Psyche
alle pijlers
Mijn ouders
maandag 21 mei 2012 om 20:32
Ik hoop dat het hier goed staat. Wil het even van me afschrijven en een alternatieve kijk erop krijgen.
Het punt is dat ik een probleem heb met mijn ouders, of eerder zij met mij.
Namelijk dat ik doet aan hun verwachtingen voldoe. Mijn ouders, en dan vooral mijn moeder heeft een strak plan liggen voor me, voor ik me logischerwijs, niet altijd kan en wil aan houden.
Ik woon nu een jaar op mezelf, en het word alleen maar erger. Als er iets niet volgens hun wensen gaat of zij het niet goedkeuren, dan word ik genegeerd, of word er afkeuring getoond meestal in de vorm van nare opmerkingen.
Een paar voorbeelden: Ik ben een enorme dierenliefhebber en we hebben sinds enige tijd twee katjes in huis. Ik weet dat m'n ouders er niet voor te vinden zijn, maar toch gedaan.
Onlangs was er een docu van dierenverzamelaars en dan word er gezegd: 'Ja, dat begint er al goed op te lijken met al die katten bij jouw thuis'.
Of ik werk nu even tijdelijk tot ik ben afgestudeerd, en de functie kan m'n moeder abslouut niet bekoren. Nooit zal er gevraagd worden hoe het gaat op het werk ofzo, gewoon totale stilte.
En zo zijn er heel veel, vaak kleine dingetjes die niet goed genoeg zijn voor hen, en dat maakt me erg verdrietig.
Bovendien merk ik dat het mijn dromen in de weg begint te staan, dat ik dingen afweeg op 'wat gaan mijn ouders/moeder nu weer hiervan vinden'.
Hoe meer ik mijn eigen ding doe, hoe erger het word, en hoe verder ze van me af gaan staan, met name mijn moeder. Ik zie soms echt schaamte in haar ogen en daar word ik op afgestraft door stilte.
Ik doe meestal alsof ik niets ervan merk, maar het raakt me meer dan ik wil toegeven. En het levert me stress op die ik niet nodig heb. Maar wat doe ik eraan...
Als ik wel doe wat er word verwacht, zijn ze gewoon, normaal en lieve ouders, en ik hou veel van ze. Maar de laatste tijd gaat het veel meer slecht dan goed tussen ons. En ik zie geen verbetering in de toekomst.
Het punt is dat ik een probleem heb met mijn ouders, of eerder zij met mij.
Namelijk dat ik doet aan hun verwachtingen voldoe. Mijn ouders, en dan vooral mijn moeder heeft een strak plan liggen voor me, voor ik me logischerwijs, niet altijd kan en wil aan houden.
Ik woon nu een jaar op mezelf, en het word alleen maar erger. Als er iets niet volgens hun wensen gaat of zij het niet goedkeuren, dan word ik genegeerd, of word er afkeuring getoond meestal in de vorm van nare opmerkingen.
Een paar voorbeelden: Ik ben een enorme dierenliefhebber en we hebben sinds enige tijd twee katjes in huis. Ik weet dat m'n ouders er niet voor te vinden zijn, maar toch gedaan.
Onlangs was er een docu van dierenverzamelaars en dan word er gezegd: 'Ja, dat begint er al goed op te lijken met al die katten bij jouw thuis'.
Of ik werk nu even tijdelijk tot ik ben afgestudeerd, en de functie kan m'n moeder abslouut niet bekoren. Nooit zal er gevraagd worden hoe het gaat op het werk ofzo, gewoon totale stilte.
En zo zijn er heel veel, vaak kleine dingetjes die niet goed genoeg zijn voor hen, en dat maakt me erg verdrietig.
Bovendien merk ik dat het mijn dromen in de weg begint te staan, dat ik dingen afweeg op 'wat gaan mijn ouders/moeder nu weer hiervan vinden'.
Hoe meer ik mijn eigen ding doe, hoe erger het word, en hoe verder ze van me af gaan staan, met name mijn moeder. Ik zie soms echt schaamte in haar ogen en daar word ik op afgestraft door stilte.
Ik doe meestal alsof ik niets ervan merk, maar het raakt me meer dan ik wil toegeven. En het levert me stress op die ik niet nodig heb. Maar wat doe ik eraan...
Als ik wel doe wat er word verwacht, zijn ze gewoon, normaal en lieve ouders, en ik hou veel van ze. Maar de laatste tijd gaat het veel meer slecht dan goed tussen ons. En ik zie geen verbetering in de toekomst.
maandag 21 mei 2012 om 21:37
Lieve Paddle, een hug voor jou!
Ik herken het zo goed dat ik hier graag even wil meeschrijven. Heb zeker na vanmiddag het gevoel dat ik nergens meer heen kan, bijna helemaal alleen in de wereld sta en nog elke dag moet vechten om mijn eigen plek (lees: identiteit) in dit leven, omdat ik dat nooit geleerd heb van mijn dominante ouders. Omdat ik altijd hun hete adem in mijn nek voelde en zij de controle probeerden te houden, tot op de dag van vandaag. Ik heb tot mijn 18e naar hun maatstaven en visie geleefd, en nu ik zelfstandig ben, sta ik alleen in mijn gevoel. Ik heb het gevoel of ik een melaatse ben als ik mijn gedachten met hen deel. Ik ben 31, leef mijn eigen leven naar eigen inzicht en plezier, maar oh wat doet hun mening zeer. En niet alleen hun mening, ook de consequenties. De stiltes. De afkeer. Het feit dat ik het gevoel heb niet goed genoeg te zijn. Ik herken de stiltes, de afkeer, de opmerkingen, de pijn, het onbegrip van anderen (die geleerd hebben sterk in hun schoenen te staan ten opzichte van hun ouders) noem maar op. Het voelt alsof ik er niet toe doe. En dat vind ik vreselijk, omdat ik vind dat ik er WEL toe doe! Ik ben de moeite waard, ik mag er zijn, en ik heb recht op mijn eigen mening, mijn eigen inzichten en daaruit voortvloeiend mijn eigen geluk. Ik krijg de ene na de andere belediging naar me toegeworpen, voel me vreselijk en vreselijk alleen, maar het gat van de deur is niet groot genoeg om ze eruit te werken. Ik kan het niet, en ik wil het niet. Het zijn mijn ouders, het druist in tegen elke vorm van respect voor hen (zij doen het overigens wel met hun ouders, maar dat even terzijde) Kom ik thuis met een leuk verhaal thuis? Ik ben er zeker van dat het linea recta de grond ingeboord wordt. Waren ze maar eens trots. Trots op mijn leven, waarin ik het echt goed doe. Geen goot, geen drugs, geen foute vriendjes. Maar nee, ze tonen het niet. Geen interesse en geen trots. Althans, zo komt het eruit. En wel: eindeloze bemoeizucht en consequenties die ze aan mijn gedrag verbinden. En waarom? Geen idee. Gesprekken helpen niet, ze hebben een totaal andere visie van wat allemaal wel of niet kan. Ik heb al diverse malen aangegeven dat hun gedrag mij in- en - in verdrietig maakt, maar ze wuiven het weg. Honen, en vinden me een jankbal van de eerste klasse. Ik zit het uit, trek de deur achter me dicht, maar ik kan zo hard huilen in de nacht. Nog steeds.
Vanmiddag was het genoeg. Huilend in de auto terug naar huis, compleet onderuit geschoffeld en aangevallen op iets wat helemaal de moeite niet waard was. En ik ging erheen met goede moed, een leuk humeur en zelfs een lief gebaar voor mijn moeder. Toch maar eens praten, misschien dat het helpt. Als ik hen niet kan veranderen, dan maar een manier zoeken om mezelf te weren. Want ik weet nooit uit welke hoek de psychische dreun de volgende keer weer kan komen.
Voor jou, Paddle... misschien is het fijn hier van je af te schrijven? Want dat gevoel gewaardeerd te worden, gezien te worden... het is zo menselijk. En hier zijn er zoveel lieve woorden voor je!
Ik herken het zo goed dat ik hier graag even wil meeschrijven. Heb zeker na vanmiddag het gevoel dat ik nergens meer heen kan, bijna helemaal alleen in de wereld sta en nog elke dag moet vechten om mijn eigen plek (lees: identiteit) in dit leven, omdat ik dat nooit geleerd heb van mijn dominante ouders. Omdat ik altijd hun hete adem in mijn nek voelde en zij de controle probeerden te houden, tot op de dag van vandaag. Ik heb tot mijn 18e naar hun maatstaven en visie geleefd, en nu ik zelfstandig ben, sta ik alleen in mijn gevoel. Ik heb het gevoel of ik een melaatse ben als ik mijn gedachten met hen deel. Ik ben 31, leef mijn eigen leven naar eigen inzicht en plezier, maar oh wat doet hun mening zeer. En niet alleen hun mening, ook de consequenties. De stiltes. De afkeer. Het feit dat ik het gevoel heb niet goed genoeg te zijn. Ik herken de stiltes, de afkeer, de opmerkingen, de pijn, het onbegrip van anderen (die geleerd hebben sterk in hun schoenen te staan ten opzichte van hun ouders) noem maar op. Het voelt alsof ik er niet toe doe. En dat vind ik vreselijk, omdat ik vind dat ik er WEL toe doe! Ik ben de moeite waard, ik mag er zijn, en ik heb recht op mijn eigen mening, mijn eigen inzichten en daaruit voortvloeiend mijn eigen geluk. Ik krijg de ene na de andere belediging naar me toegeworpen, voel me vreselijk en vreselijk alleen, maar het gat van de deur is niet groot genoeg om ze eruit te werken. Ik kan het niet, en ik wil het niet. Het zijn mijn ouders, het druist in tegen elke vorm van respect voor hen (zij doen het overigens wel met hun ouders, maar dat even terzijde) Kom ik thuis met een leuk verhaal thuis? Ik ben er zeker van dat het linea recta de grond ingeboord wordt. Waren ze maar eens trots. Trots op mijn leven, waarin ik het echt goed doe. Geen goot, geen drugs, geen foute vriendjes. Maar nee, ze tonen het niet. Geen interesse en geen trots. Althans, zo komt het eruit. En wel: eindeloze bemoeizucht en consequenties die ze aan mijn gedrag verbinden. En waarom? Geen idee. Gesprekken helpen niet, ze hebben een totaal andere visie van wat allemaal wel of niet kan. Ik heb al diverse malen aangegeven dat hun gedrag mij in- en - in verdrietig maakt, maar ze wuiven het weg. Honen, en vinden me een jankbal van de eerste klasse. Ik zit het uit, trek de deur achter me dicht, maar ik kan zo hard huilen in de nacht. Nog steeds.
Vanmiddag was het genoeg. Huilend in de auto terug naar huis, compleet onderuit geschoffeld en aangevallen op iets wat helemaal de moeite niet waard was. En ik ging erheen met goede moed, een leuk humeur en zelfs een lief gebaar voor mijn moeder. Toch maar eens praten, misschien dat het helpt. Als ik hen niet kan veranderen, dan maar een manier zoeken om mezelf te weren. Want ik weet nooit uit welke hoek de psychische dreun de volgende keer weer kan komen.
Voor jou, Paddle... misschien is het fijn hier van je af te schrijven? Want dat gevoel gewaardeerd te worden, gezien te worden... het is zo menselijk. En hier zijn er zoveel lieve woorden voor je!
maandag 21 mei 2012 om 21:41
quote:shakenandstirred schreef op 21 mei 2012 @ 20:42:
Wat zwaar. Je ziet het waarschijnlijk steeds duidelijker doordat je nu op eigen benen staat.
Klinkt alsof je ouders veel moeite hebben jou los te laten. Misschien helpt het om eens met een professional te praten hierover, het zou jammer zijn als je je nog langer laat manipuleren.
Sterkte.Goede post. Ik denk dat het "loslaten" de kern van het probleem is. Hulp zoeken is ook precies wat ik ga doen, waar ik de oplossing in denk te zien. Ik zou het je dan ook aanraden. Het is namelijk inderdaad een vorm van manipulatie, en als je het proces eenmaal ziet, dan moet het mogelijk zijn om je er beter tegen te weren. Neemt niet weg dat het niet vreselijk zwaar is. En dat je wellicht - ik kijk even naar mezelf - met een loyaliteitsprobleem te maken krijgt ( ik heb jarenlang gezwegen, en voel me een "verrader" zodra ik negatief over hen spreek)
Wat zwaar. Je ziet het waarschijnlijk steeds duidelijker doordat je nu op eigen benen staat.
Klinkt alsof je ouders veel moeite hebben jou los te laten. Misschien helpt het om eens met een professional te praten hierover, het zou jammer zijn als je je nog langer laat manipuleren.
Sterkte.Goede post. Ik denk dat het "loslaten" de kern van het probleem is. Hulp zoeken is ook precies wat ik ga doen, waar ik de oplossing in denk te zien. Ik zou het je dan ook aanraden. Het is namelijk inderdaad een vorm van manipulatie, en als je het proces eenmaal ziet, dan moet het mogelijk zijn om je er beter tegen te weren. Neemt niet weg dat het niet vreselijk zwaar is. En dat je wellicht - ik kijk even naar mezelf - met een loyaliteitsprobleem te maken krijgt ( ik heb jarenlang gezwegen, en voel me een "verrader" zodra ik negatief over hen spreek)
maandag 21 mei 2012 om 21:41
Mijn broers vinden dat niet hoor Medio. Maar ik merk het aan hun verhalen dat het wel degelijk invloed heeft. Mijn moeder zeurt veel over me tegen vooral mijn oudere broer. Zo weet ik ook hoe ze werkelijk over me denkt, want van haar uit is het alleen maar stilte.
@kwallenbal: dat doe ik nu ook zeker hoor (zeker de laatste tijd), maar het lost niet niets op naar mijn gevoel. Mijn moeder lijkt alleen maar 'harder' te worden. En ik heb er steeds meer verdriet over.
Ik heb zo'n hekel aan die uitgesproken pijnlijke stiltes .
@kwallenbal: dat doe ik nu ook zeker hoor (zeker de laatste tijd), maar het lost niet niets op naar mijn gevoel. Mijn moeder lijkt alleen maar 'harder' te worden. En ik heb er steeds meer verdriet over.
Ik heb zo'n hekel aan die uitgesproken pijnlijke stiltes .
maandag 21 mei 2012 om 21:45
Heel goed om hulp te gaan zoeken Kattenbeest.
Je moet handvatten krijgen om er mee om te gaan en hoe je je kan weren. Inzicht krijgen hoe de relatie tussen jou en ouders is en hoe je de dingen kunt veranderen zodat het jou minder pijn doet en het leven dragelijker wordt.
Helaas ben je als kind vreselijk loyaal naar je ouders en dat maakt het ook dat je het contact niet gauw wilt verbreken.
Zoals je misschien gelezen hebt ben ik bijna 50 en laat me nog steeds manipuleren, chanteren en beledigen en dat gun ik niemand dus alsjeblieft ga hulp zoeken.
Leer je eigen leven leiden.
Je moet handvatten krijgen om er mee om te gaan en hoe je je kan weren. Inzicht krijgen hoe de relatie tussen jou en ouders is en hoe je de dingen kunt veranderen zodat het jou minder pijn doet en het leven dragelijker wordt.
Helaas ben je als kind vreselijk loyaal naar je ouders en dat maakt het ook dat je het contact niet gauw wilt verbreken.
Zoals je misschien gelezen hebt ben ik bijna 50 en laat me nog steeds manipuleren, chanteren en beledigen en dat gun ik niemand dus alsjeblieft ga hulp zoeken.
Leer je eigen leven leiden.
maandag 21 mei 2012 om 21:54
Kattebeest, je verhaal heeft me tot tranen gebracht. Het zit toch dieper dan ik dacht, dat merk ik wel de laatste tijd.
Ik zou je een hele grote knuffel willen geven. Het is één en al herkenning van deze kant in ieder geval.
Ook dat ik mijn ouders niet wil 'verraden'. Ze kunnen echt heel lief zijn voor me, ik heb een gelukkige jeugd gehad, ze doen (deden) veel voor me, maar wél op hun voorwaarden en mits ik op het goede padje loop. De tegenstelling kan niet groter zijn.
Dat het zo snel bergaf is gegaan, gewoon omdat ik mijn eigen ding doe, ik kan het soms zelf niet geloven.
Ik merk soms dat het me kan verbazen als ik wel die steun en erkenning krijg van bv mijn schoonouders of oma en opa. Doet deugd en pijn tegelijk omdat het eigenlijk de taak is van m'n ouders.
Ik zou je een hele grote knuffel willen geven. Het is één en al herkenning van deze kant in ieder geval.
Ook dat ik mijn ouders niet wil 'verraden'. Ze kunnen echt heel lief zijn voor me, ik heb een gelukkige jeugd gehad, ze doen (deden) veel voor me, maar wél op hun voorwaarden en mits ik op het goede padje loop. De tegenstelling kan niet groter zijn.
Dat het zo snel bergaf is gegaan, gewoon omdat ik mijn eigen ding doe, ik kan het soms zelf niet geloven.
Ik merk soms dat het me kan verbazen als ik wel die steun en erkenning krijg van bv mijn schoonouders of oma en opa. Doet deugd en pijn tegelijk omdat het eigenlijk de taak is van m'n ouders.
maandag 21 mei 2012 om 21:55
Die pijnlijke stiltes zijn beter te handelen als je in je eigen omgeving bent. Je zult het los moeten laten en dat is moeilijk.
Ik heb een hele tijd gehad dat, als ik bij mijn ouders was geweest, mijn kleding in de was gooide en onder de douche ging staan.
Na het douchen was het leven weer van mij (zolang het duurde) en kon er weer tegen tot de volgende escalatie.
Hoe ouder, hoe moeilijker want nogmaals zij krijgt jou niet waar ze jou wil hebben dus zal ze steeds moeilijker worden.
Bel haar als je denkt dat je het wil, niet omdat het moet.
Belt zij niet, pech maar voel je niet rot.
Mijn moeder belt nooit alleen als ik 2 dagen niet gebeld heb. Ik krijg dan een flinke preek en ik heb al een paar keer gevraagd of zij soms mijn nummer niet kon draaien, of ze de cijfers niet meer kon lezen
De laatste keer belde zij na 2 dagen daarna terug, poes lief.
Helaas was dit de eerste en de laatste keer
Paddle onthoud één ding goed (geld ook voor Kattenbeest)
Hoe jij je ook naar jouw, vooral moeders wensen voegt, het zal nooit goed of genoeg zijn.
Jij bent een persoon, geen ding die zij bezit, en alles mee kan doen wat zij wilt.
Ga jezelf niet verloochenen want daar doe je niemand een plezier mee en nee, ook jouw ouders (uiteindelijk) niet.
Ik heb een hele tijd gehad dat, als ik bij mijn ouders was geweest, mijn kleding in de was gooide en onder de douche ging staan.
Na het douchen was het leven weer van mij (zolang het duurde) en kon er weer tegen tot de volgende escalatie.
Hoe ouder, hoe moeilijker want nogmaals zij krijgt jou niet waar ze jou wil hebben dus zal ze steeds moeilijker worden.
Bel haar als je denkt dat je het wil, niet omdat het moet.
Belt zij niet, pech maar voel je niet rot.
Mijn moeder belt nooit alleen als ik 2 dagen niet gebeld heb. Ik krijg dan een flinke preek en ik heb al een paar keer gevraagd of zij soms mijn nummer niet kon draaien, of ze de cijfers niet meer kon lezen
De laatste keer belde zij na 2 dagen daarna terug, poes lief.
Helaas was dit de eerste en de laatste keer
Paddle onthoud één ding goed (geld ook voor Kattenbeest)
Hoe jij je ook naar jouw, vooral moeders wensen voegt, het zal nooit goed of genoeg zijn.
Jij bent een persoon, geen ding die zij bezit, en alles mee kan doen wat zij wilt.
Ga jezelf niet verloochenen want daar doe je niemand een plezier mee en nee, ook jouw ouders (uiteindelijk) niet.
maandag 21 mei 2012 om 21:58
Kattenbeest, ik heb hulp gehad en dat ging heel lang goed totdat mijn moeder ziek werd en verzorging nodig had.
Ik ben de enige die daartoe in staat is dus één dag in de week ben ik gewoon heel erg de pineut.
Gelukkig kan ik er goed met mijn partner en broer over praten en ik ben nu 3 weken met vakantie dus even rust.
Wat bij mij heel erg speelde en nu weer is het enorme schuldgevoel en dat heeft weer met loyaliteit te maken.
Ik ben de enige die daartoe in staat is dus één dag in de week ben ik gewoon heel erg de pineut.
Gelukkig kan ik er goed met mijn partner en broer over praten en ik ben nu 3 weken met vakantie dus even rust.
Wat bij mij heel erg speelde en nu weer is het enorme schuldgevoel en dat heeft weer met loyaliteit te maken.
maandag 21 mei 2012 om 22:13
Kwallenbaal, mooi motto trouwens ;) Het is inderdaad die verdomde loyaliteit. Het gaat ver, kleren in de was gooien en douchen. Maar ik herken het helaas wel. Een eeuwig getouwtrek tussen verdriet en verlangen.
Mijn moeder is gestopt met bellen. De gesprekken die ik vroeger nog wel eens met haar had zijn er al tijden niet meer. Mijn vader klaagt dat hij me nooit ziet, terwijl ik er toch redelijk vaak ben. Wat hij bedoelt is dat hij me nooit ziet op de manier waarop hij me vroeger zag: hij met zijn mening, ik met de zijne.
Ik bel ze en hoor verhalen aan. Mijn verhalen worden in de kiem gesmoord. Ze voelen zich bedonderd en verraden als ik iets niet vertel, maar kappen het af zodra ik begin te vertellen. Vergeten dingen en zeggen dat ze het ineens vre-se-lijk druk hebben Wat moet ik nu nog?! En Paddle, zoals jij zegt kan steun van een andere kant dan soms zo vreselijk pijn doen. Je wordt elders WEL gezien, waarom dan door je eigen ouders niet?! Ondanks het feit dat ik nog niet aan de sessies bij een coach o.i.d. begonnen ben ( wel ingeschreven dus) begin ik er - in tegenstelling tot wat ik voorheen dacht - wel achter te komen dat het probleem inderdaad meer bij hen ligt dan bij mijzelf.
Mijn moeder is gestopt met bellen. De gesprekken die ik vroeger nog wel eens met haar had zijn er al tijden niet meer. Mijn vader klaagt dat hij me nooit ziet, terwijl ik er toch redelijk vaak ben. Wat hij bedoelt is dat hij me nooit ziet op de manier waarop hij me vroeger zag: hij met zijn mening, ik met de zijne.
Ik bel ze en hoor verhalen aan. Mijn verhalen worden in de kiem gesmoord. Ze voelen zich bedonderd en verraden als ik iets niet vertel, maar kappen het af zodra ik begin te vertellen. Vergeten dingen en zeggen dat ze het ineens vre-se-lijk druk hebben Wat moet ik nu nog?! En Paddle, zoals jij zegt kan steun van een andere kant dan soms zo vreselijk pijn doen. Je wordt elders WEL gezien, waarom dan door je eigen ouders niet?! Ondanks het feit dat ik nog niet aan de sessies bij een coach o.i.d. begonnen ben ( wel ingeschreven dus) begin ik er - in tegenstelling tot wat ik voorheen dacht - wel achter te komen dat het probleem inderdaad meer bij hen ligt dan bij mijzelf.
maandag 21 mei 2012 om 22:25
Dat is een goeie Kattenbeest. Je wordt door anderen wel op waarde geschat, gezien en bij je eigen ouders niet. Waarom...
Ik denk dat ze dat zelf nooit kunnen vertellen waarom ze jou zo behandelen. Je zult woorden te horen krijgen: ik vind dat nu eenmaal zo- Ik mag toch ook een mening hebben- en jij weet er vast nog wel meerdere.
Vorige maand was ik op een begrafenis van mijn tante en één nicht was er, de andere (het lievelingetje nb) had geen tijd, geen zin. (haar letterlijke woorden)
Mijn nicht die er was is de oudste van 2 meiden dus alleen had zij een jongen moeten zijn.
Het is haar hele leven verweten dat ze een meisje was geworden en toch was zij zo loyaal lief en ook zij liet zich manipuleren en chanteren want zij wilde zo graag dat ene zinnetje horen; Ik hou van jou.
Dat heeft ze nooit te horen gekregen en op de begrafenis las haar zoon haar brief voor. Zo ontroerend, vol pijn, vol liefde maar die ene vraag waar ze nooit antwoord op had gekregen bleef haar dwars zitten: mam, waarom kon je niet van mij houden omdat ik een meisje was.
Zij stond het laatste jaar dag en nacht klaar voor mijn tante en nog was het niet genoeg. Haar zusje, ook een meisje dus maar ook het lievelingetje was er nooit en als ze er was fleurde tante helemaal op en was mijn andere nichtje de gebeten hond.
Mijn moeder zat naast mij en ik had de hoop dat zij er iets van zou leren maar helaas...
Ook zij verwijt dus oa dat ik geen zoon ben want ze had liever een speelkamaraadje voor mijn broer.
Tja, jammer dan, kan ik niks aan doen.
Ga niet op iets hopen wat nooit zal gebeuren en dat bedoel ik ook met leef je eigen leven.
Ik denk dat ze dat zelf nooit kunnen vertellen waarom ze jou zo behandelen. Je zult woorden te horen krijgen: ik vind dat nu eenmaal zo- Ik mag toch ook een mening hebben- en jij weet er vast nog wel meerdere.
Vorige maand was ik op een begrafenis van mijn tante en één nicht was er, de andere (het lievelingetje nb) had geen tijd, geen zin. (haar letterlijke woorden)
Mijn nicht die er was is de oudste van 2 meiden dus alleen had zij een jongen moeten zijn.
Het is haar hele leven verweten dat ze een meisje was geworden en toch was zij zo loyaal lief en ook zij liet zich manipuleren en chanteren want zij wilde zo graag dat ene zinnetje horen; Ik hou van jou.
Dat heeft ze nooit te horen gekregen en op de begrafenis las haar zoon haar brief voor. Zo ontroerend, vol pijn, vol liefde maar die ene vraag waar ze nooit antwoord op had gekregen bleef haar dwars zitten: mam, waarom kon je niet van mij houden omdat ik een meisje was.
Zij stond het laatste jaar dag en nacht klaar voor mijn tante en nog was het niet genoeg. Haar zusje, ook een meisje dus maar ook het lievelingetje was er nooit en als ze er was fleurde tante helemaal op en was mijn andere nichtje de gebeten hond.
Mijn moeder zat naast mij en ik had de hoop dat zij er iets van zou leren maar helaas...
Ook zij verwijt dus oa dat ik geen zoon ben want ze had liever een speelkamaraadje voor mijn broer.
Tja, jammer dan, kan ik niks aan doen.
Ga niet op iets hopen wat nooit zal gebeuren en dat bedoel ik ook met leef je eigen leven.
dinsdag 22 mei 2012 om 11:33
O wat verdrietig en naar voor je.
Wat betreft je moeder: die is dus met haar zwijgen duidelijk aan het manipuleren. En wel op een hele flauwe manier, niet eens door direct met je te spreken. Je wordt dus inderdaad niet als een gelijkwaardige volwassene benaderd.
En dat is lastig, want jij kan haast niet anders dan daar emotioneel inderdaad door gemanipuleerd worden: je bent met hun bezig, voelt je rot. Zo kom je mentaal dus niet los, terwijl je dat wel wil.
Volgens mij kun je twee dingen doen:
- zelf ophouden met aardig doen en dan maar geen contact meer. En dan, als de zwijgperdiode weer voorbij is, wel heel gewoon reageren, alsof er niets gebeurd is -- dan zien ze dat het geen effect heeft op je.
- overdreven hartelijk en opgewekt doen, met dikke bossen bloemen aankomen, honderden anecdotes vertellen over je leuke vriend en je leuke leven. Gewoon eroverheen walsen, alsof je niet eens merkt dat er allerlei "signalen" gegeven worden.
In beide gevallen zullen zij toch echt het gesprek met je moeten aangaan, als ze je duidelijk willen maken wat hun dwars zit. En dan kun jij op jouw beurt zeggen wat je voelt en denkt.
Of ze laten het er gewoon bij zitten en accepteren een volwassen dochter.
Wat betreft je moeder: die is dus met haar zwijgen duidelijk aan het manipuleren. En wel op een hele flauwe manier, niet eens door direct met je te spreken. Je wordt dus inderdaad niet als een gelijkwaardige volwassene benaderd.
En dat is lastig, want jij kan haast niet anders dan daar emotioneel inderdaad door gemanipuleerd worden: je bent met hun bezig, voelt je rot. Zo kom je mentaal dus niet los, terwijl je dat wel wil.
Volgens mij kun je twee dingen doen:
- zelf ophouden met aardig doen en dan maar geen contact meer. En dan, als de zwijgperdiode weer voorbij is, wel heel gewoon reageren, alsof er niets gebeurd is -- dan zien ze dat het geen effect heeft op je.
- overdreven hartelijk en opgewekt doen, met dikke bossen bloemen aankomen, honderden anecdotes vertellen over je leuke vriend en je leuke leven. Gewoon eroverheen walsen, alsof je niet eens merkt dat er allerlei "signalen" gegeven worden.
In beide gevallen zullen zij toch echt het gesprek met je moeten aangaan, als ze je duidelijk willen maken wat hun dwars zit. En dan kun jij op jouw beurt zeggen wat je voelt en denkt.
Of ze laten het er gewoon bij zitten en accepteren een volwassen dochter.
dinsdag 22 mei 2012 om 12:06
:
Dat is een goeie Kattenbeest. Je wordt door anderen wel op waarde geschat, gezien en bij je eigen ouders niet. Waarom...
Ik denk dat ze dat zelf nooit kunnen vertellen waarom ze jou zo behandelen. Je zult woorden te horen krijgen: ik vind dat nu eenmaal zo- Ik mag toch ook een mening hebben- en jij weet er vast nog wel meerdere.
Vorige maand was ik op een begrafenis van mijn tante en één nicht was er, de andere (het lievelingetje nb) had geen tijd, geen zin. (haar letterlijke woorden)
Mijn nicht die er was is de oudste van 2 meiden dus alleen had zij een jongen moeten zijn.
Het is haar hele leven verweten dat ze een meisje was geworden en toch was zij zo loyaal lief en ook zij liet zich manipuleren en chanteren want zij wilde zo graag dat ene zinnetje horen; Ik hou van jou.
Dat heeft ze nooit te horen gekregen en op de begrafenis las haar zoon haar brief voor. Zo ontroerend, vol pijn, vol liefde maar die ene vraag waar ze nooit antwoord op had gekregen bleef haar dwars zitten: mam, waarom kon je niet van mij houden omdat ik een meisje was.
Zij stond het laatste jaar dag en nacht klaar voor mijn tante en nog was het niet genoeg. Haar zusje, ook een meisje dus maar ook het lievelingetje was er nooit en als ze er was fleurde tante helemaal op en was mijn andere nichtje de gebeten hond.
Mijn moeder zat naast mij en ik had de hoop dat zij er iets van zou leren maar helaas...
Ook zij verwijt dus oa dat ik geen zoon ben want ze had liever een speelkamaraadje voor mijn broer.
Tja, jammer dan, kan ik niks aan doen.
Ga niet op iets hopen wat nooit zal gebeuren en dat bedoel ik ook met leef je eigen leven.
Kwallebal hier hetzelfde verhaal.
Ik ben ook bijna 50 en nog steeds met dit soort zaken bezig.
Met mijjn moeder heb ik al meer dan 20 jaar geen contact meer.
Op mijn 24 ste is mijn vader hertrouwd. In het begin ging het nog wel, maar in de loop van de jaren is mijn stief moeder steeds meer
op mijn eigen moeder gaan lijken. Mijn vader kroop ook weer in zijn oude rol en voor je het weet voel je je weer precies als vroeger.
Ik denk ook dat het belangrijk is om er voor in therapie te gaan.
Zelf heb ik dat nooit aangedurfd met als reseltaat dat ik nu nog steeds niet weet hoe ik er mee om moet gaan.
Onlangs is mijn vader overleden en is de cirkel dus een beetje doorbroken. Ik zit nu nog wel steeds met mijn stiefmoeder. Het is triest om te zien dat iemand alleen achter blijft. En in je hart zou je er best voor haar willen zijn, maar er zijn de laatste jaren zoveel
pijnlijke opmerkingen geweest, dat ik nu even niet meer weet hoe ik de situatie moet staan. Als ik bevoorbeeld zeg dat ik heel blij was dat mijn zoon naar de kleuterschool ging, omdat ik vond dat een kind wel veel tijd van je vergde en wat meer tijd voor mezelf wilde, dan zei ze : Goh, was hij dan toch wel gewenst. Of ze bemoeit zich met zaken die haar niet aangaan en eist dan dat er gebeurd wat zij wil. Wij moesten wel altijd naar hun komen, maar zelf kwamen ze maar 2 keer in een jaar.
Toen mijn vader vorige maand gestorven is,verweet ze mij dat het mij niets kon
schelen. Het is moeilijk, ik heb er veel verdriet van dat dit allemaal
gezegd wordt.
Op een gegeven moment kom je inderdaad tot de conclusie dat je het nooit goed kan doen.
Je vraag tje af wat er mis met je is en waarom ze je niet accepteren, maar je komrt er niet uit. Je bent gewoon een verlengstuk van hunzelf. Volgens mij zijn het gewoon narcistische
mensen en narcisten zijn mensen die alleen maar om zichzelf geven en anderen zien als een gebruiksvoorwerp.
Als je googeld is er genoeg over dit onderwerp te vinden.
Sterkte iedereen hier in hetzelfde schuitje. Het is heel moeilijk om
een middenweg te vinden zonder het contact te verbreken.
odi et amo
dinsdag 22 mei 2012 om 12:19
Lamaatje, ook jij hebt al veel mee gemaakt lees ik.
Het enige wat ik wil is koste wat het kost voorkomen dat ik net zo als mijn moeder wordt. Dat lukt aardig goed want ik geloof niet in oog om oog, tand om tand.
Het enige wat ik niet doe is de was van mijn moeder. Zij wilde dat ook niet bij mij doen toen ik in het ziekenhuis lag en niemand had (pas gescheiden) dus dat doe ik ook niet voor haar.
Ze woont 5 kwartier rijden hier vandaan dus praktisch is het ook niet.
Ik heb er wel voor gezorgd dat iemand anders dit doet nu ze dus in het ziekenhuis ligt.
Het is wat met die vaders en moeders
Het enige wat ik wil is koste wat het kost voorkomen dat ik net zo als mijn moeder wordt. Dat lukt aardig goed want ik geloof niet in oog om oog, tand om tand.
Het enige wat ik niet doe is de was van mijn moeder. Zij wilde dat ook niet bij mij doen toen ik in het ziekenhuis lag en niemand had (pas gescheiden) dus dat doe ik ook niet voor haar.
Ze woont 5 kwartier rijden hier vandaan dus praktisch is het ook niet.
Ik heb er wel voor gezorgd dat iemand anders dit doet nu ze dus in het ziekenhuis ligt.
Het is wat met die vaders en moeders
dinsdag 22 mei 2012 om 12:28
Knap van je, maar ik zou gewoon thuishulp inschakelen.
Ze kunnen niet verlangen dat jij voor iemand klaarstaat die zo ver weg woont.
Je wilt mensen niet in de steek laten, want dat geeft dan ook weer een schuldgevoel, maar het zou toch zo fijn zijn als deze eens in zouden zien wat ze een ander aandoen.
Mijn vader is nooit voor mij opgekomen en was zelf een workoholic. Ik heb bewust geen afscheid van hem genomen,
want ik heb nog een appeltje te schillen met die man.
Ik bid dat hij in zijn verder leven gaat inzien dat je op deze manier
niet met je kinderen omgaat.
Ze kunnen niet verlangen dat jij voor iemand klaarstaat die zo ver weg woont.
Je wilt mensen niet in de steek laten, want dat geeft dan ook weer een schuldgevoel, maar het zou toch zo fijn zijn als deze eens in zouden zien wat ze een ander aandoen.
Mijn vader is nooit voor mij opgekomen en was zelf een workoholic. Ik heb bewust geen afscheid van hem genomen,
want ik heb nog een appeltje te schillen met die man.
Ik bid dat hij in zijn verder leven gaat inzien dat je op deze manier
niet met je kinderen omgaat.
odi et amo
