Psyche
alle pijlers
Mijn ouders
maandag 21 mei 2012 om 20:32
Ik hoop dat het hier goed staat. Wil het even van me afschrijven en een alternatieve kijk erop krijgen.
Het punt is dat ik een probleem heb met mijn ouders, of eerder zij met mij.
Namelijk dat ik doet aan hun verwachtingen voldoe. Mijn ouders, en dan vooral mijn moeder heeft een strak plan liggen voor me, voor ik me logischerwijs, niet altijd kan en wil aan houden.
Ik woon nu een jaar op mezelf, en het word alleen maar erger. Als er iets niet volgens hun wensen gaat of zij het niet goedkeuren, dan word ik genegeerd, of word er afkeuring getoond meestal in de vorm van nare opmerkingen.
Een paar voorbeelden: Ik ben een enorme dierenliefhebber en we hebben sinds enige tijd twee katjes in huis. Ik weet dat m'n ouders er niet voor te vinden zijn, maar toch gedaan.
Onlangs was er een docu van dierenverzamelaars en dan word er gezegd: 'Ja, dat begint er al goed op te lijken met al die katten bij jouw thuis'.
Of ik werk nu even tijdelijk tot ik ben afgestudeerd, en de functie kan m'n moeder abslouut niet bekoren. Nooit zal er gevraagd worden hoe het gaat op het werk ofzo, gewoon totale stilte.
En zo zijn er heel veel, vaak kleine dingetjes die niet goed genoeg zijn voor hen, en dat maakt me erg verdrietig.
Bovendien merk ik dat het mijn dromen in de weg begint te staan, dat ik dingen afweeg op 'wat gaan mijn ouders/moeder nu weer hiervan vinden'.
Hoe meer ik mijn eigen ding doe, hoe erger het word, en hoe verder ze van me af gaan staan, met name mijn moeder. Ik zie soms echt schaamte in haar ogen en daar word ik op afgestraft door stilte.
Ik doe meestal alsof ik niets ervan merk, maar het raakt me meer dan ik wil toegeven. En het levert me stress op die ik niet nodig heb. Maar wat doe ik eraan...
Als ik wel doe wat er word verwacht, zijn ze gewoon, normaal en lieve ouders, en ik hou veel van ze. Maar de laatste tijd gaat het veel meer slecht dan goed tussen ons. En ik zie geen verbetering in de toekomst.
Het punt is dat ik een probleem heb met mijn ouders, of eerder zij met mij.
Namelijk dat ik doet aan hun verwachtingen voldoe. Mijn ouders, en dan vooral mijn moeder heeft een strak plan liggen voor me, voor ik me logischerwijs, niet altijd kan en wil aan houden.
Ik woon nu een jaar op mezelf, en het word alleen maar erger. Als er iets niet volgens hun wensen gaat of zij het niet goedkeuren, dan word ik genegeerd, of word er afkeuring getoond meestal in de vorm van nare opmerkingen.
Een paar voorbeelden: Ik ben een enorme dierenliefhebber en we hebben sinds enige tijd twee katjes in huis. Ik weet dat m'n ouders er niet voor te vinden zijn, maar toch gedaan.
Onlangs was er een docu van dierenverzamelaars en dan word er gezegd: 'Ja, dat begint er al goed op te lijken met al die katten bij jouw thuis'.
Of ik werk nu even tijdelijk tot ik ben afgestudeerd, en de functie kan m'n moeder abslouut niet bekoren. Nooit zal er gevraagd worden hoe het gaat op het werk ofzo, gewoon totale stilte.
En zo zijn er heel veel, vaak kleine dingetjes die niet goed genoeg zijn voor hen, en dat maakt me erg verdrietig.
Bovendien merk ik dat het mijn dromen in de weg begint te staan, dat ik dingen afweeg op 'wat gaan mijn ouders/moeder nu weer hiervan vinden'.
Hoe meer ik mijn eigen ding doe, hoe erger het word, en hoe verder ze van me af gaan staan, met name mijn moeder. Ik zie soms echt schaamte in haar ogen en daar word ik op afgestraft door stilte.
Ik doe meestal alsof ik niets ervan merk, maar het raakt me meer dan ik wil toegeven. En het levert me stress op die ik niet nodig heb. Maar wat doe ik eraan...
Als ik wel doe wat er word verwacht, zijn ze gewoon, normaal en lieve ouders, en ik hou veel van ze. Maar de laatste tijd gaat het veel meer slecht dan goed tussen ons. En ik zie geen verbetering in de toekomst.
maandag 21 mei 2012 om 20:37
Als je meerderjarig bent, hebben je ouders niets meer over je te zeggen. Je moeder kan plannen maken wat ze wil, maar jij volgt je eigen plan. Levert dat alleen maar ergernis op, dan kan je overwegen om het contact helemaal te verbreken, of op een zeer laag pitje te zetten!
2 katten is trouwens geen dierenverzameling, maar gewoon gezellig
2 katten is trouwens geen dierenverzameling, maar gewoon gezellig
maandag 21 mei 2012 om 20:40
Ik zou het gesprek aangaan inderdaad. Voor jezelf op papier zetten wat je precies dwars zit en dit bij je moeder neerleggen. Dikke kans dat ze direct in de ontkenning/verdediging schiet. Laat dat zo zijn, is gewoon een afweerreactie.
Na dit gesprek kun je haar ff in haar sop laten gaarkoken (negeren dus), dan heeft ze even de tijd om het te verwerken. Hierna kunnen jullie zinnig in gesprek hierover.
Mijn ouders hadden vroeger ook veel verwachtingen. Dat is sinds ik het huis uit ben gelukkig over.
Na dit gesprek kun je haar ff in haar sop laten gaarkoken (negeren dus), dan heeft ze even de tijd om het te verwerken. Hierna kunnen jullie zinnig in gesprek hierover.
Mijn ouders hadden vroeger ook veel verwachtingen. Dat is sinds ik het huis uit ben gelukkig over.
maandag 21 mei 2012 om 20:40
eigen baas blijven / worden !
weer zo'n kutopmerking van pa en /of ma ? hoe subtiel ook ?
-> daar is het gat van de deur.
en ga zelf maar heel goed nadenken waarom ik jullie er nu uit schop..
kom maar terug als je het snapt en je kunt gedragen.
kunnen jullie dat niet ? -> gat van de deur.
beter geen ouders dan zulke.
weer zo'n kutopmerking van pa en /of ma ? hoe subtiel ook ?
-> daar is het gat van de deur.
en ga zelf maar heel goed nadenken waarom ik jullie er nu uit schop..
kom maar terug als je het snapt en je kunt gedragen.
kunnen jullie dat niet ? -> gat van de deur.
beter geen ouders dan zulke.
maandag 21 mei 2012 om 20:42
Wat zwaar. Je ziet het waarschijnlijk steeds duidelijker doordat je nu op eigen benen staat.
Klinkt alsof je ouders veel moeite hebben jou los te laten. Misschien helpt het om eens met een professional te praten hierover, het zou jammer zijn als je je nog langer laat manipuleren.
Sterkte.
Klinkt alsof je ouders veel moeite hebben jou los te laten. Misschien helpt het om eens met een professional te praten hierover, het zou jammer zijn als je je nog langer laat manipuleren.
Sterkte.
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
maandag 21 mei 2012 om 20:45
Ik zou proberen om erover in gesprek te gaan. Aangeven dat jij je leven wil leiden op jouw manier. Dat haar gedrag je verder van ze verwijderd en dat je toch je eigen pad kiest.
Als dit geen zin heeft dan hoe moeilijk ook accepteren dat zij een ander beeld hebben en het proberen zoveel mogelijk los te laten..
Wel lastig zeg! Ik heb ook niet de beste band met beide (gescheiden ouders) en partners, dus weet hoe lastig dat soms kan zijn!
Maar je moet in het leven je eigen koers varen!
Als dit geen zin heeft dan hoe moeilijk ook accepteren dat zij een ander beeld hebben en het proberen zoveel mogelijk los te laten..
Wel lastig zeg! Ik heb ook niet de beste band met beide (gescheiden ouders) en partners, dus weet hoe lastig dat soms kan zijn!
Maar je moet in het leven je eigen koers varen!
maandag 21 mei 2012 om 20:46
quote:Tickel schreef op 21 mei 2012 @ 20:36:
Ben je wel eens in gesprek gegaan met je ouders over jouw gevoel?
Owja, dat nog niet vermeld.
Gesprek heeft in het verleden niets opgelevert. Het ligt aan mij, ik ben lui, te snel tevreden of doet dingen niet goed (genoeg). Of de opmerkingen werden zo niet bedoeld of ik moet niet zo lichtgeraakt zijn.
Mijn moeder zit nu in een stilteperiode en dan valt er zelfs niet te praten. Er worden hooguit praktische dingen regelt met me, in korte zinnen.
Ben je wel eens in gesprek gegaan met je ouders over jouw gevoel?
Owja, dat nog niet vermeld.
Gesprek heeft in het verleden niets opgelevert. Het ligt aan mij, ik ben lui, te snel tevreden of doet dingen niet goed (genoeg). Of de opmerkingen werden zo niet bedoeld of ik moet niet zo lichtgeraakt zijn.
Mijn moeder zit nu in een stilteperiode en dan valt er zelfs niet te praten. Er worden hooguit praktische dingen regelt met me, in korte zinnen.
maandag 21 mei 2012 om 20:47
Heel herkenbaar en soms laat ik het nog gebeuren ook al ben ik bijna 50.
Als je er niks aan doet blijven zij jouw leven bepalen dus je zal heel consequent moeten aangeven dat jij er niet van gediend bent.
Zij hebben hun leven en doen wat zij willen, jij hebt jouw eigen leven en doet wat jij goed acht.
Zij zullen dit niet leuk vinden maar hou vol anders blijven zij de macht over je houden.
Ik heb nu nog dat ik bij bepaalde dingen denk: wat zal moeder er van vinden. Zij bepaald, soms bewust, meestal onbewust een groot deel hoe ik handel en hoe ik ben en dat moet je niet willen.
Als je er niks aan doet blijven zij jouw leven bepalen dus je zal heel consequent moeten aangeven dat jij er niet van gediend bent.
Zij hebben hun leven en doen wat zij willen, jij hebt jouw eigen leven en doet wat jij goed acht.
Zij zullen dit niet leuk vinden maar hou vol anders blijven zij de macht over je houden.
Ik heb nu nog dat ik bij bepaalde dingen denk: wat zal moeder er van vinden. Zij bepaald, soms bewust, meestal onbewust een groot deel hoe ik handel en hoe ik ben en dat moet je niet willen.
maandag 21 mei 2012 om 20:53
Ik ben 21 jaar, en onderhoud mezelf sinds ik samen woon met mijn vriend.
.
Als ik niets van me laat horen dan valt het contact compleet weg. Heel soms belt m'n vader een keer. Het lijkt alsof ze me nog liever niet meer zien dan aanvaarden dat ik toch echt mijn eigen ding doe.
Ik heb verder een goeie band met de familie (vooral met m'n grootouders en broers) en zo is het bijna onmogelijk om het contact te verbreken voor m'n gevoel. Ik wil hen er niet bij verliezen.
.
Als ik niets van me laat horen dan valt het contact compleet weg. Heel soms belt m'n vader een keer. Het lijkt alsof ze me nog liever niet meer zien dan aanvaarden dat ik toch echt mijn eigen ding doe.
Ik heb verder een goeie band met de familie (vooral met m'n grootouders en broers) en zo is het bijna onmogelijk om het contact te verbreken voor m'n gevoel. Ik wil hen er niet bij verliezen.
maandag 21 mei 2012 om 20:53
quote:Paddle schreef op 21 mei 2012 @ 20:46:
[...]
Owja, dat nog niet vermeld.
Gesprek heeft in het verleden niets opgelevert. Het ligt aan mij, ik ben lui, te snel tevreden of doet dingen niet goed (genoeg). Of de opmerkingen werden zo niet bedoeld of ik moet niet zo lichtgeraakt zijn.
Mijn moeder zit nu in een stilteperiode en dan valt er zelfs niet te praten. Er worden hooguit praktische dingen regelt met me, in korte zinnen.
Persoonlijk zou ik dan heel kort en duidelijk naar ze toe zijn: Kun je me niet accepteren zoals ik ben........daar is het gat van de deur, en ze kunnen terug komen als ze je in je waarde laten. Niemand is perfect.
Iedereen heeft recht om zijn/haar leven in te vullen op hun eigen manier. En op je bek gaan hoort daar bij. Dat heet volwassen worden.
[...]
Owja, dat nog niet vermeld.
Gesprek heeft in het verleden niets opgelevert. Het ligt aan mij, ik ben lui, te snel tevreden of doet dingen niet goed (genoeg). Of de opmerkingen werden zo niet bedoeld of ik moet niet zo lichtgeraakt zijn.
Mijn moeder zit nu in een stilteperiode en dan valt er zelfs niet te praten. Er worden hooguit praktische dingen regelt met me, in korte zinnen.
Persoonlijk zou ik dan heel kort en duidelijk naar ze toe zijn: Kun je me niet accepteren zoals ik ben........daar is het gat van de deur, en ze kunnen terug komen als ze je in je waarde laten. Niemand is perfect.
Iedereen heeft recht om zijn/haar leven in te vullen op hun eigen manier. En op je bek gaan hoort daar bij. Dat heet volwassen worden.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
maandag 21 mei 2012 om 20:57
Heb je wel eens met jou broers erover gehad hoe jij het ervaart? Misschien ervaren zij hetzelfde, of juist niet maar heb het er eens over.
Mijn broer wordt anders behandeld dan ik en hij heeft vaak gedacht dat ik loog over bepaalde dingen die mijn moeder mij zei maar hij is erachter gekomen dat hij echt heel anders behandeld wordt en niet gemanipuleerd en gechanteerd wordt.
Hij laat dit ook niet toe en dat weet mijn moeder.
Nu mijn moeder ouder wordt doet ze het soms waar mijn broer bij is en hij maakt er korte metten mee en kan echt boos worden als ik mij toch weer laat overhalen om iets te doen wat ik niet wil.
Mijn broer wordt anders behandeld dan ik en hij heeft vaak gedacht dat ik loog over bepaalde dingen die mijn moeder mij zei maar hij is erachter gekomen dat hij echt heel anders behandeld wordt en niet gemanipuleerd en gechanteerd wordt.
Hij laat dit ook niet toe en dat weet mijn moeder.
Nu mijn moeder ouder wordt doet ze het soms waar mijn broer bij is en hij maakt er korte metten mee en kan echt boos worden als ik mij toch weer laat overhalen om iets te doen wat ik niet wil.
maandag 21 mei 2012 om 20:59
quote:Paddle schreef op 21 mei 2012 @ 20:53:
Ik heb verder een goeie band met de familie (vooral met m'n grootouders en broers) en zo is het bijna onmogelijk om het contact te verbreken voor m'n gevoel. Ik wil hen er niet bij verliezen.Contact helemaal verbreken hoeft ook niet, je kunt het toch op een laag pitje laten sudderen?
Ik heb verder een goeie band met de familie (vooral met m'n grootouders en broers) en zo is het bijna onmogelijk om het contact te verbreken voor m'n gevoel. Ik wil hen er niet bij verliezen.Contact helemaal verbreken hoeft ook niet, je kunt het toch op een laag pitje laten sudderen?
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
maandag 21 mei 2012 om 21:00
quote:Paddle schreef op 21 mei 2012 @ 20:53:
Ik ben 21 jaar, en onderhoud mezelf sinds ik samen woon met mijn vriend.
.
Als ik niets van me laat horen dan valt het contact compleet weg. Heel soms belt m'n vader een keer. Het lijkt alsof ze me nog liever niet meer zien dan aanvaarden dat ik toch echt mijn eigen ding doe.
Ik heb verder een goeie band met de familie (vooral met m'n grootouders en broers) en zo is het bijna onmogelijk om het contact te verbreken voor m'n gevoel. Ik wil hen er niet bij verliezen.Waarom leg je, in een gesprek, niet de bal bij hun neer? Spreek uit wat hierboven staat en geef ze een keuze. Buigen of barsten.
Ik ben 21 jaar, en onderhoud mezelf sinds ik samen woon met mijn vriend.
.
Als ik niets van me laat horen dan valt het contact compleet weg. Heel soms belt m'n vader een keer. Het lijkt alsof ze me nog liever niet meer zien dan aanvaarden dat ik toch echt mijn eigen ding doe.
Ik heb verder een goeie band met de familie (vooral met m'n grootouders en broers) en zo is het bijna onmogelijk om het contact te verbreken voor m'n gevoel. Ik wil hen er niet bij verliezen.Waarom leg je, in een gesprek, niet de bal bij hun neer? Spreek uit wat hierboven staat en geef ze een keuze. Buigen of barsten.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
maandag 21 mei 2012 om 21:12
Herkenbaar helaas. Wat bij mij hielp: ze de waarheid zeggen en ALLES vertellen wat er dwarszit. Dan voelen ze zich waarschijnlijk boos en/of gekwetst, maar na een tijdje zullen ze bijdraaien. Als je niks doet, gaat het gewoon zo door en daar word je zelf alleen maar ongelukkig van. Als ze je negeren of zielig gaan doen, niet toegeven. Dit is jouw leven!
maandag 21 mei 2012 om 21:16
Gesprek met mijn vader levert niets op, die trekt z'n handen ervan af of neemt de kant van m'n moeder.
Mijn broers herkennen het een stuk, maar niet zoals ik het doe. Zij studeren nog allebei en voldoen meer aan de verwachtingen die mijn ouders hebben. Ik voel me vaak schuldig naar hen omdat ik mijn moeder 'depressief' en chagerijnig maak. En zij daar vervolgens last van hebben omdat ze nog thuis wonen
Het probleem is dat zij vinden dat het niet veel moeite is om te doen wat ze 'vragen'. Zij vinden het heel normaal en mij abnormaal omdat ik ervan afwijk. En zonde dat ik mijn tijd/geld/capaciteiten weggooi (zoals aan het baantje of aan de katten).
Mijn broers herkennen het een stuk, maar niet zoals ik het doe. Zij studeren nog allebei en voldoen meer aan de verwachtingen die mijn ouders hebben. Ik voel me vaak schuldig naar hen omdat ik mijn moeder 'depressief' en chagerijnig maak. En zij daar vervolgens last van hebben omdat ze nog thuis wonen
Het probleem is dat zij vinden dat het niet veel moeite is om te doen wat ze 'vragen'. Zij vinden het heel normaal en mij abnormaal omdat ik ervan afwijk. En zonde dat ik mijn tijd/geld/capaciteiten weggooi (zoals aan het baantje of aan de katten).
maandag 21 mei 2012 om 21:26
Nee, het ligt zeker niet aan jou. Moeders met dochters gaat vaak wat moeilijker dan moeders met zonen en dat blijkt ook bij jou wel.
Zolang jouw broers "meelopen" met wat jouw moeder wil zullen zij jou ook abnormaal vinden maar wacht maar af hoe zij denken als zij zelfstandig leven en wonen.
Jij leeft jouw leven en dat doen jouw broers (nog) niet en gaan dat misschien nooit doen. (arme schoondochters )
Jouw moeder wordt niet depressief en cvhagrijnig omdat jij jouw eigen leven leidt maar meer omdat zij daar geen macht en geen controle over heeft en dit kan zij niet verkroppen.
Nogmaals: wees consequent en blijf bij je standpunten.Laat je niet chanteren en manipuleren. Leef je leven
Ik weet het allemaal maar zelluf
Zolang jouw broers "meelopen" met wat jouw moeder wil zullen zij jou ook abnormaal vinden maar wacht maar af hoe zij denken als zij zelfstandig leven en wonen.
Jij leeft jouw leven en dat doen jouw broers (nog) niet en gaan dat misschien nooit doen. (arme schoondochters )
Jouw moeder wordt niet depressief en cvhagrijnig omdat jij jouw eigen leven leidt maar meer omdat zij daar geen macht en geen controle over heeft en dit kan zij niet verkroppen.
Nogmaals: wees consequent en blijf bij je standpunten.Laat je niet chanteren en manipuleren. Leef je leven
Ik weet het allemaal maar zelluf
maandag 21 mei 2012 om 21:29
Ik voel heel erg met je mee. Lijkt me een hele nare situatie om in te zitten. Maar bedenk je wel goed dat het jou leven is en jij zelf je keuzes maakt.
Kies voor jezelf en ga het gesprek aan met de duidelijke voorwaarde: als ze je niet kunnen respecteren op deze manier, helaas dan houdt het op. En dat je broers vinden dat jij 'je moeder depressief maakt' vind ik helemaal belachelijk. Heeft je moeder geen eigen verantwoordelijkheid voor haar leven? Heel veel succes en laat je even weten hoe het verder gaat als je actie onderneemt?
Kies voor jezelf en ga het gesprek aan met de duidelijke voorwaarde: als ze je niet kunnen respecteren op deze manier, helaas dan houdt het op. En dat je broers vinden dat jij 'je moeder depressief maakt' vind ik helemaal belachelijk. Heeft je moeder geen eigen verantwoordelijkheid voor haar leven? Heel veel succes en laat je even weten hoe het verder gaat als je actie onderneemt?
maandag 21 mei 2012 om 21:32
Heb even niets toe te voegen, maar vandaag was er op RTL8 een aflevering van Dr. Phil met een moeder-schoenmoeder-dochterprobleem.
Morgen in de herhaling op RTL4 om een uur half vijf geloof ik. Vond het een heel duidelijk beeld geven van een ouder (in dit geval ging het vooral om de moeder) die denkt nog controle te hebben over haar getrouwde dochter. Misschien heb je er iets aan als je ernaar kijkt, was echt heel zinnig.
Sterkte.
Morgen in de herhaling op RTL4 om een uur half vijf geloof ik. Vond het een heel duidelijk beeld geven van een ouder (in dit geval ging het vooral om de moeder) die denkt nog controle te hebben over haar getrouwde dochter. Misschien heb je er iets aan als je ernaar kijkt, was echt heel zinnig.
Sterkte.
