Psyche
alle pijlers
die eeuwige slachtofferrol
dinsdag 10 april 2012 om 13:32
ik ben benieuwd hoe jullie hier over denken en misschien zelfs tips hebben om te gaan met het volgende±
mijn moeder is terminaal ziek en gaat dood,
het gaat erg slecht.
ook is mijn moeder schizofreen en daar hebben we het vroeger allemaal moeilijk mee gehad,
een van mijn zussen blijft echter maar in de slachtofferrol zitten en o wat heeft ze het moeilijk gehad en o wat heeft mama haar wel niet aan gedaan,
steeds weer,
en alleen maar negatief over onze moeder, en ik ben het helemaal beu.
ik , broer en andere zus hebben gewoon een goede band met onze moeder.
hoe ga ik hier nou mee om
mijn moeder is terminaal ziek en gaat dood,
het gaat erg slecht.
ook is mijn moeder schizofreen en daar hebben we het vroeger allemaal moeilijk mee gehad,
een van mijn zussen blijft echter maar in de slachtofferrol zitten en o wat heeft ze het moeilijk gehad en o wat heeft mama haar wel niet aan gedaan,
steeds weer,
en alleen maar negatief over onze moeder, en ik ben het helemaal beu.
ik , broer en andere zus hebben gewoon een goede band met onze moeder.
hoe ga ik hier nou mee om
dinsdag 10 april 2012 om 14:02
quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 13:55:
[...]
ik zet mijn zus nergens slecht neer , ik zet haar enkel neer als iemand die zich maar niet over haar verleden kan zetten en dat moet ze zelf weten
ik kan dat er alleen niet bij hebben nu
puur omdat mijn moeder verre van negatief is
zoals het op mij over komt wil mijn zus gewoon niet snappen dat mijn moeder er echt niets aan heeft kunnen doen dat ze deed zoals ze deed , ze was ziek ze had stemmen in haar hoofd , hoe kan je iemand dat nou kwalijk nemen
anyway
als ze belt en ik be net verdrietig omdat ik aan mama denk ,
dan vraagt ze wat er is,
dan vertel ik dat,
dan gaat ze lopen zuchten en trekt ze een blik negatieviteit open
bijvoorbeeld als ik zeg dat ik verdrietig ben omdat ik mama zo ga missen zegt zij, nou ik niet, ik heb toch nooit wat aan haar gehad.
Je zus heeft het verleden nog niet verwerkt blijkbaar.
Juist in deze periode kunnen herinneringen aan vroeger erg boven komen drijven, met bijbehorende gevoelens.
Misschien is het ook een stukje teleurstelling die jouw zus voelt: waarom heeft zij nooit een fijne moeder gekend, en waarom wil niemand haar snappen.
Je kunt er niet zo veel mee, alleen aangeven dat je niet altijd zit te wachten op deze uitspraken van haar.
Of ga eens een goed gesprek met haar aan, zodat ze al haar grieven kan uiten, over haar verdriet kan praten. Gehoord kan worden. Dat wil vaak al een stuk schelen.
[...]
ik zet mijn zus nergens slecht neer , ik zet haar enkel neer als iemand die zich maar niet over haar verleden kan zetten en dat moet ze zelf weten
ik kan dat er alleen niet bij hebben nu
puur omdat mijn moeder verre van negatief is
zoals het op mij over komt wil mijn zus gewoon niet snappen dat mijn moeder er echt niets aan heeft kunnen doen dat ze deed zoals ze deed , ze was ziek ze had stemmen in haar hoofd , hoe kan je iemand dat nou kwalijk nemen
anyway
als ze belt en ik be net verdrietig omdat ik aan mama denk ,
dan vraagt ze wat er is,
dan vertel ik dat,
dan gaat ze lopen zuchten en trekt ze een blik negatieviteit open
bijvoorbeeld als ik zeg dat ik verdrietig ben omdat ik mama zo ga missen zegt zij, nou ik niet, ik heb toch nooit wat aan haar gehad.
Je zus heeft het verleden nog niet verwerkt blijkbaar.
Juist in deze periode kunnen herinneringen aan vroeger erg boven komen drijven, met bijbehorende gevoelens.
Misschien is het ook een stukje teleurstelling die jouw zus voelt: waarom heeft zij nooit een fijne moeder gekend, en waarom wil niemand haar snappen.
Je kunt er niet zo veel mee, alleen aangeven dat je niet altijd zit te wachten op deze uitspraken van haar.
Of ga eens een goed gesprek met haar aan, zodat ze al haar grieven kan uiten, over haar verdriet kan praten. Gehoord kan worden. Dat wil vaak al een stuk schelen.
dinsdag 10 april 2012 om 14:02
quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 13:58:
wij schelen 16 jaar, zij is ouder,
en voor de duidelijkheid, dit zijn haar eigen woorden,
verdriet nee niet echt, ja verdrietig vanwege alle gemiste kansen
Ah, dat is herkenbaar! Ik ben ook de oudste thuis en zowel mijn jeugd als van mijn siblings zijn verschrikkelijk geweest, maar niet vergelijkbaar.
Ik denk dat ik je zus wel begrijp. Alle hoop loopt nu ten einde. Dat doet ook zeer.
wij schelen 16 jaar, zij is ouder,
en voor de duidelijkheid, dit zijn haar eigen woorden,
verdriet nee niet echt, ja verdrietig vanwege alle gemiste kansen
Ah, dat is herkenbaar! Ik ben ook de oudste thuis en zowel mijn jeugd als van mijn siblings zijn verschrikkelijk geweest, maar niet vergelijkbaar.
Ik denk dat ik je zus wel begrijp. Alle hoop loopt nu ten einde. Dat doet ook zeer.
dinsdag 10 april 2012 om 14:02
quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 13:58:
wij schelen 16 jaar, zij is ouder,
en voor de duidelijkheid, dit zijn haar eigen woorden,
verdriet nee niet echt, ja verdrietig vanwege alle gemiste kansenJe zus is 16 jaar ouder? Dan heeft zij waarschijnlijk een hele andere jeugd gehad dan jij, misschien ook heel veel zorgen gehad over haar jongere broers en zussen. En misschien heeft ze die zorgen nog steeds wel. Voelt ze altijd de verantwoordelijkheid. Wat er eerder werd gezegd "Dat je opgroeit in hetzelfde gezin, wil niet zeggen dat je dezelfde jeugd hebt gehad."
wij schelen 16 jaar, zij is ouder,
en voor de duidelijkheid, dit zijn haar eigen woorden,
verdriet nee niet echt, ja verdrietig vanwege alle gemiste kansenJe zus is 16 jaar ouder? Dan heeft zij waarschijnlijk een hele andere jeugd gehad dan jij, misschien ook heel veel zorgen gehad over haar jongere broers en zussen. En misschien heeft ze die zorgen nog steeds wel. Voelt ze altijd de verantwoordelijkheid. Wat er eerder werd gezegd "Dat je opgroeit in hetzelfde gezin, wil niet zeggen dat je dezelfde jeugd hebt gehad."
dinsdag 10 april 2012 om 14:02
Het klinkt alsof jullie beiden elkaars gevoelens niet respecteren en begrijpen. Jullie lijken niet echt naar elkaar te willen luisteren. In zaken als deze bestaat er geen waarheid en als die er is, dan zijn er twee waarheden: die van jou en die van haar. Gevoelens zijn ook feiten. Ik denk dat het voor jullie beiden iets is wat jullie moeten realiseren.
Zelf kan ik jullie allebei wel begrijpen, ik denk ook niet dat het het een of het ander is. Mijn moeder is ook geestesziek en nu begrijp ik dat ze daar niks aan kan doen en dat het ook vooral voor haar heel vervelend is. Ik neem haar geen dingen kwalijk, dus in die zin kan je zeggen dat haar ook vergeven heb. Maar ik ontken niet dat ik wel degelijk onder geleden heb.
Zelf kan ik jullie allebei wel begrijpen, ik denk ook niet dat het het een of het ander is. Mijn moeder is ook geestesziek en nu begrijp ik dat ze daar niks aan kan doen en dat het ook vooral voor haar heel vervelend is. Ik neem haar geen dingen kwalijk, dus in die zin kan je zeggen dat haar ook vergeven heb. Maar ik ontken niet dat ik wel degelijk onder geleden heb.
dinsdag 10 april 2012 om 14:08
helene , ik heb ook een rotjeugd gehad ik ben nooit echt kind geweest , mede door de ziekte van mijn moeder
en dat is hoe ik het zie, die duivel, want zo keek ze soms, dat was niet mijn moeder dat was haar ziekte,
als ik haar vertelde van wat ze gedaan had dan schrok ze en liep ze uren te huilen omdat het zo erg vond,
ze had het zelf zelden door omdat ze leefde in een waan
en als ik me voor stel wat die vrouw heeft doorgemaakt, ik heb diep respect voor haar, stel je voor, elke dag stemmen in je hoofd, niet meer weten wat de werkelijkheid is , wanen, de ergste nachtmerries die een mens hebben kan
wie ben ik dan om haar dat kwalijk te nemen
dat neemt niet weg dat ik doodsbang ben geweest voor haar en dat ik door haar geen kind heb kunnen zijn
vergeven heb ik haar allang
vergeten doe ik het niet
zij kon er niets aan doen
toen ik rond de 17 18 was kreeg ze hele goede medicatie en sindsdien gaat het heel goed
en dat is hoe ik het zie, die duivel, want zo keek ze soms, dat was niet mijn moeder dat was haar ziekte,
als ik haar vertelde van wat ze gedaan had dan schrok ze en liep ze uren te huilen omdat het zo erg vond,
ze had het zelf zelden door omdat ze leefde in een waan
en als ik me voor stel wat die vrouw heeft doorgemaakt, ik heb diep respect voor haar, stel je voor, elke dag stemmen in je hoofd, niet meer weten wat de werkelijkheid is , wanen, de ergste nachtmerries die een mens hebben kan
wie ben ik dan om haar dat kwalijk te nemen
dat neemt niet weg dat ik doodsbang ben geweest voor haar en dat ik door haar geen kind heb kunnen zijn
vergeven heb ik haar allang
vergeten doe ik het niet
zij kon er niets aan doen
toen ik rond de 17 18 was kreeg ze hele goede medicatie en sindsdien gaat het heel goed
dinsdag 10 april 2012 om 14:12
quote:truffelmaffia schreef op 10 april 2012 @ 13:46:
Ik vind mensen die hun vader/moeder niet kunnen vergeven, ook al geven ze aan er spijt van te hebben, heel zielig. Ik vind dat echt zo arrogant. Het is je vader/moeder! Dus ik begrijp je wel TO.
Echt, ik kan dat niet begrijpen, gelukkig heb ik een goede band met mijn ouders.
en dit vind ik zoooo kortzichtig! Jij weet waarschijnlijk niet hoeveel pijn en verdriet ouders je aan kunnen doen. Gelukkig maar, maar zolang je dat niet weet, hoef je hier niet over te oordelen.
Ik weet het helaas wel en juist omdat het je ouders zijn, kunnen ze je 1000* erger pijn doen dan iemand anders.
Ik vind mensen die hun vader/moeder niet kunnen vergeven, ook al geven ze aan er spijt van te hebben, heel zielig. Ik vind dat echt zo arrogant. Het is je vader/moeder! Dus ik begrijp je wel TO.
Echt, ik kan dat niet begrijpen, gelukkig heb ik een goede band met mijn ouders.
en dit vind ik zoooo kortzichtig! Jij weet waarschijnlijk niet hoeveel pijn en verdriet ouders je aan kunnen doen. Gelukkig maar, maar zolang je dat niet weet, hoef je hier niet over te oordelen.
Ik weet het helaas wel en juist omdat het je ouders zijn, kunnen ze je 1000* erger pijn doen dan iemand anders.
dinsdag 10 april 2012 om 14:13
quote:Mopsie41 schreef op 10 april 2012 @ 13:44:
Jouw zus heeft recht op haar gevoel.
Ik snap het heel goed: mijn zus is bijna 10 jaar ouder dan ik, is na de scheiding bij mijn vader gaan wonen en heeft weinig meegekregen van de ellende met mijn alcoholistische moeder.
Ik heb er ernstig onder geleden, mijn zus stukken minder. Vandaar dat we ook heel verschillend kijken naar onze moeder.
Mijn zus heeft me vaak verweten dat ik er zo in bleef hangen. Maar da's makkelijke praat.
Jij hebt het recht niet om de gevoelens van zus af te doen met slachtofferrol. Zij is op haar manier ook slachtoffer, en dat jij daar over heen wil walsen, zegt meer over jou dan over haar.
En dat je moeder terminaal is, is heel triest, maar dat vlakt het verleden voor je zus niet uit.chapeau, ik had het niet mooier kunnen verwoorden!
Jouw zus heeft recht op haar gevoel.
Ik snap het heel goed: mijn zus is bijna 10 jaar ouder dan ik, is na de scheiding bij mijn vader gaan wonen en heeft weinig meegekregen van de ellende met mijn alcoholistische moeder.
Ik heb er ernstig onder geleden, mijn zus stukken minder. Vandaar dat we ook heel verschillend kijken naar onze moeder.
Mijn zus heeft me vaak verweten dat ik er zo in bleef hangen. Maar da's makkelijke praat.
Jij hebt het recht niet om de gevoelens van zus af te doen met slachtofferrol. Zij is op haar manier ook slachtoffer, en dat jij daar over heen wil walsen, zegt meer over jou dan over haar.
En dat je moeder terminaal is, is heel triest, maar dat vlakt het verleden voor je zus niet uit.chapeau, ik had het niet mooier kunnen verwoorden!
dinsdag 10 april 2012 om 14:14
dinsdag 10 april 2012 om 14:16
quote:truffelmaffia schreef op 10 april 2012 @ 13:53:
Ik ben blij dat ik wel de instelling heb om iemand te vergeven ongeacht wat diegene gedaan heeft...
jij hebt het geluk dat er kennelijk nooit iets in je leven gebeurde dat zo erg was dat het niet vergeven KON worden...
hoop oprecht voor je dat dat zo blijft!
Ik ben blij dat ik wel de instelling heb om iemand te vergeven ongeacht wat diegene gedaan heeft...
jij hebt het geluk dat er kennelijk nooit iets in je leven gebeurde dat zo erg was dat het niet vergeven KON worden...
hoop oprecht voor je dat dat zo blijft!
dinsdag 10 april 2012 om 14:16
quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 14:08:
helene , ik heb ook een rotjeugd gehad ik ben nooit echt kind geweest , mede door de ziekte van mijn moeder
en dat is hoe ik het zie, die duivel, want zo keek ze soms, dat was niet mijn moeder dat was haar ziekte,
als ik haar vertelde van wat ze gedaan had dan schrok ze en liep ze uren te huilen omdat het zo erg vond,
ze had het zelf zelden door omdat ze leefde in een waan
en als ik me voor stel wat die vrouw heeft doorgemaakt, ik heb diep respect voor haar, stel je voor, elke dag stemmen in je hoofd, niet meer weten wat de werkelijkheid is , wanen, de ergste nachtmerries die een mens hebben kan
wie ben ik dan om haar dat kwalijk te nemen
dat neemt niet weg dat ik doodsbang ben geweest voor haar en dat ik door haar geen kind heb kunnen zijn
vergeven heb ik haar allang
vergeten doe ik het niet
zij kon er niets aan doen
toen ik rond de 17 18 was kreeg ze hele goede medicatie en sindsdien gaat het heel goed
Dat is allemaal heel akelig. Ik vind het erg knap dat je de band met je moeder zo hebt kunnen herstellen en het op kon brengen haar te vergeven.
Is je zus minder omdat zij dat niet kan? Ik vind van niet.
Maar wat hier al geroepen is: jullie kunnen elkaar nu gewoon niet tot steun zijn, juist vanwege jullie verschillende beleving.
helene , ik heb ook een rotjeugd gehad ik ben nooit echt kind geweest , mede door de ziekte van mijn moeder
en dat is hoe ik het zie, die duivel, want zo keek ze soms, dat was niet mijn moeder dat was haar ziekte,
als ik haar vertelde van wat ze gedaan had dan schrok ze en liep ze uren te huilen omdat het zo erg vond,
ze had het zelf zelden door omdat ze leefde in een waan
en als ik me voor stel wat die vrouw heeft doorgemaakt, ik heb diep respect voor haar, stel je voor, elke dag stemmen in je hoofd, niet meer weten wat de werkelijkheid is , wanen, de ergste nachtmerries die een mens hebben kan
wie ben ik dan om haar dat kwalijk te nemen
dat neemt niet weg dat ik doodsbang ben geweest voor haar en dat ik door haar geen kind heb kunnen zijn
vergeven heb ik haar allang
vergeten doe ik het niet
zij kon er niets aan doen
toen ik rond de 17 18 was kreeg ze hele goede medicatie en sindsdien gaat het heel goed
Dat is allemaal heel akelig. Ik vind het erg knap dat je de band met je moeder zo hebt kunnen herstellen en het op kon brengen haar te vergeven.
Is je zus minder omdat zij dat niet kan? Ik vind van niet.
Maar wat hier al geroepen is: jullie kunnen elkaar nu gewoon niet tot steun zijn, juist vanwege jullie verschillende beleving.
dinsdag 10 april 2012 om 14:17
de band tussen mij en mijn zussen is verziekt sinds de ex van de oudste in ons leven kwam,
hij mishandelde haar mij misbruikte hij jaren lang en mijn andere zus heeft hij 2x verkracht, onze band is nooit meer hetzelfde geweest.
ik mis het wel maar ik heb het maar geaccepteert
ik luister altijd naar allebei en probeer ze allebei te helpen,
dat waarderen ze ook maar wederzijds krijg ik nergens echt begrip voor ,
de ene zus , die waar het nu niet om gaat , gooit eigenlijk enkel maar olie op het vuur , haar 2 kids naar onze zieke ouders brengen, mij in vertrouwen nemen dat ze een verhouding heeft etc
het groeit me dus aardig boven mijn hoofd
ik wil jullie allemaal wel even zeggen dat ik het lief vind dat jullie de moeite nemen.
hij mishandelde haar mij misbruikte hij jaren lang en mijn andere zus heeft hij 2x verkracht, onze band is nooit meer hetzelfde geweest.
ik mis het wel maar ik heb het maar geaccepteert
ik luister altijd naar allebei en probeer ze allebei te helpen,
dat waarderen ze ook maar wederzijds krijg ik nergens echt begrip voor ,
de ene zus , die waar het nu niet om gaat , gooit eigenlijk enkel maar olie op het vuur , haar 2 kids naar onze zieke ouders brengen, mij in vertrouwen nemen dat ze een verhouding heeft etc
het groeit me dus aardig boven mijn hoofd
ik wil jullie allemaal wel even zeggen dat ik het lief vind dat jullie de moeite nemen.
dinsdag 10 april 2012 om 14:21
quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 14:08:
vergeven heb ik haar allang
vergeten doe ik het niet
zij kon er niets aan doen
Het is mooi dat jij het zo kunt zien. En misschien ook wel heel sterk van je. Maar je kunt niet van anderen vragen om het ook zo te zien.
Ik heb ten aanzien van mijn eigen situatie veel meer moeite om de psychiatrische aandoening als dader aan te wijzen. Het was ondanks de aandoening, toch nog steeds mijn ouder die het deed.
Je kunt hierin niet vergelijken met 'als ik jou was geweest dan zou ik...'. Zeker als kind heb je nauwelijks keuze.
vergeven heb ik haar allang
vergeten doe ik het niet
zij kon er niets aan doen
Het is mooi dat jij het zo kunt zien. En misschien ook wel heel sterk van je. Maar je kunt niet van anderen vragen om het ook zo te zien.
Ik heb ten aanzien van mijn eigen situatie veel meer moeite om de psychiatrische aandoening als dader aan te wijzen. Het was ondanks de aandoening, toch nog steeds mijn ouder die het deed.
Je kunt hierin niet vergelijken met 'als ik jou was geweest dan zou ik...'. Zeker als kind heb je nauwelijks keuze.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
dinsdag 10 april 2012 om 14:21
Je zus is 16 jaar ouder schrijf je, nu weet ik niet oeveel leeftijdsverschil jij (en daarmee ook je zus) met je andere broer en zus hebben, maar zij is dus in een andere tijd en daarmee een ander gezin opgegroeid dan jij. Onvergelijkbaar. Je plaats in het gezin, of je gelijken hebt om de last mee te delen (heel veel jongere broers/zussen zijn per definitie niet gelijk) enz zijn dingen die je beeld en je ervaring heel erg invullen evenals de levensfase waarin je zelf zit.
Jammer als je elkaar de ruimte niet kunt geven beiden de relatie met je moeder op je eigen manier af te sluiten. Jou verdriet is echt niet beter of mooier of belangrijker dan het hare.
Jammer als je elkaar de ruimte niet kunt geven beiden de relatie met je moeder op je eigen manier af te sluiten. Jou verdriet is echt niet beter of mooier of belangrijker dan het hare.
dinsdag 10 april 2012 om 14:23
quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 13:55:
[...]
dan gaat ze lopen zuchten en trekt ze een blik negatieviteit open
bijvoorbeeld als ik zeg dat ik verdrietig ben omdat ik mama zo ga missen zegt zij, nou ik niet, ik heb toch nooit wat aan haar gehad.Hoe kun je haar uitspraak nou een blik negativiteit noemen? Het komt op mij over alsof jij het niet kunt verdragen dat zij er anders over denkt dan jij. Ik vind jouw houding daarom negatiever dan die van haar. En ook niet slim. Misschien denk jij er over 16 jaar wel hetzelfde over als je zus nu.
[...]
dan gaat ze lopen zuchten en trekt ze een blik negatieviteit open
bijvoorbeeld als ik zeg dat ik verdrietig ben omdat ik mama zo ga missen zegt zij, nou ik niet, ik heb toch nooit wat aan haar gehad.Hoe kun je haar uitspraak nou een blik negativiteit noemen? Het komt op mij over alsof jij het niet kunt verdragen dat zij er anders over denkt dan jij. Ik vind jouw houding daarom negatiever dan die van haar. En ook niet slim. Misschien denk jij er over 16 jaar wel hetzelfde over als je zus nu.
dinsdag 10 april 2012 om 14:28
Wat vergeven en vergeten betreft. Geweldig als je daar een, voor jou, goede weg in vindt, maar je hebt geen enkel recht van anderen te eisen hetzelfde te doen of te kunnen. Elk mens heeft recht op ruimte voor zijn/haar eigen verdriet. Misschien ben jij tegen mensen aangelopen die je geholpen hebben als kind of daarna en je zus niet. Misschien was je zus als kind eenzamer in de situatie. Dat zijn dingen die jij niet voor haar kunt bepalen en waar je ook geen recht op hebt.
Ik heb mijn eigen rotjeugd geaccepteerd, ik ga met mijn ouders om onder mijn voorwaarden. Je zou kunnen zeggen dat ik ze vergeven heb (wat ik niet zo voel), mijn moeder wel denk ik mijn vader niet. Nu niet en nooit niet, geaccepteerd wel en ik kan ermee leven met hem in mijn leven, maar meer kan ik hem niet geven. Daarnaast ben ik misbruikt door (een) dader(s) buiten ons gezin en hem haat ik tot in mijn tenen. Hem zal ik nooit kunnen vergeven, zijn aanblik is genoeg om me te laten kotsen en ik weet dat er ook mensen zijn die van hem houden. Toch wordt hij daar geen haar beter van in mijn ogen en hang ik absoluut de vlag uit als hij doodgaat. Net als dat ik het als mijn vader doodgaat vooral erg zou vinden voor mijn moeder en mijn kinderen, voor mezelf heb ik allang geen vader meer, nooit gehad ook en zijn leven of dood veranderd daar weinig aan.
Ik heb mijn eigen rotjeugd geaccepteerd, ik ga met mijn ouders om onder mijn voorwaarden. Je zou kunnen zeggen dat ik ze vergeven heb (wat ik niet zo voel), mijn moeder wel denk ik mijn vader niet. Nu niet en nooit niet, geaccepteerd wel en ik kan ermee leven met hem in mijn leven, maar meer kan ik hem niet geven. Daarnaast ben ik misbruikt door (een) dader(s) buiten ons gezin en hem haat ik tot in mijn tenen. Hem zal ik nooit kunnen vergeven, zijn aanblik is genoeg om me te laten kotsen en ik weet dat er ook mensen zijn die van hem houden. Toch wordt hij daar geen haar beter van in mijn ogen en hang ik absoluut de vlag uit als hij doodgaat. Net als dat ik het als mijn vader doodgaat vooral erg zou vinden voor mijn moeder en mijn kinderen, voor mezelf heb ik allang geen vader meer, nooit gehad ook en zijn leven of dood veranderd daar weinig aan.
dinsdag 10 april 2012 om 14:28
quote:truffelmaffia schreef op 10 april 2012 @ 13:53:
Ik ben blij dat ik wel de instelling heb om iemand te vergeven ongeacht wat diegene gedaan heeft... Er zijn dingen die onvergefelijk zijn en wat die dingen zijn, is voor ieder van ons persoonlijk.
Jij hebt een goede band met je ouders, maar niet iedereen is zo gelukkig helaas en het zou je sieren wanneer je ook respecteert dat anderen er anders in staan ipv die mensen arrogant te noemen
Ik ben blij dat ik wel de instelling heb om iemand te vergeven ongeacht wat diegene gedaan heeft... Er zijn dingen die onvergefelijk zijn en wat die dingen zijn, is voor ieder van ons persoonlijk.
Jij hebt een goede band met je ouders, maar niet iedereen is zo gelukkig helaas en het zou je sieren wanneer je ook respecteert dat anderen er anders in staan ipv die mensen arrogant te noemen
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
