Psyche
alle pijlers
mezelf kwijt
donderdag 5 april 2012 om 23:07
Hey
Ik heb het gevoel dat ik mezelf een beetje kwijt ben. In alles wat ik zeg of doe zie ik een persoon die absoluut niet mezelf is. Ik kan mezelf niet eens meer omschrijven. Ik wil terug worden wie ik was.
2 jaar geleden heb ik mijn zelfvertrouwen heel hard verloren. Ik kon er mee leven, maar de laatste tijd heb ik het er zo lastig mee. De laatste 6 maanden heb ik het zo druk gehad met vanalles dat het alleen maar verergerd is. Ik heh het gevoel dat ik alles verloren ben: mijn vrienden, mijn talent, mijn plezier, ... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.
Ik begin ook het vertrouwen in de wereld enorm te verliezen. Ik heb het gevoel dat ik hier niet thuis hoor en dat ik hier nooit gelukkig kan worden. Al weet ik niet of geluk wel degelijk datgene is waarvoor we leven. Ik weet het niet.
Alles wat ik doe, loopt fout. En als ik nu bijvoorbeeld de trap af ga, heb ik zoveel schrik om eraf te vallen, en zo is het bij alles.
Ik wil zo graag mezelf terug zijn, of tenminste terug weten wie ik was. Nu ben ik een vreselijke nepkopie van mezelf die ik niet wil zijn.
Is er iemand die weet wat ik moet doen, alstublieft? Of weet wat ik heb?
Ik hoop echt dat dit me gaat helpen. Alvast bedankt bij voorbaat!!
Ik heb het gevoel dat ik mezelf een beetje kwijt ben. In alles wat ik zeg of doe zie ik een persoon die absoluut niet mezelf is. Ik kan mezelf niet eens meer omschrijven. Ik wil terug worden wie ik was.
2 jaar geleden heb ik mijn zelfvertrouwen heel hard verloren. Ik kon er mee leven, maar de laatste tijd heb ik het er zo lastig mee. De laatste 6 maanden heb ik het zo druk gehad met vanalles dat het alleen maar verergerd is. Ik heh het gevoel dat ik alles verloren ben: mijn vrienden, mijn talent, mijn plezier, ... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.
Ik begin ook het vertrouwen in de wereld enorm te verliezen. Ik heb het gevoel dat ik hier niet thuis hoor en dat ik hier nooit gelukkig kan worden. Al weet ik niet of geluk wel degelijk datgene is waarvoor we leven. Ik weet het niet.
Alles wat ik doe, loopt fout. En als ik nu bijvoorbeeld de trap af ga, heb ik zoveel schrik om eraf te vallen, en zo is het bij alles.
Ik wil zo graag mezelf terug zijn, of tenminste terug weten wie ik was. Nu ben ik een vreselijke nepkopie van mezelf die ik niet wil zijn.
Is er iemand die weet wat ik moet doen, alstublieft? Of weet wat ik heb?
Ik hoop echt dat dit me gaat helpen. Alvast bedankt bij voorbaat!!
donderdag 5 april 2012 om 23:17
donderdag 5 april 2012 om 23:27
Ik herken dit. Het is met mij uiteindelijk goed gekomen. Daarvoor moest ik wel eerst een afspraak maken met de huisarts die me doorverwezen heeft naar de psycholoog.
Dat had ik veeeel eerder moeten doen.
Jij ook. Dus het eerste wat je morgen gaat doen is een afspraak met je huisarts maken en daar zeg je dat het niet goed met je gaat en dat je graag een verwijzing naar een psycholoog wilt. Die ga je krijgen. Zonder twijfel.
Dat had ik veeeel eerder moeten doen.
Jij ook. Dus het eerste wat je morgen gaat doen is een afspraak met je huisarts maken en daar zeg je dat het niet goed met je gaat en dat je graag een verwijzing naar een psycholoog wilt. Die ga je krijgen. Zonder twijfel.
Occam's razor
donderdag 5 april 2012 om 23:28
Twee jaar geleden is er niet echt iets speciaals gebeurd.
Ik heb het gevoel dat ik dingen aanpak waarop ik het vroeger nooit zou doen. Ik herinner me nog goed dat iedereen altijd zei dat ik een vechtertje was en dat ik lief was en er voor iedereen was, maar dat is nu zo niet meer. Ik was een volhouder zei iedereen, maar nu geef ik alles op. Ik doe niks meer graag, zelfs de dingen die ik vroeger heel leuk vond niet meer. Ik heb soms precies gewoon geen vat meer op mezelf. Als ik me slecht voel, doe ik dingen waar ik acbteraf spijt van heb, maar op het moment zelf kan ik niet nadenken en lijkt het mij gewoon de enige oplossing. Mijn vrienden zeggen wel dat ze er voor me zijn, maar volgens mij zeggen ze dat alleen uit medelijden. Waaraan heb ik die mensen verdient?
Ik wil dat mensen terug zeggen en vinden dat ik een voorberld voor iedereen ben en dat ik terug gelukkig ben.
Ik heb het gevoel dat ik dingen aanpak waarop ik het vroeger nooit zou doen. Ik herinner me nog goed dat iedereen altijd zei dat ik een vechtertje was en dat ik lief was en er voor iedereen was, maar dat is nu zo niet meer. Ik was een volhouder zei iedereen, maar nu geef ik alles op. Ik doe niks meer graag, zelfs de dingen die ik vroeger heel leuk vond niet meer. Ik heb soms precies gewoon geen vat meer op mezelf. Als ik me slecht voel, doe ik dingen waar ik acbteraf spijt van heb, maar op het moment zelf kan ik niet nadenken en lijkt het mij gewoon de enige oplossing. Mijn vrienden zeggen wel dat ze er voor me zijn, maar volgens mij zeggen ze dat alleen uit medelijden. Waaraan heb ik die mensen verdient?
Ik wil dat mensen terug zeggen en vinden dat ik een voorberld voor iedereen ben en dat ik terug gelukkig ben.
donderdag 5 april 2012 om 23:31
TO, hoe oud ben je eigenlijk?
Welke slechte dingen doe je op sommige momenten?
Ik denk dat Debora gelijk heeft met dat je morgen een afspraak met de huisarts moet maken en dat je graag een verwijzing naar de psycholoog wilt. Je bent al zo ver om hier hulp te vragen, dus zet dan ook de volgende stap.
Welke slechte dingen doe je op sommige momenten?
Ik denk dat Debora gelijk heeft met dat je morgen een afspraak met de huisarts moet maken en dat je graag een verwijzing naar de psycholoog wilt. Je bent al zo ver om hier hulp te vragen, dus zet dan ook de volgende stap.
donderdag 5 april 2012 om 23:32
En voor die laatste zin zul je toch echt zélf aan de slag moeten. En dus niet op een forum rondhangen, maar gerichte hulp zoeken!
Er zijn heel veel goede adviezen gegeven. Een ander kan het niet voor je oplossen, je zult zelf de regie weer in handen moeten nemen.
Je snijdt jezelf, je huisarts weet nergens van uit schaamte en weet ik wat er allemaal nog meer speelt.
Dit is ernstig beste TO, dit kun je niet bij een forum neerleggen en daardoor in de slachtofferrol blijven zitten. Het is echt iets wat alleen JIJ kan.
Onderneem stappen, bel morgen je huisarts voor een doorverwijzing! En desnoods neem je iemand mee. Sterkte.
Er zijn heel veel goede adviezen gegeven. Een ander kan het niet voor je oplossen, je zult zelf de regie weer in handen moeten nemen.
Je snijdt jezelf, je huisarts weet nergens van uit schaamte en weet ik wat er allemaal nog meer speelt.
Dit is ernstig beste TO, dit kun je niet bij een forum neerleggen en daardoor in de slachtofferrol blijven zitten. Het is echt iets wat alleen JIJ kan.
Onderneem stappen, bel morgen je huisarts voor een doorverwijzing! En desnoods neem je iemand mee. Sterkte.
donderdag 5 april 2012 om 23:39
Jeetje meid, wat een rot situatie.
Je lijkt depressief. Ik denk dat het heel goed is om dit met je huisarts te bespreken en naar een psycholoog gaan.
Blijkbaar ben je altijd een ontzettende gever geweest en wellicht heb je behoorlijk over je grenzen laten gaan.
Altijd gaan, gaan en nog eens gaan.... Kan ervoor zorgen dat je op een gegeven moment uitgeput raakt.
Heb je ook last van paniekaanvallen?
Je lijkt depressief. Ik denk dat het heel goed is om dit met je huisarts te bespreken en naar een psycholoog gaan.
Blijkbaar ben je altijd een ontzettende gever geweest en wellicht heb je behoorlijk over je grenzen laten gaan.
Altijd gaan, gaan en nog eens gaan.... Kan ervoor zorgen dat je op een gegeven moment uitgeput raakt.
Heb je ook last van paniekaanvallen?
donderdag 5 april 2012 om 23:50
quote:ihaveadream schreef op 05 april 2012 @ 23:28:
Twee jaar geleden is er niet echt iets speciaals gebeurd.
Ik heb het gevoel dat ik dingen aanpak waarop ik het vroeger nooit zou doen. Ik herinner me nog goed dat iedereen altijd zei dat ik een vechtertje was en dat ik lief was en er voor iedereen was, maar dat is nu zo niet meer. Ik was een volhouder zei iedereen, maar nu geef ik alles op. Ik doe niks meer graag, zelfs de dingen die ik vroeger heel leuk vond niet meer. Ik heb soms precies gewoon geen vat meer op mezelf. Als ik me slecht voel, doe ik dingen waar ik acbteraf spijt van heb, maar op het moment zelf kan ik niet nadenken en lijkt het mij gewoon de enige oplossing. Mijn vrienden zeggen wel dat ze er voor me zijn, maar volgens mij zeggen ze dat alleen uit medelijden. Waaraan heb ik die mensen verdient?
Ik wil dat mensen terug zeggen en vinden dat ik een voorberld voor iedereen ben en dat ik terug gelukkig ben.
Wat jij nu doet is jezelf steeds dieper in de put praten. Ik denk dat je eerdere conclusie dat je denkt dat je depressief bent, een rake analyse is. Ik kan van hieruit niet zien of het echt zo is, maar de manier waarop je over jezelf praat en over je relaties, doet me wel sterk denken dat je ernstig depressief bent.
En daar kun je NIET zelf uitkomen. Daarvoor heb je professionele hulp nodig. Je denkt ook dat je huisarts je niet serieus neemt of dat andere mensen niet mogen weten dat je niet zo vrolijk meer bent. Dat zijn allemaal gedachten die bij een depressie passen. Die gedachten kloppen NIET. Neem dat van mij aan: je verzint nu in je depressie allemaal excuses om niet hulp te gaan zoeken en ik weet dat je heilig gelooft dat die excuses kloppen, maar het is NIET waar!
Dus bel morgen je huisarts en maak die afspraak. Want je komt er alleen echt niet uit. Alsjeblieft, geloof me gewoon, want ik heb dit vaker zien gebeuren en als je je eenmaal onder behandeling hebt gesteld en je weer wat beter voelt, zul je jezelf voor je hoofd slaan dat je het niet eerder gedaan hebt.
Bellen dus!
Twee jaar geleden is er niet echt iets speciaals gebeurd.
Ik heb het gevoel dat ik dingen aanpak waarop ik het vroeger nooit zou doen. Ik herinner me nog goed dat iedereen altijd zei dat ik een vechtertje was en dat ik lief was en er voor iedereen was, maar dat is nu zo niet meer. Ik was een volhouder zei iedereen, maar nu geef ik alles op. Ik doe niks meer graag, zelfs de dingen die ik vroeger heel leuk vond niet meer. Ik heb soms precies gewoon geen vat meer op mezelf. Als ik me slecht voel, doe ik dingen waar ik acbteraf spijt van heb, maar op het moment zelf kan ik niet nadenken en lijkt het mij gewoon de enige oplossing. Mijn vrienden zeggen wel dat ze er voor me zijn, maar volgens mij zeggen ze dat alleen uit medelijden. Waaraan heb ik die mensen verdient?
Ik wil dat mensen terug zeggen en vinden dat ik een voorberld voor iedereen ben en dat ik terug gelukkig ben.
Wat jij nu doet is jezelf steeds dieper in de put praten. Ik denk dat je eerdere conclusie dat je denkt dat je depressief bent, een rake analyse is. Ik kan van hieruit niet zien of het echt zo is, maar de manier waarop je over jezelf praat en over je relaties, doet me wel sterk denken dat je ernstig depressief bent.
En daar kun je NIET zelf uitkomen. Daarvoor heb je professionele hulp nodig. Je denkt ook dat je huisarts je niet serieus neemt of dat andere mensen niet mogen weten dat je niet zo vrolijk meer bent. Dat zijn allemaal gedachten die bij een depressie passen. Die gedachten kloppen NIET. Neem dat van mij aan: je verzint nu in je depressie allemaal excuses om niet hulp te gaan zoeken en ik weet dat je heilig gelooft dat die excuses kloppen, maar het is NIET waar!
Dus bel morgen je huisarts en maak die afspraak. Want je komt er alleen echt niet uit. Alsjeblieft, geloof me gewoon, want ik heb dit vaker zien gebeuren en als je je eenmaal onder behandeling hebt gesteld en je weer wat beter voelt, zul je jezelf voor je hoofd slaan dat je het niet eerder gedaan hebt.
Bellen dus!
Occam's razor
donderdag 5 april 2012 om 23:59
quote:molly74 schreef op 05 april 2012 @ 23:51:
Forummers, loep even en kijk dan het andere topic na. Scheelt typwerk. Iedereen bedoelt het goed met TO, ik ook, maar soms is het een herhaling van zetten.
Ik heb geloept... Ik denk dat we dit topic niet moeten vervuilen maar TO duidelijk moeten maken wat het beste is. Omdat TO dit zelf in haar/zijn situatie niet kan inzien, moeten wij het TO proberen te laten inzien. En dat kan denk ik alleen als we heel duidelijk zijn: TO moet naar de huisarts om een verwijzing te vragen.
Dat is de eerste stap op weg naar een beter leven!
Forummers, loep even en kijk dan het andere topic na. Scheelt typwerk. Iedereen bedoelt het goed met TO, ik ook, maar soms is het een herhaling van zetten.
Ik heb geloept... Ik denk dat we dit topic niet moeten vervuilen maar TO duidelijk moeten maken wat het beste is. Omdat TO dit zelf in haar/zijn situatie niet kan inzien, moeten wij het TO proberen te laten inzien. En dat kan denk ik alleen als we heel duidelijk zijn: TO moet naar de huisarts om een verwijzing te vragen.
Dat is de eerste stap op weg naar een beter leven!
Occam's razor
vrijdag 6 april 2012 om 00:02
Misschien kun je je eens verdiepen in Mindfulness of meditatie, er staat hier geloof ik ook een topic over op psyche (of een psycholoog zoeken die gericht is op mindfulness). Ik herken het wel een beetje, het gevoel jezelf kwijt te zijn en niet meer te weten hoe je weer jezelf kan worden. Ik had dat gevoel een aantal jaar geleden ook, toen ik mezelf aan het over analyseren was en ik gewoon niet meer wist wie ik was. Maar ik ben er toen achter gekomen dat jezelf zijn niet persé zit in iets wat je doet of denkt, maar het eigenlijk een soort gevoel is.... iets wat je gewoon herkent als jezelf. Ik herinnerde me dat weer toen ik een keer heel vroeg wakker werd en ik een paar seconden even helemaal niet dacht, het voelde net alsof ik weer thuiskwam bij mezelf. Aan de ene kant was het een vreemd gevoel omdat ik dit heel lang niet had ervaren (ik zat veel te veel in mijn hoofd), maar aan de andere kant herkende ik het uit mijn kindertijd en voelde het heel vertrouwd. Het klinkt misschien heel vaag en zweverig, maar dat was wel het moment waarop ik wist dat ik mezelf nooit kwijt kon raken en dat het gevoel altijd terugkomt als ik mijn gedachten leegmaak. Het is niet zo dat ik me altijd zo voel (dan ben je 'verlicht', waar spirituele leiders zoals Eckhart Tolle/Dalai Lama etc. het over hebben), maar ik merk wel dat ik me altijd veel rustiger (en dichterbij mezelf) voel als ik mediteer of andere mindfulness-oefeningen doe. Misschien kun je het eens proberen om te kijken of het je rustiger maakt Maar geef het wel de tijd... je bent het natuurlijk niet gewend om te mediteren, dus het zal in het begin niet vanzelf gaan.
vrijdag 6 april 2012 om 00:26
@douwe30: Ik ben 21 jaar en zoals molly74 al zei, ik snijd mezelf of ik klop met mijn arm tegen een hoek van de kast ofzo.
@July07: Ik heb niet echt paniekaanvallen. Soms heb ik steken in mijn buik en een beetje last om te ademen als ik me opjaag in dingen. Ik krijg ook niks meer op tijd af en heb dan faalangst en dan is er wel paniek, maar niet echt aanvallen ofzo.
Als ik last heb om te ademen of ik ben heel hard aan het wenen dan doe ik wel een soort van meditatie. Ik word er een halfuur rustig van, maar echt helpen doet het niet. Meestal jaag ik me daarna alleen maar meer op.
Er zijn nog mensen die zeggen dat ik naar een psycholoog moet gaan, maar ik zie het nut niet. Wat moet ik tegen die persoon zeggen? Hallo, ik voel me niet zo lekker?! Wat kan die daar nu aan veranderen? Als ik over mezelf nadenk, word ik al zot. Ik apprecieer jullie hulp enorm hard, maar ik kan er niet eens met mijn eigen vrienden over praten. Ze snappen het toch niet. Zelfs ik snap het niet altijd. Hoe kan het dat ik zo een monster geworden ben? Er zijn misschien gewoon mensen die niet thuishoren op deze wereld, en ik ben er daar eentje van.
@July07: Ik heb niet echt paniekaanvallen. Soms heb ik steken in mijn buik en een beetje last om te ademen als ik me opjaag in dingen. Ik krijg ook niks meer op tijd af en heb dan faalangst en dan is er wel paniek, maar niet echt aanvallen ofzo.
Als ik last heb om te ademen of ik ben heel hard aan het wenen dan doe ik wel een soort van meditatie. Ik word er een halfuur rustig van, maar echt helpen doet het niet. Meestal jaag ik me daarna alleen maar meer op.
Er zijn nog mensen die zeggen dat ik naar een psycholoog moet gaan, maar ik zie het nut niet. Wat moet ik tegen die persoon zeggen? Hallo, ik voel me niet zo lekker?! Wat kan die daar nu aan veranderen? Als ik over mezelf nadenk, word ik al zot. Ik apprecieer jullie hulp enorm hard, maar ik kan er niet eens met mijn eigen vrienden over praten. Ze snappen het toch niet. Zelfs ik snap het niet altijd. Hoe kan het dat ik zo een monster geworden ben? Er zijn misschien gewoon mensen die niet thuishoren op deze wereld, en ik ben er daar eentje van.
vrijdag 6 april 2012 om 00:36
Het is heel begrijpelijk dat je het gevoel hebt dat je niet thuishoort op de wereld omdat je heen en weer wordt geslingerd door gevoelens, en doordat je je identiteit even kwijt bent geraakt.
Dat kan gebeuren, zulke gevoelens heb ik zelf ook wel eens ervaren.
Maar bedenk je dan dat bepaalde gevoelens je perceptie van de wereld kunnen verstoren, en dat deze gevoelens weer kunnen veranderen. Dus dat je in de toekomst weer andere gevoelens gaat ervaren, de gevoelens dat je wel op deze wereld behoort (wat je nu rationeel vast wel weet).
Het is daarom onverstandig om bij voorbaat de hulp van een psycholoog af te wijzen, want zij kunnen je juist wel helpen. En wat vertel je zo'n psycholoog? Wat je voelt of ervaart, of misschien kun je een printje van dit forum meenemen.
Bel die huisarts, ga naar die psycholoog, niet koppig wezen, je bent het aan jezelf verplicht deze moeite te nemen.
Dat kan gebeuren, zulke gevoelens heb ik zelf ook wel eens ervaren.
Maar bedenk je dan dat bepaalde gevoelens je perceptie van de wereld kunnen verstoren, en dat deze gevoelens weer kunnen veranderen. Dus dat je in de toekomst weer andere gevoelens gaat ervaren, de gevoelens dat je wel op deze wereld behoort (wat je nu rationeel vast wel weet).
Het is daarom onverstandig om bij voorbaat de hulp van een psycholoog af te wijzen, want zij kunnen je juist wel helpen. En wat vertel je zo'n psycholoog? Wat je voelt of ervaart, of misschien kun je een printje van dit forum meenemen.
Bel die huisarts, ga naar die psycholoog, niet koppig wezen, je bent het aan jezelf verplicht deze moeite te nemen.
vrijdag 6 april 2012 om 00:58
quote:Debora schreef op 06 april 2012 @ 00:07:
Mindfulness is echt iets waar je een zware depressie mee kunt verhelpen. Bedankt voor de tip...Nee, natuurlijk is dat niet genoeg... ik bedoelde het ook niet als enige oplossing, excuses als dit zo overkwam. Ik bedoelde het meer als een soort aanvulling op een andere (intensievere) aanpak... dus niet alleen medicijnen nemen en met een psycholoog praten, maar ook proberen afstand te nemen van je gedachten door middel van meditatie. Ik weet dat mindfulness op dit moment een nieuwe trend is en dat het meer een soort hype lijkt, maar ik weet uit ervaring dat het dieper gaat dan 'in het moment leven'. Op het moment dat ik zo in de war was en het gevoel had dat ik mezelf kwijt was, was ik ook depressief en had ik last van paniekaanvallen. Maar het gevoel wat ik op dat moment ervoer was zo diep en zo puur, dat ik gewoon wist dat dat de waarheid was en dat ik eigenlijk geen problemen had. Natuurlijk was mijn depressie/paniek aanvallen niet gelijk over en het heeft een lange tijd geduurd voordat ik begreep wat er was gebeurd, maar ik geloof oprecht dat meditatie en spiritualiteit je dichter bij jezelf kunnen brengen. Maar natuurlijk is niet iedereen hier geinteresseerd in, en in het geval van TO is het waarschijnlijk beter om professionele hulp te zoeken. Maar ik gaf het als tip omdat ik het gevoel van 'mezelf kwijt zijn' heel erg herken, en dat meditatie kan helpen om dat gevoel weer terug te krijgen.
Mindfulness is echt iets waar je een zware depressie mee kunt verhelpen. Bedankt voor de tip...Nee, natuurlijk is dat niet genoeg... ik bedoelde het ook niet als enige oplossing, excuses als dit zo overkwam. Ik bedoelde het meer als een soort aanvulling op een andere (intensievere) aanpak... dus niet alleen medicijnen nemen en met een psycholoog praten, maar ook proberen afstand te nemen van je gedachten door middel van meditatie. Ik weet dat mindfulness op dit moment een nieuwe trend is en dat het meer een soort hype lijkt, maar ik weet uit ervaring dat het dieper gaat dan 'in het moment leven'. Op het moment dat ik zo in de war was en het gevoel had dat ik mezelf kwijt was, was ik ook depressief en had ik last van paniekaanvallen. Maar het gevoel wat ik op dat moment ervoer was zo diep en zo puur, dat ik gewoon wist dat dat de waarheid was en dat ik eigenlijk geen problemen had. Natuurlijk was mijn depressie/paniek aanvallen niet gelijk over en het heeft een lange tijd geduurd voordat ik begreep wat er was gebeurd, maar ik geloof oprecht dat meditatie en spiritualiteit je dichter bij jezelf kunnen brengen. Maar natuurlijk is niet iedereen hier geinteresseerd in, en in het geval van TO is het waarschijnlijk beter om professionele hulp te zoeken. Maar ik gaf het als tip omdat ik het gevoel van 'mezelf kwijt zijn' heel erg herken, en dat meditatie kan helpen om dat gevoel weer terug te krijgen.
vrijdag 6 april 2012 om 01:36
Ik heb net ook geloept en schrok ervan!
TO, dit is ernstig hoor. Ik vroeg je eerder naar je huisarts te gaan want je hebt serieus professionele hulp nodig. Hier ga je in je eentje niet uitkomen en ook niet met hulp van online hulp groepen e.d.
Ik denk zelf dat een psychotherapeut beter is dan een psycholoog. En denk dat medicatie ook geen luxe zou zijn voor jou op dit moment.
Deze twee gaan prima samen naar de weg van herstel.
Lieverd, de huisarts is er voor jou. Wat je van hem nodig hebt is medicatie ( AD) en een verwijzing voor professionele hulp.
TO, dit is ernstig hoor. Ik vroeg je eerder naar je huisarts te gaan want je hebt serieus professionele hulp nodig. Hier ga je in je eentje niet uitkomen en ook niet met hulp van online hulp groepen e.d.
Ik denk zelf dat een psychotherapeut beter is dan een psycholoog. En denk dat medicatie ook geen luxe zou zijn voor jou op dit moment.
Deze twee gaan prima samen naar de weg van herstel.
Lieverd, de huisarts is er voor jou. Wat je van hem nodig hebt is medicatie ( AD) en een verwijzing voor professionele hulp.
vrijdag 6 april 2012 om 01:57
quote:ihaveadream schreef op 06 april 2012 @ 00:26:
Als ik last heb om te ademen of ik ben heel hard aan het wenen dan doe ik wel een soort van meditatie. Ik word er een halfuur rustig van, maar echt helpen doet het niet. Meestal jaag ik me daarna alleen maar meer op.
Er zijn nog mensen die zeggen dat ik naar een psycholoog moet gaan, maar ik zie het nut niet. Wat moet ik tegen die persoon zeggen? Hallo, ik voel me niet zo lekker?!
Ja, dat moet je juist zeggen. Daar is de dokter toch voor. Je gaat immers niet naar de dokter als je je wel lekker voelt toch?
Maak een afspraak en je zult zien dat je heus niet voor gek wordt verklaard.
Als ik last heb om te ademen of ik ben heel hard aan het wenen dan doe ik wel een soort van meditatie. Ik word er een halfuur rustig van, maar echt helpen doet het niet. Meestal jaag ik me daarna alleen maar meer op.
Er zijn nog mensen die zeggen dat ik naar een psycholoog moet gaan, maar ik zie het nut niet. Wat moet ik tegen die persoon zeggen? Hallo, ik voel me niet zo lekker?!
Ja, dat moet je juist zeggen. Daar is de dokter toch voor. Je gaat immers niet naar de dokter als je je wel lekker voelt toch?
Maak een afspraak en je zult zien dat je heus niet voor gek wordt verklaard.
vrijdag 6 april 2012 om 14:19
Ik snap wat jullie bedoelen, maar ik heb gewoon schrik dat de persoon die ik nu ben, is wie ik altijd al had moeten zijn. Wie weet was de persoon die ik vroeger was wel nep. Het leven kan een kind kan zo prachtig en zorgeloos zijn, maar je ontdekt pas echt wie je bent als je je ontwikkelt hebt naar een volwassen persoon.
Ik heb hier de laatste maanden echt enorm veel last van gehad. Het is heus niet zo erg als jullie denken hoor. Ja, ik voel me niet zo goed enzo, maar dat is toch geen reden om pilletjes te gaan slikken of in therapie te gaan. Ik ben wie ik ben en ze moeten maar aanvaarden dat ik op deze manier over de dingen denk. Als ik niet meer wil leven, is dat mijn keuze. Als ik niet gelukkig wil zijn, is dit mijn keuze. Alles is mijn keuze! Maar ik wil gewoon dat mijn vrienden mij begrijpen. Hoe kan je nu in godsnaam gelukkig zijn in een rotwereld vol slechten dingen?! Dat is onmogelijk.
Waarom kan niemand me aanvaarden??
Ik heb hier de laatste maanden echt enorm veel last van gehad. Het is heus niet zo erg als jullie denken hoor. Ja, ik voel me niet zo goed enzo, maar dat is toch geen reden om pilletjes te gaan slikken of in therapie te gaan. Ik ben wie ik ben en ze moeten maar aanvaarden dat ik op deze manier over de dingen denk. Als ik niet meer wil leven, is dat mijn keuze. Als ik niet gelukkig wil zijn, is dit mijn keuze. Alles is mijn keuze! Maar ik wil gewoon dat mijn vrienden mij begrijpen. Hoe kan je nu in godsnaam gelukkig zijn in een rotwereld vol slechten dingen?! Dat is onmogelijk.
Waarom kan niemand me aanvaarden??
vrijdag 6 april 2012 om 14:39
quote:Debora schreef op 05 april 2012 @ 23:59:
[...]
Ik heb geloept... Ik denk dat we dit topic niet moeten vervuilen maar TO duidelijk moeten maken wat het beste is. Omdat TO dit zelf in haar/zijn situatie niet kan inzien, moeten wij het TO proberen te laten inzien. En dat kan denk ik alleen als we heel duidelijk zijn: TO moet naar de huisarts om een verwijzing te vragen.
Dat is de eerste stap op weg naar een beter leven!
Ik vervuil het topic niet, het is mijn advies aan TO en een wenk aan jullie. Als het een heel topic lang niet lukt om tot TO door te dringen, en als ik nu de twee reacties van haar ook nog eens lees, dan zullen wij nooit duidelijk genoeg kunnen worden vrees ik.
Ik steek graag mijn energie in iets en wil altijd niets liever dan iemand helpen of adviseren, maar weet ook mijn beperkingen (en die van het forum). Sterkte Ihaveadream.
[...]
Ik heb geloept... Ik denk dat we dit topic niet moeten vervuilen maar TO duidelijk moeten maken wat het beste is. Omdat TO dit zelf in haar/zijn situatie niet kan inzien, moeten wij het TO proberen te laten inzien. En dat kan denk ik alleen als we heel duidelijk zijn: TO moet naar de huisarts om een verwijzing te vragen.
Dat is de eerste stap op weg naar een beter leven!
Ik vervuil het topic niet, het is mijn advies aan TO en een wenk aan jullie. Als het een heel topic lang niet lukt om tot TO door te dringen, en als ik nu de twee reacties van haar ook nog eens lees, dan zullen wij nooit duidelijk genoeg kunnen worden vrees ik.
Ik steek graag mijn energie in iets en wil altijd niets liever dan iemand helpen of adviseren, maar weet ook mijn beperkingen (en die van het forum). Sterkte Ihaveadream.
vrijdag 6 april 2012 om 16:13
quote:ihaveadream schreef op 06 april 2012 @ 14:19:
Als ik niet gelukkig wil zijn, is dit mijn keuze. Alles is mijn keuze! Maar ik wil gewoon dat mijn vrienden mij begrijpen. Hoe kan je nu in godsnaam gelukkig zijn in een rotwereld vol slechten dingen?! Dat is onmogelijk.
Waarom kan niemand me aanvaarden??
Ja hoor, je mag best ervoor kiezen om niet gelukkig te zijn. En iedereen aanvaard je volledig als je dat wil zijn.
Maar op dit moment heb je geen keuze: je BENT ongelukkig en het lukt je niet om gelukkig te zijn. Dus je hebt helemaal geen keuze, dat is een leugen. Een leugen die je hersenen je wijs proberen te maken.
Ga eerst naar de dokter toe, en als je verder geholpen bent en in staat bent een keuze te maken, DAN en alleen dan pas kun je de keuze maken of je liever gelukkig of ongelukkig bent.
Als ik niet gelukkig wil zijn, is dit mijn keuze. Alles is mijn keuze! Maar ik wil gewoon dat mijn vrienden mij begrijpen. Hoe kan je nu in godsnaam gelukkig zijn in een rotwereld vol slechten dingen?! Dat is onmogelijk.
Waarom kan niemand me aanvaarden??
Ja hoor, je mag best ervoor kiezen om niet gelukkig te zijn. En iedereen aanvaard je volledig als je dat wil zijn.
Maar op dit moment heb je geen keuze: je BENT ongelukkig en het lukt je niet om gelukkig te zijn. Dus je hebt helemaal geen keuze, dat is een leugen. Een leugen die je hersenen je wijs proberen te maken.
Ga eerst naar de dokter toe, en als je verder geholpen bent en in staat bent een keuze te maken, DAN en alleen dan pas kun je de keuze maken of je liever gelukkig of ongelukkig bent.
Occam's razor
vrijdag 6 april 2012 om 16:14
quote:molly74 schreef op 06 april 2012 @ 14:39:
[...]
Ik vervuil het topic niet, het is mijn advies aan TO en een wenk aan jullie. Als het een heel topic lang niet lukt om tot TO door te dringen, en als ik nu de twee reacties van haar ook nog eens lees, dan zullen wij nooit duidelijk genoeg kunnen worden vrees ik.
Ik steek graag mijn energie in iets en wil altijd niets liever dan iemand helpen of adviseren, maar weet ook mijn beperkingen (en die van het forum). Sterkte Ihaveadream. Het zou best kunnen dat het niet helpt, maar het zou ook best kunnen dat TO eindelijk gaat snappen dat ze hulp moet zoeken. Liever dat ik het nog eens probeer dan. Als jij het niet meer op kunt brengen, prima, maar ik ga door zolang het nodig is.
[...]
Ik vervuil het topic niet, het is mijn advies aan TO en een wenk aan jullie. Als het een heel topic lang niet lukt om tot TO door te dringen, en als ik nu de twee reacties van haar ook nog eens lees, dan zullen wij nooit duidelijk genoeg kunnen worden vrees ik.
Ik steek graag mijn energie in iets en wil altijd niets liever dan iemand helpen of adviseren, maar weet ook mijn beperkingen (en die van het forum). Sterkte Ihaveadream. Het zou best kunnen dat het niet helpt, maar het zou ook best kunnen dat TO eindelijk gaat snappen dat ze hulp moet zoeken. Liever dat ik het nog eens probeer dan. Als jij het niet meer op kunt brengen, prima, maar ik ga door zolang het nodig is.
Occam's razor
vrijdag 6 april 2012 om 17:16
Hee Ihaveadream, misschien heb je alles heel lang alleen proberen op te lossen, van kinds af aan.
Gelukkig zijn er anderen, zoals psychologen, dan hoef je het niet alleen te doen. Je bent niet de enige die met dit soort problemen rondloopt, dus die hulpverleners zullen heus niet gek opkijken. Zelfs niet als je zegt dat je zelf niet meer snapt wat er met je aan de hand is.
Gelukkig zijn er anderen, zoals psychologen, dan hoef je het niet alleen te doen. Je bent niet de enige die met dit soort problemen rondloopt, dus die hulpverleners zullen heus niet gek opkijken. Zelfs niet als je zegt dat je zelf niet meer snapt wat er met je aan de hand is.
