Psyche
alle pijlers
Wat te doen met mijn moeder?
donderdag 12 april 2012 om 09:05
Hallo, hier een volwassen dochter met een zieke moeder.
Mijn moeder heeft zoveel voor mij en mijn broer verpest, door simpelweg niks te doen. Wij zijn verwaarloosd in onze jeugd, gekleineerd en dat we niet belangrijk zijn voor haar, daar hebben we inmiddels mee leren leven. Het leven is niet leuk geweest voor ons. Ik heb bijvoorbeeld een gesloten (maar toch aanwezig) dossier bij BJZ met eindconclusie: wraakmelding van oma. Ze kon het niet verdragen dat ik met mijn kleine meid eindelijk het geluk vond en dus uit huis zou vertrekken. (ze kan niet alleen zijn). Zo bracht ze de gekste leugens naar buiten. Natuurlijk waren haar meldingen zo van de kaart af, maar dat mijn moeder me dit 2x flikte, en ik er maar mee moet leven en niet boos kan worden omdat ze gewoon zo is.. En mijn broer? Och, die heeft altijd als schandepaal rondgelopen en die kon ook vanaf zijn 13e voor zichzelf zorgen.
Ik heb PTSS ontwikkeld door mijn traumatische jeugd en zolang ik contact heb met mijn moeder kunnen en willen ze mij niet helpen met de traumaverwerking, omdat zij irreel denkt en me lastig blijft vallen (schuldgevoel opleggen, etc)zo ver zitten we nu..
Het is een verschrikking, mijn hulpverleners denken dat ze een depressiestoornis heeft, al laat ze zichzelf NOOIT onderzoeken. Mijn man, broer en ik denken dat ze een achterstand heeft, omdat ze kan dreinen als een puber (ik heb het goed voor met haar, ik overdrijf niets) En iedere dag is er wel wat met haar.. we worden er zo moe van!
Ik heb geen contact meer met mijn familie. Ze is nooit hulp gaan zoeken, al 10 jaar word ze opgevangen door haar moeder (waar ze altijd naartoe rent als we haar confronteren met haar gedrag/fouten) en blijft zij mijn moeder voeden. Ipv dat ze zegt, goh.. dit is nu al 10 jaar aan de gang, en je kinderen zeggen deze dingen ook niet voor niks.. krijgen wij telefoontjes vol gescheld omdat zij al het (sorry) nepverdriet van mijn moeder gelijk van haar aanneemt.
Ik en mijn broer staan kansloos tegenover de depressieve wereld van mijn moeder. Omdat wij jongvolwassen zijn, en het iets is vd afgelopen 10 jaar waren het altijd de 2 pubers tegenover de zielige moeder, goed, wie neem je serieus? Nooit hebben ze ons geloofd.. En nu mijn moeder op een breekpunt staat willen wij toch echt dat ze onderzocht word.. Maar we staan zo alleen, wie heeft een tip?
Ze ziet dingen net als een klein meisje. Niet willen delen (letterlijk mokken, zeuren) Ze snapt niet dat haar huis haar verantwoording is incl. schoonmaak, dus als wij niet bijspringen is het een vuilnishoop want ze leeft en slaapt met 3 honden en 3 katten.. En vroeger draaide ik dus voor het huishouden op.. vanaf mijn 14e, dusja ik ben het beu... Mijn ouders zijn gescheiden (daar waar de ellende begon) en ze reageerd zo slecht op mijn contact met mijn vader dat mijn zoon van 2 tegen de muur omhoog klapte door haar hysterische reactie op het zien van paaskaartjes, gericht aan hen.. (schreeuwen, gooien, en ze zag mijn zoon niet naast haar zitten, dus door haar gezwaai kletste hij van zijn stoel af, zo met zijn hoofd tegen de muur omhoog!!)
HELP! 2 volwassen kinderen tegenover een nietvolwassen moeder en NIEMAND die ons 2 serieus neemt. Samen naar de huisarts stappen betekend voor ons nog meer ruzie in de familie (want dat doen wij ons moeder aan... heeft ze niet nodig, dan maken we haar zwart en nemen we wraak) Hoe raak ik haar? Dat het ons veel verdriet doet, doet haar niets..
Mijn moeder heeft zoveel voor mij en mijn broer verpest, door simpelweg niks te doen. Wij zijn verwaarloosd in onze jeugd, gekleineerd en dat we niet belangrijk zijn voor haar, daar hebben we inmiddels mee leren leven. Het leven is niet leuk geweest voor ons. Ik heb bijvoorbeeld een gesloten (maar toch aanwezig) dossier bij BJZ met eindconclusie: wraakmelding van oma. Ze kon het niet verdragen dat ik met mijn kleine meid eindelijk het geluk vond en dus uit huis zou vertrekken. (ze kan niet alleen zijn). Zo bracht ze de gekste leugens naar buiten. Natuurlijk waren haar meldingen zo van de kaart af, maar dat mijn moeder me dit 2x flikte, en ik er maar mee moet leven en niet boos kan worden omdat ze gewoon zo is.. En mijn broer? Och, die heeft altijd als schandepaal rondgelopen en die kon ook vanaf zijn 13e voor zichzelf zorgen.
Ik heb PTSS ontwikkeld door mijn traumatische jeugd en zolang ik contact heb met mijn moeder kunnen en willen ze mij niet helpen met de traumaverwerking, omdat zij irreel denkt en me lastig blijft vallen (schuldgevoel opleggen, etc)zo ver zitten we nu..
Het is een verschrikking, mijn hulpverleners denken dat ze een depressiestoornis heeft, al laat ze zichzelf NOOIT onderzoeken. Mijn man, broer en ik denken dat ze een achterstand heeft, omdat ze kan dreinen als een puber (ik heb het goed voor met haar, ik overdrijf niets) En iedere dag is er wel wat met haar.. we worden er zo moe van!
Ik heb geen contact meer met mijn familie. Ze is nooit hulp gaan zoeken, al 10 jaar word ze opgevangen door haar moeder (waar ze altijd naartoe rent als we haar confronteren met haar gedrag/fouten) en blijft zij mijn moeder voeden. Ipv dat ze zegt, goh.. dit is nu al 10 jaar aan de gang, en je kinderen zeggen deze dingen ook niet voor niks.. krijgen wij telefoontjes vol gescheld omdat zij al het (sorry) nepverdriet van mijn moeder gelijk van haar aanneemt.
Ik en mijn broer staan kansloos tegenover de depressieve wereld van mijn moeder. Omdat wij jongvolwassen zijn, en het iets is vd afgelopen 10 jaar waren het altijd de 2 pubers tegenover de zielige moeder, goed, wie neem je serieus? Nooit hebben ze ons geloofd.. En nu mijn moeder op een breekpunt staat willen wij toch echt dat ze onderzocht word.. Maar we staan zo alleen, wie heeft een tip?
Ze ziet dingen net als een klein meisje. Niet willen delen (letterlijk mokken, zeuren) Ze snapt niet dat haar huis haar verantwoording is incl. schoonmaak, dus als wij niet bijspringen is het een vuilnishoop want ze leeft en slaapt met 3 honden en 3 katten.. En vroeger draaide ik dus voor het huishouden op.. vanaf mijn 14e, dusja ik ben het beu... Mijn ouders zijn gescheiden (daar waar de ellende begon) en ze reageerd zo slecht op mijn contact met mijn vader dat mijn zoon van 2 tegen de muur omhoog klapte door haar hysterische reactie op het zien van paaskaartjes, gericht aan hen.. (schreeuwen, gooien, en ze zag mijn zoon niet naast haar zitten, dus door haar gezwaai kletste hij van zijn stoel af, zo met zijn hoofd tegen de muur omhoog!!)
HELP! 2 volwassen kinderen tegenover een nietvolwassen moeder en NIEMAND die ons 2 serieus neemt. Samen naar de huisarts stappen betekend voor ons nog meer ruzie in de familie (want dat doen wij ons moeder aan... heeft ze niet nodig, dan maken we haar zwart en nemen we wraak) Hoe raak ik haar? Dat het ons veel verdriet doet, doet haar niets..
donderdag 12 april 2012 om 09:12
donderdag 12 april 2012 om 09:19
donderdag 12 april 2012 om 09:27
Tnx voor alle reacties. Dat ik haar los moet laten besef ik me. Daar ben ik inmiddels 2 jaar mee bezig. Ik zat zo zwaar onder de plak van haar TE emotionele reacties (zoals zelfmoordpogingen) en chantage dat het op een zeker punt ten koste ging van mijn eigen kinderen. (ik werd zelf depressief, net als haar dus ben meteen hulp gaan zoeken) Sindsdien vergaat het me goed.. Ik heb haar verdriet losgelaten en kan nu dagelijks functioneren zonder mijn moeders verdriet en commentaar in mijn achterhoofd.. Maar het zijn haar reacties op onze acties die me zorgen baren. Wanneer ik weg ga, en dus echt vertrek uit haar leven zie ik haar gerust een omgangsregeling via de rechter aanvragen voor de kinderen. Gezien de schade in mijn leven,, en dat van mijn kinderen zie ik haar deze rechtzaak nooit winnen, maar ik heb er zo weinig zin in.. Of ze moet veranderen, Of gewoon uit mijn leven verdwijnen, en dat zit er langs geen ene kant in... Daarom zoek ik een gulde middenweg om stilletjes aan, zonder haar "gezeik" te kunnen vertrekken uit deze depressieve omgeving.. Haar loslaten is emotioneel gezien dus heel makkelijk, maar kwa gezeur, gehang en streken ben ik toch wel wat bang om die stap te zetten..
donderdag 12 april 2012 om 09:35
quote:nickname12 schreef op 12 april 2012 @ 09:27:
Tnx voor alle reacties. Dat ik haar los moet laten besef ik me. Daar ben ik inmiddels 2 jaar mee bezig. Ik zat zo zwaar onder de plak van haar TE emotionele reacties (zoals zelfmoordpogingen) en chantage dat het op een zeker punt ten koste ging van mijn eigen kinderen. (ik werd zelf depressief, net als haar dus ben meteen hulp gaan zoeken) Sindsdien vergaat het me goed.. Ik heb haar verdriet losgelaten en kan nu dagelijks functioneren zonder mijn moeders verdriet en commentaar in mijn achterhoofd.. Maar het zijn haar reacties op onze acties die me zorgen baren. Wanneer ik weg ga, en dus echt vertrek uit haar leven zie ik haar gerust een omgangsregeling via de rechter aanvragen voor de kinderen. Gezien de schade in mijn leven,, en dat van mijn kinderen zie ik haar deze rechtzaak nooit winnen, maar ik heb er zo weinig zin in.. Of ze moet veranderen, Of gewoon uit mijn leven verdwijnen, en dat zit er langs geen ene kant in... Daarom zoek ik een gulde middenweg om stilletjes aan, zonder haar "gezeik" te kunnen vertrekken uit deze depressieve omgeving.. Haar loslaten is emotioneel gezien dus heel makkelijk, maar kwa gezeur, gehang en streken ben ik toch wel wat bang om die stap te zetten..
Huh.. Ze heeft je nog steeds klem zo te lezen. Omgangsregeling via de rechter?? Nou, dat dacht ik niet in dit geval. Wiei heeft je dat wijsgemaakt?
Gewoon alle contact verbreken. Jij en jouw kinderen zijn haar eigendom niet! Jij hebt de touwtjes in handen. Laat je niet meer manipuleren vrouw! Laat haar maar zeuren, schreeuwen, janken weet ik wat. Negeer haar en ze zal zich er wel bij neer MOETEN leggen.
Je
Tnx voor alle reacties. Dat ik haar los moet laten besef ik me. Daar ben ik inmiddels 2 jaar mee bezig. Ik zat zo zwaar onder de plak van haar TE emotionele reacties (zoals zelfmoordpogingen) en chantage dat het op een zeker punt ten koste ging van mijn eigen kinderen. (ik werd zelf depressief, net als haar dus ben meteen hulp gaan zoeken) Sindsdien vergaat het me goed.. Ik heb haar verdriet losgelaten en kan nu dagelijks functioneren zonder mijn moeders verdriet en commentaar in mijn achterhoofd.. Maar het zijn haar reacties op onze acties die me zorgen baren. Wanneer ik weg ga, en dus echt vertrek uit haar leven zie ik haar gerust een omgangsregeling via de rechter aanvragen voor de kinderen. Gezien de schade in mijn leven,, en dat van mijn kinderen zie ik haar deze rechtzaak nooit winnen, maar ik heb er zo weinig zin in.. Of ze moet veranderen, Of gewoon uit mijn leven verdwijnen, en dat zit er langs geen ene kant in... Daarom zoek ik een gulde middenweg om stilletjes aan, zonder haar "gezeik" te kunnen vertrekken uit deze depressieve omgeving.. Haar loslaten is emotioneel gezien dus heel makkelijk, maar kwa gezeur, gehang en streken ben ik toch wel wat bang om die stap te zetten..
Huh.. Ze heeft je nog steeds klem zo te lezen. Omgangsregeling via de rechter?? Nou, dat dacht ik niet in dit geval. Wiei heeft je dat wijsgemaakt?
Gewoon alle contact verbreken. Jij en jouw kinderen zijn haar eigendom niet! Jij hebt de touwtjes in handen. Laat je niet meer manipuleren vrouw! Laat haar maar zeuren, schreeuwen, janken weet ik wat. Negeer haar en ze zal zich er wel bij neer MOETEN leggen.
Je
donderdag 12 april 2012 om 09:42
donderdag 12 april 2012 om 09:44
Bedankt voor je reactie Luna,
Je heb gelijk, ze heeft mij nog altijd klem zitten..
Ik heb PTSS dat zich voornamelijk lichamelijk uit. Mijn rug is zo ernstig gespannen dat ik hem niet zo 1 2 3 recht kan houden met de nodige rug-en nekpijn vandien.. Ik tril 24/7 en na een dag met issues omtrent mijn moeder lig in savonds in bed met een spanningshoofdpijn waar je U tegen zegt. Laatst (2 dagen geleden) stond ik echt op het punt een ambulance te bellen omdat er gewoon een bult op mijn hoofd zat! Ik trek dit niet meer.. Door de PTSS is het voor mij heel moeilijk om stress van me af te zetten omdat mijn lichaam zowiezo altijd gestressed is;) Ieder telefoontje, of roddel over mij (dat doet ze dus ook) die bij mij terecht komt veroorzaakt helse pijnen. Ik weet dat de stap makkelijk gezet is, dat ik haar zo vaarwel kan zwaaien maar het feit blijft dat mijn lichaam echt af en toe op klappen staat.. Ik heb buiten haar familie om mijn vaders en schoonfamilie waar wij het heel fijn mee hebben, ik besef dat het geluk klaar ligt voor ons gezinnetje en zolang het contact er is dat ik het mezelf aandoe;) Maar mijn lichaaam heb ik niet langer onder controle en alles wat ze me nu zegt of flikt doet mij letterlijk heel veel pijn.. Ze moet stoppen, maar HOE! maar bedankt! groetjes.
Je heb gelijk, ze heeft mij nog altijd klem zitten..
Ik heb PTSS dat zich voornamelijk lichamelijk uit. Mijn rug is zo ernstig gespannen dat ik hem niet zo 1 2 3 recht kan houden met de nodige rug-en nekpijn vandien.. Ik tril 24/7 en na een dag met issues omtrent mijn moeder lig in savonds in bed met een spanningshoofdpijn waar je U tegen zegt. Laatst (2 dagen geleden) stond ik echt op het punt een ambulance te bellen omdat er gewoon een bult op mijn hoofd zat! Ik trek dit niet meer.. Door de PTSS is het voor mij heel moeilijk om stress van me af te zetten omdat mijn lichaam zowiezo altijd gestressed is;) Ieder telefoontje, of roddel over mij (dat doet ze dus ook) die bij mij terecht komt veroorzaakt helse pijnen. Ik weet dat de stap makkelijk gezet is, dat ik haar zo vaarwel kan zwaaien maar het feit blijft dat mijn lichaam echt af en toe op klappen staat.. Ik heb buiten haar familie om mijn vaders en schoonfamilie waar wij het heel fijn mee hebben, ik besef dat het geluk klaar ligt voor ons gezinnetje en zolang het contact er is dat ik het mezelf aandoe;) Maar mijn lichaaam heb ik niet langer onder controle en alles wat ze me nu zegt of flikt doet mij letterlijk heel veel pijn.. Ze moet stoppen, maar HOE! maar bedankt! groetjes.
donderdag 12 april 2012 om 09:51
Ik begrijp het wel, ik heb een moeder die heel moeilijk is. Iemand die heel egoïstisch is leeft voor zichzelf en mijn dochter en mij aan de kant zette. Het is het loyaliteits gevoel dat er in gestampt is, want je bent niet anders gewend dan voor je moeder te zorgen en haar als een slachtoffer te zien.
Dat heeft mijn moeder ook, die vond zichzelf altijd al zielig.
Wake up, ze zoekt het zelf en zal niet veranderen. Als je al contact wil houdt het op afstand en op jouw voorwaarden, bij gescheld ophangen. Ga naar de GGD en laat het aan hun over, zoek hulp en luister naar hun. Ik heb nadat ik hulp had gezocht een paar jaar geen contact gehad en ik vond wel rustig zo. Het enige ´contact´ dat wij hebben is een kaartje met verjaardagen/feestdagen en af en toe 1x per jaar bel ik. Wel met het idee dat de dingen zijn zoals ze moeten zijn en dat ik er niets aan kan verbeteren. Maar de enige die loyaal is ben jij en niet je moeder, maak je los, het is een worsteling, maar het wordt wel rustiger. Succes!
Dat heeft mijn moeder ook, die vond zichzelf altijd al zielig.
Wake up, ze zoekt het zelf en zal niet veranderen. Als je al contact wil houdt het op afstand en op jouw voorwaarden, bij gescheld ophangen. Ga naar de GGD en laat het aan hun over, zoek hulp en luister naar hun. Ik heb nadat ik hulp had gezocht een paar jaar geen contact gehad en ik vond wel rustig zo. Het enige ´contact´ dat wij hebben is een kaartje met verjaardagen/feestdagen en af en toe 1x per jaar bel ik. Wel met het idee dat de dingen zijn zoals ze moeten zijn en dat ik er niets aan kan verbeteren. Maar de enige die loyaal is ben jij en niet je moeder, maak je los, het is een worsteling, maar het wordt wel rustiger. Succes!
donderdag 12 april 2012 om 09:55
Helemaal gelijk Lamaatje... Mijn zelfbeeld krijgt ze niet meer klein. Dat ik vandaag de dag ben wie ik ben, ondanks mijn jeugd en tegenslagen, daar bouw ik op, en ben ik eerlijk gezegd best trots op. Maar ik heb wel te doen met een moeder die bezeten is van het laatste woord hebben. Zij stapt echt naar een rechter (dreigt ze ook mee) en dat ze er niet ver mee komt zie ik zo wel voor me.. Maar die toekomstige afspraken met een advocaat, dat gezeur voor de rechter, de eventuele medewerkers van BJZ die me weer komen controleren ahv haar meldingen, dat doet veel met een moeder!! die 2 jaar alles aanvechten met elkaar.. dat ga ik niet trekken.. Maargoed, dankzij jullie reacties, en zeker die van Luna en Lamaatje zie ik nu in dat loslaten toch echt de enige optie is.. Moet het inderdaad niet langer stand houden. Beter nog 1 lange nasleep van ellende.. Als jarenlang dit contact stand houden.. En alsnog de nasleep tegemoet gaan.. Dames, bedankt!
donderdag 12 april 2012 om 09:56
lijkt wel alsof je het over mijn schoon(L)oeder hebt!
godzijdank heeft mijn man het contact verbroken,
en dat werpt nu echt zijn vruchten af,
mijn man is hoe lullig ook, zoveel beter af nu.
ik heb zelf ook een zieke moeder,
maar daarvan weten we dat ze ziek is ,
ze weet dat zelf ook en ze doet ook wat ze kan om zo goed en kwaad als het kan er voor ons te zijn.
en dat scheelt heel erg want je weet hoe je er mee om kan gaan,
probleem met mijn schoonmoeder is dat de hele wereld gestoord is behalve zij, zij mankeert niets, haar kinderen en dus ook mijn man sporen ook niet en zijn dus ook naar een psycholoog gestuurd, mijn man heeft ze zelfs op gesloten in een gesticht waardoor hij ernstig beschadigd is.
anyway
als jij je zo rot voelt door haar verbreek het contact dan ookal is ze je moeder dat geeft haar geen vrijbrief, dat heb ik ook tegen mijn man gezegd.
godzijdank heeft mijn man het contact verbroken,
en dat werpt nu echt zijn vruchten af,
mijn man is hoe lullig ook, zoveel beter af nu.
ik heb zelf ook een zieke moeder,
maar daarvan weten we dat ze ziek is ,
ze weet dat zelf ook en ze doet ook wat ze kan om zo goed en kwaad als het kan er voor ons te zijn.
en dat scheelt heel erg want je weet hoe je er mee om kan gaan,
probleem met mijn schoonmoeder is dat de hele wereld gestoord is behalve zij, zij mankeert niets, haar kinderen en dus ook mijn man sporen ook niet en zijn dus ook naar een psycholoog gestuurd, mijn man heeft ze zelfs op gesloten in een gesticht waardoor hij ernstig beschadigd is.
anyway
als jij je zo rot voelt door haar verbreek het contact dan ookal is ze je moeder dat geeft haar geen vrijbrief, dat heb ik ook tegen mijn man gezegd.
donderdag 12 april 2012 om 10:02
besef je trouwens wat je je eigen gezin aan doet?
dit bedoel ik niet lullig echt niet maar mijn man had ook wat jij hebt,
en ik kon het niet aan zien ,
we hadden er discussies en zelfs ruzies over,
en kinderen hebben dat ook door.
uiteindelijk na onze bruiloft waar ze zich voor de zoveelste keer niet hield aan de gemaakte afspraken,
heb ik gezegd, schat als jij naar je ouders wil dan moet jij dat weten ik blijf thuis met dochter.
deze vrouw doet dit al langer dan 31 jaar en ik en mijn man beseffen dat zij nooit zal stoppen.
het trieste is dat hij 2 broertjes en een zusje daar heeft wonen en wij hadden daar eerst een geweldige band mee, maar nu heeft die vrouw ze tegen hun eigen broer op gezet.
als we ze tegen komen draaien ze hun hoofd om.
dit bedoel ik niet lullig echt niet maar mijn man had ook wat jij hebt,
en ik kon het niet aan zien ,
we hadden er discussies en zelfs ruzies over,
en kinderen hebben dat ook door.
uiteindelijk na onze bruiloft waar ze zich voor de zoveelste keer niet hield aan de gemaakte afspraken,
heb ik gezegd, schat als jij naar je ouders wil dan moet jij dat weten ik blijf thuis met dochter.
deze vrouw doet dit al langer dan 31 jaar en ik en mijn man beseffen dat zij nooit zal stoppen.
het trieste is dat hij 2 broertjes en een zusje daar heeft wonen en wij hadden daar eerst een geweldige band mee, maar nu heeft die vrouw ze tegen hun eigen broer op gezet.
als we ze tegen komen draaien ze hun hoofd om.
donderdag 12 april 2012 om 10:03
Ik denk dat die ' nasleep' weleens mee kan vallen. Als jij duidelijk bent en vooral voet bij stuk houd dat zullen de stuiptrekkingen niet lang meer duren denk ik. Je moet wel 100% standvastig zijn. En niet toegeven aan zelfmoorddreigingen, janktirades of woedeuitbarstingen. Negeren, negeren negeren.
donderdag 12 april 2012 om 10:09
trouwens als ze belt nemen we niet op,
als ze voor de deur staat laten we haar staan,
gaat ze echt niet weg dan word de politie gebeld.
als ik erover nadenk hoe wij met haar om gaan/gingen
klinkt het alsof we met een kind van doen hebben,
maar zo gedraagd ze zich ook!
en zij ging ook met mijn kind om alsof het haar kind was,
deed dingen die ik niet wou en ze ontstak in woede,
dat ik een jaloers kreng was etc
vervolgens ging ze zielig doen bij haar man en die zei er helemaal niets van want zo zei hij, ik was er niet bij dus ik kan er geen oordeel over vellen.
als ze voor de deur staat laten we haar staan,
gaat ze echt niet weg dan word de politie gebeld.
als ik erover nadenk hoe wij met haar om gaan/gingen
klinkt het alsof we met een kind van doen hebben,
maar zo gedraagd ze zich ook!
en zij ging ook met mijn kind om alsof het haar kind was,
deed dingen die ik niet wou en ze ontstak in woede,
dat ik een jaloers kreng was etc
vervolgens ging ze zielig doen bij haar man en die zei er helemaal niets van want zo zei hij, ik was er niet bij dus ik kan er geen oordeel over vellen.
donderdag 12 april 2012 om 10:12
Oh herkenning alom.
Ik ben (helaas) niet jong volwassen meer (ik ben 38) maar wel in eenzelfde soort situatie.
Ik ben het laatste 1 1/2 jaar intensief bezig geweest met behulp van therapie e.d. om afstand te nemen.
En dit helpt.
Alle adviezen in de richting van negeren, e.d. zijn waar!
MAAR, er blijft bij mij altijd die maar...
Het ìs mijn moeder... ze heeft ook veel goede dingen gedaan en ik wil niet het contact definitief verbreken.... Hier worstel ik nog mee. Ook zijn mijn ouders niet gescheiden en probeer ik mijn vader nog altijd te 'redden'.
Lastig, zit nu op m'n werk, maar zal vanavond zeker nog bijlezen en reageren.
Ik ben (helaas) niet jong volwassen meer (ik ben 38) maar wel in eenzelfde soort situatie.
Ik ben het laatste 1 1/2 jaar intensief bezig geweest met behulp van therapie e.d. om afstand te nemen.
En dit helpt.
Alle adviezen in de richting van negeren, e.d. zijn waar!
MAAR, er blijft bij mij altijd die maar...
Het ìs mijn moeder... ze heeft ook veel goede dingen gedaan en ik wil niet het contact definitief verbreken.... Hier worstel ik nog mee. Ook zijn mijn ouders niet gescheiden en probeer ik mijn vader nog altijd te 'redden'.
Lastig, zit nu op m'n werk, maar zal vanavond zeker nog bijlezen en reageren.
donderdag 12 april 2012 om 10:13
Alle contact verbreken en heel snel!!
Jouw verantwoordelijkheid ligt bij jouw gezin en jouw kinderen.
Die verdienen een gelukkige moeder die behandeld word voor haar PTSS.
Sterker nog dat ben je ze verplicht. Om zelf zo gezond en gelukkig mogelijk te zijn.
Jij bent alleen verantwoordelijk voor jouw gedrag.
Al zou je jouw moeder hulp door haar strot kunnen duwen zal dit nooit helpen omdat ze het zelf niet wil.
Ze probeert jou en je gezin te slopen om zichzelf daar beter door te voelen.
Omgangsrecht zal ze nooit krijgen. Ik heb pas zelf zo'n rechtzaak aan de hand gehad. Geloof me daar hoef je je nooit druk om te maken.
Heel veel sterkte! Je komt over als een hele( mss iets te ) lieve vrouw Dat je na dit alles nog denkt aan het belang van jouw moeder. Nu word het tijd om het niet meer voor jouw levensgeluk te laten gaan.
Jouw verantwoordelijkheid ligt bij jouw gezin en jouw kinderen.
Die verdienen een gelukkige moeder die behandeld word voor haar PTSS.
Sterker nog dat ben je ze verplicht. Om zelf zo gezond en gelukkig mogelijk te zijn.
Jij bent alleen verantwoordelijk voor jouw gedrag.
Al zou je jouw moeder hulp door haar strot kunnen duwen zal dit nooit helpen omdat ze het zelf niet wil.
Ze probeert jou en je gezin te slopen om zichzelf daar beter door te voelen.
Omgangsrecht zal ze nooit krijgen. Ik heb pas zelf zo'n rechtzaak aan de hand gehad. Geloof me daar hoef je je nooit druk om te maken.
Heel veel sterkte! Je komt over als een hele( mss iets te ) lieve vrouw Dat je na dit alles nog denkt aan het belang van jouw moeder. Nu word het tijd om het niet meer voor jouw levensgeluk te laten gaan.
donderdag 12 april 2012 om 10:52
Lieve nickname, wat heb je het zwaar!
Ik ben het met de rest eens dat het contact verbreken de enige optie is. Ze weet dat ze nu macht heeft over je en kan manipuleren. De kans is groot dat ze loos gaat als jij het contact verbreekt. Alle manieren uitproberen om te kijken hoe ze het contact weer terug kan krijgen (dreigen, smeken, enz.). En als jij structureel laat zien dat je niet onder de indruk bent van deze methoden houdt het waarschijnlijk op. Dat hoop ik in ieder geval van harte voor je.
Laat je bijstaan door mensen die van je houden en mensen met kennis, om zo het gevecht aan te gaan. Schrijf haar een brief waarom je het contact wilt verbreken en maak er een kopie van. Mocht het nog een keer nodig zijn, dan kun je die brief laten zien.
Heel veel sterkte.
Ik ben het met de rest eens dat het contact verbreken de enige optie is. Ze weet dat ze nu macht heeft over je en kan manipuleren. De kans is groot dat ze loos gaat als jij het contact verbreekt. Alle manieren uitproberen om te kijken hoe ze het contact weer terug kan krijgen (dreigen, smeken, enz.). En als jij structureel laat zien dat je niet onder de indruk bent van deze methoden houdt het waarschijnlijk op. Dat hoop ik in ieder geval van harte voor je.
Laat je bijstaan door mensen die van je houden en mensen met kennis, om zo het gevecht aan te gaan. Schrijf haar een brief waarom je het contact wilt verbreken en maak er een kopie van. Mocht het nog een keer nodig zijn, dan kun je die brief laten zien.
Heel veel sterkte.
