Psyche
alle pijlers
Frustraties moeder
dinsdag 22 mei 2012 om 14:22
Pff.. ik wil even mijn ei kwijt over mijn moeder.
Ik houd van mijn moeder, maar ik vind haar soms echt wel enorm irritant als ik dat zo even mag zeggen. Ja, klinkt onrespectvol, maar luister even.
Mijn moeder.. daar heb ik nooit een goede relatie mee gehad. Zou het wel willen, maar ik betwijfel of het wel mogelijk is. Sowieso hebben we een taalbarrière, maar dat is niet het enige. Hoe ze zich tegenover mij gedraagt is gewoon vreselijk.
Ze belt me op de meest belachelijke tijden op. Ze belt me op wanneer ik moet studeren voor school. Ik vertel altijd wanneer ik een tentamen heb o.i.d. maar nooit luistert ze naar mij. Het zijn dan ook nog eens belletjes zoals ' Ik heb je nodig'.
Ze heeft me paar keren - vlak voor bedtijd - gebeld omdat ik haar moest helpen met een computer-gerelateerd probleem. Ik heb haar toen geholpen, maar ze snapt niet wat ik dan aan de telefoon zeg. Sowieso lastig om een computer-gerelateerd probleem aan de telefoon uit te leggen en al helemaal lastig als de ander amper Nederlands spreekt.
Ook heeft ze altijd mijn hulp nodig bij het schrijven van Engelse brieven. Prima, ik help wel met controleren.. maar ga ze niet voor haar schrijven want anders leert ze er niks van. Het stomme is alleen dat ze altijd begint met zeggen: 'als jij niet mijn brief wil controleren, dan doe ik dit/dat niet meer voor jou'. Terwijl het nooit is voorgekomen dat ik heb gezegd van: Ja ik heb geen zin om te controleren, doe het lekker zelf.
Daarnaast is het volgende eens voorgekomen: Ze stuurde haar Engelse brief via e-mail naar mij op omdat ik het moest controleren. Op dat moment was ik zelf bij vrienden aan het eten en relaxen. Omdat ik niet reageerde op haar e-mail (ik had toen geen smartphone) kreeg ik een smsje van haar waarin stond dat ik haar brief moest controleren. Daarop antwoordde ik van: ja prima, maar ben even bij vrienden eten etc. Paar uur later belt ze me op, vraagt ze waarom ik nog steeds niet haar brief heb gecontroleerd... Ik vertelde haar dat ik nog steeds bij mijn vrienden was. Hangt ze gewoon op zonder doei te zeggen!!!
Ze toont totaal geen interesse in mijn bezigheden en mijn interesses. Als ik tegen haar praat kijkt ze mij niet eens aan. Waarom doe ik nog moeite om tegen haar te praten? Dat vraag ik mijzelf wel eens af. Bovendien heeft ze altijd een enorme negatieve instelling over de dingen die ik wil ondernemen.
Vb. Ik heb eindelijk genoeg geld gespaard voor rijlessen en zit erover na te denken om mijn rijbewijs te halen. Het eerste wat ze tegen mij zegt is: Wat als je het niet haalt? Dan is het zonde!
Ik heb gewoon echt iemand nodig die mij in dat soort dingen juist aanmoedigt! Maar mijn moeder is totaal niet zo!! Mijn moeder is zo iemand die totaal niet rekening houdt met mijn gedachtes en gevoelens. Heeft ze nooit gedaan en ik verwacht ook niet dat dit ooit gaat gebeuren.
Serieus.. zijn moeders in het algemeen zo 'kut' of is de mijne gewoon echt losgeslagen..?
Ik houd van mijn moeder, maar ik vind haar soms echt wel enorm irritant als ik dat zo even mag zeggen. Ja, klinkt onrespectvol, maar luister even.
Mijn moeder.. daar heb ik nooit een goede relatie mee gehad. Zou het wel willen, maar ik betwijfel of het wel mogelijk is. Sowieso hebben we een taalbarrière, maar dat is niet het enige. Hoe ze zich tegenover mij gedraagt is gewoon vreselijk.
Ze belt me op de meest belachelijke tijden op. Ze belt me op wanneer ik moet studeren voor school. Ik vertel altijd wanneer ik een tentamen heb o.i.d. maar nooit luistert ze naar mij. Het zijn dan ook nog eens belletjes zoals ' Ik heb je nodig'.
Ze heeft me paar keren - vlak voor bedtijd - gebeld omdat ik haar moest helpen met een computer-gerelateerd probleem. Ik heb haar toen geholpen, maar ze snapt niet wat ik dan aan de telefoon zeg. Sowieso lastig om een computer-gerelateerd probleem aan de telefoon uit te leggen en al helemaal lastig als de ander amper Nederlands spreekt.
Ook heeft ze altijd mijn hulp nodig bij het schrijven van Engelse brieven. Prima, ik help wel met controleren.. maar ga ze niet voor haar schrijven want anders leert ze er niks van. Het stomme is alleen dat ze altijd begint met zeggen: 'als jij niet mijn brief wil controleren, dan doe ik dit/dat niet meer voor jou'. Terwijl het nooit is voorgekomen dat ik heb gezegd van: Ja ik heb geen zin om te controleren, doe het lekker zelf.
Daarnaast is het volgende eens voorgekomen: Ze stuurde haar Engelse brief via e-mail naar mij op omdat ik het moest controleren. Op dat moment was ik zelf bij vrienden aan het eten en relaxen. Omdat ik niet reageerde op haar e-mail (ik had toen geen smartphone) kreeg ik een smsje van haar waarin stond dat ik haar brief moest controleren. Daarop antwoordde ik van: ja prima, maar ben even bij vrienden eten etc. Paar uur later belt ze me op, vraagt ze waarom ik nog steeds niet haar brief heb gecontroleerd... Ik vertelde haar dat ik nog steeds bij mijn vrienden was. Hangt ze gewoon op zonder doei te zeggen!!!
Ze toont totaal geen interesse in mijn bezigheden en mijn interesses. Als ik tegen haar praat kijkt ze mij niet eens aan. Waarom doe ik nog moeite om tegen haar te praten? Dat vraag ik mijzelf wel eens af. Bovendien heeft ze altijd een enorme negatieve instelling over de dingen die ik wil ondernemen.
Vb. Ik heb eindelijk genoeg geld gespaard voor rijlessen en zit erover na te denken om mijn rijbewijs te halen. Het eerste wat ze tegen mij zegt is: Wat als je het niet haalt? Dan is het zonde!
Ik heb gewoon echt iemand nodig die mij in dat soort dingen juist aanmoedigt! Maar mijn moeder is totaal niet zo!! Mijn moeder is zo iemand die totaal niet rekening houdt met mijn gedachtes en gevoelens. Heeft ze nooit gedaan en ik verwacht ook niet dat dit ooit gaat gebeuren.
Serieus.. zijn moeders in het algemeen zo 'kut' of is de mijne gewoon echt losgeslagen..?
dinsdag 22 mei 2012 om 15:45
Als je psychologie studeert, moet je eens meer lezen over parentificatie. Ik denk dat het probleem wat jij met je moeder hebt een veel voorkomend probleem is. Kinderen van moeders met een moeilijk karakter krijgen daar vaak last van als ze volwassen worden. Het is in dat geval vaak lastiger om je echt los te maken omdat je je verantwoordelijk blijft voelen voor het welbevinden van je moeder. En moeder blijft zich afhankelijk opstellen en inspelen op je schuldgevoel. Emotionele chantage noemt men dat. In Amerika zijn "tig" boeken geschreven over dit onderwerp. Voor mij zijn de beste "Children of the Self Absorbed van Nina Brown en "Toxic Parents van Susan Forward. Verder ook "Will I Ever Be Good Enough?" van Karyl Mc Bride. Deze boeken hebben mij destijds enorm geholpen om beter te leren omgaan met mijn moeder met psychische problematiek.
Je moet leren de hoop op en het verlangen naar een "moeder" op te geven. Je moeder is zoals ze is en verandert niet meer. Het verleden kun je ook niet meer veranderen. Het is nu zaak om beter je grenzen te leren kennen en die naar je moeder aan te geven. Dat is een proces dat je niet van de ene op de andere dag aanleert. RIcht je nu op je eigen leven en steek daar je energie in. Hoe meer energie je blijft steken in je moeder hoe gefrustreerder je daarvan wordt. Het werkte niet in het verleden, het werkt nu niet en het gaat in de toekomst ook niet werken.
Misschien is dit wel een onderwerp waar je je verder in kunt specialiseren zodat je later niet alleen psycholoog bent maar ook ervaringsdeskundige.
Je moet leren de hoop op en het verlangen naar een "moeder" op te geven. Je moeder is zoals ze is en verandert niet meer. Het verleden kun je ook niet meer veranderen. Het is nu zaak om beter je grenzen te leren kennen en die naar je moeder aan te geven. Dat is een proces dat je niet van de ene op de andere dag aanleert. RIcht je nu op je eigen leven en steek daar je energie in. Hoe meer energie je blijft steken in je moeder hoe gefrustreerder je daarvan wordt. Het werkte niet in het verleden, het werkt nu niet en het gaat in de toekomst ook niet werken.
Misschien is dit wel een onderwerp waar je je verder in kunt specialiseren zodat je later niet alleen psycholoog bent maar ook ervaringsdeskundige.
dinsdag 22 mei 2012 om 15:48
dinsdag 22 mei 2012 om 15:49
De dingen die je noemt die je moeder nu doet klinken helemaal niet zo erg. Ik denk dat je nogal een vertekend beeld hebt om wat er allemaal in het verleden is gebeurt. Het zou voor jezelf het fijnst zijn als je het verleden los kan laten en je op het nu richten. In plaats van vast blijven houden aan die woede en hopen dat een ander je moeder gaat vertellen wat een slechte moeder ze is (geweest).
Verder lijkt het alsof jij een vaststaand beeld hebt van hoe een moeder moet zijn en wat een moeder moet doen. Laat dat los. Net als de ideale man, bestaat de ideale moeder ook niet. Focus op haar manier om haar liefde te tonen (bijvoorbeeld het eten voor je te koken dat je vraagt), en daar je waardering voor uit te spreken. En stel je eigen grenzen. Als zij over je grenzen heengaat ben jij daar zelf net zo schuldig als zij, want jij laat dat gebeuren.
Verder lijkt het alsof jij een vaststaand beeld hebt van hoe een moeder moet zijn en wat een moeder moet doen. Laat dat los. Net als de ideale man, bestaat de ideale moeder ook niet. Focus op haar manier om haar liefde te tonen (bijvoorbeeld het eten voor je te koken dat je vraagt), en daar je waardering voor uit te spreken. En stel je eigen grenzen. Als zij over je grenzen heengaat ben jij daar zelf net zo schuldig als zij, want jij laat dat gebeuren.
dinsdag 22 mei 2012 om 15:50
Dit ken ik ook.... Mijn moeder slikte pillen als ze d'r zin niet kreeg en vooral als ze geen grip kon krijgen op mijn vader. Zwaaien met messen is me ook niet vreemd. Als kind weet je niet beter en denkt dat het "normaal" is en bij het leven hoort. Ik werd me er pas van bewust hoe abnormaal het was toen ik zelf kinderen had. De hele wereld was altijd gek behalve zij.....
dinsdag 22 mei 2012 om 15:56
Bah, dat is echt vreselijk..
Mijn ouders waren altijd al heel erg instabiel geweest. Mijn vader had PTSS, mijn moeder was - gezien zelfmoorddreigingen - ook nooit stabiel geweest. Daarnaast heeft ze ook een tijdje bij de psychiater gelopen toen mijn vader overleed. Daarnaast werd ik ook nog geslagen, hoewel dat 'normaal' is voor onze cultuur. Dus ik vind het zelf ook maar verwarrend of het normaal/niet normaal is.
dinsdag 22 mei 2012 om 15:58
Ik ben het met bovenstaande grotendeels eens maar je moet ermee oppassen om te beweren dat TO wel een vertekend beeld zal hebben van haar verleden. Dingen zoals zij die zegt te hebben meegemaakt, verzin je niet zomaar. Tenzij er met haar ook iets goed mis is maar daar kunnen we hier op een openbaar forum geen oordeel over vormen omdat we haar niet persoonlijk kennen. Ik ga er dus vanuit dat het waar is wat ze beweert te hebben meegemaakt. En die dingen gebeuren echt en helaas veel vaker dan we denken! En als dat werkelijk zo is en andere mensen zeggen dan ook nog dat het wel niet zó erg geweest zal zijn, is dat heel erg voor het kind dat het heeft meegemaakt.
dinsdag 22 mei 2012 om 16:03
Je kunt de
roulerende rekening best doorbreken maar dan moet je wel een proces doormaken en je bewust worden van wat er speelt en hééft gespeeld. Als volwassene ben je verantwoordelijk voor je eigen leven en je eigen gedrag. Als je zelf kinderen op de wereld zet, moet je weten waar je aan begint en is het beter om eerst e.e.a. op een rijtje te zetten en te verwerken.
dinsdag 22 mei 2012 om 16:05
dinsdag 22 mei 2012 om 16:09
dinsdag 22 mei 2012 om 16:14
Ow gelukkig! Het gaat er echter om dat moeder bij TO momenteel enorme frustraties oproept en dat TO en moeder elkaar waarschijnlijk moeilijk los kunnen laten. Hoewel ik noch moeder noch dochter ken, klinkt het als een gevalletje "moeder met moeilijke jeugd, dochter die zich verantwoordelijk voelt voor moeder en ook weer moeilijke jeugd heeft gehad enz.". Kortom de "roulerende rekening".
Belangrijkste conclusie is echter dat de relatie met moeder bij TO momenteel enorme frustraties oproept en dat die viciueze cirkel ergens doorbroken moet worden. En .... zucht..... was dat maar zo eenvoudig.....
