Psyche
alle pijlers
sterfdag vader
zondag 6 mei 2012 om 08:19
Wil even kwijt dat ik ontzettend baal. Eergister was het 2 jaar geleden dat mijn vader is overleden. Sinds zijn overlijden ben ik alleen, omdat ik geen broer of zus heb. Ik had een goede band met mijn vader. Hij was een lieve man die ook veel deed voor een ander, altijd klaar stond voor een ander en hielp waar hij kon. Vooral voor zijn 7 broers en zussen en hun kinderen deed hij veel. Eergister heb ik van niemand van de familie iets gehoord. Ik voel me behoorlijk aan de kant gezet.
zondag 6 mei 2012 om 09:18
Het is rot dat jij dat zo voelt, want dat betekent dat zij voornamelijk met jou omgingen omdat jij bij je vader hoorde. Maar als jij ook niks meer van jou liet horen heb je hen misschien ook de indruk gegeven dat jij alleen met hen omging omdat ze bij je vader hoorden?
Komt er dus op neer dat je niet echt 'n goede band met die familie had en hebt, dus denk dat je af moet stappen van het idee dat ze attent moeten zijn naar jou toe. Steun moet je zoeken bij mensen die je zelf in je leven gekozen hebt, je vrienden dus.
Komt er dus op neer dat je niet echt 'n goede band met die familie had en hebt, dus denk dat je af moet stappen van het idee dat ze attent moeten zijn naar jou toe. Steun moet je zoeken bij mensen die je zelf in je leven gekozen hebt, je vrienden dus.
zondag 6 mei 2012 om 09:22
Ik heb zelf wel contact gezocht maar kreeg niets meer terug. Ik kan dat helaas niet goedpraten. Zoiets doe je toch niet, zeker niet als iemand een moeilijke periode door gaat.
Wat ik al eerder zei: ik ga er andersom ook geen aandacht aan besteden als er pijnlijke dingen gebeuren. Ik ga ook niet meer naar etentjes.Ik heb er op deze manier gewoon geen zin meer in. Ga me richten op mensen die wel aan mij denken.
Wat ik al eerder zei: ik ga er andersom ook geen aandacht aan besteden als er pijnlijke dingen gebeuren. Ik ga ook niet meer naar etentjes.Ik heb er op deze manier gewoon geen zin meer in. Ga me richten op mensen die wel aan mij denken.
zondag 6 mei 2012 om 09:26
Familie gaat nu eenmaal vaak met elkaar om uit plichtgevoel. Valt de bindende factor weg, in dit geval je vader, dan vervalt het plichtgevoel waarschijnlijk ook voor 'n groot deel.
Probeer je te richten op mensen die er ook voor jou zijn ipv op die familie. Als jij ook alleen maar uit plichtgevoel naar die familie ging op verjaardagen, gewoon er mee kappen idd.
Probeer je te richten op mensen die er ook voor jou zijn ipv op die familie. Als jij ook alleen maar uit plichtgevoel naar die familie ging op verjaardagen, gewoon er mee kappen idd.
zondag 6 mei 2012 om 09:31
Ik ga er ook mee kappen. Maar eigenlijk ben ik dus niet zo hard. Als er met iemand iets gebeurt, dan had ik normaal gesproken die persoon bij gestaan. Maar dat ga ik nu dus niet meer doen. Terwijl ik zo dus eigenlijk niet ben.
Ps ik ging niet uit plichtgevoel, maar gewoon omdat ik het leuk vond. Ik was ook niet na 1 uurtje weg zeg maar. Heb het nooit als verplichting gezien.
Ps ik ging niet uit plichtgevoel, maar gewoon omdat ik het leuk vond. Ik was ook niet na 1 uurtje weg zeg maar. Heb het nooit als verplichting gezien.
zondag 6 mei 2012 om 09:35
Je reactie nu is wel erg kinderachtig.
Dat is vast uit boosheid, maar je gedrag gaat je niet helpen.
Jouw ooms en tantes zijn hun broer kwijt, jij je vader.
Je vader heeft veel voor ze gedaan. Dat is dus je vader, niet jij.
Je had je ooms en tantes ook zelf kunnen uitnodigen voor een herdenking.
Je kunt zelf initiatief tonen. Waarom moeten zij dat doen?
Hoe graag gaan jullie met elkaar om?
Als jij door alleen dit voorval maar nooit meer iets van je laat horen, stelt die familieband dus niet zoveel voor.
Dat is vast uit boosheid, maar je gedrag gaat je niet helpen.
Jouw ooms en tantes zijn hun broer kwijt, jij je vader.
Je vader heeft veel voor ze gedaan. Dat is dus je vader, niet jij.
Je had je ooms en tantes ook zelf kunnen uitnodigen voor een herdenking.
Je kunt zelf initiatief tonen. Waarom moeten zij dat doen?
Hoe graag gaan jullie met elkaar om?
Als jij door alleen dit voorval maar nooit meer iets van je laat horen, stelt die familieband dus niet zoveel voor.
zondag 6 mei 2012 om 09:45
Ik zeg al dat je iemand niet gaat laten zitten als je weet dat iemand een moeilijke periode heeft. Zoiets doe je gewoon niet. Als ik dat maar heel normaal moet vinden,, dan is het ook heel normaal dat ik andersom mensen ook niet meer bij sta als zij ee moeilijke periode hebben.
Natuurlijk kan ik zelf een herdenking doen. Feit blijft wel dat als ik dat niet doe, dat ik dan ook niets hoor. Vind ik belachelijk.
Mensen hebben mij toch laten vallen?
Het is dus niet alleen dit voorval. Ik heb al eerder gezegd dat voor mijn vaders overlijden ik bij mijn familie kwam en zij hier. Na zijn overlijden ineens niet meer.
Natuurlijk kan ik zelf een herdenking doen. Feit blijft wel dat als ik dat niet doe, dat ik dan ook niets hoor. Vind ik belachelijk.
Mensen hebben mij toch laten vallen?
Het is dus niet alleen dit voorval. Ik heb al eerder gezegd dat voor mijn vaders overlijden ik bij mijn familie kwam en zij hier. Na zijn overlijden ineens niet meer.
zondag 6 mei 2012 om 09:46
Ik snap je wel hoor. Op n gegeven moment denkt de buitenwereld: joh, die is eroverheen.
Terwijl jij er gewoon nog bij stilstaat op die dag.
Mijn vader is al heel lang geleden overleden. En op zijn sterfdag nodig ik zelf familie uit. Ook op die van mijn moeder. Volgens indische traditie. Dan maak ik het lievelings eten van m'n ouders.
Misschien kan jij volgende keer zoiets zelf doen?
Terwijl jij er gewoon nog bij stilstaat op die dag.
Mijn vader is al heel lang geleden overleden. En op zijn sterfdag nodig ik zelf familie uit. Ook op die van mijn moeder. Volgens indische traditie. Dan maak ik het lievelings eten van m'n ouders.
Misschien kan jij volgende keer zoiets zelf doen?
zondag 6 mei 2012 om 09:47
quote:jazz9 schreef op 06 mei 2012 @ 09:45:
Ik zeg al dat je iemand niet gaat laten zitten als je weet dat iemand een moeilijke periode heeft. Zoiets doe je gewoon niet. Als ik dat maar heel normaal moet vinden,, dan is het ook heel normaal dat ik andersom mensen ook niet meer bij sta als zij ee moeilijke periode hebben.
Natuurlijk kan ik zelf een herdenking doen. Feit blijft wel dat als ik dat niet doe, dat ik dan ook niets hoor. Vind ik belachelijk.
Mensen hebben mij toch laten vallen?Heb jij hen in de afgelopen weken verteld dat je zo op zag tegen de sterfdatum van je vader? Zo nee, hoe kunnen zij dan weten dat jij hen nodig hebt? Ze zullen er vanuit gaan dat je lief en leed met je vriendinnen deelt waarschijnlijk.
Ik zeg al dat je iemand niet gaat laten zitten als je weet dat iemand een moeilijke periode heeft. Zoiets doe je gewoon niet. Als ik dat maar heel normaal moet vinden,, dan is het ook heel normaal dat ik andersom mensen ook niet meer bij sta als zij ee moeilijke periode hebben.
Natuurlijk kan ik zelf een herdenking doen. Feit blijft wel dat als ik dat niet doe, dat ik dan ook niets hoor. Vind ik belachelijk.
Mensen hebben mij toch laten vallen?Heb jij hen in de afgelopen weken verteld dat je zo op zag tegen de sterfdatum van je vader? Zo nee, hoe kunnen zij dan weten dat jij hen nodig hebt? Ze zullen er vanuit gaan dat je lief en leed met je vriendinnen deelt waarschijnlijk.
zondag 6 mei 2012 om 09:48
Ja kan ik wel doen, maar als ik dat niet doe, dan hoor ik dus ook niets. Daar voel ik mij niet prettig bij.
Dit bovenstaande was voor miss acey
Ik moet dus alles zelf aan gaan geven. Daaag. Mijn opa is al 15 jaar dood en mijn oma al 35 jaar. Toch houden ze elk jaar een herdenking. Als vanzelfsprekend. Dan hoeft er niets aangegeven te worden.
Ik vind dat vreemd.
Waarom hoef ik dan bij vrienden niets aan te geven? Waarom laten die dan wel iets horen?
Ik ga gewoon niets meer laten horen. Ik heb er op deze manier geen zin meer in.
Dit bovenstaande was voor miss acey
Ik moet dus alles zelf aan gaan geven. Daaag. Mijn opa is al 15 jaar dood en mijn oma al 35 jaar. Toch houden ze elk jaar een herdenking. Als vanzelfsprekend. Dan hoeft er niets aangegeven te worden.
Ik vind dat vreemd.
Waarom hoef ik dan bij vrienden niets aan te geven? Waarom laten die dan wel iets horen?
Ik ga gewoon niets meer laten horen. Ik heb er op deze manier geen zin meer in.
zondag 6 mei 2012 om 09:53
Vaak is het zo dat mensen wel contact willen houden met degene die iemand verloren heeft, maar niet goed weten hoe dat aan te pakken. Ze zijn bang voor het verdriet van degene die rouwt. Daardoor stellen ze het contact (een belletje, een bezoekje, een kaartje) uit en dan komt er het moment dat ze helemaal niet meer durven, omdat ze zich schamen omdat ze al zo lang niets hebben laten horen. Draai het eens om: bel eens een oom of tante, vertel ze dat je zo graag nog eens met ze over je vader wilt praten omdat je anders niemand hebt die hem zo goed gekend heeft. Dat je zo graag hun herinneringen wilt horen. Voor jou een fijn moment om je vader te herinneren, voor hen een drempel die je weg hebt gehaald ....
zondag 6 mei 2012 om 09:59
@miss acy: ik snap wat jij bedoelt en zo zullen mensen vast ook wel denken.
feit blijft dat als ik niets organiseer, dat ik dan ook niets hoor. En dat vind ik zo asociaal. Daarom ga ik dus ook niets meer organiseren. Mensen kunnen ook uit zichzelf iets laten horen.
Mijn opa en oma zijn hun ouders. En die herdenken zij samen met elkaar. Hoe zouden zij het nu vinden als zij geen broers en zussen hadden en dat zij die dag alleen waren en dat de mensen die hun ouders nog wel gekend hebben er totaal geen aandacht aan besteeddden?
feit blijft dat als ik niets organiseer, dat ik dan ook niets hoor. En dat vind ik zo asociaal. Daarom ga ik dus ook niets meer organiseren. Mensen kunnen ook uit zichzelf iets laten horen.
Mijn opa en oma zijn hun ouders. En die herdenken zij samen met elkaar. Hoe zouden zij het nu vinden als zij geen broers en zussen hadden en dat zij die dag alleen waren en dat de mensen die hun ouders nog wel gekend hebben er totaal geen aandacht aan besteeddden?
zondag 6 mei 2012 om 09:59
zondag 6 mei 2012 om 10:03
@sinnombre: als dat zo zou zijn dan hadden ze dat eerder moeten laten weten. Dan had ik meteen geweten dat ik er alleen voor stond. had ik ook geen moeite meer hoeven doen voor ze. En dan had mijn vader ook niet voor ze klaar gestaan om te helpen met van alles en nog wat. Hadden ze daar ook niet van hoeven profiteren.
zondag 6 mei 2012 om 10:04
In mijn geval was de afwezigheid van het contact een bevestiging van het feit dat mijn vader de soort van verbindende schakel in de familie was. Alleen ik had het verdriet er niet bij zoals jij dat wel voelt. Jouw vader klinkt ook een beetje zo, maar zoals hier eerder gezegd is niet iedereen zoals jouw vader was. Hoe verdrietig dat nu op dit moment ook kan zijn.. Ik denk dat - en misschien heb ik het helemaal verkeerd hoor - je vooral verdrietig bent, omdat het nu nog duidelijker is dat hij er niet meer is. Omdat hij de 'attente' en ook verbindende factor in het geheel was. Hij is er niet meer, je familie laat contact achterwege op zijn sterfdag en voor jou is zijn afwezigheid op deze manier des te confronterender.
Los daarvan ben ik het met je eens hoor, dat het best apart is dat het zo gaat. Ik weet nog dat mijn ouders jarenlang kerstkaarten kregen van bijvoorbeeld vrienden of collega's van mijn vader. Toen mijn vader stierf kreeg mijn moeder ineens heel wat minder kerstkaarten. Dat zijn dan toch ook heel aparte dingen. Dan heb je het niet over familie maar toch.
Los daarvan ben ik het met je eens hoor, dat het best apart is dat het zo gaat. Ik weet nog dat mijn ouders jarenlang kerstkaarten kregen van bijvoorbeeld vrienden of collega's van mijn vader. Toen mijn vader stierf kreeg mijn moeder ineens heel wat minder kerstkaarten. Dat zijn dan toch ook heel aparte dingen. Dan heb je het niet over familie maar toch.
