Psyche
alle pijlers
jeugdtrauma's?
vrijdag 20 april 2012 om 14:14
Hallo allemaal,
Na lang aarzelen toch besloten om een aantal gebeurtenissen in mijn jeugd te willen delen. Merk dat bepaalde dingen in het heden steeds weer terugkeren en ik het moeilijk los kan laten. Met name doordat een vriend laatst tegen mij zei dat het om onverwerkte jeugdtrauma's kan gaan.
Probeer het kort samen te vatten. Maar vanaf mijn 7e was ik de uitlaatklep van mijn vader. Hij vertelde mij hoe moeilijk zijn jeugd was, de moeilijkheden die hij had bij mijn moeder. Mijn moeder daarentegen erg kritisch. Verweet mij dat ik haar en mijn vader uit elkaar probeerde te drijven. Als kind dacht ik daar schuldig aan te zijn, voelde me een slechte dochter en ongewenst. Mijn vader kon vroeger ook niet met zijn agressie omgaan, ik was degene die daar voor moest boeten. Mijn moeder liet het toe en zei dat het mijn eigen schuld was wanneer ik de klappen kreeg.
Op jonge leeftijd kreeg ik ook te maken met het feit dat de broer en zus van mijn vader zelfmoord hebben gepleegd. Daar is nooit over gesproken. Ook kreeg ik te maken met de dood van een vriend van mijn vader. (7 jaar) Hij stierf aan een hartaanval toen hij bij een bezoek bracht en ik was degene die hem op bed vond. Het lukte me niet om hem wakker te krijgen..
Op mijn 18e heb ik daarentegen wel een jaar lang therapie gevolgd. Dit is heel goed geweest om me los te maken van mijn ouders en eigenwaarde te creëren. Maar nu ben ik 10 jaar verder en heb nooit deze pijn en verdriet met mijn ouders kunnen delen. We hebben nog veel contact (heb daarnaast nog twee jongere broertjes), maar leef altijd in spanning en stress. Een bepaalde onrust omdat ik niet kan begrijpen waarom mijn ouders op deze manier met mij om zijn gegaan.
De vraag is eigenlijk, kunnen deze gebeurtenissen (met name het feit dat je van jongs af aan werd geconfronteerd met de dood), nog steeds een aandeel in het heden hebben? En wat voor effect kan dit hebben wanneer je hier op jonge leeftijd mee geconfronteerd bent..
Na lang aarzelen toch besloten om een aantal gebeurtenissen in mijn jeugd te willen delen. Merk dat bepaalde dingen in het heden steeds weer terugkeren en ik het moeilijk los kan laten. Met name doordat een vriend laatst tegen mij zei dat het om onverwerkte jeugdtrauma's kan gaan.
Probeer het kort samen te vatten. Maar vanaf mijn 7e was ik de uitlaatklep van mijn vader. Hij vertelde mij hoe moeilijk zijn jeugd was, de moeilijkheden die hij had bij mijn moeder. Mijn moeder daarentegen erg kritisch. Verweet mij dat ik haar en mijn vader uit elkaar probeerde te drijven. Als kind dacht ik daar schuldig aan te zijn, voelde me een slechte dochter en ongewenst. Mijn vader kon vroeger ook niet met zijn agressie omgaan, ik was degene die daar voor moest boeten. Mijn moeder liet het toe en zei dat het mijn eigen schuld was wanneer ik de klappen kreeg.
Op jonge leeftijd kreeg ik ook te maken met het feit dat de broer en zus van mijn vader zelfmoord hebben gepleegd. Daar is nooit over gesproken. Ook kreeg ik te maken met de dood van een vriend van mijn vader. (7 jaar) Hij stierf aan een hartaanval toen hij bij een bezoek bracht en ik was degene die hem op bed vond. Het lukte me niet om hem wakker te krijgen..
Op mijn 18e heb ik daarentegen wel een jaar lang therapie gevolgd. Dit is heel goed geweest om me los te maken van mijn ouders en eigenwaarde te creëren. Maar nu ben ik 10 jaar verder en heb nooit deze pijn en verdriet met mijn ouders kunnen delen. We hebben nog veel contact (heb daarnaast nog twee jongere broertjes), maar leef altijd in spanning en stress. Een bepaalde onrust omdat ik niet kan begrijpen waarom mijn ouders op deze manier met mij om zijn gegaan.
De vraag is eigenlijk, kunnen deze gebeurtenissen (met name het feit dat je van jongs af aan werd geconfronteerd met de dood), nog steeds een aandeel in het heden hebben? En wat voor effect kan dit hebben wanneer je hier op jonge leeftijd mee geconfronteerd bent..
vrijdag 20 april 2012 om 14:25
Ja, dit kan een heel erg groot effect op je leven hebben, na jaren nog steeds. Kijk bijvoorbeeld naar de gevolgen van verwaarlozing die beschreven staan in het topic over de sterke vrouw. Hoe heb je precies last van je verleden? En heb je er al aan gedacht dat het absoluut geen schande is om nog een keer therapie te gaan volgen?
vrijdag 20 april 2012 om 14:39
Ik heb net het topic gelezen. Moet zeggen, veel herkenning. Altijd sterk willen zijn en vechten. Het laatste half jaar lijkt het alsof het pas tot me doordringt dat ik niet altijd meer sterk kan zijn. Loop mezelf in vele dingen voorbij en raak op momenten extreem vermoeid. Ik heb mezelf geleerd om door te gaan, kamp dan ook met een sterke bewijsdrang. Maar tegenover wie vraag ik me dan af. Ik heb daarnaast af en aan wel gesprekken gehad met psychologen, veel aan gehad.. maar besloot toch op een gegeven moment het zelf te willen.
vrijdag 20 april 2012 om 14:47
In mijn mening kan iets alleen een groot effect op je leven hebben als jij het toestaat dat te zijn..
Er zijn genoeg mensen die er heel bewust voor kiezen zich niet hun hele leven te laten beinvloeden door een gebeurtenis die ooit een keer heeft plaatsgevonden.
Hoeveel aandacht wil je hier zelf aan geven en hoe vaak wil je hier zelf bij stil staan?
Er zijn genoeg mensen die er heel bewust voor kiezen zich niet hun hele leven te laten beinvloeden door een gebeurtenis die ooit een keer heeft plaatsgevonden.
Hoeveel aandacht wil je hier zelf aan geven en hoe vaak wil je hier zelf bij stil staan?
zondag 22 april 2012 om 01:36
zondag 22 april 2012 om 18:45
Traumatische gebeurtenissen kunnen nog jaren bewust of onbewust voor problemen zorgen. Ik herken een paar dingen in je verhaal, de kritische moeder en de bewijsdrang. Ik heb er jaren geleden al aan gewerkt, maar het blijft in bepaalde situaties de kop opsteken. Dodelijk vermoeiend.
Het is helemaal niet gek om hier weer aan te werken met therapie. Misschien ben je dan op een gegeven moment ook sterk genoeg om daarover in gesprek te gaan met je ouders.
Sterkte!
Het is helemaal niet gek om hier weer aan te werken met therapie. Misschien ben je dan op een gegeven moment ook sterk genoeg om daarover in gesprek te gaan met je ouders.
Sterkte!
zondag 22 april 2012 om 22:40
Ik ben het deels met Laylala eens... je kunt er voor kiezen om bepaalde dingen te negeren, maar dan moet je het, in mij opinie, wel eerst verwerkt/vrede mee hebben. Het klinkt alsof je het nog steeds enigszins lastig hebt met je ouders, je hebt nog een onbeantwoorde vraag, is het misschien een idee om dat eens voor te leggen? Weten zij dat je in therapie bent geweest en de reden hierom? Wat zei je therapeut over contact met je ouders?
anoniem_150347 wijzigde dit bericht op 22-04-2012 22:57
Reden: typo
Reden: typo
% gewijzigd
