Kinderen
alle pijlers
Zoon 21 jaar Geen OP
dinsdag 24 februari 2026 om 12:17
Beste viva forummers,
Bedankt voor alles adviezen
Sfeer word een beetje grimmig als je het niet met sommige forumleden eens bent dus ik ga sluiten. Blijkbaar hebben ze hier hun eigen cultuur. Gelukkig veel gehad aan veel adviezen!
Bedankt voor alles adviezen
Sfeer word een beetje grimmig als je het niet met sommige forumleden eens bent dus ik ga sluiten. Blijkbaar hebben ze hier hun eigen cultuur. Gelukkig veel gehad aan veel adviezen!
moderatorviva wijzigde dit bericht op 26-02-2026 17:58
Reden: OP gewist, maatregelen zijn genomen
Reden: OP gewist, maatregelen zijn genomen
96.69% gewijzigd
dinsdag 24 februari 2026 om 13:23
Klinkt als iemand voor wie de 'normale' verwachtingen te hoog gegrepen zijn.
Waarom mag hij van jou maar tot 10 uur slapen?
Wat wil hij zelf? Kan hij überhaupt zijn eigen wensen en behoeften verwoorden?
Waarom mag hij van jou maar tot 10 uur slapen?
Wat wil hij zelf? Kan hij überhaupt zijn eigen wensen en behoeften verwoorden?
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 24 februari 2026 om 13:27
Ja ik zou hem geloof ik wel laten liggen op de dagen dat hij vrij is. In de hoop dat hij zijn draai in die parttime baan gaat vinden en dit zorgt voor een opwaartse spiraal.
Ik vind het ook niet heel erg realistisch om een 22 jarige te bevelen om 10 uur te moeten opstaan. Is dat parttime werk gewoon tijdens kantooruren of tot in de avond?
Ik vind het ook niet heel erg realistisch om een 22 jarige te bevelen om 10 uur te moeten opstaan. Is dat parttime werk gewoon tijdens kantooruren of tot in de avond?
dinsdag 24 februari 2026 om 13:31
Ik vind dat je hem wel erg betuttelend behandelt. Hij is 22. Als je er geen last meer van wil hebben moet je hem het huis uit zetten, en anders zorgen dat hij basic regels respecteert, maar je kan niet van hem verwachten dat hij zich aan jouw opgelegde regels houdt. Vooral om 10 uur je bed uit als je vrij bent vind ik een rare. Ik ben 46 en doe dat niet. Kom eruit wanneer ik klaar ben met slapen.
Wees blij dat hij een baan heeft. Laat hem een deel van zijn kosten betalen en laat hem verder fijn zijn gang gaan.
Wees blij dat hij een baan heeft. Laat hem een deel van zijn kosten betalen en laat hem verder fijn zijn gang gaan.
dinsdag 24 februari 2026 om 13:45
Ik kan hier geen mening over hebben. Mijn tip voor jou is om zelf hulp te zoeken. Misschien kan er ook iets in het contact anders waardoor je weer in verbinding komt met elkaar. En volgens mij heeft de ergernis nu te veel de overhand genomen. Als je er niet bent en hij is vrij; laat hem zelf bepalen hoe of wat. Scheelt een hoop gedoe en ergernis. En komt er misschien ook ruimte voor langzaamaan weer wat gezelligheid. Nu voelt hij waarschijnlijk alleen maar druk.
dinsdag 24 februari 2026 om 14:00
dinsdag 24 februari 2026 om 14:02
Het klinkt alsof je alles hebt gegeven dat je in je had.
Je zegt dat waar het naartoe lijkt te gaan je ergste nachtmerrie is als iemand uit een ontspoord gezin . Daar is denk ik voor je gemoedsrust wel enige winst te behalen. Want er is een heel groot verschil tussen jou en je zoon. Je zoon komt niet uit een ontspoord gezin. Je zoon komt uit een liefdevol gezin waar beide ouders, ook na een scheiding, samen optrekken als het om zijn welzijn gaat en alle twee hun leven aan de kant gooien om er voor hem te zijn. Je hebt de cirkel waar je zo bang voor bent dus allang doorbroken.
Dat maakt natuurlijk nog niet dat er nu geen probleem is. Met hoe hard je jezelf al hebt weggecijferd en hebt geprobeerd dit op te lossen door hem te faciliteren in het doorbreken van zijn patronen is het niet gek meer om te concluderen dat daar de oplossing niet in zit. En zijn leeftijd zorgt er ook voor dat je niet zo gek veel meer kan qua hulp vanuit instanties.
Voor iemand die niet naar school gaat of op een andere wijze aan zijn of haar toekomst werkt is 21 een prima moment om te gaan ervaren dat het leven niet gratis is. Als hij kostgeld moet betalen zal hij aan het werk moeten. Als hij schone kleren wil dragen zal hij zijn was moeten doen.
Je schrijft dat hij heel weinig thuis is en dat jij op je werk bent en niet kan controleren of hij uit bed komt. Komt een groot deel van je stress dan misschien ook voort uit het feit dat je onbewust heel veel negatieve dingen tegen jezelf zegt? Niet alleen over hem maar ook (misschien wel vooral) over hoe je vindt dat je zelf tekort schiet.
Je zegt dat waar het naartoe lijkt te gaan je ergste nachtmerrie is als iemand uit een ontspoord gezin . Daar is denk ik voor je gemoedsrust wel enige winst te behalen. Want er is een heel groot verschil tussen jou en je zoon. Je zoon komt niet uit een ontspoord gezin. Je zoon komt uit een liefdevol gezin waar beide ouders, ook na een scheiding, samen optrekken als het om zijn welzijn gaat en alle twee hun leven aan de kant gooien om er voor hem te zijn. Je hebt de cirkel waar je zo bang voor bent dus allang doorbroken.
Dat maakt natuurlijk nog niet dat er nu geen probleem is. Met hoe hard je jezelf al hebt weggecijferd en hebt geprobeerd dit op te lossen door hem te faciliteren in het doorbreken van zijn patronen is het niet gek meer om te concluderen dat daar de oplossing niet in zit. En zijn leeftijd zorgt er ook voor dat je niet zo gek veel meer kan qua hulp vanuit instanties.
Voor iemand die niet naar school gaat of op een andere wijze aan zijn of haar toekomst werkt is 21 een prima moment om te gaan ervaren dat het leven niet gratis is. Als hij kostgeld moet betalen zal hij aan het werk moeten. Als hij schone kleren wil dragen zal hij zijn was moeten doen.
Je schrijft dat hij heel weinig thuis is en dat jij op je werk bent en niet kan controleren of hij uit bed komt. Komt een groot deel van je stress dan misschien ook voort uit het feit dat je onbewust heel veel negatieve dingen tegen jezelf zegt? Niet alleen over hem maar ook (misschien wel vooral) over hoe je vindt dat je zelf tekort schiet.
dinsdag 24 februari 2026 om 14:03
Er is zoveel gebeurd tussen jullie en in jullie relatie. Ik denk dat afstand nemen het beste is om die band te herstellen. Dus eigenlijk op zichzelf gaan wonen, maar het kan zomaar zijn dat hij daar nog niet aan toe is. Naast dat het natuurlijk heel lastig is woonruimte te vinden.
Zou vader hierin nog een rol kunnen spelen?
Blowt zoon nog steeds?
En zoek professionele hulp voor jezelf als je deze nog niet hebt. Je hebt veel op je bordje, je maakt je ongetwijfeld enorme zorgen over de toekomst van je zoon. Daarnaast zitten jullie in in een bepaalde dynamiek die doorbreken moet worden. Dat doorbreken zal vooralsnog echt van jou moeten komen en daar mag je echt hulp voor zoeken.
Zou vader hierin nog een rol kunnen spelen?
Blowt zoon nog steeds?
En zoek professionele hulp voor jezelf als je deze nog niet hebt. Je hebt veel op je bordje, je maakt je ongetwijfeld enorme zorgen over de toekomst van je zoon. Daarnaast zitten jullie in in een bepaalde dynamiek die doorbreken moet worden. Dat doorbreken zal vooralsnog echt van jou moeten komen en daar mag je echt hulp voor zoeken.
dinsdag 24 februari 2026 om 14:22
Ik vind dit soort opmerkingen altijd zo kansloos hè en ook heel triest dat je zo reageert op iemand die zich zo kwetsbaar opstelt, buiten of je het ermee eens bent of niet. Ik hoop oprecht dat je in rl niet zo bekrompen bent. Nee niet om een zelfbedachte norm, als je überhaupt hebt gelezen is dit niet het enige wat heel die jaren heeft gespeeld, ik vraag alleen advies vanwege de tijden van opstaan
dinsdag 24 februari 2026 om 14:23
Wat heb jij er voor last van dat hij tot 12 uitslaapt?
Ik zou een paar basic afspraken maken
Bijvoorbeeld:
Jij betaald al je eigen dingen en probeert bijv 20% van je salaris te sparen voor later.
We eten s avonds samen, en als je niet mee eet laat je dat weten.
Na 22.00 is t rustig zodat iedereen die thuis is kan slapen.
En verder zou ik het laten...
Je schrijft er komt een tijd dat ik hem eruit moet zetten?
Waarom?
In jouw huis gelden jouw regels, of hij doet mee, of niet en gaat op zichzelf.
Maar inmiddels is hij volwassen, dus regels mbt bedtijd opleiding etc, dat kan hij zelf bepalen. ( zolang jij jouw ding kunt doen)
Misschien handig om met een psycholoog te praten.
Klinkt of jij van alles voor hem wilt, terwijl hij misschien heel tevreden is met zijn leven. En als hij jouw leven verstoort moet je jouw grens beter bewaken. Jij hoopt nu op iets wat waarschijnlijk niet gaat gebeuren ( op korte termijn)
Ik zou een paar basic afspraken maken
Bijvoorbeeld:
Jij betaald al je eigen dingen en probeert bijv 20% van je salaris te sparen voor later.
We eten s avonds samen, en als je niet mee eet laat je dat weten.
Na 22.00 is t rustig zodat iedereen die thuis is kan slapen.
En verder zou ik het laten...
Je schrijft er komt een tijd dat ik hem eruit moet zetten?
Waarom?
In jouw huis gelden jouw regels, of hij doet mee, of niet en gaat op zichzelf.
Maar inmiddels is hij volwassen, dus regels mbt bedtijd opleiding etc, dat kan hij zelf bepalen. ( zolang jij jouw ding kunt doen)
Misschien handig om met een psycholoog te praten.
Klinkt of jij van alles voor hem wilt, terwijl hij misschien heel tevreden is met zijn leven. En als hij jouw leven verstoort moet je jouw grens beter bewaken. Jij hoopt nu op iets wat waarschijnlijk niet gaat gebeuren ( op korte termijn)
dinsdag 24 februari 2026 om 14:25
Typfout inderdaad, hij is 21.
Uitslapen vind ik helemaal geen probleem .. mijn dochter slaapt in het weekend ook tot hoe laat ze wil. Ik verwacht alleen een beetje productiviteit..
dinsdag 24 februari 2026 om 14:28
dinsdag 24 februari 2026 om 14:28
Wat een bijzondere reactie. Het is wel een door jou bedachte norm.Lenneke07 schreef: ↑24-02-2026 14:22Ik vind dit soort opmerkingen altijd zo kansloos hè en ook heel triest dat je zo reageert op iemand die zich zo kwetsbaar opstelt, buiten of je het ermee eens bent of niet. Ik hoop oprecht dat je in rl niet zo bekrompen bent. Nee niet om een zelfbedachte norm, als je überhaupt hebt gelezen is dit niet het enige wat heel die jaren heeft gespeeld, ik vraag alleen advies vanwege de tijden van opstaan
Wat is er zo vervelend aan dat hij tot 12 uur in bed ligt, geen kasten gebruikt en bij vrienden eet?
Hier is het simpel: eigen was, eigen kamer, voor eigen kosten opdraaien, vriendelijk gedrag en voor 18.00 uur laten weten of je mee eet of niet of later en als ik in bed lig is het stil in huis.
Look me in the eyes and tell me what you see.
dinsdag 24 februari 2026 om 14:28
SinPermiso schreef: ↑24-02-2026 14:02Het klinkt alsof je alles hebt gegeven dat je in je had.
Je zegt dat waar het naartoe lijkt te gaan je ergste nachtmerrie is als iemand uit een ontspoord gezin . Daar is denk ik voor je gemoedsrust wel enige winst te behalen. Want er is een heel groot verschil tussen jou en je zoon. Je zoon komt niet uit een ontspoord gezin. Je zoon komt uit een liefdevol gezin waar beide ouders, ook na een scheiding, samen optrekken als het om zijn welzijn gaat en alle twee hun leven aan de kant gooien om er voor hem te zijn. Je hebt de cirkel waar je zo bang voor bent dus allang doorbroken.
Dat maakt natuurlijk nog niet dat er nu geen probleem is. Met hoe hard je jezelf al hebt weggecijferd en hebt geprobeerd dit op te lossen door hem te faciliteren in het doorbreken van zijn patronen is het niet gek meer om te concluderen dat daar de oplossing niet in zit. En zijn leeftijd zorgt er ook voor dat je niet zo gek veel meer kan qua hulp vanuit instanties.
Voor iemand die niet naar school gaat of op een andere wijze aan zijn of haar toekomst werkt is 21 een prima moment om te gaan ervaren dat het leven niet gratis is. Als hij kostgeld moet betalen zal hij aan het werk moeten. Als hij schone kleren wil dragen zal hij zijn was moeten doen.
Je schrijft dat hij heel weinig thuis is en dat jij op je werk bent en niet kan controleren of hij uit bed komt. Komt een groot deel van je stress dan misschien ook voort uit het feit dat je onbewust heel veel negatieve dingen tegen jezelf zegt? Niet alleen over hem maar ook (misschien wel vooral) over hoe je vindt dat je zelf tekort schiet.
Heel erg goede post.
dinsdag 24 februari 2026 om 14:33
dinsdag 24 februari 2026 om 14:40
Ik denk dat TO het vooral zo vervelend vindt door wat er in het verleden allemaal heeft plaatsgevonden. Ze had anders misschien wat gemopperd over om 12.00 uur pas opstaan, maar ze zit helaas denk ik nu met hem in een negatieve modus en de angst dat het elk moment weer (nog) slechter met hem kan gaan. En dan is het niet meer zo simpel.Nyx• schreef: ↑24-02-2026 14:28Wat een bijzondere reactie. Het is wel een door jou bedachte norm.
Wat is er zo vervelend aan dat hij tot 12 uur in bed ligt, geen kasten gebruikt en bij vrienden eet?
Hier is het simpel: eigen was, eigen kamer, voor eigen kosten opdraaien, vriendelijk gedrag en voor 18.00 uur laten weten of je mee eet of niet of later en als ik in bed lig is het stil in huis.
jojojo wijzigde dit bericht op 24-02-2026 14:41
0.45% gewijzigd
dinsdag 24 februari 2026 om 14:46
Wat zegt de huisarts om jou te helpen in deze situatie? Is er iemand die jou kan ondersteunen hoe jij hiermee om moet gaan?
Ik zou het vooral vanuit het positieve benaderen. Als het andere niet gewerkt heeft, waarom dan zo angstvallig eraan vasthouden? Complimenteer hem dat het lukt wat hij nu doet, laat hem groeien, zelfvertrouwen opbouwen, hem het gevoel geven dat hij bij de maatschappij hoort en mee kan doen. Het zij voor een parttime baan. Menig mens worstelt daar al mee. Hij kent totaal geen structuur vanuit opleiding eerder op werk. Dit is al rete moeilijk voor hem!
Hou het klein, knijp in je handen dat dit lukt. Focus is eerst op dit, kijk daarna naar andere dingen. Eerst ritme rust en vertrouwen in wat hij nu doet. Steun hem. En daarna als dit normaal geworden is dan bouw je de verdere basis met hem uit. Hem tweemaal laten koken per week op zijn vrije dagen. Ga zo maar door. Dat hij 22 is betekent niet ineens dat hij ook zelf ineens volwassen is.
Ik zou het vooral vanuit het positieve benaderen. Als het andere niet gewerkt heeft, waarom dan zo angstvallig eraan vasthouden? Complimenteer hem dat het lukt wat hij nu doet, laat hem groeien, zelfvertrouwen opbouwen, hem het gevoel geven dat hij bij de maatschappij hoort en mee kan doen. Het zij voor een parttime baan. Menig mens worstelt daar al mee. Hij kent totaal geen structuur vanuit opleiding eerder op werk. Dit is al rete moeilijk voor hem!
Hou het klein, knijp in je handen dat dit lukt. Focus is eerst op dit, kijk daarna naar andere dingen. Eerst ritme rust en vertrouwen in wat hij nu doet. Steun hem. En daarna als dit normaal geworden is dan bouw je de verdere basis met hem uit. Hem tweemaal laten koken per week op zijn vrije dagen. Ga zo maar door. Dat hij 22 is betekent niet ineens dat hij ook zelf ineens volwassen is.
dinsdag 24 februari 2026 om 14:49
Tja ik heb diezelfde leeftijden thuis, dus dit is mijn ervaring en mijn eerste reactie.Lenneke07 schreef: ↑24-02-2026 14:22Ik vind dit soort opmerkingen altijd zo kansloos hè en ook heel triest dat je zo reageert op iemand die zich zo kwetsbaar opstelt, buiten of je het ermee eens bent of niet. Ik hoop oprecht dat je in rl niet zo bekrompen bent. Nee niet om een zelfbedachte norm, als je überhaupt hebt gelezen is dit niet het enige wat heel die jaren heeft gespeeld, ik vraag alleen advies vanwege de tijden van opstaan
Je vraagt advies en krijgt het. Het is misschien niet wat je wilde horen, maar wat is nou bekrompen aan mijn mening?
Moet ik er een bolletje watten bij doen om het zachter aan te laten komen?
Mijn advies vanwege de tijden is dus: doe niet zo moeilijk en laat het los.
Doe ermee wat je wilt.
Oftewel:
Mijn vraag: accepteren dat hij nu parttime werkt en hem laten slapen op dagen dat hij vrij is?
Ja en ja.
dinsdag 24 februari 2026 om 15:00
Ja hoor laten uitslapen.
Je merkt het niet zeg je, dus hebt er ook geen last van.... dat denk je alleen maar. Geef jezelf toestemming het los te laten.
Dat maakt je geen slechte ouder hoor... hij is onder je dak en functioneert in ieder geval half. Zie het glas maar als half vol, dan kan er tzt altijd nog wat bij misschien. Misschien ook niet. Maakt hem nog geen slecht mens.
Je merkt het niet zeg je, dus hebt er ook geen last van.... dat denk je alleen maar. Geef jezelf toestemming het los te laten.
Dat maakt je geen slechte ouder hoor... hij is onder je dak en functioneert in ieder geval half. Zie het glas maar als half vol, dan kan er tzt altijd nog wat bij misschien. Misschien ook niet. Maakt hem nog geen slecht mens.
Lorem Ipsum
dinsdag 24 februari 2026 om 15:00
Dit is het probleem.
Jij verwacht dingen, hij voldoet daar niet aan.
Kun je eindeloos in de beschuldiging gaan zitten, maar daar wordt het niet beter van.
Je kunt alleen jezelf veranderen en dus je verwachtingen bijstellen.
Je kunt hem niet veranderen, dus elke poging daartoe leidt tot strijd.
Heb je je al eens afgevraagd waarom dingen zo moeilijk voor hem zijn?
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
