sterfdag vader

06-05-2012 08:19 119 berichten
Alle reacties Link kopieren
Wil even kwijt dat ik ontzettend baal. Eergister was het 2 jaar geleden dat mijn vader is overleden. Sinds zijn overlijden ben ik alleen, omdat ik geen broer of zus heb. Ik had een goede band met mijn vader. Hij was een lieve man die ook veel deed voor een ander, altijd klaar stond voor een ander en hielp waar hij kon. Vooral voor zijn 7 broers en zussen en hun kinderen deed hij veel. Eergister heb ik van niemand van de familie iets gehoord. Ik voel me behoorlijk aan de kant gezet.
Alle reacties Link kopieren
Ach jazz, wat beroerd.
Misschien blijft de sterfdatum voornamelijk bij bij mensen die er het dichtstbij stonden: zijn dochter in dit geval dus.

Had 't er laatst met mijn ouders toevallig over omdat mijn opa op 1 januari is overleden (wat dus blijft hangen) maar mijn vader kon de sterfdatum van zijn moeder niet meer herinneren, wist alleen dat het ergens in augustus of september was.

In onze familie worden door familieleden van 'n overledene vaak herdenkbijeenkomsten gedaan de eerste jaren na overlijden. Dan wordt je er in elk geval aan herinnert en kun je je medeleven tonen. Als jij niets hebt gedaan op dat vlak, staan zij er wellicht niet bij stil.
Alle reacties Link kopieren
Wat naar dat je dat zo voelt. Hier mijn vader een aantal jaar geleden verloren. Die maakte ook deel uit van een groot gezin. Hij was zo'n beetje degene die alles bij elkaar hield. Op zijn sterfdag hoor ik ook nooit wat van de familie. Sowieso eigenlijk niet. Ik vind dat wel jammer, maar heb er niet zo'n gevoel bij als jij. Iedereen beleeft zo'n dag toch anders en ik heb zelf geen behoefte aan een bericht van hun kant, maar herken het wel van mijn moeder. Die was meer dan dertig jaar met hem getrouwd en hoort niks meer van zijn broers en dat vindt ze wel erg. Sterkte!
Hé Jazz, dat is niet zo leuk. Heb e wel nog contact met zijn familie?

Ben eigenlijk ook wel benieuwd of jij op zijn sterfdag wat aan hun hebt laten horen?
Wat vervelend voor je.

Heb je wel wat laten horen naar een ander?

Hoe hecht zijn jullie?
Vraag me ook af hoe frequent en close jullie contact nog is. Als je elkaar regelmatig spreekt en het er bijv. vorige week nog met hen over had dat je opziet tegen deze sterfdatum vind ik het wel erg onattent dat ze niet even hebben gebeld. Als jullie contact vrij weinig en oppervlakkig is, vind ik het niet zo vreemd dat zij er niet aan denken.
Alle reacties Link kopieren
Mijn vader is de eerste van de broers en zussen die is overleden.De rest leeft allemaal nog, ook hun man en/of vrouw waar ze mee getrouwd zijn. Niemand van mijn neven en nichten heeft bijvoorbeeld nog zo'n verlies mee gemaakt.



Mijn vader was altijd wel attent om mensen iets te laten horen bij bepaalde gelegenheden. Ik heb dat ook zo mee gekregen en doe dat zelf wel naar andere mensen toe. Op dit moment heb ik mezelf voor genomen dit niet meer te doen.Ik heb op deze manier ook geen behoefte meer aan contact met mijn familie. Ik vind het vooral erg voor mijn vader omdat hij zoveel heeft geholpen en klaar stond voor iedereen.



1 keer per jaar is er een herdenking voor mijn opa en oma. Dan komen broers en zussen die dag samen. Dan zijn zij dus niet alleen om aan hun ouders te denken. waarom vergeten ze dan dat ik wel alleen ben op de sterfdag van mijn vader?



Ik kan ook wel een herdenking houden. Feit blijft dat als ik zelf niets doe, dat mensen dus niets laten horen. Ik baal er ontzettend van.
Hoe rot het ook voor jou voelt, maar het is niet abnormaal dat je 2 jaar na dato niets hoort van ooms en tantes.



Dit soort gedenkdagen vallen in de regel toch meer binnen het directe gezin (overblijvende ouder en/of broers en zussen). Het was jouw vader, wat een heel andere positie is dan broer.



Ik kan me wel voorstellen dat jij het vervelend vindt dat jij je gevoelens bij deze dag niet kon delen. Heb je een lievelingstante of -oom? Zo ja, dan zou ik die in het vervolg zelf bellen om herinneringen op te halen.



Probeer ook los te koppelen dat je vader zoveel deed voor familie en nu niemand jou belt. Dat heeft niets met elkaar te maken. Het zegt ook niet dat ze niet meer aan hem denken.



Als jij je vader wilt gedenken, dan zou ik wel iets organiseren. Of vraag of hij ook herdacht kan worden bij de dag voor opa en oma. Dan kunnen jullie het ook delen en voel jij je niet zo alleen staan.



Sterkte.
Ik denk dat je teveel verwacht. Ook als je familie je vader erg waardeerde, wil dat niet zeggen dat ze stilstaan bij zijn sterfdatum. Waarschijnlijk denken ze gedurende het hele jaar regelmatig terug aan hem.

Steun moet je zoeken bij mensen met wie jij close bent, je vrienden dus.
Alle reacties Link kopieren
Ik vind het zelf wel abnormaal. Ook zie ik deze dingen niet apart van elkaar. Weet zeker dat als mijn vader dit had geweten, dat hij zijn broers en zussen en hun kinderen ook niet had geholpen.

Ik heb mijzelf dan ook voorgenomen om andersom in zulke situaties ook niets meer te laten horen. Dan ga ik er ook niet meer bij stil staan.Want op deze manier hoeft mijn familie ook niets meer van mij te verwachten. Weet zeker dat ik daar dan wel commentaar op krijg als ik niets laat horen in zulke situaties.

Ik voel me er echt heel rot over.



Ik heb die dag wel wat van vrienden gehoord. Dat vond ik fijn. Zij kennen mijn vader niet zo goed, maar denken er wel aan dat dat zijn sterfdag is. Vreemd dat familie dat niet doet.
quote:jazz9 schreef op 06 mei 2012 @ 08:49:

Ik vind het zelf wel abnormaal. Ook zie ik deze dingen niet apart van elkaar. Weet zeker dat als mijn vader dit had geweten, dat hij zijn broers en zussen en hun kinderen ook niet had geholpen.

Ik heb mijzelf dan ook voorgenomen om andersom in zulke situaties ook niets meer te laten horen. Dan ga ik er ook niet meer bij stil staan. Weet zeker dat ik daar dan wel commentaar op krijg als ik niets laat horen in zulke situaties.

Ik voel me er echt heel rot over.



Maar is dat niet een beetje kinderachtig? Jullie laten niks horen, dus zal ik dat n het vervolg ook niet doen? Jij bent toch attent van jezelf, waarom laat je dat dan nu ineens afhangen van wat anderen terug doen?



Heb je vorig jaar eigenlijk wel wat van ze gehoord? En waarom moeten zij perse wat laten horen terwijl zij net zo goed hun broer hebben verloren? Wat is er mis mee om gewoon te bellen en een praatje te maken over hoe jullie beiden deze dag ervaren? Gewoon los van wie nou het initiatief heeft genomen, zeg maar.
Jazz, het is niet abnormaal. Echt niet. Niet iedereen is zo attent als jouw vader was. Dat kun je ze ook niet aanrekenen.



En als je vader zo'n attente man vanuit zijn diepste wezen was, dan was hij niet boos op jullie familie geworden, denk ik. Hij zou het waarschijnlijk alleen erg verdrietig vinden dat jij hier zo mee worstelt.
Jouw vader heeft zijn familie dus alleen geholpen met de bedoeling dat zij na zijn dood aandacht aan jou zouden besteden? Lijkt me niet de juiste intentie eerlijk gezegd...



Je moet alleen attent zijn omdat je dat wil zijn, niet omdat je dan van 'n ander attentheid terug kunt eisen.



Hoe is je verdere relatie met die familieleden? Komen jullie vaak bij elkaar over de vloer?
Alle reacties Link kopieren
Wat is daar inderdaad mis aan astrape? Ik weet niet wat er mis mee is, maar zij doen het niet. Ik ben toch degen die alleen is dus zou fijn als mensen daar even aan denken. Dat had mijn vader ook fijn gevonden.



Dan maar kinderachtig. Ik vind dit ook kinderachtig en erg pijnlijk ook nog. Op deze manier heb ik er gewoon geen zin meer in.
En dat is dus precies wat Nien zegt, dat je vanuit vrienden bij dit soort dagen meer steun krijgt. Die staan dichter bij je en zijn vaak meer deel van je leven.
Jíj doet het ook niet, dat is wat ik probeer te zeggen. Is het niet fijner om gewoon even herinneringen op te kunnen halen, dan om je druk te maken over wie dat contact heeft geïnitieerd?
quote:jazz9 schreef op 06 mei 2012 @ 08:49:

Ik heb die dag wel wat van vrienden gehoord. Dat vond ik fijn. Zij kennen mijn vader niet zo goed, maar denken er wel aan dat dat zijn sterfdag is. Vreemd dat familie dat niet doet.Dat vind ik in het geheel niet vreemd. Die vrienden kennen jou en het verdriet waar jij mee worstelt, dus zij denken eraan jou te steunen. Het gaat doorgaans niet om de overledene waarom je medeleven krijgt, maar om degene die verdriet heeft.
Alle reacties Link kopieren
Mijn vader heeft mensen geholpen en heeft het vanzelfsprekend gevonden dat mensen nog naar mij om zouden kijken als hij er niet meer zou zijn. gewoon omdat hij dat als vanzelfsprekend andersom ook zou doen. Als hij dit had geweten, dan was hij heel boos op verdrietig op zijn familie geweest. Als hij van tevoren dit had geweten had hij de mensen ook niet geholpen.
Alle reacties Link kopieren
@astrape mij gaat het erom dat mensen heel goed weten dat ik alleen ben. En dan toch niets laten horen. Daar voel ik me erg rot over.
quote:jazz9 schreef op 06 mei 2012 @ 08:55:

Wat is daar inderdaad mis aan astrape? Ik weet niet wat er mis mee is, maar zij doen het niet. Ik ben toch degen die alleen is dus zou fijn als mensen daar even aan denken. Dat had mijn vader ook fijn gevonden.



Dan maar kinderachtig. Ik vind dit ook kinderachtig en erg pijnlijk ook nog. Op deze manier heb ik er gewoon geen zin meer in.

Maak jij actief deel uit van die familie door er close mee te zijn? Indien ja, vind ik dat je 'n punt hebt, indien nee, vind ik niet dat je van hen iets moet verwachten. Jij bent niet alleen, je hebt door jou gekozen vrienden in je leven.

Zelf ben ik geen familiemens en zie ooms, tantes, neven en nichten eigenlijk voornamelijk op begrafenissen. Ik neem dus ook niet zomaar contact met ze op, tenzij ze mij contacten, dan zou ik ze sterkte wensen.
quote:jazz9 schreef op 06 mei 2012 @ 08:59:

Mijn vader heeft mensen geholpen en heeft het vanzelfsprekend gevonden dat mensen nog naar mij om zouden kijken als hij er niet meer zou zijn. gewoon omdat hij dat als vanzelfsprekend andersom ook zou doen. Als hij dit had geweten, dan was hij heel boos op verdrietig op zijn familie geweest. Als hij van tevoren dit had geweten had hij de mensen ook niet geholpen.

Je kunt genegenheid niet kopen. Wat deed jij zelf om close met die familie te worden als je zo'n behoefte aan ze hebt?



Voor mensen die voor mij klaar staan, zou ik ook klaar staan, maar wil niet zeggen dat ik dat dan ook automatisch zou doen voor familie van diegene als diegene er zelf niet meer is.
Ik denk dat jij zo boos bent en vast zit in je verdriet, dat je de zaken niet erg helder ziet.



Ik denk dat we toch niet tot je doordringen, wat we ook zeggen. Jij bent nu zo verhard in je boosheid dat jouw gevoel het enige juiste is.



Ik vind het oprecht heel rot voor je dat je je zo voelt. Ik hoop dat je bij een vriendin terecht kunt om dingen van je af te praten.
Alle reacties Link kopieren
Ik heb mijzelf nu voorgenomen om ook niets meer te laten horen als er andersom pijnlijke dingen gebeuren. Ik ga er vanuit dat ze dat dan ook niet erg zullen vinden, want ze hoeven dan van mij ook niets meer te verwachten. Maar het zal wel zo zijn dat mensen dan wel commentaar hebben als ik er ook geen aandacht aan besteed.



Etentjes met de familie ga ik ook niet meer naar toe. Ik voel me er echt rot over en heb ik op deze manier geen zin meer in. Voel me er niet meer prettig bij. Ik kan me beter richten op mensen die er wel voor mij zijn en die niet 'vergeten' dat ik alleen ben op bv de sterfdag van mijn vader ook al kennen ze hem niet zo goed.
Beantwoord nou mijn vraag 'ns: hoe regelmatig heb je contact met die familieleden? Meermaals per maand? En komt het initiatief zowel van hen als van jou?

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven