Emotionele herinneringen

25-05-2012 09:57 7 berichten
In 2009/2010 heb ik 4,5 maanden in afghanistan gezeten, dat was mijn eerste uitzending, alles was nieuw en vreemd. Bij vertrek, gaf mijn buddy mijn ouders een pakketje, met daarin een brief en voor elk familielid een armbandje, zodat ze mij toch een beetje bij zich zouden dragen/hebben. Sloeg in als een bom.



Van mijn zusje en nichtje kreeg ik wat papier mee, en van mn ouders wat snoep en puzzelboekjes geloof ik. Tijdens mijn uitzending een hoeveelheid kaartjes,foto's brieven en emails gehad.



Gisteren tijdes een ingeving gaan zoeken, en merendeel van die brieven, stukjes spandoek enz heb ik nog. Herinnert mij eraan hoeveel mijn familie toch van me houdt. En dat ik wel degelijk gemist wordt, in real life besef ik dat niet zo.

Werd best een beetje emotioneel, op de boede manier dan ;)



Nu is mijn vraag hebben jullie ook zoiets? Wat je bewaard en herinnert aan mooie tijden?
En dat in deze context...
Iets heel anders dan jouw verhaal, maar ik heb thuis een mooie foto van onze hond staan. Zij is nu een jaar of 6 dood.

We hebben haar 11 jaar gehad. Die foto is me heel dierbaar.



Verder foto's en kaartjes van de geboorte van onze dochter, maar dat is vanzelfsprekend natuurlijk.

Ook een knuffel die ik van m'n vriend heb gekregen kort na de bevalling is me erg dierbaar.
Alle reacties Link kopieren
kettle schreef op 25 mei 2012 @ 10:23:

[...]





En dat in deze context...
:rofl:
Liever dat de dood ons scheidt, dan de scheit ons dood.
Alle reacties Link kopieren
Yup, mijn dagboek en een stapel brieven uit de tijd dat ik op een kibboets rondsloerde was. Erg leuk om terug te lezen, en soms ook met een tikje heimwee..
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
Alle reacties Link kopieren
Jawel, briefjes van mijn zusjes van vroeger. Ik was depressief en het ging gewoon allemaal niet zo goed. Mijn zusjes vonden dit heel erg maar ik sloot ze een beetje buiten. Toen heb ik van beide een brief gehad met hoeveel pijn het ze doet me zo te zien en hoeveel ze van me houden. Superlief. :)
Alle reacties Link kopieren
Mijn poesie-albums heb ik nog, een schrijfschriftje uit de eerste klas, mijn houten loopfietsje van toen ik heel klein was, mijn eerste echte schoentjes, bijzondere ansichtkaarten van bijzondere mensen en heel veel foto's. Ik ben zo blij nu, dat mijn ouders ons tot het 18e levensjaar uitgebreid hebben gefotografeerd en alles hebben bijgehouden in albums!

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven