Hoe beter worden?

Ik ben een vrouw van 29 (bijna 30 jaar). Ongeveer 2 jaar geleden raakte ik zwanger ondanks dat ik anticonceptie gebruikte. Ik wilde zeker wel een kind, maar misschien een jaartje later. Ik was namelijk nog net gaan samenwonen. Vanaf de tweede maand van mijn zwangerschap werd ik helaas ziek ten gevolgen van mijn zwangerschap. Op dat moment had ik een leuke baan (weliswaar voor 2 maanden, maar het was een begin!). Kon het helaas niet volhouden om te werken en moest me ziek melden. De gehele zwangerschap verliep erg zwaar. Heb meerdere keren in het ziekenhuis moeten verblijven.



Na de geboorte van mijn zoontje kreeg ik een postnatale depressie en meldde me opnieuw ziek. 11 maanden zijn in een waas voor mijn neus voorbij gegaan. Alles leek zo onecht: paniekaanvallen, woedeaanvallen, moe, depressief. Ik ben hard aan mezelf gaan werken, maar hoe hard ik mijn best doe ik ben nog steeds niet helemaal beter. Mijn woedeaanvallen kan ik aardig in bedwang houden, maar soms krijg ik nog steeds paniekaanvallen. Medicatie gebruik ik ,maar ik gebruik geen hoge dosis meer. Anders word ik erg suf en kan ik moeilijk voor mijn zoontje zorgen.



Nu zit ik ermee dat ik in de ziektewet zit. Het liefst wil ik eruit en goed functioneren. Ik voel namelijk een enorme druk. Tijdens mijn vorige gesprek zei de arts dat het wel erg lang duurde met mijn depressie. Ik begrijp dat ze mij zsm aan het werk willen zetten, maar de vraag is hoe? Als ik bijvoorbeeld naar drukke gelegenheden ga krijg ik het al gauw benauwd en daarnaast heb ik een slechte concentratie. Ik ben met mijn klachten onlangs weer naar de psych geweest. Als je medicatie gebruikt, moeten deze klachten toch verdwijnen? Zij adviseerde mij nog door te gaan met deze medicatie, want volgens haar ben ik wel een stap vooruit gegaan. De woedeuitbarstingen zijn aanzienlijk verminderd. Het gevoel dat ik gek word is er niet meer. Maar ik wil weer mijn concentratie terug! Ik vergeet heel veel dingen en ben vaak niet scherp genoeg. Hoe moet dat straks als ik weer ga werken? Heeft iemand enig ervaring hiermee? Over een paar dagen word ik weer opgeroepen door het UWV en ik wil niet nog langer in de ziektewet, maar voel me nog steeds niet helemaal ok. Dat kan toch niet als je zolang al in behandeling bent en ook nog medicatie gebruikt? Sorry voor mijn warrige verhaal.. Hoop op ervaringen en vooral tips om minder moe te zijn, betere concentratie en sterker in mijn schoenen staan (ben nog steeds overgevoelig, wellicht niet meer zo erg als eerst, maar ben nog steeds erg onzeker.) Fijne avond.

Jazeker, ik heb een keer per week gesprekken met de psycholoog. Zij heeft mij oa handvaten gegeven om met paniekaanvallen om te gaan. Deze technieken pas ik toe voor zover ik kan. Maar soms lijkt het alsof zo''n aanval mij overvalt! Zij zegt dat je niet in een keer beter kan worden, maar 11 maanden is wel erg lang.. Na de bevalling was ik er nog erger aan toe. Zo erg dat ik mijzelf pijn deed (haren trekken, schreeuwen, dingen stuk maken). Tegenover mijn zoontje ben ik juist heel voorzichtig. Heb nooit in mijn hoofd gehaald hem pijn te doen gelukkig. Omdat de zorg soms te moeilijk voor mij is gaat hij wel regelmatig naar mijn schoonmoeder. Hierdoor voel ik mij schuldig, maar ik wil het beste voor hem.



Ik hoop zo dat ik mij gauw beter ga voelen. Het zou ontzettend fijn zijn als ik dan gesteund word dmv een reintegratietraject. Heb helaas geen werkgever, anders kon ik het misschien langzaam opbouwen. Het UWV heeft hierover nog niet gesproken. Mijn sombere stemming vind ik niet eens zo erg als mijn concentratie. Als die maar verbeterd. Ben benieuwd of jullie daar ervaring mee hebben en hoe je het kan oplossen.

Kort na mijn bevalling voelde ik me al ellendig. Helaas werd ik naar huis gestuurd met de mededeling: het gaat wel over, neem je rust. Daarna vermeerde de klachten. Ik wist niet wat me overkwam. Heb mij opnieuw moeten aanmelden voor hulp en moeten wachten (stond op een wachtlijst). Sindsdien ben ik in behandeling bij een psycholoog met wie het goed klikt. Heb ergere dagen gekend, maar wil me eindelijk eens goed voelen. Had eerlijk gezegd wel gehoopt dat de medicatie meer zou helpen. Heb wel gelezen dat concentratieproblemen en paniekaanvallen goed met medicatie te behandelen zijn. Dan denk ik waarom helpt het dan niet bij mij. Een hogere dosering wil ik wel proberen, maar ik merkte dat ik dan wel erg suf werd. Wil echt niet zeuren, maar de zorg voor mijn zoontje mag natuurlijk niet in gevaar komen.

Noorke, hoop dat je er nu helemaal weer bovenop bent! Schrik er eerlijk gezegd wel van dat het meerdere jaren kan duren.

Hangmat: Klopt wat je zegt. De tijd gaat zo snel voorbij. Ik moet binnenkort weer op gesprek en daar maak ik mij altijd zo druk om. Probeer mezelf net niet te verwijten: waarom ben je nog niet beter?



Wat betreft de medicatie is dit mijn derde medicatie. Ik word er in ieder geval niet erg ziek van (wat met de tweede wel het geval was). De psych zegt dat ik moet doorzetten en vraagt soms wat ik wil. ik heb duidelijk gezegd dat ik het resultaat niet heel erg goed vind, maar ik wil mij ook niet te suf voelen. Daarom leek het haar beter om met dezelfde dosering door te gaan. Ik heb in ieder geval geen woedeuitbarstingen meer. Stap voor stap zal het goedkomen zegt ze..

Fijn dat je je weer helemaal goed voelt! Hoop dat ik ook snel dat punt bereik.. Ook al kost het wat tijd.

Hoi gekkemeid, Wat naar dat je ook een postnatale depressie hebt moeten meemaken. Goed om te horen dat het nu beter met je gaat. Zo te horen heb je er meer grip op. Dat lijkt me erg fijn!



Doordat dit mijn derde medicatie is wil ik graag doorzetten. Soms denk ik dat het voor niks is, omdat ik me toch niet helemaal goed voel. Maar waarschijnlijk wel beter dan zonder. Dat is ook iets.



Ik noteer ook net als jij veel dingen. Veel dingen schieten er gauw bij in. Zou alleen niet weten hoe ik dit op werk zou moeten doen. Daar verwachten ze toch een bepaalde prestatie van je. Hoop dat de vergeetachtigheid en vermoeidheid met de tijd minder word. Deze punten wegen bij mij zwaarder dan mijn gevoelens (somberheid).

Bedankt voor het delen van je ervaring Eva. Herkenbaar die angsten. Gelukkig ben je er vanaf. Het is helaas niet een, twee drie te genezen zo te horen. Na hoeveel tijd kon je weer aan het werk?



Ik ben wel getest op bepaalde waarden in het begin. Of ik ook op mijn hormonen ben getest weet ik eerlijk gezegd niet. Ik kreeg te horen dat alle waarden (oa schildklier) in orde waren. Ik wil wel meer laten testen, maar helaas is het zo duur. Hormonen kunnen zoveel met je doen. Meestal hebben ze er ook mee te maken. De psych heeft er verder niet veel over gehad. Had er destijds wel naar gevraagd, maar zij behandelen meer het psychische gedeelte.



Wellicht ga ik weer langs de huisarts, misschien kan ze mij doorverwijzen naar een dietist? nooit gedacht dat dat met elkaar te maken heeft! Is magnesium altijd goed voor de concentratie? Ik vroeg aan de psych laatst wat ik kon doen tegen mijn vergeetachtigheid. Ze zei dat er helaas geen middel voor was.



Fijne dag!