Psyche
alle pijlers
ADD
zondag 1 januari 2012 om 15:37
Hoe gaan jullie om met geluiden in drukke ruimtes?
Ik ben trouwens ook 30!
Wat voor zwaar werk heb je momenteel dan??
En ja kwaliteiten, die moet ik nog wel een beetje ontdekken hoor... ik ben de laatste tijd veel met spiritualiteit bezig maar het helpen van mensen met bepaalde klachten lijkt mij ook erg leuk alleen om weer een studie te gaan doen word lastig ivm hypotheek en concentratie....
Ik ben trouwens ook 30!
Wat voor zwaar werk heb je momenteel dan??
En ja kwaliteiten, die moet ik nog wel een beetje ontdekken hoor... ik ben de laatste tijd veel met spiritualiteit bezig maar het helpen van mensen met bepaalde klachten lijkt mij ook erg leuk alleen om weer een studie te gaan doen word lastig ivm hypotheek en concentratie....
zondag 1 januari 2012 om 15:42
@ Zazzie1981: ik heb nu geen zwaar werk meer, ik mag niet meer werken.
Veel geluiden tegelijk zijn niet goed en te druk is ook niet goed, vind ik dan. Bij die twee apart gaat mijn concentratie al alle kanten uit, dus kan met de combinatie is het helemaal zoek qua concentreren, dan schieten mijn gedachten helemaal als pingpongballen door mijn hersenpan.
Veel geluiden tegelijk zijn niet goed en te druk is ook niet goed, vind ik dan. Bij die twee apart gaat mijn concentratie al alle kanten uit, dus kan met de combinatie is het helemaal zoek qua concentreren, dan schieten mijn gedachten helemaal als pingpongballen door mijn hersenpan.
zondag 1 januari 2012 om 16:03
Ik merk dus nu dat ik heel erg goed ben, in hetgeen wat ik nu doe. Dus ouderbegeleiding geven, pdagogisch werk.
Maar het is moeilijk te combineren met werk (eigen bedrijf), studie, huishouden, 2 bijzondere kids etc.
Loop met studie dus hartstikke vast.. heb daar hulp bij nodig.
Ik merk nu vooral dat ik me met veel geluiden totaal niet kan concentreren. Noppes. Met 2 kids in huis is dat funest voor je schoolwerk.
Als ik naar de stad ben geweest bijvoorbeeld afgelopen maand, merk ik dat ik helemaal leeggezogen ben als ik thuis kom, die drukte al die stressende mensen, vreselijk. Heb dan ook knallende koppijn.
Zijn jullie ook zo heerlijk handig, als het gaat om fysieke dingen? ik heb het motoriek van een hark lijkt wel afentoe... terwijl ik fijnmotorisch wel heel goed ben, ik maak van die stapeltaarten met fondant etc. Prachtige kunstwerkjes, maar als het gaat om stoten, klungelig zijn etc. Mijn vriend lacht wat af afentoe, als er weer een deel van het servies sneuvelt!
Maar het is moeilijk te combineren met werk (eigen bedrijf), studie, huishouden, 2 bijzondere kids etc.
Loop met studie dus hartstikke vast.. heb daar hulp bij nodig.
Ik merk nu vooral dat ik me met veel geluiden totaal niet kan concentreren. Noppes. Met 2 kids in huis is dat funest voor je schoolwerk.
Als ik naar de stad ben geweest bijvoorbeeld afgelopen maand, merk ik dat ik helemaal leeggezogen ben als ik thuis kom, die drukte al die stressende mensen, vreselijk. Heb dan ook knallende koppijn.
Zijn jullie ook zo heerlijk handig, als het gaat om fysieke dingen? ik heb het motoriek van een hark lijkt wel afentoe... terwijl ik fijnmotorisch wel heel goed ben, ik maak van die stapeltaarten met fondant etc. Prachtige kunstwerkjes, maar als het gaat om stoten, klungelig zijn etc. Mijn vriend lacht wat af afentoe, als er weer een deel van het servies sneuvelt!
zondag 1 januari 2012 om 16:14
zondag 1 januari 2012 om 17:21
Wat voor mij hielp was het vechten niet meer te zien als vechten, maar als een dans met mogelijkheden en beperkingen. De beperkingen zo inrichten dat je eromheen kan zwieren en boven alles een duidelijke regelmaat.
(op het -best wel lange- gordijnen topic staan veel ervaringen en tips van mede-AD(H)D-erts)
(op het -best wel lange- gordijnen topic staan veel ervaringen en tips van mede-AD(H)D-erts)
zondag 1 januari 2012 om 17:53
quote:flutzel schreef op 01 januari 2012 @ 15:24:
Mijn vriend zijn vriend bv, die doet het af als aanstelleritis. Hij heeft geen add. Die staat elke keer met zijn oren te klapperen als ik er weer wat impulsief uitgooi, en dan word ie pissig, want add is maar aanstelleritis, dat is enkel maar een smoes. Het begrip is dan ver te zoeken, en dan voel ik dat als een "sociale domper". Mijn vriend legt hem dat wel elke keer uit, als ik het op dat moment niet doe (omdat het dan de zoveelste keer bv is dat er mij verteld word dat het een hoop aanstelleritis is en ik er geen zin meer in heb op het dan NOG een keer uit te leggen), maar zijn vriend wil dat niet inzien dat dat voor mij dus wel een behoorlijke issue in mijn leven is.
Als jij er iets impulsiefs uit gooit, en dan neem ik aan de je met impulsief hier lomp/onhandig/bot/kwetsend bedoeld, dan heeft hij toch alle recht om boos te zijn?
Een leuke impulsieve opmerking is geen reden om boos te zijn; een vervelende impulsieve reactie is wel reden om boos te zijn. Dan heb je gewoon je excuses aan te bieden: klaar.
ADD staat daar los van; het is namelijk een reden, maar geen excuus.
Dus hoe komt ADD dan elke keer in dat verhaal terug? Reageer jij bijvoorbeeld met: sorry, maar ik heb nu eenmaal ADD? Of sleept hij het er telkens bij?
Mijn vriend zijn vriend bv, die doet het af als aanstelleritis. Hij heeft geen add. Die staat elke keer met zijn oren te klapperen als ik er weer wat impulsief uitgooi, en dan word ie pissig, want add is maar aanstelleritis, dat is enkel maar een smoes. Het begrip is dan ver te zoeken, en dan voel ik dat als een "sociale domper". Mijn vriend legt hem dat wel elke keer uit, als ik het op dat moment niet doe (omdat het dan de zoveelste keer bv is dat er mij verteld word dat het een hoop aanstelleritis is en ik er geen zin meer in heb op het dan NOG een keer uit te leggen), maar zijn vriend wil dat niet inzien dat dat voor mij dus wel een behoorlijke issue in mijn leven is.
Als jij er iets impulsiefs uit gooit, en dan neem ik aan de je met impulsief hier lomp/onhandig/bot/kwetsend bedoeld, dan heeft hij toch alle recht om boos te zijn?
Een leuke impulsieve opmerking is geen reden om boos te zijn; een vervelende impulsieve reactie is wel reden om boos te zijn. Dan heb je gewoon je excuses aan te bieden: klaar.
ADD staat daar los van; het is namelijk een reden, maar geen excuus.
Dus hoe komt ADD dan elke keer in dat verhaal terug? Reageer jij bijvoorbeeld met: sorry, maar ik heb nu eenmaal ADD? Of sleept hij het er telkens bij?
zondag 1 januari 2012 om 18:23
Je kan ook impulsief zijn zonder lomp/kwetsend/ed over te komen hoor. Maar daarvoor zou je bij de situatie moeten zijn, maar goed blijkbaar ben ik lomp/kwetsend/ed als ik er iets impulsief uitgooi ook al is dat niet bedoeld zo. Je kan het hier wel in mijn nek schuiven, maar je weet niet eens wat voor een karakter ik precies heb en laat staan dat je weet wat voor een karakter die vriend heeft, dus het is wel makkelijk te oordelen zo. Je hebt nog nooit een grap gemaakt, waarbij iemand bv een gevatte grappig bedoelde opmerking terug maakte waar je helemaal niet om moest lachen? En dat dat terugkomt elke keer is omdat die vriend er geen rekening mee houd en na x aantal voorvallen mij of vriend aanspreekt daarop, dus dan leg ik het nogmaals uit en doe ik het niet doet mijn vriend het, maar dat schiet niet echt op als de andere kant ook geen begrip toont, ik snap dat dat voor hem ook vervelend kan zijn, maar ik kan op dat moment niet meer doen dan uitlegggen hoe het bedoeld is, als ze dan nog als een donderwolk zitten omdat er iets anders is geinterpreteerd is dan bedoeld, dan is dat wel hun keuze en niet de mijne dacht ik zo. Als ik zie dat een opmerking verkeerd valt bied ik heus wel mijn excuses aan, of zeg ik dat het niet zo bedoeld is, maar jij gaat er al vanuit dat wat ik er impulsief uitgooi wel zo bedoeld is en dat ik te tam ben om mijn excuses te maken of uit te leggen hoe het bedoeld is. Het topic was bedoeld voor ervaringen en tips uit te wisselen, en niet om even aannames te doen.
zondag 1 januari 2012 om 18:59
Wow, flutzel, take a chillpill.
Ik ben het namelijk eens met fency. Dat je er van alles uitflapt dat verkeerd geïnterpreteerd wordt, heeft mijn inziens weinig met AD(H)D en het begrip daarvoor te maken.
Kennelijk zitten jij en de persoon gewoon niet op 1 lijn. Zeker wanneer jij je bedoelingen uiteenzet en dit niet aangenomen wordt. Dan is er gewoon sprake van een mismatch tussen persoonlijkheden.
Ik ben het namelijk eens met fency. Dat je er van alles uitflapt dat verkeerd geïnterpreteerd wordt, heeft mijn inziens weinig met AD(H)D en het begrip daarvoor te maken.
Kennelijk zitten jij en de persoon gewoon niet op 1 lijn. Zeker wanneer jij je bedoelingen uiteenzet en dit niet aangenomen wordt. Dan is er gewoon sprake van een mismatch tussen persoonlijkheden.
zondag 1 januari 2012 om 19:02
Eigenlijk heb ik mijn hele, korte leven al gemerkt aan mezelf dat er iets mis was, of beter gezegd, anders was.. Maar kon er nooit echt een touw aan vastknopen wat het nou was..
Ik was vaak moe, snel depressieve klachten, chaotisch in mijn hoofd, slecht slapen, moeilijke concentratie en vroeger toen ik een kind was erg druk. Vanaf mijn 18e verschillende soorten praathulp/therapieen ingeschakeld, dat werkte altijd maar even.
Tot op ongeveer 2 jaar geleden één van mijn psychologes zei dat zij ook voor het neurofeedbackinstituut werkte en dat ze mij wel eens wilde testen op verschillende dingen.
Via haar ben ik dus met dat neurofeedbacktraject gestart. Bleek dat ik een "typisch geval van ADD" was.. Ik geloofde er geen reet van, want inderdaad - ik vond het ook altijd maar onzin (en stiekem vind ik dat nog steeds, want iedereen die maar enigszins klachten heeft krijgt deze stempel naar mijn idee). Maar ik was daarentegen wél heel erg blij dat ze in ieder geval íets in mijn brain kon zien dat niet zo hoorde.
De hersengolfactiviteit was dus niet zoals hij hoorde en dat veroorzaakte al die dingen. Toen heb ik ongeveer een half jaar deze hersengolftherapie gevolgd en het heeft me in ieder geval van mijn depressieve klachten afgeholpen, en ook slaap ik 's nachts beter. Maar mijn concentratie en vermoeidheid overdag zijn nog steeds heel erg.
Ik wil echt geen medicatie gebruiken. Laatst had ik een documentaire zitten kijken over de ADHD trend. Wisten jullie dat de medicatieproductie wel met meer dan 300 procent is gestegen de laatste jaren? Want omdat Pietje op school heel druk is, krijgt hij een ADHD stempel en omdat mama dan het idee krijgt dat ze een beetje chaotisch in het hoofd is ook meteen maar aan de pillen gaat.
Dit klinkt misschien wel een beetje kort door de bocht allemaal, maar zo zie ik het wel. En dat werd alleen maar bevestigd in deze documentaire. Ik ga hem voor jullie opzoeken.
Ik ben hier overigens niet om iemand af te zeiken of whatever, wil alleen maar even mijn kant van het verhaal vertellen.
Cheers!
Ik was vaak moe, snel depressieve klachten, chaotisch in mijn hoofd, slecht slapen, moeilijke concentratie en vroeger toen ik een kind was erg druk. Vanaf mijn 18e verschillende soorten praathulp/therapieen ingeschakeld, dat werkte altijd maar even.
Tot op ongeveer 2 jaar geleden één van mijn psychologes zei dat zij ook voor het neurofeedbackinstituut werkte en dat ze mij wel eens wilde testen op verschillende dingen.
Via haar ben ik dus met dat neurofeedbacktraject gestart. Bleek dat ik een "typisch geval van ADD" was.. Ik geloofde er geen reet van, want inderdaad - ik vond het ook altijd maar onzin (en stiekem vind ik dat nog steeds, want iedereen die maar enigszins klachten heeft krijgt deze stempel naar mijn idee). Maar ik was daarentegen wél heel erg blij dat ze in ieder geval íets in mijn brain kon zien dat niet zo hoorde.
De hersengolfactiviteit was dus niet zoals hij hoorde en dat veroorzaakte al die dingen. Toen heb ik ongeveer een half jaar deze hersengolftherapie gevolgd en het heeft me in ieder geval van mijn depressieve klachten afgeholpen, en ook slaap ik 's nachts beter. Maar mijn concentratie en vermoeidheid overdag zijn nog steeds heel erg.
Ik wil echt geen medicatie gebruiken. Laatst had ik een documentaire zitten kijken over de ADHD trend. Wisten jullie dat de medicatieproductie wel met meer dan 300 procent is gestegen de laatste jaren? Want omdat Pietje op school heel druk is, krijgt hij een ADHD stempel en omdat mama dan het idee krijgt dat ze een beetje chaotisch in het hoofd is ook meteen maar aan de pillen gaat.
Dit klinkt misschien wel een beetje kort door de bocht allemaal, maar zo zie ik het wel. En dat werd alleen maar bevestigd in deze documentaire. Ik ga hem voor jullie opzoeken.
Ik ben hier overigens niet om iemand af te zeiken of whatever, wil alleen maar even mijn kant van het verhaal vertellen.
Cheers!
zondag 1 januari 2012 om 19:04
En tips: geen moeite doen voor mensen die je kennelijk niet goed liggen. Dat is bij voorbaat een verloren strijd. Je hebt nou eenmaal geen invloed op wat een ander van je denkt.
Als jij volgens eer en geweten handeld, hoef je je niet te verdedigen. Een "sorry dat het zo overkwam, maar ik bedoel dit zus of zo" moet voldoende zijn. Neemt een ander daar geen genoegen mee dan laat m lekker. Excuseren met ADHD is zo overdreven: je haalt er dingen bij die er voor de gesprekspartner op dat moment niet toe doen.
Loslaten is de sleutel
Als jij volgens eer en geweten handeld, hoef je je niet te verdedigen. Een "sorry dat het zo overkwam, maar ik bedoel dit zus of zo" moet voldoende zijn. Neemt een ander daar geen genoegen mee dan laat m lekker. Excuseren met ADHD is zo overdreven: je haalt er dingen bij die er voor de gesprekspartner op dat moment niet toe doen.
Loslaten is de sleutel
zondag 1 januari 2012 om 20:35
quote:banaanaap schreef op 01 januari 2012 @ 18:59:
Wow, flutzel, take a chillpill.
Ik ben het namelijk eens met fency. Dat je er van alles uitflapt dat verkeerd geïnterpreteerd wordt, heeft mijn inziens weinig met AD(H)D en het begrip daarvoor te maken.
Kennelijk zitten jij en de persoon gewoon niet op 1 lijn. Zeker wanneer jij je bedoelingen uiteenzet en dit niet aangenomen wordt. Dan is er gewoon sprake van een mismatch tussen persoonlijkheden.
Dit inderdaad. Daarnaast: niemand is verplicht rekening te houden met jouw ADHD. Sommige mensen, die dicht bij je staan, zijn daartoe bereid, omdat voor hén jouw positieve eigenschappen veel zwaarder wegen dan jouw negatieve eigenschappen. Dat geldt bijvoorbeeld voor je vriend; die houdt van je en zal je dus ook willen helpen en accepteren zoals je bent.
Maar een vriend van je vriend... Waar het totaal niet mee botert... Waarom zou die rekening moeten houden met jouw ADHD? Als iemand mij niet ligt, dan ik die persoon uit de weg. Als die zich vervelend gedraagd, ook al is het goed bedoeld, dan blijft het vervelend. De reden waarom is niet van belang; het neemt het feit namelijk niet weg dat het vervelend is. Het enige wat het jou oplevert, is dat je jezelf verschrikkelijk kwetsbaar opstelt, en dat je elke keer dat hij zegt dat je jezelf aanstelt, een steek in je maag voelt.
En geloof mij, het kost je een stuk minder energie als je de mensen met wie het vanwege je ADHD niet botert een beetje links laat liggen, dan dat je wil dat je impulsiviteit door iedereen gewaardeerd wordt.
Ik vertel mijn diagnose alleen aan mensen waar ik goed mee om kan gaan, en van wie ik weet dat er begrip is. Ik vertel het nooit zomaar, omdat ik ook bang ben voor types als jouw vriend ('aansteller') én omdat ik niet wil dat ik mijn fouten ga goedpraten met het excuus 'ja, maar ADHD!'.
Maar ik begreep uit je voorbeeld dat je opmerkingen verkeerd geïnterpreteerd worden; dus dat ze botter/verkeerd vallen terwijl ze goed bedoeld zijn. Maar dat had ik dus verkeerd?
Wat is dan het probleem? Ben je bijvoorbeeld te druk? Geven anderen dan niet op tijd aan wanneer ze zich storen en ga je daarom onbewust over grenzen heen? Want dan maken zij ook een fout door pas als de irritaties flink zijn opgebouwd hun mond open te trekken.
Wow, flutzel, take a chillpill.
Ik ben het namelijk eens met fency. Dat je er van alles uitflapt dat verkeerd geïnterpreteerd wordt, heeft mijn inziens weinig met AD(H)D en het begrip daarvoor te maken.
Kennelijk zitten jij en de persoon gewoon niet op 1 lijn. Zeker wanneer jij je bedoelingen uiteenzet en dit niet aangenomen wordt. Dan is er gewoon sprake van een mismatch tussen persoonlijkheden.
Dit inderdaad. Daarnaast: niemand is verplicht rekening te houden met jouw ADHD. Sommige mensen, die dicht bij je staan, zijn daartoe bereid, omdat voor hén jouw positieve eigenschappen veel zwaarder wegen dan jouw negatieve eigenschappen. Dat geldt bijvoorbeeld voor je vriend; die houdt van je en zal je dus ook willen helpen en accepteren zoals je bent.
Maar een vriend van je vriend... Waar het totaal niet mee botert... Waarom zou die rekening moeten houden met jouw ADHD? Als iemand mij niet ligt, dan ik die persoon uit de weg. Als die zich vervelend gedraagd, ook al is het goed bedoeld, dan blijft het vervelend. De reden waarom is niet van belang; het neemt het feit namelijk niet weg dat het vervelend is. Het enige wat het jou oplevert, is dat je jezelf verschrikkelijk kwetsbaar opstelt, en dat je elke keer dat hij zegt dat je jezelf aanstelt, een steek in je maag voelt.
En geloof mij, het kost je een stuk minder energie als je de mensen met wie het vanwege je ADHD niet botert een beetje links laat liggen, dan dat je wil dat je impulsiviteit door iedereen gewaardeerd wordt.
Ik vertel mijn diagnose alleen aan mensen waar ik goed mee om kan gaan, en van wie ik weet dat er begrip is. Ik vertel het nooit zomaar, omdat ik ook bang ben voor types als jouw vriend ('aansteller') én omdat ik niet wil dat ik mijn fouten ga goedpraten met het excuus 'ja, maar ADHD!'.
Maar ik begreep uit je voorbeeld dat je opmerkingen verkeerd geïnterpreteerd worden; dus dat ze botter/verkeerd vallen terwijl ze goed bedoeld zijn. Maar dat had ik dus verkeerd?
Wat is dan het probleem? Ben je bijvoorbeeld te druk? Geven anderen dan niet op tijd aan wanneer ze zich storen en ga je daarom onbewust over grenzen heen? Want dan maken zij ook een fout door pas als de irritaties flink zijn opgebouwd hun mond open te trekken.
zondag 1 januari 2012 om 21:23
quote:apartgeval schreef op 01 januari 2012 @ 19:02:
Want omdat Pietje op school heel druk is, krijgt hij een ADHD stempel en omdat mama dan het idee krijgt dat ze een beetje chaotisch in het hoofd is ook meteen maar aan de pillen gaat.
Dit klinkt misschien wel een beetje kort door de bocht allemaal
Ja dat klinkt het zeker. Juist omdat het bij jouzelf ook anders gaat, zou je moeten begrijpen hoe het is voor iemand bij wie het zo niet werkt?
Ik bén dus zo'n moeder van een kind, en heb 4 jaar lang gevochten voor en met mijn kind. Nu zit hij op een Cluster 4 school (zeer moeilijk opvoedbare kinderen) en hebben wij er zelf echt alles aangedaan om hem goed op te kunnen voeden. Hij heeft ADHD, mogelijk ook Asperger en hoogbegaafd met zeer disharmonisch profiel. Ik studeer pedagogiek, dus weet echt wel hoe en wat allemaal. Intensief Pedagogische Thuisbegeleiding, Timetimers, pictoborden, structuur tot op de minuut you name it, We did it.
En sinds kort inderdaad, begrijp ik alles ..... vallen alle puzzelstukjes uit mijn leven na 30 jaar op hun plek want weet ik dat ik zelf óók AD(H)D heb (gecombineerde type). En aangezien ik studeer (studie nr. zoveel, maakte nooit wat af want het lukte niet) maar zó ontzettend vastloop, ga ik binnenkort inderdaad met medicatie beginnen. Want ik wil hoe dan ook, over 1,5 jaar afstuderen. Dit is wat ik wil! maar het lukt me zelfstandig niet zoals het nu gaat.
neemt niet weg dat mijn kids (jongste heeft ook ADHD waarschijnlijk) en NEE dat is geen modegril. Het is zo erfelijk asl wat, dus eigenlijk een logisch biologisch gevolg dat mijn kinderen het ook (kunnen) hebben als ik het heb... maar neemt niet weg dat mijn kids geen van 2 medicatie gaan slikken, voorlopig. Tenzij écht niet anders kan, maar ik zal er alles aan doen om dat te voorkomen!!!!!!!!!!!!!
Er zitten er hier in dit gezin waarschijnlijk 3 mensen met veel verdriet om de diagnoses die gesteld zijn (mijn jongste ook) en dan zijn er mensen die het maar even af doen ach, jij hebt ook zo'n laatste-mode-gril? Je doet ook mee aan de ADHD hype?
Je reactie maakt me verdrietig... ja het lijkt zo'n hype, oh hij is druk dus hij heeft maar ADHD. maar ze zien niet wat voor gevecht een gezin soms al geleverd heeft. Hoeveel pijn en verdriet daarachter schuil is gegaan en hoe blij iemand misschien toch kan zijn met de diagnose omdat het zoveel verklaart.
Want omdat Pietje op school heel druk is, krijgt hij een ADHD stempel en omdat mama dan het idee krijgt dat ze een beetje chaotisch in het hoofd is ook meteen maar aan de pillen gaat.
Dit klinkt misschien wel een beetje kort door de bocht allemaal
Ja dat klinkt het zeker. Juist omdat het bij jouzelf ook anders gaat, zou je moeten begrijpen hoe het is voor iemand bij wie het zo niet werkt?
Ik bén dus zo'n moeder van een kind, en heb 4 jaar lang gevochten voor en met mijn kind. Nu zit hij op een Cluster 4 school (zeer moeilijk opvoedbare kinderen) en hebben wij er zelf echt alles aangedaan om hem goed op te kunnen voeden. Hij heeft ADHD, mogelijk ook Asperger en hoogbegaafd met zeer disharmonisch profiel. Ik studeer pedagogiek, dus weet echt wel hoe en wat allemaal. Intensief Pedagogische Thuisbegeleiding, Timetimers, pictoborden, structuur tot op de minuut you name it, We did it.
En sinds kort inderdaad, begrijp ik alles ..... vallen alle puzzelstukjes uit mijn leven na 30 jaar op hun plek want weet ik dat ik zelf óók AD(H)D heb (gecombineerde type). En aangezien ik studeer (studie nr. zoveel, maakte nooit wat af want het lukte niet) maar zó ontzettend vastloop, ga ik binnenkort inderdaad met medicatie beginnen. Want ik wil hoe dan ook, over 1,5 jaar afstuderen. Dit is wat ik wil! maar het lukt me zelfstandig niet zoals het nu gaat.
neemt niet weg dat mijn kids (jongste heeft ook ADHD waarschijnlijk) en NEE dat is geen modegril. Het is zo erfelijk asl wat, dus eigenlijk een logisch biologisch gevolg dat mijn kinderen het ook (kunnen) hebben als ik het heb... maar neemt niet weg dat mijn kids geen van 2 medicatie gaan slikken, voorlopig. Tenzij écht niet anders kan, maar ik zal er alles aan doen om dat te voorkomen!!!!!!!!!!!!!
Er zitten er hier in dit gezin waarschijnlijk 3 mensen met veel verdriet om de diagnoses die gesteld zijn (mijn jongste ook) en dan zijn er mensen die het maar even af doen ach, jij hebt ook zo'n laatste-mode-gril? Je doet ook mee aan de ADHD hype?
Je reactie maakt me verdrietig... ja het lijkt zo'n hype, oh hij is druk dus hij heeft maar ADHD. maar ze zien niet wat voor gevecht een gezin soms al geleverd heeft. Hoeveel pijn en verdriet daarachter schuil is gegaan en hoe blij iemand misschien toch kan zijn met de diagnose omdat het zoveel verklaart.
zondag 1 januari 2012 om 21:35
Mooie post, Vele68. Ik heb er ook altijd moeite mee als er vanuit gegaan wordt dat iedereen waar een beetje mee mis is al een diagnose krijgt. Mensen vergeten dat de meesten onder ons extreem goed zijn in de puinzooi verbergen voor anderen.
Wil er wel aan toevoegen dat er (helaas) te veel huisartsen zijn die probleemloos zware medicatie voorschrijven zonder gedegen onderzoek.
Kennissen van me kregen na een bezoekje huisarts ook zo ritalin mee voor hun zoontje; broertje had immers ook ADHD. Geen vragenlijst hoefde ingevuld te worden ter controle of om het effect van medicatie later te kunnen meten. Andere kennis kwam met slaapproblemen bij zijn arts en kreeg antidepressiva voorgeschreven. Zo'n 70% van alle antidepressiva wordt voorgeschreven door huisartsen en níet door psychiaters. Huisartsen mogen dan wel een diagnose stellen; ze kunnen wel die medicatie voorschrijven.
Dat helpt natuurlijk niet mee. Als er iets ernstig mis is met je hart, dan zou je het niet accepteren dat de huisarts je met een pilletje na een gesprekje van 10 minuten naar huis stuurt. Dan wil je een doorverwijzing naar de cardioloog in het ziekenhuis voor gedegen onderzoek. Maar zodra het om psychiatrische klachten/stoornissen gaat, dan schrijft de huisarts wel een pil voor ipv je door te sturen naar een psychiater. Bizar.
Wil er wel aan toevoegen dat er (helaas) te veel huisartsen zijn die probleemloos zware medicatie voorschrijven zonder gedegen onderzoek.
Kennissen van me kregen na een bezoekje huisarts ook zo ritalin mee voor hun zoontje; broertje had immers ook ADHD. Geen vragenlijst hoefde ingevuld te worden ter controle of om het effect van medicatie later te kunnen meten. Andere kennis kwam met slaapproblemen bij zijn arts en kreeg antidepressiva voorgeschreven. Zo'n 70% van alle antidepressiva wordt voorgeschreven door huisartsen en níet door psychiaters. Huisartsen mogen dan wel een diagnose stellen; ze kunnen wel die medicatie voorschrijven.
Dat helpt natuurlijk niet mee. Als er iets ernstig mis is met je hart, dan zou je het niet accepteren dat de huisarts je met een pilletje na een gesprekje van 10 minuten naar huis stuurt. Dan wil je een doorverwijzing naar de cardioloog in het ziekenhuis voor gedegen onderzoek. Maar zodra het om psychiatrische klachten/stoornissen gaat, dan schrijft de huisarts wel een pil voor ipv je door te sturen naar een psychiater. Bizar.
zondag 1 januari 2012 om 21:57
Dat snap k ook echt niet. Las zoiets laatst al ergens, begrijp niet (en volgens mij mág het eigenlijk ook niet?!) dat een huisarts de diagnose ADHD stelt en medicatie voorschrijft.
Alleen een psychiater mag dit doen.
Ook ik ken verhalen van mensen die bij de intake kwamen en na tien minuten werd er al gezegd; nou we zien het al hoor, hij heeft ADHD. Bizar...
maar mijn kids zijn echt helemaal de molen door gegaan... en het staat gewoon écht vast. Het IS zo...
En weet je wie er eigenlijk nog het allermeest verdriet om heeft? MIJN moeder..... die wou, dat ze toen wist, wat wij nu weten. Dat ze mij toentertijd de begeleiding heeft kunnen geven die mijn kinderen nu krijgen. DANKZIJ de diagnose, die ik nu pas op mijn 30e krijg en het me zo verschrikkelijk moeilijk heeft gemaakt mijn hele leven. Maar juist omdat sommigen zo goed zij in het verbergen van puinhopen en beperkingen, valt dat buitenstaanders niet op.
Alleen een psychiater mag dit doen.
Ook ik ken verhalen van mensen die bij de intake kwamen en na tien minuten werd er al gezegd; nou we zien het al hoor, hij heeft ADHD. Bizar...
maar mijn kids zijn echt helemaal de molen door gegaan... en het staat gewoon écht vast. Het IS zo...
En weet je wie er eigenlijk nog het allermeest verdriet om heeft? MIJN moeder..... die wou, dat ze toen wist, wat wij nu weten. Dat ze mij toentertijd de begeleiding heeft kunnen geven die mijn kinderen nu krijgen. DANKZIJ de diagnose, die ik nu pas op mijn 30e krijg en het me zo verschrikkelijk moeilijk heeft gemaakt mijn hele leven. Maar juist omdat sommigen zo goed zij in het verbergen van puinhopen en beperkingen, valt dat buitenstaanders niet op.
zondag 1 januari 2012 om 22:07
Een huisarts mag géén diagnose geven, maar wél medicatie uitschrijven die bij een dergelijke diagnose hoort...
Ergens logisch; als jij in provincie A een diagnose hebt gekregen, je al jaren goed ingesteld bent en je verhuist naar provincie B, dan is het wel handig als de huisarts je gewoon je recept mee kan geven.
Maar dat een huisarts iets dergelijks voorschrijft zónder diagnose, blijf ik bijzonder vinden.
Ergens logisch; als jij in provincie A een diagnose hebt gekregen, je al jaren goed ingesteld bent en je verhuist naar provincie B, dan is het wel handig als de huisarts je gewoon je recept mee kan geven.
Maar dat een huisarts iets dergelijks voorschrijft zónder diagnose, blijf ik bijzonder vinden.
zondag 1 januari 2012 om 22:25
Meiden??? Wat doen jullie ( van sommige weet ik het) voor werk in combinatie met add?
Ik vind het fijn om met mede add-ers ervaring uit te wisselen...
Ik las net iets over het uitflappen van (onhandige) uitspraken.. Dat heb ik niet... Wel het vertellen van onsamenhangende verhalen bij mensen waar ik me niet op mijn gemak voel...
Zijn hier ook mensen die door add en of depressieve klachten "arbeidsgehandicapt" zijn? Dit is laatst even genoemd toen ik een afspraak had met de bedrijfsarts. Ik hoor ( lees) van jullie! Slaap lekker zo.
Ik vind het fijn om met mede add-ers ervaring uit te wisselen...
Ik las net iets over het uitflappen van (onhandige) uitspraken.. Dat heb ik niet... Wel het vertellen van onsamenhangende verhalen bij mensen waar ik me niet op mijn gemak voel...
Zijn hier ook mensen die door add en of depressieve klachten "arbeidsgehandicapt" zijn? Dit is laatst even genoemd toen ik een afspraak had met de bedrijfsarts. Ik hoor ( lees) van jullie! Slaap lekker zo.
zondag 1 januari 2012 om 22:32
Nee, zover gaat het bij mij niet. Ik ben nogal goed in het verbloemen van mijn klachten naar de grote boze buitenwereld. Wat overigens heel veel energie kost...
heb wel een depressie gehad idd maar dat is weer over gegaan toen ik dus van baan veranderde. Mijn eigen baas werd ipv op kantoor moest zitten en dat masker proberen op te houden
Onsamenhangende verhalen heb ik ook. Heb altijd heel veel woorden nodig om iets te vertellen. Merk dat zelf soms ook en dat is zoooo irritant. Overigens zit mijn H zoals jullie merken in praten/typen... dat moet altijd met veel woorden
heb wel een depressie gehad idd maar dat is weer over gegaan toen ik dus van baan veranderde. Mijn eigen baas werd ipv op kantoor moest zitten en dat masker proberen op te houden
Onsamenhangende verhalen heb ik ook. Heb altijd heel veel woorden nodig om iets te vertellen. Merk dat zelf soms ook en dat is zoooo irritant. Overigens zit mijn H zoals jullie merken in praten/typen... dat moet altijd met veel woorden
zondag 1 januari 2012 om 22:56
Hoi Zazzie,
Ik heb ADHD, gecombineerd type,
Het grootste probleem bij mijnis taal.
Ik kan heel verward praten, structuur in het verhaal helemaal verliezen, de volgorde van de woorden in een zin soms niet onthouden ... Dat soort dingen.
Hoe meer prikkels om me heen en hoe minder thuis in het onderwerp hoe meer last ik er van heb. Hoe koeier ik ben ook.
Als ik heel moe ben houd m'n spraak ermee op en ga ik huilen.
Daar kan ik op anticiperen door me heel goed te concentreren. Maar dan gaat het meestal fout zodra ik in een veilige omgeving kom.
Over het algemeen red ik me wel.
Ik studeer voor docent.
En ik hè. Eerder een studie afgerond in de ruimtelijke ordening. Een HBO ook. Het kan allemaal best, maar het studie patroon was nogal grillig.
Misschien dat het door mijn H komt, maar ik kan soms ook gewoon een paar nachten door halen om iets af te krijgen. Dan kan ik meteen wat extra energie lozen. Het best en het helderst voel ik me na een nacht niet slapen. Dan ben ik rustig, kan ik me goed op 1 ding focussen en echt veel helderder denken. Om 3 uur 's middags is dat dan op en ga i, op de automatische piloot. En die doet t niet zo goed goed.
Naaste mijn studie heb ik nu een baan waar ik soms wel wat langere onderwerpen heb waar ik me op moet inwerken, maar ook veel AD hoc werk doe. Soms heb ik twee of drie weken om een dossier uit te spitten, knopen door te hakken etc... Die veelheid van onderwerpen en dingen om op te reageren is heerlijk, knopen door hakken mag soms intuïtief, mijn HYPERFOCUS schiet soms aan op een speciaal onderwerp en dat kan ik dan ook helemaal uit spitten.
Ik kan slecht structureren en plannen, voor mij zelf tenminste, want ik ben een kei in overzichtjes, schema's en time tables. Maar iets vooruit werken, van te voren dingen vast leggen, dingen doen die pas op de lange termijn, ooit misschien wel nuttig zijn... (architraven bv.) daar ben ik heel slecht in.
Geef me echter een crisis en ik bloei helemaal op. Snel creatieve oplossingen bedenken. Reageren op situaties en meteen je plannen daarop bij stellen. Dat kan ik goed.
Daar sluit deze baan ook goed bij aan. En het straks voor de klas staan voor een klein deel ook.
Grote nadeel van mijn baan nu is dat communicatie echt heel belangrijk is, ik regelmatig in het openbaar moet spreken etc... Dat kost bakken met energie. Een uiteenzetting moeten geven in het luchtledige vind ik nog steeds niet te doen. Een discussie voeren, waarbij ik gewoon op de ander mag reageren, is geen probleem. Voorop gesteld dat ik me goed ingewerkt heb van te voren natuurlijk.
Wat ik je verder nog aan ervaring mee kan geven, ik heb echt geen tijdsbesef, kan op ieder moment van de dag zo zeggen hoe laat het is, kan best in schatten hoe lang iets fietsen is... Etc.
Maar als ik eenmaal op de fiets zit kan ik voor het einde van de straat al niet meer zeggen of ik 2 minuten of 12 minuten onderweg ben. Gevolg: ik ben altijd aan het jagen en in paniek vanwege de tijd.
Ben daarom graag met het OV. Je gaat in een trein zitten en het is een standaard tijd, of buiten jou schuld. Dus geen stress.
Tweede punt, ik heb al moeite met een kring gesprek op een verjaardag. Kan al die signalen niet uit elkaar houden en de gesprekken niet volgen. In de kroeg ook. Het gesprek van drie tafels verderop hoor ik zachter, maar even dringend als mijn eigen gesprek. Ik kan dan niet automatisch kiezen op welke te focussen. Weet ook altijd waar mensen het een eind verderop over hebben...
Goed tot zover even, misschien heb je er wat aan. En verder wat Banaan ook zegt: kom een keer achter de gordijnen zitten en lees daar even rustig bij. Je zal er veel herkenbaars tegenkomen.
Ik heb ADHD, gecombineerd type,
Het grootste probleem bij mijnis taal.
Ik kan heel verward praten, structuur in het verhaal helemaal verliezen, de volgorde van de woorden in een zin soms niet onthouden ... Dat soort dingen.
Hoe meer prikkels om me heen en hoe minder thuis in het onderwerp hoe meer last ik er van heb. Hoe koeier ik ben ook.
Als ik heel moe ben houd m'n spraak ermee op en ga ik huilen.
Daar kan ik op anticiperen door me heel goed te concentreren. Maar dan gaat het meestal fout zodra ik in een veilige omgeving kom.
Over het algemeen red ik me wel.
Ik studeer voor docent.
En ik hè. Eerder een studie afgerond in de ruimtelijke ordening. Een HBO ook. Het kan allemaal best, maar het studie patroon was nogal grillig.
Misschien dat het door mijn H komt, maar ik kan soms ook gewoon een paar nachten door halen om iets af te krijgen. Dan kan ik meteen wat extra energie lozen. Het best en het helderst voel ik me na een nacht niet slapen. Dan ben ik rustig, kan ik me goed op 1 ding focussen en echt veel helderder denken. Om 3 uur 's middags is dat dan op en ga i, op de automatische piloot. En die doet t niet zo goed goed.
Naaste mijn studie heb ik nu een baan waar ik soms wel wat langere onderwerpen heb waar ik me op moet inwerken, maar ook veel AD hoc werk doe. Soms heb ik twee of drie weken om een dossier uit te spitten, knopen door te hakken etc... Die veelheid van onderwerpen en dingen om op te reageren is heerlijk, knopen door hakken mag soms intuïtief, mijn HYPERFOCUS schiet soms aan op een speciaal onderwerp en dat kan ik dan ook helemaal uit spitten.
Ik kan slecht structureren en plannen, voor mij zelf tenminste, want ik ben een kei in overzichtjes, schema's en time tables. Maar iets vooruit werken, van te voren dingen vast leggen, dingen doen die pas op de lange termijn, ooit misschien wel nuttig zijn... (architraven bv.) daar ben ik heel slecht in.
Geef me echter een crisis en ik bloei helemaal op. Snel creatieve oplossingen bedenken. Reageren op situaties en meteen je plannen daarop bij stellen. Dat kan ik goed.
Daar sluit deze baan ook goed bij aan. En het straks voor de klas staan voor een klein deel ook.
Grote nadeel van mijn baan nu is dat communicatie echt heel belangrijk is, ik regelmatig in het openbaar moet spreken etc... Dat kost bakken met energie. Een uiteenzetting moeten geven in het luchtledige vind ik nog steeds niet te doen. Een discussie voeren, waarbij ik gewoon op de ander mag reageren, is geen probleem. Voorop gesteld dat ik me goed ingewerkt heb van te voren natuurlijk.
Wat ik je verder nog aan ervaring mee kan geven, ik heb echt geen tijdsbesef, kan op ieder moment van de dag zo zeggen hoe laat het is, kan best in schatten hoe lang iets fietsen is... Etc.
Maar als ik eenmaal op de fiets zit kan ik voor het einde van de straat al niet meer zeggen of ik 2 minuten of 12 minuten onderweg ben. Gevolg: ik ben altijd aan het jagen en in paniek vanwege de tijd.
Ben daarom graag met het OV. Je gaat in een trein zitten en het is een standaard tijd, of buiten jou schuld. Dus geen stress.
Tweede punt, ik heb al moeite met een kring gesprek op een verjaardag. Kan al die signalen niet uit elkaar houden en de gesprekken niet volgen. In de kroeg ook. Het gesprek van drie tafels verderop hoor ik zachter, maar even dringend als mijn eigen gesprek. Ik kan dan niet automatisch kiezen op welke te focussen. Weet ook altijd waar mensen het een eind verderop over hebben...
Goed tot zover even, misschien heb je er wat aan. En verder wat Banaan ook zegt: kom een keer achter de gordijnen zitten en lees daar even rustig bij. Je zal er veel herkenbaars tegenkomen.
maandag 2 januari 2012 om 05:57
vele68, ik snap je reactie.
En ik snap inderdaad ook wel dat het een openbaring en bevestiging moet zijn geweest om de diagnose ADD te krijgen, omdat je dan weet dat er daadwerkelijk wat aan de hand is en dat er een reden is voor je gedrag, gevoelens en belemmeringen.
Maar waar het mij inderdaad ook meer om gaat is, dat die medicijnen zo ontzettend snel worden uitgegeven, vaak icm antidepressiva, die je als mens compleet veranderen en je bijna afhankelijk maken van deze medicijnen.
Ik heb het meegemaakt met mijn ex, hij slikte ritalin en antidepressiva en was vaak als een zombie (met deze medicijnen). Terwijl als ie ze niet slikte het gewoon duidelijk een wat drukkere jongen is dan normaal, maar als ie bijv. zijn antidepressiva niet slikte, kreeg ie serieus afkickverschijnselen.
Zijn moeder gebruikte de ADHD ook vaak als excuus: Hij zou bijv. zijn post niet kunnen openmaken en sorteren, omdat hij ADHD heeft - dat soort dingen. Dat vond ik gewoon de grootste onzin die er bestond: Hij was gewoon ziekelijk verwend en HOEFDE nooit zijn eigen post op te ruimen, omdat zijn moeder dat deed, haha.
Ik snap ook wel dat het ook een heel stuk in het hoofd zit, iets wat je niet van de buitenkant kan zien, maar ik vind de hoeveelheid van gebruik van deze medcijnen gewoon zorgwekkend. In ritalin zit gewoon eenzelfde bestand als in cocaine! En dat geef je dan aan je kind. Naar mijn idee, kan er al een heel stuk opgelost worden met voeding en structuur.
Anyway, ik weet ook dat het erfelijk is, mijn broertje heeft "het" ook. Alleen dat het tegenovergestelde als jouw kindje, ontzettend laag iq. En gaat nu ook naar speciaal onderwijs en het gaat een heel stuk beter met hem nu.
Ik raad aan om die documentaire te kijken, het is erg interessant en dan zie je hoe het in de loop der jaren is ontwikkeld, deze "adhd hype" en dan snap je een beetje wat ik bedoel.Je ziet geloof ik ook verschillende kids met ad(h)d, die op een verschillende manier "behandeld" worden.
Nogmaals, ik ben hier niet om mensen af te kraken of iets dergelijks.
En ik snap inderdaad ook wel dat het een openbaring en bevestiging moet zijn geweest om de diagnose ADD te krijgen, omdat je dan weet dat er daadwerkelijk wat aan de hand is en dat er een reden is voor je gedrag, gevoelens en belemmeringen.
Maar waar het mij inderdaad ook meer om gaat is, dat die medicijnen zo ontzettend snel worden uitgegeven, vaak icm antidepressiva, die je als mens compleet veranderen en je bijna afhankelijk maken van deze medicijnen.
Ik heb het meegemaakt met mijn ex, hij slikte ritalin en antidepressiva en was vaak als een zombie (met deze medicijnen). Terwijl als ie ze niet slikte het gewoon duidelijk een wat drukkere jongen is dan normaal, maar als ie bijv. zijn antidepressiva niet slikte, kreeg ie serieus afkickverschijnselen.
Zijn moeder gebruikte de ADHD ook vaak als excuus: Hij zou bijv. zijn post niet kunnen openmaken en sorteren, omdat hij ADHD heeft - dat soort dingen. Dat vond ik gewoon de grootste onzin die er bestond: Hij was gewoon ziekelijk verwend en HOEFDE nooit zijn eigen post op te ruimen, omdat zijn moeder dat deed, haha.
Ik snap ook wel dat het ook een heel stuk in het hoofd zit, iets wat je niet van de buitenkant kan zien, maar ik vind de hoeveelheid van gebruik van deze medcijnen gewoon zorgwekkend. In ritalin zit gewoon eenzelfde bestand als in cocaine! En dat geef je dan aan je kind. Naar mijn idee, kan er al een heel stuk opgelost worden met voeding en structuur.
Anyway, ik weet ook dat het erfelijk is, mijn broertje heeft "het" ook. Alleen dat het tegenovergestelde als jouw kindje, ontzettend laag iq. En gaat nu ook naar speciaal onderwijs en het gaat een heel stuk beter met hem nu.
Ik raad aan om die documentaire te kijken, het is erg interessant en dan zie je hoe het in de loop der jaren is ontwikkeld, deze "adhd hype" en dan snap je een beetje wat ik bedoel.Je ziet geloof ik ook verschillende kids met ad(h)d, die op een verschillende manier "behandeld" worden.
Nogmaals, ik ben hier niet om mensen af te kraken of iets dergelijks.
maandag 2 januari 2012 om 07:08
Dank je voor je reactie. Ik snap het ergens ook wel en ook ik vind het zorgelijk, dat ze maar een labeltje krijgen en dus hop moet er een pilletje in.
V.w.b. mijn kids zal ik dat zo lang mogelijk tegenhouden, want ik vind het geen probleem zoals ze zijn.
Het is de omgeving, die er een probleem mee heeft om ermee om te gaan. dat merk ik bij de jongste nu op de peuterspeelzaal al.
Ik studeer ook Ecologische Pedagogiek (nee, dat is niet met ezels of bomen knuffelen...) maar dat is (ortho)pedagogiek dat er vanuit gaat dat de omgeving belangrijk is, dat je moet denken in mogelijkheden en oplossingen zoekt in de omgeving, aanpassing dáár van en niet klakkeloos sticker erop en pil erin.
maar voor mijzelf, ik kan niet wachten tot mijn behandeling van start gaat. Ik heb echt hulp nodig en dat dat in de vorm van medicatie is: dat is maar zo dan.
V.w.b. mijn kids zal ik dat zo lang mogelijk tegenhouden, want ik vind het geen probleem zoals ze zijn.
Het is de omgeving, die er een probleem mee heeft om ermee om te gaan. dat merk ik bij de jongste nu op de peuterspeelzaal al.
Ik studeer ook Ecologische Pedagogiek (nee, dat is niet met ezels of bomen knuffelen...) maar dat is (ortho)pedagogiek dat er vanuit gaat dat de omgeving belangrijk is, dat je moet denken in mogelijkheden en oplossingen zoekt in de omgeving, aanpassing dáár van en niet klakkeloos sticker erop en pil erin.
maar voor mijzelf, ik kan niet wachten tot mijn behandeling van start gaat. Ik heb echt hulp nodig en dat dat in de vorm van medicatie is: dat is maar zo dan.
maandag 2 januari 2012 om 08:59
De discussie over ritalin vind ik heel lastig om mee om te gaan.
Een medicijn dat mij zo ontzettend helpt wordt van alle kanten afgekraakt.
Voor mij is het een pil waar ik tijdens het slikken weinig van merk. Maar achteraf zie ik dat ik op ritalinloze dagen alleen maar achter de feiten aanloop. Dweil met een kraan open.
Met ritalin ben ik in staat om zelf de controle te hebben. Die kraan dicht te draaien en verder te gaan met waar ik mee bezig was.
Ik ben werkzaam in de creatieve sector. Mijn werk is door de intrede van gedoseerde focus alleen maar beter geworden. Ik ben in staat om als zelfstandige mijn eigen administratie te onderhouden. Ik ben nog altijd rete creatief en enthousiast.
Zonder ritalin was ik uiteindelijk vast zo ver gekomen. Maar zou ik alleen maar aan het vechten zijn.
De meeste afkrakers hebben geen idee wat ritalin kan opleveren. Kan bijdragen aan kwaliteit van leven.
Moet ik in zo'n discussie de toegevoegde waarde in mijn leven gaan verdedigen?
Een medicijn dat mij zo ontzettend helpt wordt van alle kanten afgekraakt.
Voor mij is het een pil waar ik tijdens het slikken weinig van merk. Maar achteraf zie ik dat ik op ritalinloze dagen alleen maar achter de feiten aanloop. Dweil met een kraan open.
Met ritalin ben ik in staat om zelf de controle te hebben. Die kraan dicht te draaien en verder te gaan met waar ik mee bezig was.
Ik ben werkzaam in de creatieve sector. Mijn werk is door de intrede van gedoseerde focus alleen maar beter geworden. Ik ben in staat om als zelfstandige mijn eigen administratie te onderhouden. Ik ben nog altijd rete creatief en enthousiast.
Zonder ritalin was ik uiteindelijk vast zo ver gekomen. Maar zou ik alleen maar aan het vechten zijn.
De meeste afkrakers hebben geen idee wat ritalin kan opleveren. Kan bijdragen aan kwaliteit van leven.
Moet ik in zo'n discussie de toegevoegde waarde in mijn leven gaan verdedigen?
maandag 2 januari 2012 om 09:23
Onderstaande komt uit een ander topic, maar omschrijft wat je mijn inziens zou moeten doen als je kwetsend overkomt. Ongeacht of ADHD de oorsprong van die impuls was.
(Last one, and it's short.) Suppose I step on someone's foot. They say, "hey, ouch, you stepped on my foot."
My proper response is, "Gosh, I'm sorry. I'll be more careful."
My proper response is not, "Well, I didn't mean to step on your foot, so why are you angry?!"
(Last one, and it's short.) Suppose I step on someone's foot. They say, "hey, ouch, you stepped on my foot."
My proper response is, "Gosh, I'm sorry. I'll be more careful."
My proper response is not, "Well, I didn't mean to step on your foot, so why are you angry?!"
