Hoe leven op orde stellen?

Aanvulling: Dit topic gestart voor advies. Inmiddels een plek om af en toe te kunnen sparren over datgene wat me bezig houdt.

Bij gebrek aan steun in mijn omgeving, wil ik hier mijn vraag stellen.

Mijn leven is al een aantal jaren een rotzooi. Na een scheiding en depressie probeer ik mijn leven weer op orde te krijgen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik huur momenteel voor een schrikbarend bedrag (ik ben niet de enige) een klein appartement voor mij en mijn dochter. De huurovereenkomst kan door verhuurder ontbonden worden en dan heb ik twee maanden de tijd om een nieuw onderkomen te vinden. Dit brengt spanning met zich mee. Ik ben daarom aan het kijken naar koop- en huurwoningen, maar beide zijn niet (goed) te vinden, mede omdat ik door co-ouderschap en school van dochter gebonden ben aan een bepaald gebied. Nu heb ik een woning gevonden, maar ik twijfel of ik ervoor moet gaan. Het idee van verhuizen en verbouwen levert me veel spanning op, maar het blijven waar ik zit ook. Het gevoel dat ik met een (koop)woning een nieuwe start kan maken is groot, waar ik nu woon kan ik niet tot rust komen vanwege de beperkte plek en hoeveelheid spullen die ik heb. Een huis zou hierin verbetering kunnen zijn. De twijfels doen me verstijven, ik vermijd liever dan dat ik doorpak. Daarnaast een stemmetje dat bang is dat ik omkiep als ik daadwerkelijk ga verhuizen en verbouwen. Ik zie het mezelf niet doen. Maar wat dan? Hoeveel jaar moet ik nog wachten voor dat ik wel een echte start kan maken ipv deze tussenpauze in een appartement waar ik niet tot rust kom. Moet ik wachten of nu doorpakken?

Wat ook speelt is een lat relatie. We zien elkaar wekelijks, zonder kinderen. Mijn dochter weet niet van zijn bestaan af. De relatie is met momenten fijn en met momenten niet fijn. Ik merk een onrust in me als we afspreken, maar kan er tegelijkertijd naar uitkijken om hem weer te zien. Soms heb ik het gevoel dat ik misbruik van hem maak. Hij is helemaal hoteldebotel van mij en ik voel dat niet (soms wel). Hij helpt me door moeilijke perioden heen en ik steun en help hem ook als hij vast loopt met zaken. Ik wil de relatie niet beëindigen, maar ik wil ook niet zo doorgaan omdat het vaak energie kost. Ik denk dat ik me aanpas, maar ik weet dat niet zeker.

Misschien handig om te weten is dat ik nog steeds depressief ben en momenteel geen therapie volg. Ik sta op een wachtlijst voor diagnostisering, het kan nog maanden duren voordat ik daar een uitnodiging van krijg.

Voor mijn gevoel staat mijn leven "on hold". Graag wil ik weer een stapje vooruit zetten ipv vasthangen, want dat doe ik nu al jaren en ik ben nu iets stabieler dan een jaar geleden, maar het wordt niet echt beter. Iemand tips?

Ik ben bekend met vermijding als overlevingsstrategie dus het kan zijn dat ik niet veel of snel zal reageren omdat de reacties me bang maken. Excuses daarvoor!

framboise-t schreef: ↑

16-12-2025 19:10

dus domweg doorploeteren tot je weer vaste grond onder je voeten voelt.

Dit probeer ik.

Meer zit er niet in momenteel.

framboise-t
Volhouden probeer ik ook en ik zal niet zo snel impulsieve, niet omkeerbare acties uitvoeren. Het voelt alleen soms zo ontzettend zwaar en zwart. Alsof je ondergedompeld wordt in een zwart gat waar een onmeetbaar gewicht op je lichaam duwt. Ik kan het momenteel niet beter uitleggen want op dit moment is het weer redelijk oke. Lees: ik voel me somber, moe, lusteloos en dat soort dingen. Echter niet de somberte die er eerst was.

Je zegt dat het leven zo mooi kan zijn, ik geloof daar niet in, ik ken het niet. Ik zie wel dat andere mensen dat ogenschijnlijk hebben, maar is dat schijn of echt? Ieder huisje zijn kruisje toch? Overal is wel iets.
Ik gun mijn kind zoveel meer dan ik ooit heb gehad, ik gun dat ze momenten mag ervaren als volwassene waarin ze rust ervaart, waarin ze geluk voelt, zich gewaardeerd voelt, zich gezien voelt.

Acupunctuur, mwah, weet niet of ik dat zou willen. Voor nu geef ik de psychotherapeute een kans met haar schematherapie. Het zal even duren totdat daar een positief effect zichtbaar is, met de aanname dat dat positief effect er ooit gaat komen.

Ik wil ook niet teveel tegelijk proberen. Momenteel de haptonoom ook niet meer gezien sinds ik bij de nieuwe therapeut gestart ben. Wellicht dat de haptonoom in het gevoel stukje nog kan gaan aansluiten, maar voor nu is het even alleen de therapeut.

Zou dat ontspannends niet ook kunnen? Dat dat afhankelijk is van degene die de acupunctuur doet? Anders wellicht een massage boeken? Lijkt mij allebei retespannend, je ligt daar toch een beetje overgeleverd aan een ander mens.

Die challenge, wat was dat voor iets? Moest je daar elke week of maand iets doen zodat het in een jaar tijd dan als hele klus afgerond was?
Wat is de oorzaak van de ontplofte bende bij jou? Hier is het vooral vanwege alle spullen uit ouderlijk huis en spullen vanuit de scheiding waarvan ik niet weet wat ik ermee moet. Weggooien lukt niet, verkopen ook niet. Speelgoed idem dito. Perfecte moment (voor de feestdagen) is inmiddels weer voorbij.

Ik vind het raar om te horen dat je me graag leest (geldt ook voor Verbinder). Wat valt er graag te lezen aan mijn traumadumping? Want zo voelt het inmiddels hier een beetje. Ik kom binnenvallen als het me te hoog zit en dan ga ik weer "door".

Hoe zien bij jullie de feestdagen eruit framboise-t en verbinder?
Ik heb een paar uurtjes kind bij me en eigenlijk was ik van plan de resterende tijd thuis op de bank door te brengen, maar ik wil vriend niet teleurstellen dus ik ga maar zijn kant op.
Ik merk wel dat ik steeds meer uitstap van de relatie, totdat ik een dagje bij hem ben, dan voel(?) ik meer verbinding. Twijfels laaien wel constant op en ik vraag me af of het voor mezelf niet beter is om een periode van minimaal een jaar relatieloos te zijn. Achtergrondinformatie: ik ben vanaf mijn jeugd altijd in een (ongezonde) relatie geweest inclusief mijn huwelijk.

Note to myself: goede reden verzinnen om de relatie met vriend te verbreken en een tijd afstand te nemen. Hoe moeilijk dat ook gaat zijn.
Hij is een vriend, af en toe een steun, maar ik mis het yes als ik hem zie. De status van lat relatie vind ik mega lastig. Probeer me niet te binden want dan valt het afscheid zwaarder. Dus ik check niet echt in als ik bij hem ben. Omgeving weet al die tijd niet van zijn bestaan als vriend. Maar hoe zeg ik netjes, duidelijk en toch zonder hem pijn te doen (utopie zeer waarschijnlijk!) dat het over is?

Fijne feestdagen dames!

framboise-t schreef: ↑

26-12-2025 18:53

Ik ben een beetje te moe om op alles te reageren maar deze is belangrijk > ik kan een jaar ( of langer!) relatieloos van harte aanraden.

Waarom zou je het van harte aanraden?

framboise-t schreef: ↑

26-12-2025 18:43

Ik ben nu thuis, op de bank, met kat op schoot. De 24e heb ik familie uitgenodigd, de 25e zijn we naar familie gegaan, en vandaag heb ik kind weggebracht.

Wat gedoe in de familie waardoor ik er vreselijk tegenop zag maar het was uiteindelijk gezellig en leuk.
Ik twijfel wel of kind het wel leuk heeft gehad. Geen groot drama hoor, maar de rest is stuk ouder of jonger en ik denk dat hij zich een beetje verveelde. Nu hoef ik lekker niets meer. Opgelucht dat het voorbij is. Ik ga zo voor de kat eten maken maar verder ben ik zo moe, ik trek een fles wijn open en een zak chips en dat is het.

Klinkt alsof je je grenzen ver overschreden hebt. Ondanks dat het wel gezellig is geweest voor jou.
Vervelend dat kind er qua leeftijd tussenin hangt. Heeft hij iets gezegd over of hij het naar zijn zin heeft gehad?

framboise-t schreef: ↑

27-12-2025 21:55

Een partner slurpt toch je energie op, o.a. in vanalles rekening houden met. Het is zo fijn als dat wegvalt.

Dit schrijf je heel treffend en is ook precies wat er gebeurd. Nu wel iets minder dan voorheen omdat zijn omstandigheden zijn veranderd, maar het gebeurd wel. Het vreet energie.
Anderzijds levert het ook energie op. Hij heeft aandacht voor me, hij biedt een luisterend oor en hij kan heerlijk masseren Ook gewoon op de bank zittend dat hij mijn voeten of schouders of zo gaat masseren, heerlijk is dat.
De vraag die ik me telkens stel is wat ik ga missen als ik het uit zou maken, hoe dat er dan uit moet gaan zien, want vrienden blijven lijkt me niet verstandig omdat de grens naar relatie dan te snel overgestapt kan worden. Echter hem helemaal niet meer zien / spreken vraagt ook veel van me (en van hem).

De afgelopen dagen veel huilbuien gehad, radeloosheid die me overvalt. Gedeelte zal zeker hormonaal zijn en een gedeelte komt van de depressie af wellicht. Ik kan het niet goed peilen eigenlijk.

Straks naar mijn vriend toe om daar de jaarwisseling te vieren, maar ik ga wel daarna naar huis. Niet blijven slapen. Stiekem een beetje trots dat ik dat voor elkaar heb gekregen (ondanks dat ik ook een goede reden heb kunnen geven). Het voelt gewoon allemaal raar. Er zijn momenten dan denk ik echt te voelen dat ik van hem houd en op andere momenten kan ik hem niet uitstaan. Dan irriteer ik me aan alles. Ik weet ook dat ik hier al een langere tijd mee rondloop en dat ik het al eens uitgemaakt heb, maar het toen weer een relatie is geworden op een gegeven moment.
Het voelt momenteel vooral alsof ik simpelweg niet geschikt ben voor een relatie, juist omdat ik het niet goed kan voelen.

Als ik dan kijk naar het stuk waar ik altijd tegen aan loop "wat wil ik?" dan denk ik juist dat het beter is om het uit te maken zodat ik (zoals je zegt framboise-t) alleen maar naar mezelf hoef te kijken en met niemand rekening hoef te houden. Zodat ik kan gaan leren hoe ik het graag zou zien, want ik heb werkelijk geen idee. Toch voelt dat als reden niet "goed genoeg". Soms heb ik een goed verhaal in mijn hoofd wat ik hem dan zou willen zeggen, maar dat verdwijnt nog voordat ik het goed en wel uitgedacht heb.

Wat je zegt over kerst en wat je je kind daarin gunt, ik snap het helemaal. Echter vraag ik me af in hoeverre dat realistisch is en niet teveel vanuit de films en sociale verwachtingen is gekomen. Kerst moet gezellig zijn, samen met familie. One big happy family. Als ik dan op het forum lees op hoeveel plekken dat niet is, dan vraag ik me af of dat streven een juiste is.
Begrijp me niet verkeerd, ik gun jou en kind een geweldige kerst (en andere feestdagen)!!! Er zit een groot verschil in het nostalgische gezellige en een hel van een kerst. Beetje dat idee bedoel ik te zeggen. Het is ook afhankelijk met wie je kerst viert en hoeveel je die mensen door het jaar ziet. Ik zag sommige familieleden alleen met kerst, dat was oke, maar niet knus of super gezellig.

Voor nu even de kaken op elkaar en deze dag overleven. Morgen weer een nieuwe dag om doorheen te komen.

(Sorry, ik ben nogal zwaarmoedig momenteel. Heb het gevoel dat er veel op me af gaat komen de komende periode en dat ik daar niet klaar voor ben.)

ik kom weer eens klagen. Niet dat het helpt, maar ach dan staat het ergens.

Ik ben zo zo zo ontzettend moe. Ik ben mijn tranen zo zat. Mijn uitzichtloze leven. Mijn ondankbaarheid, want zie mij klagen met mijn "fijne" woning. Waardeloos is het en ik zie de uitweg niet meer. Het gevoel dat het weer wat beter ging is mijlenver weg verdwenen onder de sneeuw. Ik zie het niet meer. Het voelt even totaal hopeloos. Sorry.

Opstaan. Hopelijk geen tranen vandaag.

Stom hoe een serie me weer laat denken aan een persoon die veel voor me betekent heeft en me daarna in de steek heeft gelaten. Zo voelde het tenminste. Qua levensverloop was het heel normaal.

Twijfel al een paar dagen of ik therapeut ga vragen voor een extra afspraak. Anderzijds het idee om de komende afspraak af te zeggen. Lijkt geen nut te hebben.

Stom inderdaad hoe de herinnering aan hem wat was weggezakt (nooit helemaal weg geweest), maar nu ineens weer levendiger werd door een gezicht op tv. Inclusief de gevoelens die ik had in die periode en ook hoe ziek die gevoelens eigenlijk waren.

Wat betreft de therapeut. Voordeel aan mezelf verdoven is dat ik dan geen actie onderneem. Geen extra afspraak vraag, maar ook de al gemaakte afspraak niet zal afzeggen. Sowieso voelt het allemaal weer ver weg. Het overspoelt me ter plekke, maar nu kan ik het me niet meer voor de geest halen. Ik heb daar wel echt moeite mee want wat is dan echt en wat beeld ik me alleen in?

Ik zou graag gaan wandelen nu, lekker ploeteren door de sneeuw. In plaats daarvan ben ik achterstallig werk aan het inhalen, want morgen begint de show weer en the show must go on.

Merk dat ik me erge zorgen maar over de toekomst. Wat er gaat gebeuren als ik niet voldoende weet te herstellen. Ik afhankelijk word van een instantie als het uwv die nu ook niet de beste reputatie hebben wat betreft goed uitvoeren van hun taken. Wat als ik dadelijk gigantisch terug val in inkomsten? Hoe moet het dan verder?