(Faal) angst

Sinds een aantal jaar kamp ik met faalangst. In het EMDR topic leg ik uit dat mijn angsten zijn ontstaan door een nare jeugd, en dat het slechts een van de vele angsten is. Als kind heb ik mij namelijk nooit ergens veilig gevoeld. Ouders waren gewelddadig en afwezig, docenten op school wisten het wel, maar deden niks en werden zelfs geirriteerd als ik me weer terugtrok van de andere klasgenootjes. De kinderpsycholoog gaf mij tijdens gezinsgesprekken de schuld van het huiselijk geweld (ik was "moeilijk", mijn ouders waren wanhopig) en omdat wij in een arme buurt woonden, voelde ik mij ook op straat niet veilig. Ook later, toen ik opgroeide, ben ik vaak door mensen gebruikt, op seksueel en emotioneel gebied. Dit heeft mij een in zichzelf gekeerd persoon gemaakt die eigenlijk totaal geen vertrouwen heeft in haar eigen kunnen, maar ook in de medemens. . Kennisen maken gaat redelijk, maar diepe vriendschappen zijn moeilijk. Mensen vinden mij te ingewikkeld, en laatst vertelde een vriendin waarvan ik dacht dat ik haar kon vertrouwen, dat mijn angsten aanstellerij waren en ze er moe van werd. Dit was een grote klap voor mij, omdat ik keihard aan mezelf werk. Eigenlijk vertrouw ik alleen mijn partner 100% na deze klap, van vriendschappen ben ik niet meer zeker.





Op dit moment ben ik een tijdje klaar met een opleiding en ik wil nog een vervolgopleiding doen. Echter ben ik doodsbang dat ik het niet ga halen. Niet alleen is het niveau en tempo een stuk hoger dan ik gewend ben, maar moet ik ook stage lopen. Ik vind dit doodeng want heb steeds het idee dat ik het niet ga halen. Mijn schoolresultaten waren vroeger goed en ik heb een universitaire opleiding gevolgd, maar ik wil een andere richting op en daarvoor moet ik nog een jaar studeren. Toch ben ik erg bang . Bang dat ik het niet aankan. Bang om fouten te maken en de opleiding niet te halen. De baan die ik hier straks mee kan doen wil ik al jaren, maar het lijkt nu verder weg dan ooit.



Ook ben ik bang voor mensen in machtsposities. Het klinkt heel vreemd, maar ben bang dat mensen misbruik maken van hun positie. Heb als puber in een kledingwinkel gewerkt met een vrij "tirannieke" bazin (die haar slechte humeur op de winkelmeisjes afreageerde), en sindsdien is mijn faalangst nog toegenomen. Ik ben nu doodsbang om ook maar iets verkeerds te zeggen en vind het vervelend dat mensen mijn hele toekomst kunnen beslissen, en die weggooien als ik ze niet aansta. Bij de kledingwinkel kon ik nog weg, straks, met de stage, wordt het een stuk lastiger. Of ze kunnen mij slechte referenties meegeven...



Al met a dus een flinke hoop dingen waar ik bang voor ben, zou er graag hier een beetje over willen praten, misschien met mensen met hetzelfde probleem. Heb het idee dat mijn psycholoog het maar allemaal te veel tegelijk vindt. Ze lijkt veel dingen niet te onthouden. Mijn vrienden durf ik er niet meer mee op te zadelen en mijn partner val ik al vaak genoeg lastig...

Tentamens e.d. haal ik makkelijk als ik er voor leer. Maar ik ben zo bang dat ik verkeerd overkom tijdens mijn stage, Of dat mensen mij verkeerd behandelen. Hoor verschillende horrorverhalen die mij bang maken. Als stagair stel je toch vrij weinig voor en die gedachte maakt me doodsbang.

Ik vind het namelijk doodeng als een persoon over een zeer groot deel van mijn leven kan beslissen...