Psyche
alle pijlers
boze moeder
maandag 6 februari 2012 om 13:40
Dag dames
Ik loop op het moment erg aan tegen de omgang met mijn moeder.
Ze was toen ik opgroeide vaak erg explosief. Kon in mijn ogen ineens enorm uitvallen. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ze dat deed. Een voorbeeld; ik had de neiging om toen ik klein was mijn tenen te krommen in mijn sokken, waardoor ze ze moeilijk aan kreeg. Wat zal ik toen geweest zijn 3 of 4? dan kon ze ineens enorm gaan schreeuwen " doe toch eens normaal" help dan eens mee.. als je nou verdomme niet meewerkt dan blijf je maar thuis ect. Echt schreeuwend en gillend. Wanneer ze gefrustreerd raakte deed ze dat. Zo schopte ze eens een gat in de deur en vlogen er wel eens spullen door het huis. Vergat mijn vader voor de zoveelste keer zijn handdoeken in de wasmand te doen dan werden ze vloekend en tierend in de prullenbak gegooid.
Dit soort dingen gebeurden niet elke dag, maar toch wel regelmatig. Verder was en is ze een superlieve betrokken moeder.
Ze was en is er altijd voor ons, heeft geen schoolvoorstelling of sportwedstrijd gemist, was altijd zeer betrokken in ons leven knuffelde veel,vertelde ons eindeloos dat we het goed deden ect.
Ze heeft ook wel vaak haar excuses gemaakt gaf dan ook wel vaak aan dat de fout bij haar lag.
Inmiddels ben ik 38 en ik merk dat het toch een rol speelt in mijn leven. Een aantal jaren geleden heb ik het er met haar over gehad. Ze heeft toen nogmaals haar excuus gemaakt en gaf ook aan dat ze het heel moeilijk vond om op een goede manier met haar onvermogen om te gaan. Dat ze mijn vader ook had gevraagd haar te steunen; in te grijpen wanneer hij vond dat ze over de streep ging, maar dat dit nooit gebeurde, dan krijg ik toch alleen maar ruzie zei hij dan blijkbaar. Dus dan liet hij het maar. Ze heeft een aantal keren op het punt gestaan hulp te zoeken maar liet het afweten omdat ze bang was dat ze ons kwijt zou raken.
Maar dat zij zelf ook wel erg baalde van haar eigen gedrag en wel geprobeerd heeft ons dat ook te vertellen dat het bij haar lag en niet bij ons.
Ik merk nu zelf dat ook ik enorm explosief kan reageren en dat het mij tegenhoud ik mijn keuze wel of geen kinderen. Gewoon het idee dat ik mij misschien wel ook niet kan beheersen.
Ik ben misschien juist ook wel bang kwaad te worden omdat ik gewoon niet weet wat nou acceptabel is en wat niet.
Ik ben soms boos op haar maar omdat ik zelf hetzelfde doe, verwijt haar dat terwijl ik nu natuurlijk zelf verantwoordelijk ben voor mijn gedrag.
Wie herkent dit van huis uit en heeft dit ook op jou invloed? en hoe ga je daar dan mee om??
Ik loop op het moment erg aan tegen de omgang met mijn moeder.
Ze was toen ik opgroeide vaak erg explosief. Kon in mijn ogen ineens enorm uitvallen. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ze dat deed. Een voorbeeld; ik had de neiging om toen ik klein was mijn tenen te krommen in mijn sokken, waardoor ze ze moeilijk aan kreeg. Wat zal ik toen geweest zijn 3 of 4? dan kon ze ineens enorm gaan schreeuwen " doe toch eens normaal" help dan eens mee.. als je nou verdomme niet meewerkt dan blijf je maar thuis ect. Echt schreeuwend en gillend. Wanneer ze gefrustreerd raakte deed ze dat. Zo schopte ze eens een gat in de deur en vlogen er wel eens spullen door het huis. Vergat mijn vader voor de zoveelste keer zijn handdoeken in de wasmand te doen dan werden ze vloekend en tierend in de prullenbak gegooid.
Dit soort dingen gebeurden niet elke dag, maar toch wel regelmatig. Verder was en is ze een superlieve betrokken moeder.
Ze was en is er altijd voor ons, heeft geen schoolvoorstelling of sportwedstrijd gemist, was altijd zeer betrokken in ons leven knuffelde veel,vertelde ons eindeloos dat we het goed deden ect.
Ze heeft ook wel vaak haar excuses gemaakt gaf dan ook wel vaak aan dat de fout bij haar lag.
Inmiddels ben ik 38 en ik merk dat het toch een rol speelt in mijn leven. Een aantal jaren geleden heb ik het er met haar over gehad. Ze heeft toen nogmaals haar excuus gemaakt en gaf ook aan dat ze het heel moeilijk vond om op een goede manier met haar onvermogen om te gaan. Dat ze mijn vader ook had gevraagd haar te steunen; in te grijpen wanneer hij vond dat ze over de streep ging, maar dat dit nooit gebeurde, dan krijg ik toch alleen maar ruzie zei hij dan blijkbaar. Dus dan liet hij het maar. Ze heeft een aantal keren op het punt gestaan hulp te zoeken maar liet het afweten omdat ze bang was dat ze ons kwijt zou raken.
Maar dat zij zelf ook wel erg baalde van haar eigen gedrag en wel geprobeerd heeft ons dat ook te vertellen dat het bij haar lag en niet bij ons.
Ik merk nu zelf dat ook ik enorm explosief kan reageren en dat het mij tegenhoud ik mijn keuze wel of geen kinderen. Gewoon het idee dat ik mij misschien wel ook niet kan beheersen.
Ik ben misschien juist ook wel bang kwaad te worden omdat ik gewoon niet weet wat nou acceptabel is en wat niet.
Ik ben soms boos op haar maar omdat ik zelf hetzelfde doe, verwijt haar dat terwijl ik nu natuurlijk zelf verantwoordelijk ben voor mijn gedrag.
Wie herkent dit van huis uit en heeft dit ook op jou invloed? en hoe ga je daar dan mee om??
maandag 6 februari 2012 om 13:50
Je weet dat het geen goed gedrag is, ik denk niet dat je je moeder hier nu verantwoordelijk voor kunt houden. Iedereen kiest toch voor zijn eigen daden. Ik snap wel dat je een ander voorbeeld hebt gehad en het moeilijk is een partoon te doorbreken. Wel ontzettend goed van je moeder dat ze haar foute inziet. Dat zie je in veel gevallen niet. Ik denk dat het misschien overspannen reacties waren van je moeder. Wellicht de stress en druk van het gezinsleven af en toe moeilijk aan kunnen. Vergeef het je moeder, ze is ook maar een mens. En ze was verder wel een lieve moeder vertel je.. Laat haar zien dat jij het wel kan op de manier dat jij vind dat het moet.
Een relatie zonder vertrouwen is als een telefoon zonder signaal, je speelt alleen maar spelletjes..
maandag 6 februari 2012 om 13:51
Ik herken de woedeuitbarstingen van mijn moeder niet, maar zij had andere gekkigheden. Grote onzekerheden en angsten. Elk mens heeft zijn zwakke kanten en minpunten.
Bedenk je wel hoe goed het is dat je moeder haar onkunde erkent en er zelfs excuses voor aanbiedt. Ze gaat in op jouw gesprek hierover. Dat is maar weinig kinderen gegund.
Nu kan je zelf bewust een andere keus maken. Als je denkt dat je je jezelf niet iets anders kan aanleren zou je kunnen overwegen om een coach of therapeut hiervoor te zoeken.
Bedenk je wel hoe goed het is dat je moeder haar onkunde erkent en er zelfs excuses voor aanbiedt. Ze gaat in op jouw gesprek hierover. Dat is maar weinig kinderen gegund.
Nu kan je zelf bewust een andere keus maken. Als je denkt dat je je jezelf niet iets anders kan aanleren zou je kunnen overwegen om een coach of therapeut hiervoor te zoeken.
maandag 6 februari 2012 om 13:56
Ik herken het deels. Mijn moeder was ook zo explosief. Schreeuwen, de deur stuk schoppen, ons slaan en schoppen.Alleen werden we daarbij niet geknuffeld en hoorden we ook nooit dat we het goed deden. Nee alles kon altijd beter, een rapport met negens had een rapport met tienen moeten zijn.
Verder was ze idd een betrokken moeder, kleertjes voor ons naaien, ze verzorgde ons goed (behalve emotioneel) en was ook altijd aanwezig op belangrijke momenten.
Ik denk dat het deels de opvoedstijl van toen was, er was in de jaren 70 niet zo;n bewuste opvoeding als nu. Kinderen hoorden er gewoon bij en die snotneuzen moesten gewoon niet al te lastig zijn.
Daarbij had mijn moeder een probleem met haar agressie. Ik denk dat ze borderline had. Want mijn zusje is exact zo en heeft borderline. Maar toen werden die etiketten nog niet geplakt.
Na 10 jaar therapie ben ik wel zover dat ik haar heb vergeven (ze is al 18 jaar dood) en ik weet dat ze echt wel veel van ons hield. Maar ze zat met haar eigen gevoelens in de knoop. Postuum krijg ik er gewoon medelijden mee, ze zal het erg moeilijk hebben gehad met zichzelf.
Zelf word ik nooit kwaad, ik zal nooit schreeuwen. En zeker niet slaan. Ik heb 1 dochter en doordat ik weet wat ik zelf erg vond als kind weet ik ook hoe het niet moet.
Mijn dochter krijgt enorm veel liefde, respect, waardering en een miljoen knuffels.
Je hoeft de lijn van je moeder niet voort te zetten, je kent je valkuilen. Misschien kun je in therapie of coaching handvatten krijgen om daar zo goed mogelijk mee om te gaan. Je bent je iig al bewust van je gedrag.
Verder was ze idd een betrokken moeder, kleertjes voor ons naaien, ze verzorgde ons goed (behalve emotioneel) en was ook altijd aanwezig op belangrijke momenten.
Ik denk dat het deels de opvoedstijl van toen was, er was in de jaren 70 niet zo;n bewuste opvoeding als nu. Kinderen hoorden er gewoon bij en die snotneuzen moesten gewoon niet al te lastig zijn.
Daarbij had mijn moeder een probleem met haar agressie. Ik denk dat ze borderline had. Want mijn zusje is exact zo en heeft borderline. Maar toen werden die etiketten nog niet geplakt.
Na 10 jaar therapie ben ik wel zover dat ik haar heb vergeven (ze is al 18 jaar dood) en ik weet dat ze echt wel veel van ons hield. Maar ze zat met haar eigen gevoelens in de knoop. Postuum krijg ik er gewoon medelijden mee, ze zal het erg moeilijk hebben gehad met zichzelf.
Zelf word ik nooit kwaad, ik zal nooit schreeuwen. En zeker niet slaan. Ik heb 1 dochter en doordat ik weet wat ik zelf erg vond als kind weet ik ook hoe het niet moet.
Mijn dochter krijgt enorm veel liefde, respect, waardering en een miljoen knuffels.
Je hoeft de lijn van je moeder niet voort te zetten, je kent je valkuilen. Misschien kun je in therapie of coaching handvatten krijgen om daar zo goed mogelijk mee om te gaan. Je bent je iig al bewust van je gedrag.
maandag 6 februari 2012 om 13:56
Je moeder heeft haar excuses aangeboden en heeft altijd gecommuniceerd dat dit haar probleem en fout is. Nu ga jij hetzelfde doen, terwijl je ook wel degelijk weet dat dit onacceptabel gedrag is. Dus hoezo weet je niet wat acceptabel is en wat wel? Boos zijn op je moeder en haar dit probleem verwijten heeft niet zo veel zin en is een beetje te makkelijk. Je bent een volwassen vrouw. Neem zelf je verantwoordelijkheid.
maandag 6 februari 2012 om 14:21
Je moeder heeft haar fouten erkent. En er altijd voor jullie geweest. Dat is toch wel heel erg fijn
Wellicht dat er een gennetje is overgesprongen naar jou, maar hoe jij daarmee omgaat is jouw verantwoordelijkheid.
Leer van je moeder... fouten maken gebeurd helaas, maar maak het goed en maak altijd duidelijk dat het aan jezelf ligt.
Wellicht dat er een gennetje is overgesprongen naar jou, maar hoe jij daarmee omgaat is jouw verantwoordelijkheid.
Leer van je moeder... fouten maken gebeurd helaas, maar maak het goed en maak altijd duidelijk dat het aan jezelf ligt.
maandag 6 februari 2012 om 14:23
dank jullie voor jullie reacties.
begrijp me goed ik houd zielsveel van mijn moeder, het is een wijze lieve vrouw die nog steeds altijd klaar staat en ik respecteer haar voor de manier waarop ze reageerde toen ik haar er over aansprak. Maar ik merk ook dat ik me ergens erger dat ik toch de gedachte heb. verdorie nu zit ik hiermee en dat heb ik van jou geleerd. daarbij besef ik me heel goed dat ik wel nu ZELF verantwoordelijk ben voor mijn reacties en dat IK het ben die hier wat mee moet gaan doen.
@anthonius.. het is niet vroeg maar kan nog prima hoor
)
@ mars; gelukkig herken ik het slaan en schoppen niet. Dat lijkt me enorm heftig om mee te maken.
Heb jij de neiging om uit je vel te springen dan gewoon helemaal niet of weet je hoe je wel moet reageren, want dat mis ik vaak, ik zie het mezelf doen, maar weet vaak niet hoe dan wel te reageren. hoe uit je dan wel dat je erg boos bent zonder op zo'n explosieve manier te reageren.
begrijp me goed ik houd zielsveel van mijn moeder, het is een wijze lieve vrouw die nog steeds altijd klaar staat en ik respecteer haar voor de manier waarop ze reageerde toen ik haar er over aansprak. Maar ik merk ook dat ik me ergens erger dat ik toch de gedachte heb. verdorie nu zit ik hiermee en dat heb ik van jou geleerd. daarbij besef ik me heel goed dat ik wel nu ZELF verantwoordelijk ben voor mijn reacties en dat IK het ben die hier wat mee moet gaan doen.
@anthonius.. het is niet vroeg maar kan nog prima hoor
) @ mars; gelukkig herken ik het slaan en schoppen niet. Dat lijkt me enorm heftig om mee te maken.
Heb jij de neiging om uit je vel te springen dan gewoon helemaal niet of weet je hoe je wel moet reageren, want dat mis ik vaak, ik zie het mezelf doen, maar weet vaak niet hoe dan wel te reageren. hoe uit je dan wel dat je erg boos bent zonder op zo'n explosieve manier te reageren.
maandag 6 februari 2012 om 14:26
quote:nessemeisje schreef op 06 februari 2012 @ 13:56:
Je moeder heeft haar excuses aangeboden en heeft altijd gecommuniceerd dat dit haar probleem en fout is. Nu ga jij hetzelfde doen, terwijl je ook wel degelijk weet dat dit onacceptabel gedrag is. Dus hoezo weet je niet wat acceptabel is en wat wel? Boos zijn op je moeder en haar dit probleem verwijten heeft niet zo veel zin en is een beetje te makkelijk. Je bent een volwassen vrouw. Neem zelf je verantwoordelijkheid.
Natuurlijk, maar dit makkelijker gezegd dan gedaan.
TO, ik herken me wel in jouw verhaal. Mijn moeder kon en kan nog steeds volledig uit bijna het niks gaan schreeuwen om niks. Hele tirades vol met pijnlijke verwijten heb ik tijdens mijn opvoeding moeten aanhoren. Onder andere.
NU ben ik 28. Ik heb mij jaren geleden voorgenomen mijn verleden achter me te laten en mijn eigen leven te gaan leven. Toch merk ik dat dat me niet lukt en dat ik nog met veel dingen zit. Inmiddels heb ik therapie sinds een tijdje en dat bevalt goed.
Ik snap dat je bang bent hetzelfde gedrag te gaan vertonen als je moeder altijd deed. Die angst lijkt mij ook best reëel, aangezien veel mensen dat doen. Het is bekend dat mensen die bijv. mishandeld zijn, later datzelfde met hun kinderen doen. Kinderen van alcoholisten hebben een grotere kans zelf ook alcoholist te worden, etc.
Daarentegen ben jij natuurlijk je moeder niet. Je bent wel bang dat je zo gaat worden, je bent je dus bewust van je mogelijke valkuil. Dat is al heel wat natuurlijk.
Mijn advies aan jou is je niet te laten tegenhouden door deze angst. Mocht je inderdaad een kind krijgen dan weet je wat je te doen staat. En je kunt natuurlijk altijd contact opnemen met een psycholoog om de zaken op een rijtje te krijgen.
Je moeder heeft haar excuses aangeboden en heeft altijd gecommuniceerd dat dit haar probleem en fout is. Nu ga jij hetzelfde doen, terwijl je ook wel degelijk weet dat dit onacceptabel gedrag is. Dus hoezo weet je niet wat acceptabel is en wat wel? Boos zijn op je moeder en haar dit probleem verwijten heeft niet zo veel zin en is een beetje te makkelijk. Je bent een volwassen vrouw. Neem zelf je verantwoordelijkheid.
Natuurlijk, maar dit makkelijker gezegd dan gedaan.
TO, ik herken me wel in jouw verhaal. Mijn moeder kon en kan nog steeds volledig uit bijna het niks gaan schreeuwen om niks. Hele tirades vol met pijnlijke verwijten heb ik tijdens mijn opvoeding moeten aanhoren. Onder andere.
NU ben ik 28. Ik heb mij jaren geleden voorgenomen mijn verleden achter me te laten en mijn eigen leven te gaan leven. Toch merk ik dat dat me niet lukt en dat ik nog met veel dingen zit. Inmiddels heb ik therapie sinds een tijdje en dat bevalt goed.
Ik snap dat je bang bent hetzelfde gedrag te gaan vertonen als je moeder altijd deed. Die angst lijkt mij ook best reëel, aangezien veel mensen dat doen. Het is bekend dat mensen die bijv. mishandeld zijn, later datzelfde met hun kinderen doen. Kinderen van alcoholisten hebben een grotere kans zelf ook alcoholist te worden, etc.
Daarentegen ben jij natuurlijk je moeder niet. Je bent wel bang dat je zo gaat worden, je bent je dus bewust van je mogelijke valkuil. Dat is al heel wat natuurlijk.
Mijn advies aan jou is je niet te laten tegenhouden door deze angst. Mocht je inderdaad een kind krijgen dan weet je wat je te doen staat. En je kunt natuurlijk altijd contact opnemen met een psycholoog om de zaken op een rijtje te krijgen.
maandag 6 februari 2012 om 14:29
Angrywoman... niemand is perfect. Je moeder was dat niet en heeft deze fikse fout gemaakt.. jij gaat de jouwe maken. Het is goed om er op te letten wat je valkuilen zijn. Je hebt immers dezelfde genen als je ouders plus een extra dosis eigen fouten. Dat geeft niet. Je bent maar mens. Het gaat erom hoe je ermee omgaat.
maandag 6 februari 2012 om 14:35
Hoezo ben je boos op haar omdat je nu hetzelfde doet?
Ze is niet verantwoordelijk voor jou gedrag wat je vertoon wanneer je al een volwassen vrouw bent.
Ik denk ook niet dat ze het je aangeleerd heeft, het is gewoon een probleem met je emotieregulatie, een karakterkenmerk.Daar zal je zelf mee om moeten leren gaan, net als je moeder dat toen moest ( en het daar moeilijk mee had)
Ze weet haar fouten, is verder een lieve en betrokken moeder. Ben juist trots op haar dat ze met haar geploeter van haar eigen omvermogen je ook een hoop liefde en zorgzaamheid heeft geboden( en nog!)
Ze is niet verantwoordelijk voor jou gedrag wat je vertoon wanneer je al een volwassen vrouw bent.
Ik denk ook niet dat ze het je aangeleerd heeft, het is gewoon een probleem met je emotieregulatie, een karakterkenmerk.Daar zal je zelf mee om moeten leren gaan, net als je moeder dat toen moest ( en het daar moeilijk mee had)
Ze weet haar fouten, is verder een lieve en betrokken moeder. Ben juist trots op haar dat ze met haar geploeter van haar eigen omvermogen je ook een hoop liefde en zorgzaamheid heeft geboden( en nog!)
maandag 6 februari 2012 om 15:54
Ik herken t wel. Ik had een oma met enorme uitbarstingen. Heel heftig heel dramatisch. De volwassenen liepen altijd een beetje op hun tenen om t te voorkomen.
Mijn vader had het ook, maar dat is zo'n beheerste rustige man dat je wel heel erg ver moet gaan om hem zo'n reactie te ontlokken. Ik heb t een of twee keer meegemaakt. Toen heb ik 'm echt getergd, maar t was onmiskenbaar dezefde soort woede/ onmacht als van mijn oma.
En ik heb t ook. Als tiener vond ik dat vreselijk, vond altijd dat mijn oma zich aanstelde, de dingen niet begreep door zo te reageren. En tegelijkertijd wist ik dat ik zelf ook zo zou kunnen zijn. Heel dubbel.
Ik heb mijn pubertijd op eieren gelopen, ik wou niet zo worden. Het heeft niet veel geholpen. Regelmatig loop ik nog steeds op eieren. Ik wil het niet. Maar t zit in m'n hersens en alle voornemens en training en oefening en protocollen ten spijt. Ik kan het niet altijd voorkomen.
Stressy situaties zijn een trikker. Dat kan vanalles zijn. Meestal oververmoeidheid ofzo... Of veel drukte en het overzicht kwijt raken. Ik heb mezelf aangeleerd als kind al om dan te huilen iplv. Aggressief te worden. Maar een volwassen vrouw die soms ineens huilt werkt ook niet.
Het helpt als je het weet. Als je weet dat je soms even situaties moet mijden, of je even in moet houden. In een professionele setting zal t mij niet snel gebeuren, maar dan gaat t daarna thuis vaak wel mis...
En ja, de boosheid herken ik ook. Ik ben heel lang bozig geweest op m'n oma en m'n ouders omdat ik hier last van had. Dat is een gevolg van de onmacht. Het is een defect ergens in je hersens, kun je zo goed mogelijk mee omgaan, maar t gaat nooit over, je kunt t hooguit controleren...
Maar ik zie er geen reden in om zelf geen kinderen te willen. Je weet t, je bent er zelf bij. En je hebt een andere partner dan jouw moeder had. Als zij jou vader vraagt in te grijpen en hij doet dat niet... Als jij en je partner een goed team zijn dan komen jullie daar wel uit.
Mijn vader had het ook, maar dat is zo'n beheerste rustige man dat je wel heel erg ver moet gaan om hem zo'n reactie te ontlokken. Ik heb t een of twee keer meegemaakt. Toen heb ik 'm echt getergd, maar t was onmiskenbaar dezefde soort woede/ onmacht als van mijn oma.
En ik heb t ook. Als tiener vond ik dat vreselijk, vond altijd dat mijn oma zich aanstelde, de dingen niet begreep door zo te reageren. En tegelijkertijd wist ik dat ik zelf ook zo zou kunnen zijn. Heel dubbel.
Ik heb mijn pubertijd op eieren gelopen, ik wou niet zo worden. Het heeft niet veel geholpen. Regelmatig loop ik nog steeds op eieren. Ik wil het niet. Maar t zit in m'n hersens en alle voornemens en training en oefening en protocollen ten spijt. Ik kan het niet altijd voorkomen.
Stressy situaties zijn een trikker. Dat kan vanalles zijn. Meestal oververmoeidheid ofzo... Of veel drukte en het overzicht kwijt raken. Ik heb mezelf aangeleerd als kind al om dan te huilen iplv. Aggressief te worden. Maar een volwassen vrouw die soms ineens huilt werkt ook niet.
Het helpt als je het weet. Als je weet dat je soms even situaties moet mijden, of je even in moet houden. In een professionele setting zal t mij niet snel gebeuren, maar dan gaat t daarna thuis vaak wel mis...
En ja, de boosheid herken ik ook. Ik ben heel lang bozig geweest op m'n oma en m'n ouders omdat ik hier last van had. Dat is een gevolg van de onmacht. Het is een defect ergens in je hersens, kun je zo goed mogelijk mee omgaan, maar t gaat nooit over, je kunt t hooguit controleren...
Maar ik zie er geen reden in om zelf geen kinderen te willen. Je weet t, je bent er zelf bij. En je hebt een andere partner dan jouw moeder had. Als zij jou vader vraagt in te grijpen en hij doet dat niet... Als jij en je partner een goed team zijn dan komen jullie daar wel uit.
maandag 6 februari 2012 om 15:56
@angrywoman, als jij echt denkt dat jij het van je moeder hebt aangeleerd, dan zou je dat in een paar weken tijd kunnen afleren. Ik denk echter dat het met temperament/karakter te maken heeft, dat jij blijkbaar van je moeder hebt geerfd. Je weet nu dus precies hoe jouw moeder zich voelt/voelde. In die zin kun je je moeder dus niets verwijten, want dat zou net zoiets zijn als dat je boos op je moeder bent, omdat je haar blauwe ogen hebt...
Begrijp ik goed dat ze jou nooit geslagen of geschopt heeft? Ik snap heel eerlijk gezegd niet wat jouw probleem nu is ten opzichte van je moeder?
Begrijp ik goed dat ze jou nooit geslagen of geschopt heeft? Ik snap heel eerlijk gezegd niet wat jouw probleem nu is ten opzichte van je moeder?
maandag 6 februari 2012 om 16:03
Nou, voor een heel klein kindje is het misschien zacht gezegd onprettig om je moeder dusdanig uit haar humeur te zien dat er dingen kapot gaan. Vooral bij zo'n heel kleintje geeft dat geen veilig basisgevoel. Daar mag je vind ik best van balen als je zo bent opgegroeid. Ookal kun je het later in je volwassen leven beter begrijpen.
Computer says nooooo
maandag 6 februari 2012 om 16:14
Ik denk (nog) niet dat het karakter is. Wel een deel ervan. Maar het echt zo overtrokken uit je dak gaan.
Ik heb voor mezelf en ik denk eigenlijk ook voor mijn moeder het idee dat het echt onvermogen is. Dat wanneer je op dat moment een andere manier voor ogen hebt waarop je ook kan reageren dat je het dan ook anders zal doen. Ik denk toch dat wanneer je andere manieren van omgaan met hebt aangeleerd dat je je ook anders zult reageren. Maar misschien is dat ook wishfull thinking. Is het zo dat dit echt in mij zit. Ik zou het graag anders zien, maar waar leer je zoiets nou echt goed? toch naar de huisarts voor mogelijk therapie? of zelf gaan zoeken op internet?
Ik heb voor mezelf en ik denk eigenlijk ook voor mijn moeder het idee dat het echt onvermogen is. Dat wanneer je op dat moment een andere manier voor ogen hebt waarop je ook kan reageren dat je het dan ook anders zal doen. Ik denk toch dat wanneer je andere manieren van omgaan met hebt aangeleerd dat je je ook anders zult reageren. Maar misschien is dat ook wishfull thinking. Is het zo dat dit echt in mij zit. Ik zou het graag anders zien, maar waar leer je zoiets nou echt goed? toch naar de huisarts voor mogelijk therapie? of zelf gaan zoeken op internet?
maandag 6 februari 2012 om 16:21
angrywoman: even heel kort want sta op punt v vertrek, maar: ik herken me in je verhaal. Op een gegeven moment werd bij mij de kinderwens groter dan de angst op mijn moeder te gaan lijken tijdens de opvoeding. Ik heb me wel laten testen en ben gaan praten met een psychologe die mij goede handvatten heeft meegegeven.
Inmiddels wat jaren verder hebben we een kindje en ik kan inderdaad ook boos worden, maar heb niet het idee dat ik zo ongenuanceerd uit mijn dak ga als mijn moeder vroeger
Ik denk dus dat het een beetje van beiden is: beetje karakter met een beetje geconditioneerd. Aan het karakter kun je niet veel doen, maar je kunt wel een hoop aan doen om eea een beetje in toom te houden. Succes.
Inmiddels wat jaren verder hebben we een kindje en ik kan inderdaad ook boos worden, maar heb niet het idee dat ik zo ongenuanceerd uit mijn dak ga als mijn moeder vroeger
Ik denk dus dat het een beetje van beiden is: beetje karakter met een beetje geconditioneerd. Aan het karakter kun je niet veel doen, maar je kunt wel een hoop aan doen om eea een beetje in toom te houden. Succes.
Computer says nooooo
maandag 6 februari 2012 om 16:21
@angrywoman, ja jij zou op zoek kunnen gaan naar een manier om er beter (dan je moeder) mee te leren omgaan!
@Summer, ik lees juist dat het met haar veilige basisgevoel wel goed zit, omdat haar moeder wel knuffelig en betrokken was en de verdere gezinssituatie stabiel was. Ik lees dat TO dezelfde woede uitbarstingen als haar moeder heeft en haar moeder hiervan de schuld geeft. Maar zo werkt het dus niet imho.
@Summer, ik lees juist dat het met haar veilige basisgevoel wel goed zit, omdat haar moeder wel knuffelig en betrokken was en de verdere gezinssituatie stabiel was. Ik lees dat TO dezelfde woede uitbarstingen als haar moeder heeft en haar moeder hiervan de schuld geeft. Maar zo werkt het dus niet imho.
maandag 6 februari 2012 om 16:23
quote:freemind schreef op 06 februari 2012 @ 16:21:
@Summer, ik lees juist dat het met haar veilige basisgevoel wel goed zit, omdat haar moeder wel knuffelig en betrokken was en de verdere gezinssituatie stabiel was. Ik lees dat TO dezelfde woede uitbarstingen als haar moeder heeft en haar moeder hiervan de schuld geeft. Maar zo werkt het dus niet imho.Ah, ok, dat had ik even gemist.
@Summer, ik lees juist dat het met haar veilige basisgevoel wel goed zit, omdat haar moeder wel knuffelig en betrokken was en de verdere gezinssituatie stabiel was. Ik lees dat TO dezelfde woede uitbarstingen als haar moeder heeft en haar moeder hiervan de schuld geeft. Maar zo werkt het dus niet imho.Ah, ok, dat had ik even gemist.
Computer says nooooo
maandag 6 februari 2012 om 16:29
@freemind, Ik besef me terdege dat ik haar daar de schuld niet van kan geven en heb dat hier ook wel aangegeven. Maar het gevoel zit er ondanks dat ik het mijn verstand allemaal goed kan beredeneren wel. Het is ook meer de vraag van hoe kom ik hier van los. onder andere ook het verwijt naar haar toe omdat ik ook wel besef dat het A niet realistisch is, en B totaal niet constructief is.
Na alles hierboven te hebben gelezen denk ik inderdaad dat het niet zelf op willen lossen maar daar toch hulp bij zoeken wel nodig is om dat echt aan te gaan pakken.
Na alles hierboven te hebben gelezen denk ik inderdaad dat het niet zelf op willen lossen maar daar toch hulp bij zoeken wel nodig is om dat echt aan te gaan pakken.
maandag 6 februari 2012 om 16:53
Ik herken het wel. Ik had en heb een vader die ook zo explosief kan reageren. Mijn vader doet dit vooral naar de hond. Hij haat dat beest en ik haat mijn moeder erom dat ze wederom haar zin zo nodig moest hebben en er opnieuw een hond gekomen is. Want het verpest de sfeer compleet. Verder vindt mijn vader het meestal niet belangrijk als ik iets zeg, en snoert hij me heel vaak de mond op echt een rotmanier. De manier waarop hij dat doet, vind ik ook een beetje passen in dat explosieve. En ook hij was (en is) er altijd wel op belangrijke momenten, en ik weet dat hij veel van me houdt, ook al heb ik dat nog nooit uit zijn mond gehoord. Aan de ene kant is hij heel introvert, laat zichzelf nauwelijks zien, is totaal geen gevoelsmens, maar is wel heel sociaal en kent iedereen. Maar hij heeft ook die andere kant: Hij kan uit het niets ontzettend kwaad worden. Ik ben heel bang voor boze mensen, ook als het niet naar mij gericht is, en op die momenten ben ik ook echt een beetje bang voor mijn vader.
Mijn moeder is het tegenovergestelde: Overbeschermend, ik denk vanuit haar eigen jeugd waarin ze geen veiligheid heeft gekend. Maar voor de explosieve buien van mijn vader is ze blind.
En ook ik ben zo explosief. En ik haat het dat ik zo ben. Ik haat die eigenschap. Ik vind mezelf helemaal geen leuk mens en ik vind het echt heel moeilijk. Ik denk dat ik het nog extremer heb dan mijn vader. Ik heb hele heftige woedeaanvallen, al van kleins af aan. En soms word ik er zo intens verdrietig van. Ik heb wel eens gezegd: "Ik zou zo graag wat aardiger willen zijn" en dat snappen mensen dan niet, want ze zien het niet. Maar het is echt hoe het is, ik vind mezelf zowel van binnen als van buiten echt een lelijk, verbitterd mens en ik heb er al zoveel mee verpest. Zowel vriendschappen als materiële dingen zijn er kapot door gegaan.
Mijn moeder is het tegenovergestelde: Overbeschermend, ik denk vanuit haar eigen jeugd waarin ze geen veiligheid heeft gekend. Maar voor de explosieve buien van mijn vader is ze blind.
En ook ik ben zo explosief. En ik haat het dat ik zo ben. Ik haat die eigenschap. Ik vind mezelf helemaal geen leuk mens en ik vind het echt heel moeilijk. Ik denk dat ik het nog extremer heb dan mijn vader. Ik heb hele heftige woedeaanvallen, al van kleins af aan. En soms word ik er zo intens verdrietig van. Ik heb wel eens gezegd: "Ik zou zo graag wat aardiger willen zijn" en dat snappen mensen dan niet, want ze zien het niet. Maar het is echt hoe het is, ik vind mezelf zowel van binnen als van buiten echt een lelijk, verbitterd mens en ik heb er al zoveel mee verpest. Zowel vriendschappen als materiële dingen zijn er kapot door gegaan.
maandag 6 februari 2012 om 20:46
Dat je moeder het je niet heeft aangeleerd er anders mee om te gaan is denk ik eerder omdat ze zelf dezelfde karaktereigenschap heeft.
Ze heeft het je niet aangeleerd,maar kon ook je niet leren er anders mee om te gaan. Kan je dat haar kwalijk nemen? Ik denk het niet. Je moeder is ook maar een mens en ze heeft je alle andere zorgzame taken, liefde en betrokkenheid WEL geboden.
Je kan jezelf wel leren om te gaan met je eigenschap( met hulp)
Ik snap eerlijk gezegd echt niet waarom je boos bent op je moeder
Mijn vader is overigens ook explosief, maar dan heb je het wel echt op de spits gedreven. Onvermogen, yep.Ik heb het niet al zou ik het dan ook aangeleerd moeten hebben? Ik heb het engelengeduld van mijn moeder in mijn genen, maar ach.. als je mij alsnog heeeeel pissed maakt ben ik ook echt geen lieverdje.
Ggz instellingen geven cursussen, misschien daar eens informeren?
Google even op Indigo daar vind je tal van cursussen.
Succes!!
Ze heeft het je niet aangeleerd,maar kon ook je niet leren er anders mee om te gaan. Kan je dat haar kwalijk nemen? Ik denk het niet. Je moeder is ook maar een mens en ze heeft je alle andere zorgzame taken, liefde en betrokkenheid WEL geboden.
Je kan jezelf wel leren om te gaan met je eigenschap( met hulp)
Ik snap eerlijk gezegd echt niet waarom je boos bent op je moeder
Mijn vader is overigens ook explosief, maar dan heb je het wel echt op de spits gedreven. Onvermogen, yep.Ik heb het niet al zou ik het dan ook aangeleerd moeten hebben? Ik heb het engelengeduld van mijn moeder in mijn genen, maar ach.. als je mij alsnog heeeeel pissed maakt ben ik ook echt geen lieverdje.
Ggz instellingen geven cursussen, misschien daar eens informeren?
Google even op Indigo daar vind je tal van cursussen.
Succes!!
