Psyche
alle pijlers
Gemiste kansen
maandag 9 april 2012 om 17:45
Hallo allemaal,
Weet even niet goed waar te beginnen dus hopelijk wordt het een niet al te warrig verhaal maar ik voel me de laatste tijd nogal down. Waar komt het door, tsja, altijd al last van depressiviteit gehad, van kleins af aan eigenlijk maar middels therapie wel gelukt om er beter mee om te gaan maar de laatste tijd kan ik niets vinden wat me beter doet voelen.
Ik wil niet overkomen als slachtoffer en doen voorkomen alsof dingen mij overkomen zijn, ben zelf verantwoordelijk en altijd geweest voor mijn eigen leven maar dat is dus eigenlijk datgene waar ik mij de laatste tijd treurig over voel.
Als ik terugkijk op mijn leven dan heb ik voor mijn gevoel weinig van gemaakt. De basis was niet goed, mijn moeder was zwaar depressief toen ze zwanger van mijn was (ook erfelijk), de thuissituatie was niet leuk (zachtjes uitgedrukt), mijn vader was een zeer dominante man die afgezien de waardeloze manier hoe hij mijn moeder jarenlang gekleineerd heeft, eigenlijk nooit naar mij omgekeken heeft. Ging 's nachts vaak kijken als 8 jarige of mijn moeder nog wel ademhaalde als ze sliep, zat altijd op mijn kamer om de situatie te ontvluchten, at mijn verdriet weg en voelde mij ongelukkig, zonder in details te treden geen zorgeloze en leuke jeugd gehad.
Naarmate de jaren verstreken is het wel beter met mij gegaan, ook middels therapieen etc, maar door angsten die ik met name vroeger had (faalangst, het gevoel niets te kunnen etc), nooit een studie gedaan, heb nu een leuke baan, eigen koopwoning etc maar dat gaat nu knagen (ben inmiddels 39). Het is niet wat ik graag zou willen, heb het gevoel meer te kunnen dan wat ik doe maar het lijkt zo in mijn systeem te zitten dat ik nu ook niet zou weten wat ik zou willen, kunnen etc. Ik zit helemaal vast voor mijn gevoel.
Daarnaast ook nooit die man tegengekomen die kinderen met mij wilde, dus nu op punt beland om het alleen te gaan doen. En hoe zeer ik het anderen ook gun, ik gun het mijzelf ook en ik merk dat ik soms jaloers ben, geen leuke eigenschap en ook niet iets waar ik trots op ben maar als ik het zoveelste geboortekaartje in de bus krijg dan voel ik me zo verdrietig.
Nogmaals wil niet als slachtoffer overkomen, misschien kom ik zo wel over maar niet de bedoeling, ik wil leven, ik wil niet het gevoel hebben dat ik aan het overleven ben, ik wil een andere weg inslaan maar hoe doe ik dat? Ik wil niet op mijn leven terugkijken met alleen maar het gevoel dat ik door omstandigheden en eigen toedoen kansen heb gemist en niet alles uit het leven heb gehaald en haal. Ik wil tevreden zijn, gelukkig voelen, me niet altijd spiegelen aan anderen die het voor mijn gevoel wel gemaakt hebben.
Heb aantal therapieen gevolgd, heeft zeker geholpen, maar ben nu uitgepraat lijkt wel, ik weet waar het aan ligt maar de hamvraag is hoe maak ik dat het anders wordt?.
Wellicht een warrig verhaal geworden, maar hoop dat iemand zich hierin herkent.
Bedankt alvast.
Weet even niet goed waar te beginnen dus hopelijk wordt het een niet al te warrig verhaal maar ik voel me de laatste tijd nogal down. Waar komt het door, tsja, altijd al last van depressiviteit gehad, van kleins af aan eigenlijk maar middels therapie wel gelukt om er beter mee om te gaan maar de laatste tijd kan ik niets vinden wat me beter doet voelen.
Ik wil niet overkomen als slachtoffer en doen voorkomen alsof dingen mij overkomen zijn, ben zelf verantwoordelijk en altijd geweest voor mijn eigen leven maar dat is dus eigenlijk datgene waar ik mij de laatste tijd treurig over voel.
Als ik terugkijk op mijn leven dan heb ik voor mijn gevoel weinig van gemaakt. De basis was niet goed, mijn moeder was zwaar depressief toen ze zwanger van mijn was (ook erfelijk), de thuissituatie was niet leuk (zachtjes uitgedrukt), mijn vader was een zeer dominante man die afgezien de waardeloze manier hoe hij mijn moeder jarenlang gekleineerd heeft, eigenlijk nooit naar mij omgekeken heeft. Ging 's nachts vaak kijken als 8 jarige of mijn moeder nog wel ademhaalde als ze sliep, zat altijd op mijn kamer om de situatie te ontvluchten, at mijn verdriet weg en voelde mij ongelukkig, zonder in details te treden geen zorgeloze en leuke jeugd gehad.
Naarmate de jaren verstreken is het wel beter met mij gegaan, ook middels therapieen etc, maar door angsten die ik met name vroeger had (faalangst, het gevoel niets te kunnen etc), nooit een studie gedaan, heb nu een leuke baan, eigen koopwoning etc maar dat gaat nu knagen (ben inmiddels 39). Het is niet wat ik graag zou willen, heb het gevoel meer te kunnen dan wat ik doe maar het lijkt zo in mijn systeem te zitten dat ik nu ook niet zou weten wat ik zou willen, kunnen etc. Ik zit helemaal vast voor mijn gevoel.
Daarnaast ook nooit die man tegengekomen die kinderen met mij wilde, dus nu op punt beland om het alleen te gaan doen. En hoe zeer ik het anderen ook gun, ik gun het mijzelf ook en ik merk dat ik soms jaloers ben, geen leuke eigenschap en ook niet iets waar ik trots op ben maar als ik het zoveelste geboortekaartje in de bus krijg dan voel ik me zo verdrietig.
Nogmaals wil niet als slachtoffer overkomen, misschien kom ik zo wel over maar niet de bedoeling, ik wil leven, ik wil niet het gevoel hebben dat ik aan het overleven ben, ik wil een andere weg inslaan maar hoe doe ik dat? Ik wil niet op mijn leven terugkijken met alleen maar het gevoel dat ik door omstandigheden en eigen toedoen kansen heb gemist en niet alles uit het leven heb gehaald en haal. Ik wil tevreden zijn, gelukkig voelen, me niet altijd spiegelen aan anderen die het voor mijn gevoel wel gemaakt hebben.
Heb aantal therapieen gevolgd, heeft zeker geholpen, maar ben nu uitgepraat lijkt wel, ik weet waar het aan ligt maar de hamvraag is hoe maak ik dat het anders wordt?.
Wellicht een warrig verhaal geworden, maar hoop dat iemand zich hierin herkent.
Bedankt alvast.
maandag 9 april 2012 om 18:19
Heb je bij je therapeut ook al aangegeven hoe je je nu voelt? Kunnen jullie daar niet over samen in gesprek gaan? Het lijkt me heel lastig om iets te willen, maar niet te weten wat dat dan is. Ik zou ook niet concreet weten hoe je daar achter kunt komen. Misschien gewoon eens wat dingen uit gaan proberen? Misschien is een studie volgen wel iets voor jou? Via internet kun je je eventueel verdiepen in welke studie je zou willen volgen. Misschien voel je de behoefte om een verre reis te gaan maken? Ga eens kijken naar de opties die je daarvoor hebt. Kortom, misschien moet je gewoon eens wat opties gaan onderzoeken/proberen?
Verder vind ik dat je je in je eigen OP wel heel erg veel verontschuldigd. Dat lijkt me niet nodig. Het is nu eenmaal ook niet altijd allemaal even makkelijk en soms mag je je daar best klote over voelen!
Verder vind ik dat je je in je eigen OP wel heel erg veel verontschuldigd. Dat lijkt me niet nodig. Het is nu eenmaal ook niet altijd allemaal even makkelijk en soms mag je je daar best klote over voelen!
maandag 9 april 2012 om 18:46
Nouevenniet, is ook helemaal waar, ga ik ook zeker proberen te doen maar weet op dit moment even niet hoe, misschien vecht ik wel teveel tegen de dingen en moet ik sommige dingen gewoon aanvaarden, dat e.e.a. anders is gelopen.
Cici25, ik loop momenteel niet bij een therapeut, zou misschien wel moeten maar ik heb op dit moment het gevoel uitgepraat te zijn, ik kan goed benoemen waar het door komt maar ik merk aan de therapieen die ik tot nu toe heb gevolgd, waaronder cognitieve gedragstherapie wat mij zeker heeft geholpen, dat ik eigenlijk gewoon uitgepraat ben en soms heb ik ook het gevoel dat ik het in stand hou door er maar over te blijven praten.
En ja ik ben me ervan bewust dat ik verontschuldigend overkom maar ik heb paar maanden geleden een soortgelijk topic geopend en kreeg toen niet de reacties waar ik op had gehoopt, dingen werden weggewuifd, reacties dat er zo veel mensen zijn die geen leuke jeugd gehad hebben etc, daar ben ik mij ook van bewust maar wat ik soms mis, zonder dat iemand met mij mee gaat praten, is een erkenning dat het niet leuk is geweest.
Cici25, ik loop momenteel niet bij een therapeut, zou misschien wel moeten maar ik heb op dit moment het gevoel uitgepraat te zijn, ik kan goed benoemen waar het door komt maar ik merk aan de therapieen die ik tot nu toe heb gevolgd, waaronder cognitieve gedragstherapie wat mij zeker heeft geholpen, dat ik eigenlijk gewoon uitgepraat ben en soms heb ik ook het gevoel dat ik het in stand hou door er maar over te blijven praten.
En ja ik ben me ervan bewust dat ik verontschuldigend overkom maar ik heb paar maanden geleden een soortgelijk topic geopend en kreeg toen niet de reacties waar ik op had gehoopt, dingen werden weggewuifd, reacties dat er zo veel mensen zijn die geen leuke jeugd gehad hebben etc, daar ben ik mij ook van bewust maar wat ik soms mis, zonder dat iemand met mij mee gaat praten, is een erkenning dat het niet leuk is geweest.
maandag 9 april 2012 om 18:53
Ik kan me maar voor een klein deel terugvinden in wat je zegt. Ik was sinds jong af aan zeer gehecht aan mijn ouders maar had steeds moeite om mijn emoties te uiten en introvert. Toen de relatie tussen mijn ouders verslechterde en ik in de beginjaren van de puberteit belandde, klapte ik volledig dicht en verbrak ik alle banden met familie en (heel kleine) vriendenkring en internaliseerde ik alle problemen.
Wat je kinderwens betreft : als je echt kinderen wilt, dan moet je ervoor gaan! Therapie is belangrijk (het geeft je aantal houvasten en personen op wie je kan rekenen), maar eeuwige therapie is inderdaad nutteloos. Op straat goeiedag zeggen aan mensen die je totaal niet kent, is ook af en toe positief. De meeste mensen reageren dan een beetje verschrikt, maar af en toe antwoordt er één en wie weet is dat dan de basis voor een nieuwe vriendenrelatie of meer. Wandelen kan ook af en toe goed doen (bij mij komt dan een ganse waslijst van gedachten of wensen naar boven). Of gewoon eens een dagje uit met de trein naar een andere stad of eens iets doen wat je totaal niet gewend bent gewoon om tussen de mensen te zijn.
Wat je kinderwens betreft : als je echt kinderen wilt, dan moet je ervoor gaan! Therapie is belangrijk (het geeft je aantal houvasten en personen op wie je kan rekenen), maar eeuwige therapie is inderdaad nutteloos. Op straat goeiedag zeggen aan mensen die je totaal niet kent, is ook af en toe positief. De meeste mensen reageren dan een beetje verschrikt, maar af en toe antwoordt er één en wie weet is dat dan de basis voor een nieuwe vriendenrelatie of meer. Wandelen kan ook af en toe goed doen (bij mij komt dan een ganse waslijst van gedachten of wensen naar boven). Of gewoon eens een dagje uit met de trein naar een andere stad of eens iets doen wat je totaal niet gewend bent gewoon om tussen de mensen te zijn.
maandag 9 april 2012 om 19:47
Het lijkt me dat je een zware worsteling met je verleden hebt gehad Cappi. En dat het allemaal niet zo leuk was lijkt me een understatement.
Erkenning door anderen helpt, zeker. Zoals ook begrip en waardering voor jouw gevecht om eruit te komen, uit het moeras van vroeger. Dat geeft troost en zou je misschien helpen je verdriet daarover beter te verwerken. Maar het kan veel te veel tijd kosten om daarop te wachten. Erken het voor jezelf en weet voor jezelf dat het deel is van wat jou gevormd heeft, wat een ander daar ook van vindt. En als je dat werkelijk doorvoelt zonder dat je er nog behoefte aan hebt het nog van een ander te horen of erkenning te krijgen dan geeft dat de opening om verder te kijken, over het zwarte gat heen. Dan wil je jezelf niet meer tekort doen en niet meer tekort worden gedaan. En dan ben je waarschijnlijk ook in staat te zien wat jij nodig hebt, wat jij wilt. Je bent nog jong genoeg om veel te realiseren wat je ook bij anderen ziet maar vraag of wacht niet langer op erkenning. Dat duurt te lang.
En is dat wel terecht dat je jezelf verwijt dat je door eigen toedoen kansen hebt gemist? Waarschijnlijk heb je gedaan wat je kon op dat moment en was je er misschien nog niet eerder aan toe om verder te kijken dan je worsteling met het verleden.
Erkenning door anderen helpt, zeker. Zoals ook begrip en waardering voor jouw gevecht om eruit te komen, uit het moeras van vroeger. Dat geeft troost en zou je misschien helpen je verdriet daarover beter te verwerken. Maar het kan veel te veel tijd kosten om daarop te wachten. Erken het voor jezelf en weet voor jezelf dat het deel is van wat jou gevormd heeft, wat een ander daar ook van vindt. En als je dat werkelijk doorvoelt zonder dat je er nog behoefte aan hebt het nog van een ander te horen of erkenning te krijgen dan geeft dat de opening om verder te kijken, over het zwarte gat heen. Dan wil je jezelf niet meer tekort doen en niet meer tekort worden gedaan. En dan ben je waarschijnlijk ook in staat te zien wat jij nodig hebt, wat jij wilt. Je bent nog jong genoeg om veel te realiseren wat je ook bij anderen ziet maar vraag of wacht niet langer op erkenning. Dat duurt te lang.
En is dat wel terecht dat je jezelf verwijt dat je door eigen toedoen kansen hebt gemist? Waarschijnlijk heb je gedaan wat je kon op dat moment en was je er misschien nog niet eerder aan toe om verder te kijken dan je worsteling met het verleden.
maandag 9 april 2012 om 19:51
laure, ik ervaar het inderdaad als een zware worsteling met mijn verleden, en ik merk, hoezeer ik ook probeer om het een plek te geven dat het me toch vaak nog moeite kost ook omdat mijn vader totaal niet erkent of enige verantwoordelijkheid neemt voor het feit dat hij toch bij mij en de anderen een grote stempel in negatieve zin heeft gedrukt.
Mbt erkenning, dat heb ik wel enigszins geaccepteerd dat ik die nooit zal krijgen.
Ik moet gewoon een manier zien te vinden dat ik het verleden het verleden kan laten en dat het me niet meer belemmerd om in het heden te leven.
Bedankt voor alle reacties tot zover, heeft mij zeker geholpen.
Mbt erkenning, dat heb ik wel enigszins geaccepteerd dat ik die nooit zal krijgen.
Ik moet gewoon een manier zien te vinden dat ik het verleden het verleden kan laten en dat het me niet meer belemmerd om in het heden te leven.
Bedankt voor alle reacties tot zover, heeft mij zeker geholpen.
maandag 9 april 2012 om 21:46
quote:cappi schreef op 09 april 2012 @ 18:46:
En ja ik ben me ervan bewust dat ik verontschuldigend overkom maar ik heb paar maanden geleden een soortgelijk topic geopend en kreeg toen niet de reacties waar ik op had gehoopt, dingen werden weggewuifd, reacties dat er zo veel mensen zijn die geen leuke jeugd gehad hebben etc, daar ben ik mij ook van bewust maar wat ik soms mis, zonder dat iemand met mij mee gaat praten, is een erkenning dat het niet leuk is geweest.
In je jeugd wordt de basis gelegd voor je verdere leven. En bij jou zijn er in je jeugd al dingen ernstig misgegaan. Ik vind het helemaal niet raar dat je daar nu nog last van hebt. En ja waarschijnlijk zijn er een heleboel mensen die het erger hebben (gehad). En ja er zijn ongetwijfeld mensen met een soortgelijke jeugd die nu daar geen last van ondervinden. Maar dat maakt jouw verhaal toch niet minder erg? Ik zou proberen om de erkenning bij jezelf te zoeken en niet bij anderen. Mensen zijn nu eenmaal vaak hard voor elkaar. Maar jij weet toch hoe het echt zit...
En ja ik ben me ervan bewust dat ik verontschuldigend overkom maar ik heb paar maanden geleden een soortgelijk topic geopend en kreeg toen niet de reacties waar ik op had gehoopt, dingen werden weggewuifd, reacties dat er zo veel mensen zijn die geen leuke jeugd gehad hebben etc, daar ben ik mij ook van bewust maar wat ik soms mis, zonder dat iemand met mij mee gaat praten, is een erkenning dat het niet leuk is geweest.
In je jeugd wordt de basis gelegd voor je verdere leven. En bij jou zijn er in je jeugd al dingen ernstig misgegaan. Ik vind het helemaal niet raar dat je daar nu nog last van hebt. En ja waarschijnlijk zijn er een heleboel mensen die het erger hebben (gehad). En ja er zijn ongetwijfeld mensen met een soortgelijke jeugd die nu daar geen last van ondervinden. Maar dat maakt jouw verhaal toch niet minder erg? Ik zou proberen om de erkenning bij jezelf te zoeken en niet bij anderen. Mensen zijn nu eenmaal vaak hard voor elkaar. Maar jij weet toch hoe het echt zit...
maandag 9 april 2012 om 22:10
Misschien helpt het een beetje door tegen jezelf te zeggen dat je vooruit moet kijken.. Ik weet niet hoe oud je bent maar je hebt vast nog heel wat mooie jaren voor je liggen waar je zelf niet altijd de hand in hebt (dat blijkt al uit je verleden) maar probeer het positief te zien en ga ervan uit dat je een gelukkige toekomst tegemoet gaat!
Niet bij de pakken neer zitten, er is nog zoveel moois ook voor jou om te beleven en te doen! Je moet er zelf wat van maken, zoals je zelf ook zegt )
Niet bij de pakken neer zitten, er is nog zoveel moois ook voor jou om te beleven en te doen! Je moet er zelf wat van maken, zoals je zelf ook zegt )
dinsdag 10 april 2012 om 11:12
Wat betreft die erkenning dat het 'niet leuk' is geweest: die kun je alleen van jezelf krijgen. Niet van je vader, niet van ons hier op dit topic. Zelfs als we je die erkenning zouden geven zou het nooit genoeg zijn. Omdat het iets is wat je vroeger te kort bent gekomen, kan iemand anders dat nu nooit meer goed maken. Dat moet je echt zelf doen.
dinsdag 10 april 2012 om 13:56
Ik herken wel wat in wat je schrijft. De hoop op een beter verleden, loslaten. Klinkt paradoxaal en dat is het ook, toch werkte het bij mij. Kleine stapjes zetten naar wat je wilt verwezenlijken. Weet je al hoe je het gaat aanpakken? Zwanger worden, netwerk. Zie het niet te zwaar, probeer het te zien net zoals iedere andere vrouw die zwanger besluit te willen zijn, er is dan een hoop te vieren. Een vriendin van mij ( inmiddels op leeftijd 76) trouwde met zichzelf.... In een ceremonie, raar om over te denken maar erg mooi.
Wellicht beetje gekke post zo, maar kwam in me op.
Wellicht beetje gekke post zo, maar kwam in me op.
dinsdag 10 april 2012 om 20:03
Nouevenniet, wat ik verwacht van dit topic, misschien iemand die zich hierin herkent en bepaalde tips kan geven. En je hebt zeker gelijk als je zegt dat ik het zelf moet doen, niemand kan mij daarbij helpen. Ik hoop eigenlijk mijn weg te vinden in het leven, klinkt heel zweverig maar dat is eigenlijk wat ik nastreeft, dat ik rust vind en bepaalde zelfacceptatie van hoe ik ben als persoon en wat ik doe.
Een van mijn favoriete programma's is de wandeling, en wat ik mooi vind, afgezien van het feit dat mensen hun verhaal zo puur en oprecht vertellen is dat zij toch vaak op hun leven en de dingen die gebeurd zijn, terug kunnen kijken met het gevoel van ja het is ergens goed voor geweest, of toch hun draai hebben gevonden of iets ten positieve hebben gekeerd, dat is wat ik graag zou willen..
Ergosum, bedankt voor je post, en mooie reactie mbt de opmerking over jouw vriendin, mooi om te lezen.
Een van mijn favoriete programma's is de wandeling, en wat ik mooi vind, afgezien van het feit dat mensen hun verhaal zo puur en oprecht vertellen is dat zij toch vaak op hun leven en de dingen die gebeurd zijn, terug kunnen kijken met het gevoel van ja het is ergens goed voor geweest, of toch hun draai hebben gevonden of iets ten positieve hebben gekeerd, dat is wat ik graag zou willen..
Ergosum, bedankt voor je post, en mooie reactie mbt de opmerking over jouw vriendin, mooi om te lezen.
donderdag 12 april 2012 om 21:18
Ik denk (klinkt wel raar) dat je op ieder moment van de dag je leven kan veranderen en kunt beslissen om gelukkig te zijn (al is er niks vrolijks). Ik begrijp het wel gemiste kansen en de invloed van je jeugd op je verdere leven.. Toch ben je wel de baas over jezelf, je gedachten, dat kan al een hele hoop veranderen.
donderdag 12 april 2012 om 21:28
Hé Cappi,
Ik snap die behoefte aan erkenning wel. Jij weet dat je een rotjeugd hebt gehad en dat je het moeilijk hebt gehad. Maar het is zo fijn als iemand dat eens beaamt, iemand die tegen je zegt dat ze je een kanjer vinden omdat je die rotjeugd toch maar mooi overleeft hebt en je het hartstikke goed gedaan hebt! Iemand die een arm om je schouder slaat en je even laat uithuilen.
Ik snap die behoefte aan erkenning wel. Jij weet dat je een rotjeugd hebt gehad en dat je het moeilijk hebt gehad. Maar het is zo fijn als iemand dat eens beaamt, iemand die tegen je zegt dat ze je een kanjer vinden omdat je die rotjeugd toch maar mooi overleeft hebt en je het hartstikke goed gedaan hebt! Iemand die een arm om je schouder slaat en je even laat uithuilen.
vrijdag 13 april 2012 om 10:04
Aha, hier dus. Ik was het topic kwijt. 
Ik vind het ook klinken alsof je het prima gedaan hebt.
Als je wilt uitvinden wat je wilt, zou ik klein beginnen. Een dag nemen om precies te doen wat je wilt: opstaan of nog even blijven liggen? Koffie of thee? In een kopje of in een glas?
Zo krijg je een idee van hoe het voelt om te doen wat je wilt. Kun je daarna wel een keer over grote beslissingen gaan denken.
Ik vind het ook klinken alsof je het prima gedaan hebt.
Als je wilt uitvinden wat je wilt, zou ik klein beginnen. Een dag nemen om precies te doen wat je wilt: opstaan of nog even blijven liggen? Koffie of thee? In een kopje of in een glas?
Zo krijg je een idee van hoe het voelt om te doen wat je wilt. Kun je daarna wel een keer over grote beslissingen gaan denken.
vrijdag 13 april 2012 om 23:18
het voelt ook wel alsof ik het goed gedaan heb, ben een stuk verder dan pakweg 10 jaar geleden maar ik merk dat ik mij eigenlijk heel vaak spiegel aan mijn broers, beide succesvol, gestudeerd, beide kinderen, terwijl de een nooit kinderen wou en dat steekt weleens, en dat betekent niet dat ik het hun niet gun maar ik kan er soms moeilijk mee omgaan, voel me weleens de "loser" van de familie, even tussen aanhalingstekens omdat ik mij eigenlijk zo niet zou moeten voelen maar zo ervaar ik het te vaak en daar wil ik vanaf.
