht...medisch zoals bijv reflux, maar ook over een andere boeg. Het was een heftige zwangerschap met veel angst bij mij, een heftige bevalling voor hem (ze kregen hem er niet uit bij de keizersnede waardoor ze 3x de vacuüm hebben gebruikt en hij was prematuur (36 weken)).
In met name de 1e maanden hebben we de kinderarts, fysiotherapeut, osteopaat en homeopaat gezien.
De fysio heeft hem behandeld voor het overstrekken en daar hebben we goede handvaten voor gekregen, verder was steeds het antwoord: hij is helemaal gezond, maar een erg gevoelig maar ook erg pittig mannetje.
Ok, erg fijn dat hij gezond is en met de rest dealen we wel.
Maar daar gaat het nu wat mis. Ik weet het niet meer.
Toen hij 5 maanden was trok ik het huilen ook niet meer. Hij had toen een piek van 12 uur per dag huilen en is toen opgenomen in het ziekenhuis voor huilprotocol.
Daarna ging het echt wel beter.
Maar nu is hij dus 1 jaar en huilt nog steeds overmatig veel.
Natuurlijk geen uren meer, maar met name erg snel en erg hevig.
Hij oogt erg gefrustreerd en lijkt meer te willen dan hij kan.
Als hij iets vast wil pakken dat gevaarlijk is en dat dus niet mag van ons, reageert hij heel heftig en is bijna niet te troosten.
Een luier verschonen is een gevecht van jewelste. Sowieso is het alleen maar krijsen alsof hem ik weet niet wat aan wordt gedaan, hij gooit zich continue achterover. Hij wil het niet, dat is duidelijk. Maar ja, het moet wel.
Nu zijn we op vakantie.
We zijn echte kampeerders en toen we deze vakantie boekten was hij net het ziekenhuis uit en ging het stukken beter.
Er werd steeds gezegd, het gaat alleen maar makkelijker worden en als hij 1 is kijk je vast alsnog met weemoed terug op de babytijd.
Ik heb me op zich niet zo druk gemaakt om het kamperen, want er was altijd 1 redmiddel om hem stil te krijgen: 1 specifiek filmpje van Nijntje, dus als het echt heel vroeg zou zijn en we kregen hem echt niet stil, hadden we het filmpje op onze tablet.
En nu zit ik hier in onze tent dit bericht te typen en weet ik het niet meer na weer een dramatische start van de dag.
6.15 uur: hij werd wakker en ik ben eruit gegaan om met hem te gaan wandelen, daar wordt hij over het algemeen rustig van en maken we niemand wakker mee.
Bleek hij helemaal doorgelekt.
Dus spullen gepakt en langs het wc gebouw, want verschonen in onze tent betekent een wakkere dochter en heel veel wakkere buren.
Daar het gevecht van omkleden aangegaan en een uur gaan wandelen.
Ook tijdens het wandelen regelmatig huilen.
7.30 uur: terug bij de tent. Ik had het water in de waterkoker al aangezet zodat het warm zou zijn bij terugkomst. Een lekkere warme, volle fles gegeven die hij lekker met zijn ogen dicht tegen me aan ligt te drinken met een dekentje over zich heen....wie weet valt hij wel lekker in slaap.
7.45 uur: de fles is leeg en hij lijkt ervan te schrikken zo half in zijn slaap en begint te krijsen. Ik probeer hem te troosten en loop rondjes met hem...geen effect. Man komt erbij en neemt hem over zodat ik snel nog wat melk in zijn fles kan doen.
En zo gaan we door tot 9.00 uur, dan is hij eindelijk een beetje tevreden en lukt het hem af en toe om even wat te spelen en kunnen wij even ontbijten met dochter.
10.00 uur: hij is moe en wil weer slapen, slaapzak aan, even knuffelen....poept hij heel zijn luier, romper, slaapzak vol en moet hij dus voor de 2e keer deze ochtend volledig omgekleed en gewassen worden. Resultaat: volledig overstuur kind.
Dochter is nu naar de miniclub en man een rondje met de auto rijden met zoon.
En ik zit hier te brullen in de tent...
Ik ben ten einde raad!
Het is een lang verhaal geworden, dat voelt al fijn van me af schrijven.
Ik voel me zo schuldig dat ik het soms gewoon echt niet leuk vind!
We hebben zoveel moeite moeten doen om hem überhaupt te mogen krijgen, hij is zo ontzettend gewenst (net als dochter natuurlijk), maar de leuke en ontspannen momenten zijn het afgelopen jaar zo schaars geweest dat het me gewoon niet lukt om te genieten.
Ik loop op mijn tenen en ben niet te genieten....ons huwelijk begint behoorlijk wat barsten te vertonen en ik ben niet de moeder die ik wil zijn.
Hopelijk kan ik hier van me af schrijven of zijn er nog tips waar ik nog niet aan gedacht heb.
donderdag 10 augustus 2017 om 13:02
Oh, oke. Ik lees het eerlijk gezegd niet. Volgens mij geeft iedereen goed bedoelde tips! Ben het wel met je eens dat een kind van 1 niets begrijpt van kamperen in een tent enzo. Ik denk inderdaad niet dat je een éénjarige op zo'n cultuurschok kan voorbereiden. Die van mij waren waarschijnlijk ook van de leg geweest. Net als ik zelf trouwens (mijn grootste gruwel is kamperen, maar dat is wel erg off topic).
Als het regent is het nat en als het vriest is het glad!
donderdag 10 augustus 2017 om 13:11
Een rustig gelegen hotel kan, mijns inziens, minder prikkels bieden aan deze baby dan een camping.
Een familiecamping is gegarandeerd rumoerig, de hele dag door en wellicht tot middernacht. Kinderen gaan meestal veel later naar bed, ook de kleinere kinderen, tieners hangen nog lekker rond tegen middernacht, volwassenen die nog buiten zitten te babbelen met bakkie pleur of iets anders. Dat zijn allemaal extra prikkels, bovenop de verandering van omgeving.
Daarom denk ik dat een rustig hotel een tussenoplossing kan zijn, zodat het gezin nog soort van kan genieten van hun kampeervakantie. Dat de vakantie niet compleet in het water valt.
Heb jij nog advies verder of wilde je alleen commentaar leveren?
donderdag 10 augustus 2017 om 14:22
Ik vond het hele eerste jaar met mijn oudste een hel. Altijd moesten we wat met hem, altijd moest hij vermaakt worden, anders ging hij huilen. En verschonen viel inderdaad voor hem niet onder de 'leuke bezigheden'. Het was mijn eerste, dus ik dacht dat alle baby's zo mega-intensief waren. Kreeg nog weleens de kritische opmerking van mijn schoonzus: "Waarom leg je hem niet gewoon lekker wakker in z'n bedje?". Omdat dat dus niet ging, hij krijste dan de hele boel bij elkaar en sliep sowieso niet overdag.
Hm, ik wijd te ver uit geloof ik. Oude frustraties komen boven
On topic: 6:15 uur is niet leuk natuurlijk, maar wel een prima baby-tijd volgens mij. Helaas is mijn tip niet veel anders dan: accepteer dat het een pittige tijd is. We lieten los dat we het samen ook nog héél erg leuk moesten hebben op vakantie. We verdeelden de vakantiedagen: de ene deed de baby (dreumes) tot 13 uur, waarbij de ander dan dus uit kon slapen en iets voor zichzelf kon doen. En om 13 uur nam dan de uitgeruste partner de baby. Dan kon de ander iets voor zichzelf doen én moest voor het eten zorgen. De volgende dag was het dan omgedraaid.
Met nog een kind erbij is het wel wat anders natuurlijk, maar misschien kunnen jullie de kinderen dan verdelen?
Inmiddels is de betreffende zoon dertien, en nog altijd extravert en temperamentvol. Soms zeggen we wel eens tegen hem: "Wat ben jij toch een binnenvetter." Als grap dan. Hij is namelijk totaal het tegenovergestelde. Daarnaast is hij ook flexibel en intelligent. Alleen nog wel steeds veel discussie (over kleine dingen zoals wel/niet chocola mogen pakken, film kijken, huiswerk enz.). Dingen die hij niet wil, en wij wel. Of andersom.
Hm, ik wijd te ver uit geloof ik. Oude frustraties komen boven
On topic: 6:15 uur is niet leuk natuurlijk, maar wel een prima baby-tijd volgens mij. Helaas is mijn tip niet veel anders dan: accepteer dat het een pittige tijd is. We lieten los dat we het samen ook nog héél erg leuk moesten hebben op vakantie. We verdeelden de vakantiedagen: de ene deed de baby (dreumes) tot 13 uur, waarbij de ander dan dus uit kon slapen en iets voor zichzelf kon doen. En om 13 uur nam dan de uitgeruste partner de baby. Dan kon de ander iets voor zichzelf doen én moest voor het eten zorgen. De volgende dag was het dan omgedraaid. Met nog een kind erbij is het wel wat anders natuurlijk, maar misschien kunnen jullie de kinderen dan verdelen?
Inmiddels is de betreffende zoon dertien, en nog altijd extravert en temperamentvol. Soms zeggen we wel eens tegen hem: "Wat ben jij toch een binnenvetter." Als grap dan. Hij is namelijk totaal het tegenovergestelde. Daarnaast is hij ook flexibel en intelligent. Alleen nog wel steeds veel discussie (over kleine dingen zoals wel/niet chocola mogen pakken, film kijken, huiswerk enz.). Dingen die hij niet wil, en wij wel. Of andersom.
donderdag 10 augustus 2017 om 14:55
Ik heb een vraag, ik hoop dat ik die mag stellen/antwoord krijg: waarom reageer je op deze manier? TO is duidelijk van streek, heeft dit helemaal niet zo ingeschat en voelt zich slecht. Waarom reageer je dan zo onsympathiek? Het is een serieuze vraag, ik ben heel benieuwd wat erachter zit.
donderdag 10 augustus 2017 om 14:57
Volgens mij heeft ze het niet eens door joh.Nelladella1 schreef: ↑10-08-2017 14:55Ik heb een vraag, ik hoop dat ik die mag stellen/antwoord krijg: waarom reageer je op deze manier? TO is duidelijk van streek, heeft dit helemaal niet zo ingeschat en voelt zich slecht. Waarom reageer je dan zo onsympathiek? Het is een serieuze vraag, ik ben heel benieuwd wat erachter zit.
donderdag 10 augustus 2017 om 15:00
Is heel vervelend voor to en haar gezin, maar ze hadden dit toch van te voren kunnen inschatten?Nelladella1 schreef: ↑10-08-2017 14:55Ik heb een vraag, ik hoop dat ik die mag stellen/antwoord krijg: waarom reageer je op deze manier? TO is duidelijk van streek, heeft dit helemaal niet zo ingeschat en voelt zich slecht. Waarom reageer je dan zo onsympathiek? Het is een serieuze vraag, ik ben heel benieuwd wat erachter zit.
Je zal er in je tentje maar naast staan, daar gaat je rust.
Kind kan er niets aan doen, maar de ouders wel
Ze moeten gewoon lekker naar huis gaan.
Vertrouwde omgeving etc is voor iedereen beter
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 10 augustus 2017 om 15:02
Ze heeft een verkeerde inschatting gemaakt. Dat doe jij ook weleens, net als iedereen.calvijn1 schreef: ↑10-08-2017 15:00Is heel vervelend voor to en haar gezin, maar ze hadden dit toch van te voren kunnen inschatten?
Je zal er in je tentje maar naast staan, daar gaat je rust.
Kind kan er niets aan doen, maar de ouders wel
Ze moeten gewoon lekker naar huis gaan.
Vertrouwde omgeving etc is voor iedereen beter
Wat heb jij er dan aan als iemand het er nog eens inwrijft? Waardeer je dat?
donderdag 10 augustus 2017 om 15:03
Oh ja? Waar baseer jij die mening op?calvijn1 schreef: ↑10-08-2017 15:00Is heel vervelend voor to en haar gezin, maar ze hadden dit toch van te voren kunnen inschatten?
Je zal er in je tentje maar naast staan, daar gaat je rust.
Kind kan er niets aan doen, maar de ouders wel
Ze moeten gewoon lekker naar huis gaan.
Vertrouwde omgeving etc is voor iedereen beter
donderdag 10 augustus 2017 om 15:04
In deze situatie? Ja, absoluutNelladella1 schreef: ↑10-08-2017 14:57En nog een vraag: reageer je ook zo als een vriendin er doorheen zitten? Zonder op haar probleem in te gaan, maar te vertellen wat er in jouw ogen (nog meer) mankeert aan haar keuze. Ook dit is een serieuze vraag.
Ik ben geen mee-jankerd.
Ik zal het erg rot voor hun vinden hoor, maar met klem adviseren lekker naar huis te gaan
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 10 augustus 2017 om 15:04
Flesje pap tijdens het verschonen oid?
En zoals in de speeltuin in het zand zitten bijv, vindt hij dat Leuk?
To, het is ook zwaar. Slaapt hij savonds/snachts wel?
Blijf praten met je man, steun elkaar en verdeel de taken. Het is niet de bedoeling dat jullie elkaar hierin gaan kwijtraken. Het is zwaar maar het wordt beter
En zoals in de speeltuin in het zand zitten bijv, vindt hij dat Leuk?
To, het is ook zwaar. Slaapt hij savonds/snachts wel?
Blijf praten met je man, steun elkaar en verdeel de taken. Het is niet de bedoeling dat jullie elkaar hierin gaan kwijtraken. Het is zwaar maar het wordt beter
donderdag 10 augustus 2017 om 15:07
Er is nog een verschil tussen geen meejankerd zijn en iemand tot de enkels afbranden. Beetje empathie in je post doet wonderen.
donderdag 10 augustus 2017 om 15:08
donderdag 10 augustus 2017 om 15:08
donderdag 10 augustus 2017 om 15:10
donderdag 10 augustus 2017 om 15:12
donderdag 10 augustus 2017 om 15:38
Calvijn, je post erna kwam wat milder over. Maar die eerste echt onsympathiek hoor. En om toch ook nog even te reageren op de inhoud betreffende het niet op vakantie mogen gaan als je kind veel huilt: hoezo mag dat niet? Moet je dan altijd maar binnen/thuis blijven als je kind wat anders is/reageert? Ik persoonlijk heb trouwens helemaal geen last van andermans huilende kinderen, alleen van m'n eigen huilende kinderen
donderdag 10 augustus 2017 om 16:48
Lieve allemaal,
Bedankt voor alle reacties.
We zijn vanmiddag lekker op pad geweest naar een plaatsje hier in de buurt en daarom heb ik nog niet gereageerd.
Nu op de terugweg met 2 slapende kindjes op de achterbank.
Ik zal later vanavond zeker nog reageren, ik vind het heel erg fijn dat jullie zo meeleven en meedenken, dat had ik echt even nodig.
Bedankt voor alle reacties.
We zijn vanmiddag lekker op pad geweest naar een plaatsje hier in de buurt en daarom heb ik nog niet gereageerd.
Nu op de terugweg met 2 slapende kindjes op de achterbank.
Ik zal later vanavond zeker nog reageren, ik vind het heel erg fijn dat jullie zo meeleven en meedenken, dat had ik echt even nodig.
donderdag 10 augustus 2017 om 18:19
Aan de ene kant lijkt me dat heel praktisch wat betreft aan- en uittrekken, maar dan stel ik me een enorme poepluier voor.. dat zit dan toch overal als je die langs de beentjes uit moet trekken?
Of die poep valt er halverwege uit of zo.
