Psyche
alle pijlers
sterfdag vader
zondag 6 mei 2012 om 08:19
Wil even kwijt dat ik ontzettend baal. Eergister was het 2 jaar geleden dat mijn vader is overleden. Sinds zijn overlijden ben ik alleen, omdat ik geen broer of zus heb. Ik had een goede band met mijn vader. Hij was een lieve man die ook veel deed voor een ander, altijd klaar stond voor een ander en hielp waar hij kon. Vooral voor zijn 7 broers en zussen en hun kinderen deed hij veel. Eergister heb ik van niemand van de familie iets gehoord. Ik voel me behoorlijk aan de kant gezet.
zondag 6 mei 2012 om 10:51
quote:Ikbenanoniem schreef op 06 mei 2012 @ 10:45:
Oh, dat topic herinner ik me. Dat was ook een TO die "helemaal alleen" stond en uiteindelijk vrienden, partner en een moeder bleek te hebben.
Daar heb ik me, als kind van overleden ouders, dood aan geërgerd.Echt waar? En ik ben hier heel serieus aan het reageren Hoop dat het niet waar is..
Oh, dat topic herinner ik me. Dat was ook een TO die "helemaal alleen" stond en uiteindelijk vrienden, partner en een moeder bleek te hebben.
Daar heb ik me, als kind van overleden ouders, dood aan geërgerd.Echt waar? En ik ben hier heel serieus aan het reageren Hoop dat het niet waar is..
zondag 6 mei 2012 om 10:54
zondag 6 mei 2012 om 10:55
Jazz9 het is heel begrijpelijk dat jij je zo rot voel in deze situatie. Het doet gewoon zeer als blijkt dat niemand op zo´n dag de moeite neemt om even naar je toe te komen of iets laat weten.
Maar ik denk niet dat het ze niet interesseert. Waarschijnlijk zullen zijn broers en zussen echt wel aan je vader hebben gedacht op deze dag, alleen hebben ze het niet met jou gedeeld.
Ik begrijp het hoor, mijn vader is 5 jaar geleden overleden en op zijn sterfdag laat de familie ook niets horen aan mijn moeder en zij heeft het daar ook moeilijk mee gehad. Het eerste jaar heeft een tante de dag na de sterfdag mijn moeder gebeld en in dat gesprek heeft mijn tante aangegeven dat ze het moeilijk vond om op die dag zelf langs te komen of te bellen, dat kon ik erg waarderen. Ze denken er wel aan maar weten zelf met hun emoties geen raad.
Weet je wat ik heb ervaren dat je met het verlies van een dierbare vaak uit heel onverwachte hoek wel iets te horen krijgt, een blijk van medeleven.
Nu ik zelf weet hoe dit voelt, probeer ik er bij bekenden op de sterfdag van hun dierbare wel een blijk van medeleven te geven. Al is het maar een kaartje of een telefoontje. Dat lukt niet altijd maar als ik er aan denk, of in die periode dan zal ik altijd iets laten weten.
Op de sterfdag van mijn vader is er eigenlijk altijd maar 1 vriendin die dan iets laat weten.De eerste keren heeft me dat heel erg gestoord, maar dat verdwijnt wel hoor dat gevoel.
Mijn buurman is 2 jaar geleden met kerst overleden Hij was al op leeftijd en zijn vrouw is nu alleen en ze hebben geen kinderen. Op Kerstdag heb ik buurvrouw gebeld en uitgenodigd om bij mij op de koffie te komen, niet vanwege Kerst maar omdat ik weet dat dit een hele moeilijke dag voor haar was.
Nu was ze al uitgenodigd door haar zus, dat wist ik niet, maar ze heeft het zeer gewaardeerd dat ik aan haar dacht op die dag.
Dat is waar het om gaat. Je voelt je toch al heel rot rond die datum en als er dan iemand aan je denkt, doet je dat gewoon goed.
Kun je misschien proberen het er een keer met je familie over te hebben, dat je je heel alleen hebt gevoeld op de sterfdag van je vader? Wat je zegt dat je nooit meer naar hen toe zal gaan, kan ik me in het verdriet van nu voorstellen hoor, alleen dan raak je hen straks ook helemaal kwijt, en zij zijn toch je familie.
Ik bedoel er mee te zeggen, dat ik het nu 5 jaar later heel fijn vind als ik de broer of zus van mijn vader zie op een verjaardag, gewoon omdat het nog iets is van je vader. Ook al hebben zij op zijn sterfdag niets laten horen. Er zijn nog wel veel momenten geweest dat we wel over mijn vader praten en ook over vroeger en dat doet me toch goed op een of andere manier.
Weet natuurlijk niet hoe dat voor jou is, maar dit is mijn ervaring en ik voelde dit de eerste 2 jaar na zijn dood ook niet zo hoor.
Verder wens ik je heel veel sterkte in deze moeilijk tijd.
Maar ik denk niet dat het ze niet interesseert. Waarschijnlijk zullen zijn broers en zussen echt wel aan je vader hebben gedacht op deze dag, alleen hebben ze het niet met jou gedeeld.
Ik begrijp het hoor, mijn vader is 5 jaar geleden overleden en op zijn sterfdag laat de familie ook niets horen aan mijn moeder en zij heeft het daar ook moeilijk mee gehad. Het eerste jaar heeft een tante de dag na de sterfdag mijn moeder gebeld en in dat gesprek heeft mijn tante aangegeven dat ze het moeilijk vond om op die dag zelf langs te komen of te bellen, dat kon ik erg waarderen. Ze denken er wel aan maar weten zelf met hun emoties geen raad.
Weet je wat ik heb ervaren dat je met het verlies van een dierbare vaak uit heel onverwachte hoek wel iets te horen krijgt, een blijk van medeleven.
Nu ik zelf weet hoe dit voelt, probeer ik er bij bekenden op de sterfdag van hun dierbare wel een blijk van medeleven te geven. Al is het maar een kaartje of een telefoontje. Dat lukt niet altijd maar als ik er aan denk, of in die periode dan zal ik altijd iets laten weten.
Op de sterfdag van mijn vader is er eigenlijk altijd maar 1 vriendin die dan iets laat weten.De eerste keren heeft me dat heel erg gestoord, maar dat verdwijnt wel hoor dat gevoel.
Mijn buurman is 2 jaar geleden met kerst overleden Hij was al op leeftijd en zijn vrouw is nu alleen en ze hebben geen kinderen. Op Kerstdag heb ik buurvrouw gebeld en uitgenodigd om bij mij op de koffie te komen, niet vanwege Kerst maar omdat ik weet dat dit een hele moeilijke dag voor haar was.
Nu was ze al uitgenodigd door haar zus, dat wist ik niet, maar ze heeft het zeer gewaardeerd dat ik aan haar dacht op die dag.
Dat is waar het om gaat. Je voelt je toch al heel rot rond die datum en als er dan iemand aan je denkt, doet je dat gewoon goed.
Kun je misschien proberen het er een keer met je familie over te hebben, dat je je heel alleen hebt gevoeld op de sterfdag van je vader? Wat je zegt dat je nooit meer naar hen toe zal gaan, kan ik me in het verdriet van nu voorstellen hoor, alleen dan raak je hen straks ook helemaal kwijt, en zij zijn toch je familie.
Ik bedoel er mee te zeggen, dat ik het nu 5 jaar later heel fijn vind als ik de broer of zus van mijn vader zie op een verjaardag, gewoon omdat het nog iets is van je vader. Ook al hebben zij op zijn sterfdag niets laten horen. Er zijn nog wel veel momenten geweest dat we wel over mijn vader praten en ook over vroeger en dat doet me toch goed op een of andere manier.
Weet natuurlijk niet hoe dat voor jou is, maar dit is mijn ervaring en ik voelde dit de eerste 2 jaar na zijn dood ook niet zo hoor.
Verder wens ik je heel veel sterkte in deze moeilijk tijd.
zondag 6 mei 2012 om 10:55
zondag 6 mei 2012 om 10:57
quote:missy_acy schreef op 06 mei 2012 @ 10:55:
Echt? FV en TRP?
Sjeees, en dan ga ik zo serieus er op in. Is t echt dezelfde?lees dat oude topic maar, dat is uit augustus 2010 en toen was de vader 4 maanden dood. Nu is het in eind april/begin mei 2012 net de sterfdag geweest. Mei -augustus is 4 maanden, dus het gaat om dezelfde sterfdatum, weer over de vader, weer over familie die niets van zich laat horen en weer met dezelfde verbitterde reacties die als een plaat die blijft hangen herhaald worden.
Echt? FV en TRP?
Sjeees, en dan ga ik zo serieus er op in. Is t echt dezelfde?lees dat oude topic maar, dat is uit augustus 2010 en toen was de vader 4 maanden dood. Nu is het in eind april/begin mei 2012 net de sterfdag geweest. Mei -augustus is 4 maanden, dus het gaat om dezelfde sterfdatum, weer over de vader, weer over familie die niets van zich laat horen en weer met dezelfde verbitterde reacties die als een plaat die blijft hangen herhaald worden.
Am Yisrael Chai!
zondag 6 mei 2012 om 10:58
zondag 6 mei 2012 om 11:05
zondag 6 mei 2012 om 11:16
Jazz, je hebt geen contact meer met je moeder. Geen contact met andere familie. Je hebt geen vriendinnen zeg je in een ander topic, je hebt een slechte band met je schoonouders (ook een topic over geopend), je hebt problemen met je collega's (topic over geopend).
Denk je niet ook heel stiekem dat het aan jou ligt?
Denk je niet ook heel stiekem dat het aan jou ligt?
zondag 6 mei 2012 om 11:52
Jaz heeft al therapie schrijft ze ergens, het me een heel goed idee om daar haar boosheid/frustratie/niemand vindt me aardig te bespreken. Hier kom je toch niet verder, je zwelgt in zelfmedelijden en staat niet open voor anderen hier. En misschien ook wel niet in het dagelijks leven.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
