Psyche
alle pijlers
ik wil alles anders
vrijdag 1 juni 2012 om 12:08
een paar dagen geleden heb ik een ongeluk gehad. Wonder boven wonder ben ik ongedeerd, 2 auto's total loss.
Dit is er goed ingehakt moet ik zeggen, het was zo heftig...
Ik durf ook nog niet auto te rijden, want ik had het niet zien aankomen.
Ik was zo blij dat mijn kinderen niet in de auto zaten, want de achterkant en zijkant hebben de grootste klap gekregen.
Door dit alles besef ik mij dat ik de laatste tijd teveel hooi op mijn vork neem en dat ik zo niet meer verder wil.
Teneerste mijn zieke vader, hij zit in het verpleeghuis en ik had die dag, (mijn enige vrije dag die week)weer een aantal afspraken met hem en en bracht hem tijdens die crash naar huis, gelukkig was mijn vader ook ongedeerd.Ik wil niet meer voor hem zorgen..hoe egoistisch het ook klinkt, maar het is gewoon zoveel. Ten tweede mijn werk, ik heb een lichamelijk zware baan en ik vind er niks aan, ver onder mijn niveau van werkervaring, maar door de crisis was ik allang blij dat ik deze baan kon krijgen, de tijden zijn helemaal niet ideaal. Ik woon niet samen met mijn vriend en ben dus alleenstaande moeder, de kids moeten vaak een paar uur alleen zijn omdat mijn werktijden zo onregelmatig zijn en omdat ik geen vaste oppas kan vinden voor alle dagen. Zo ben ik moe en altijd gestresst, en daardoor heb ik al maanden het gevoel dat ik een slechte moeder ben, maar ik kan niet minder werken want het betaald zo slecht, dus ieder uur heb ik hard nodig zeg maar...
Dan mijn relatie, de dag voor het ongeluk heb ik ruzie gehad met mijn vriend en hij was bij mij weggelopen naar zijn eigen huis zonder het uit te praten, hier was ik zoo kwaad over. Hij belde mij pas terug toen ik zijn voicemail insprak met de mededeling dat ik een ongeluk had gehad en dat wij naar het ziekenhuis gingen. Hij kwam gelijk. mijn kids zijn opgevangen door hun vader. Stel dat ik niet meer had kunnen bellen? dat wij erg gewond waren geweest? Mijn vriend is op advies van de dokter die nacht bij mij gebleven en de volgende dag savonds weer naar huis gegaan. Ik voelde geen liefde meer voor hem... we hebben nog seks gehad, maar ik vond het helemaal niks, walgde eerlijk gezeg een beetje van hem.
Ik heb nu echt de neiging om de relatie te verbreken, want ik wil niet meer zo doorgaan, ik heb de neiging om ontslag te nemen. en ik wil mijn vader vertellen dat hij iemand anders moet zoeken die hem met alles helpt..
maar dan? Alles wat ik de laatste tijd deed vond ik al wel veel, en ik liep al een tijdje op mijn eindje...maar toch moest ik wel en hoopte gewoon snel op beterschap. Ook mijn relatie, we waren al op de goede weg, en ik hoopt gewoon door veel te praten en te luisteren dat het beter zou gaan. maar door het ongeluk besef ik dat ik niet meer wil wachten op betere tijden maar dat ik nu alles wil veranderen!
Hoe nu verder? ik heb geen idee waar ik moet beginnen en of ik wel helder denk, ik ben gewoon erg moe en verdrietig en ben het gewoon zat om zoveel dingen te moeten doen tegen mijn zin.
Herkenbaar voor iemand en heeft iemand misschien tips?
Dit is er goed ingehakt moet ik zeggen, het was zo heftig...
Ik durf ook nog niet auto te rijden, want ik had het niet zien aankomen.
Ik was zo blij dat mijn kinderen niet in de auto zaten, want de achterkant en zijkant hebben de grootste klap gekregen.
Door dit alles besef ik mij dat ik de laatste tijd teveel hooi op mijn vork neem en dat ik zo niet meer verder wil.
Teneerste mijn zieke vader, hij zit in het verpleeghuis en ik had die dag, (mijn enige vrije dag die week)weer een aantal afspraken met hem en en bracht hem tijdens die crash naar huis, gelukkig was mijn vader ook ongedeerd.Ik wil niet meer voor hem zorgen..hoe egoistisch het ook klinkt, maar het is gewoon zoveel. Ten tweede mijn werk, ik heb een lichamelijk zware baan en ik vind er niks aan, ver onder mijn niveau van werkervaring, maar door de crisis was ik allang blij dat ik deze baan kon krijgen, de tijden zijn helemaal niet ideaal. Ik woon niet samen met mijn vriend en ben dus alleenstaande moeder, de kids moeten vaak een paar uur alleen zijn omdat mijn werktijden zo onregelmatig zijn en omdat ik geen vaste oppas kan vinden voor alle dagen. Zo ben ik moe en altijd gestresst, en daardoor heb ik al maanden het gevoel dat ik een slechte moeder ben, maar ik kan niet minder werken want het betaald zo slecht, dus ieder uur heb ik hard nodig zeg maar...
Dan mijn relatie, de dag voor het ongeluk heb ik ruzie gehad met mijn vriend en hij was bij mij weggelopen naar zijn eigen huis zonder het uit te praten, hier was ik zoo kwaad over. Hij belde mij pas terug toen ik zijn voicemail insprak met de mededeling dat ik een ongeluk had gehad en dat wij naar het ziekenhuis gingen. Hij kwam gelijk. mijn kids zijn opgevangen door hun vader. Stel dat ik niet meer had kunnen bellen? dat wij erg gewond waren geweest? Mijn vriend is op advies van de dokter die nacht bij mij gebleven en de volgende dag savonds weer naar huis gegaan. Ik voelde geen liefde meer voor hem... we hebben nog seks gehad, maar ik vond het helemaal niks, walgde eerlijk gezeg een beetje van hem.
Ik heb nu echt de neiging om de relatie te verbreken, want ik wil niet meer zo doorgaan, ik heb de neiging om ontslag te nemen. en ik wil mijn vader vertellen dat hij iemand anders moet zoeken die hem met alles helpt..
maar dan? Alles wat ik de laatste tijd deed vond ik al wel veel, en ik liep al een tijdje op mijn eindje...maar toch moest ik wel en hoopte gewoon snel op beterschap. Ook mijn relatie, we waren al op de goede weg, en ik hoopt gewoon door veel te praten en te luisteren dat het beter zou gaan. maar door het ongeluk besef ik dat ik niet meer wil wachten op betere tijden maar dat ik nu alles wil veranderen!
Hoe nu verder? ik heb geen idee waar ik moet beginnen en of ik wel helder denk, ik ben gewoon erg moe en verdrietig en ben het gewoon zat om zoveel dingen te moeten doen tegen mijn zin.
Herkenbaar voor iemand en heeft iemand misschien tips?
vrijdag 1 juni 2012 om 12:13
!
vrijdag 1 juni 2012 om 12:16
Ik snap dat je ervan bent geschrokken en je leventje klinkt zeker druk en niet zo leuk.
Als je niets meer voor je vriend voelt lijkt me het niet zo moeilijk om daar een streep onder te zetten. Zal je waarschijnlijk ook veel rust geven. Misschien kunnen jullie vrienden blijven, dat zou fijn zijn maar niet je eerste prioriteit.
Wat je vader betreft. Is het mogelijk dat je meer hulp regelt? Familieleden, thuiszorg etc. Dat zou alvast een hoop schelen.
Het is best moeilijk om werk te vinden en als je nu ontslag neemt heb je geen inkomsten meer dus dat lijkt me niet handig. Wat je wel kan doen is langs uitzendburo's. Op internet gaan zoeken en blijven solliciteren. Zou daar echt ff beetje verstand op nul zetten en niet opgeven.
En misschien als je vrije tijd heb, lekker met de kids naar de speeltuin ed. Gewoon genieten van de kleine dingen in het leven. Die geven namelijk de grootste rust en vreugde weet ik uit ervaring.
Wat ook kan helpen is naar de huisarts met een verwijzing naar een psycholoog. Even lekker daar je ei kwijt en samen je leven weer op de rail krijgen.
Succes
Als je niets meer voor je vriend voelt lijkt me het niet zo moeilijk om daar een streep onder te zetten. Zal je waarschijnlijk ook veel rust geven. Misschien kunnen jullie vrienden blijven, dat zou fijn zijn maar niet je eerste prioriteit.
Wat je vader betreft. Is het mogelijk dat je meer hulp regelt? Familieleden, thuiszorg etc. Dat zou alvast een hoop schelen.
Het is best moeilijk om werk te vinden en als je nu ontslag neemt heb je geen inkomsten meer dus dat lijkt me niet handig. Wat je wel kan doen is langs uitzendburo's. Op internet gaan zoeken en blijven solliciteren. Zou daar echt ff beetje verstand op nul zetten en niet opgeven.
En misschien als je vrije tijd heb, lekker met de kids naar de speeltuin ed. Gewoon genieten van de kleine dingen in het leven. Die geven namelijk de grootste rust en vreugde weet ik uit ervaring.
Wat ook kan helpen is naar de huisarts met een verwijzing naar een psycholoog. Even lekker daar je ei kwijt en samen je leven weer op de rail krijgen.
Succes
vrijdag 1 juni 2012 om 12:17
Ik zou naa een psycholoog gaan. Ik zou de ervaring die je hebt gehad omzetten in een positieve verbetering in je leven en hiervoor met die psych een actieplan opzetten, zodat je de goede keuzes maakt en dingen goed afrondt. Het klinkt nu een beetje als paniekvoetbal. Je komt misschien ook na het plannen wel tot dezelfde conclusies, bijv niet meer voor vader zorgen, maar de manier waarop je dat gaat doen moet je nog eens met een onafhankelijk persoon bespteken.
vrijdag 1 juni 2012 om 12:26
vrijdag 1 juni 2012 om 12:31
Die tip van naar een psycholoog gaan, dat zou ik zeker doen. Dan heb je de meeste kans alle veranderingen ook blijvend te maken. Verder zou ik niet alles tegelijk doen, maar stap voor stap, en met het makkelijkste beginnen.
Je weet nu wat je niet wilt, maar weet je ook wat je wel wilt? Probeer daar over na te denken. Hoe meer je bezig bent met wat je wel wilt, hoe meer je kansen kunt herkennen als ze zich aandienen.
Heel veel succes!
Je weet nu wat je niet wilt, maar weet je ook wat je wel wilt? Probeer daar over na te denken. Hoe meer je bezig bent met wat je wel wilt, hoe meer je kansen kunt herkennen als ze zich aandienen.
Heel veel succes!
vrijdag 1 juni 2012 om 12:55
Heftig zeg! Klinkt als een enge wake up call.
Denk dat het wel slim is om zo snel mogelijk weer in je auto te stappen. Hoe langer je wacht, hoe enger het wordt. Daar moet je toch doorheen, beter zo snel mogelijk.
Je vader woont in een verpleeghuis - waar bestaan jouw zorgtaken uit? Veel zal daar voor hem gedaan worden, al weet ik ook wel dat de zorg in een verpleeghuis niet altijd je-van-het is.
Hoe oud zijn je kinderen?
Ben je aan het solliciteren? Rondkijken naar een andere baan?
Wat ging er fout dan met je vriend na het ongeluk? Hij kon er niets aan doen. Wat had hij anders moeten doen?
Uit je post kan ik niets halen waaruit blijkt dat hij ernstig fout is geweest na het ongeluk. Als je liefde over is, is dat al iets dat langer loopt en is dit niet ineens De Reden.
Als de liefde weg is, kun je beter die relatie verbreken.
Denk dat praten met een professioneel iemand helemaal geen gek idee is.
Denk dat het wel slim is om zo snel mogelijk weer in je auto te stappen. Hoe langer je wacht, hoe enger het wordt. Daar moet je toch doorheen, beter zo snel mogelijk.
Je vader woont in een verpleeghuis - waar bestaan jouw zorgtaken uit? Veel zal daar voor hem gedaan worden, al weet ik ook wel dat de zorg in een verpleeghuis niet altijd je-van-het is.
Hoe oud zijn je kinderen?
Ben je aan het solliciteren? Rondkijken naar een andere baan?
Wat ging er fout dan met je vriend na het ongeluk? Hij kon er niets aan doen. Wat had hij anders moeten doen?
Uit je post kan ik niets halen waaruit blijkt dat hij ernstig fout is geweest na het ongeluk. Als je liefde over is, is dat al iets dat langer loopt en is dit niet ineens De Reden.
Als de liefde weg is, kun je beter die relatie verbreken.
Denk dat praten met een professioneel iemand helemaal geen gek idee is.
vrijdag 1 juni 2012 om 13:43
Allereerst.
Je hebt een enorme schrik te verwerken gehad en dan ga je alles anders zien. Beschouw het als een wake up call waar je wel wat mee moet. Kennelijk ben jij met een x aantal zaken helemaal niet gelukkig en door het ongeluk besef je dat des te meer.
De zorg voor je vader is je gewoon echt teveel en dat is toch ook niet zo gek? Ik zou daar inderdaad ondersteuning bij zoeken zodat je niet meer daar alleen voorstaat. Je bent moeder, je werkt, je hebt een relatie en je bent mantelzorger. Dat is hartstikke veel!!
Je relatie. Als je echt niet meer gelukkig bent met hem en je ziet ook geen kans op verbetering of het is allemaal echt teveel werk om het leuk te houden, is het wellicht tijd alleen verder te gaan. Dan passen jullie waarschijnlijk niet bij elkaar en dan kost een relatie echt teveel negatieve energie.
Je werk. Ja, in deze tijd is het lastig wat anders te vinden dus ik zou je baan niet zomaar opzeggen. Ik zou wel weer om me heen gaan kijken en speuren naar iets wat behapbaar is voor je, zodat je op termijn dit werk vaarwel kunt zeggen.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
vrijdag 1 juni 2012 om 14:19
dank jullie wel allemaal, wat ik uit jullie berichten haal is dat ik een actieplan moet hebben?
Toch heb ik al lange tijd geen idee gehad hoe ik het op zou kunnen lossen, hoe ik mijn leven leefde was omdat het even niet anders kon, maar omdat je dan zo druk bent, heb je ook geen tijd om naar oplossingen te zoeken.
Ik ga maandag naar de dokter om hierover te praten denk ik..ik had ook een tijdje lichamelijk klachten, overbelaste spieren, tintelingen in handen, haaruitval. dat werd al onderzocht door hem...maar nog geen oorzaak kunnen vinden. verder heb ik nu nog even niet zo'n zin in een psycholoog, ik heb meer hulp nodig met de regeldingen geloof ik, misschien maatschappelijk werk ofzo?
Toch heb ik al lange tijd geen idee gehad hoe ik het op zou kunnen lossen, hoe ik mijn leven leefde was omdat het even niet anders kon, maar omdat je dan zo druk bent, heb je ook geen tijd om naar oplossingen te zoeken.
Ik ga maandag naar de dokter om hierover te praten denk ik..ik had ook een tijdje lichamelijk klachten, overbelaste spieren, tintelingen in handen, haaruitval. dat werd al onderzocht door hem...maar nog geen oorzaak kunnen vinden. verder heb ik nu nog even niet zo'n zin in een psycholoog, ik heb meer hulp nodig met de regeldingen geloof ik, misschien maatschappelijk werk ofzo?
vrijdag 1 juni 2012 om 14:21
vrijdag 1 juni 2012 om 14:35
Hoi shala,
In mijn omgeving heb ik niet iemand waarbij ik aan kan kloppen, ik ben juist degene voor de regeldingen meestal, ook al heb ik er een hekel aan. Ik ben ook geen hulpvrager zeg maar, en dat breekt mij nu een beetje op merk ik. Maar helaas ik zou niet weten bij wie ik in mijn omgeving terecht zou kunnen.
vrijdag 1 juni 2012 om 17:35
Als jij denkt dat je meer gebaat bent bij maatschappelijk werk dan bij een psycholoog, dan zou ik dat doen. Belangrijkste is dat je hulp krijgt, want je moet te veel alleen doen.
Een actieplan klinkt meteen weer zo gestructureerd, ik denk dat het belangrijkste is dat je alle veranderingen geleidelijk doorvoert, in plaats van alles ineens.
Een actieplan klinkt meteen weer zo gestructureerd, ik denk dat het belangrijkste is dat je alle veranderingen geleidelijk doorvoert, in plaats van alles ineens.
vrijdag 1 juni 2012 om 18:03
Quote;
"Mijn vriend is op advies van de dokter die nacht bij mij gebleven en de volgende dag savonds weer naar huis gegaan. Ik voelde geen liefde meer voor hem... we hebben nog seks gehad, maar ik vond het helemaal niks, walgde eerlijk gezeg een beetje van hem."
Dit viel me op. Veel mensen zouden na een indrukkende gebeurtenis even geen zin hebben in seks. Maar dat hoef natuurlijk niet voor iedereen te gelden en misschien ligt het voor jou anders.
Was het op zijn of jouw initiatief?
Ik vind het een aparte manier van iemand bijstaan die net een nare ervaring heeft gehad.
"Mijn vriend is op advies van de dokter die nacht bij mij gebleven en de volgende dag savonds weer naar huis gegaan. Ik voelde geen liefde meer voor hem... we hebben nog seks gehad, maar ik vond het helemaal niks, walgde eerlijk gezeg een beetje van hem."
Dit viel me op. Veel mensen zouden na een indrukkende gebeurtenis even geen zin hebben in seks. Maar dat hoef natuurlijk niet voor iedereen te gelden en misschien ligt het voor jou anders.
Was het op zijn of jouw initiatief?
Ik vind het een aparte manier van iemand bijstaan die net een nare ervaring heeft gehad.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
zaterdag 2 juni 2012 om 10:01
Even over de seks: het was de volgende dag en we lagen samen in bed. het was al een tijdje een soort issue dat we weinig seks hadden de laatste tijd. Mijn vriend gaf aan zin te hebben en ik wees hem niet af. gelijk had ik spijt, maar wou het toch voor hem 'afmaken'... Ik deed het zelf! Maar had t niet moeten doen, want bah..ik vond het niks aan en werd er gewoon een beetje misselijk van...
Een dagje later en ik voel me stukken rustiger! Wel wil ik doorzetten dat er veranderingen moeten komen en ga ik maandag naar de dokter. mijn omgeving ziet door dit alles ook ineens dat ik wel veel op mn bordje heb. Ik maak dankbaar gebruik nu van hun hulp, maar toch denk ik hoelang zullen ze dit willen? Mijn vader... ik wil gewoon alleen leuke dingen met hem doen! Voor nu gaat het goed! Wel irriteer ik mij aan mijn vriend.. doordat bij hem alles mis ging kwam hij veels te laat gisteren en kon ik niet mijn spullen uit het autowrak halen... nu slaapt hij nog, terwijl hij hier is om de tuin op te knappen... Zo is hij, en altijd heb ik daar geen last van gehad en gewoon geaccepteerd dat hij altijd te laat is en mij altijd laat wachten, maar nu kan ik er niet meer tegen...
Een dagje later en ik voel me stukken rustiger! Wel wil ik doorzetten dat er veranderingen moeten komen en ga ik maandag naar de dokter. mijn omgeving ziet door dit alles ook ineens dat ik wel veel op mn bordje heb. Ik maak dankbaar gebruik nu van hun hulp, maar toch denk ik hoelang zullen ze dit willen? Mijn vader... ik wil gewoon alleen leuke dingen met hem doen! Voor nu gaat het goed! Wel irriteer ik mij aan mijn vriend.. doordat bij hem alles mis ging kwam hij veels te laat gisteren en kon ik niet mijn spullen uit het autowrak halen... nu slaapt hij nog, terwijl hij hier is om de tuin op te knappen... Zo is hij, en altijd heb ik daar geen last van gehad en gewoon geaccepteerd dat hij altijd te laat is en mij altijd laat wachten, maar nu kan ik er niet meer tegen...
zaterdag 2 juni 2012 om 20:46
Fijn dat je iets meer hulp krijgt.
Wat betreft je vader. Moet je de was voor hem doen? Kan dat niet in het huis? En boodschappen, kun je die misschien laten bezorgen?
In ieder geval is het goed om met de huisarts te praten.
Dat jullie seks hadden, vond ik ook opvallend. Jullie hele relatie klinkt voor mij niet als heel gelukkig of liefdevol. Jouw ergernissen snap ik wel, maar komen volgens mij ook juist voort uit onvrede over het grotere geheel. Want is het echt zo erg als die tuin nog even blijft liggen?
Misschien is juist het ongeluk ook wel een soort eye opener en kijk je nu anders tegen je oude situatie aan. Vond je de dingen in je leven allemaal wel prima, tot dit ongeluk. Maar daarin ben jij de enige die weet of dit langer al zo is en of de relatie is wat je wilt/nodig hebt.
Wat betreft je vader. Moet je de was voor hem doen? Kan dat niet in het huis? En boodschappen, kun je die misschien laten bezorgen?
In ieder geval is het goed om met de huisarts te praten.
Dat jullie seks hadden, vond ik ook opvallend. Jullie hele relatie klinkt voor mij niet als heel gelukkig of liefdevol. Jouw ergernissen snap ik wel, maar komen volgens mij ook juist voort uit onvrede over het grotere geheel. Want is het echt zo erg als die tuin nog even blijft liggen?
Misschien is juist het ongeluk ook wel een soort eye opener en kijk je nu anders tegen je oude situatie aan. Vond je de dingen in je leven allemaal wel prima, tot dit ongeluk. Maar daarin ben jij de enige die weet of dit langer al zo is en of de relatie is wat je wilt/nodig hebt.
zaterdag 2 juni 2012 om 21:30
quote:noppies schreef op 01 juni 2012 @ 12:55:
Denk dat het wel slim is om zo snel mogelijk weer in je auto te stappen. Hoe langer je wacht, hoe enger het wordt. Daar moet je toch doorheen, beter zo snel mogelijk.
Dit is wat er altijd geroepen wordt, maar zeer zeker niet altijd het juiste advies. Soms kun je zo gigantisch hard van het spreekwoordelijke paard afvallen, dat direct erop klimmen gewoon niet gaat. De val was te hard.
Ik ben ook eens van 'mijn paard' gevallen, werkmatig. Lang verhaal, maar de essentie was dat ik onder begeleiding van professionele hulp weer teruggeklommen ben, stapje voor stapje. Na een periode complete rust.
Te snel weer gaan doen wat je altijd deed kan in sommige gevallen gewoon soms niet. Dat kan dan juist tot gevolg hebben uiteindelijk nooit meer auto te gaan rijden.
Zelfs in mijn geval is het nog steeds niet meer zoals ervoor, maar ik kan het handelen, maar het is nooit meer helemaal normaal geworden. Heb uiteindelijk wel een ander soort functie binnen mijn beroep gekozen.
Denk dat het wel slim is om zo snel mogelijk weer in je auto te stappen. Hoe langer je wacht, hoe enger het wordt. Daar moet je toch doorheen, beter zo snel mogelijk.
Dit is wat er altijd geroepen wordt, maar zeer zeker niet altijd het juiste advies. Soms kun je zo gigantisch hard van het spreekwoordelijke paard afvallen, dat direct erop klimmen gewoon niet gaat. De val was te hard.
Ik ben ook eens van 'mijn paard' gevallen, werkmatig. Lang verhaal, maar de essentie was dat ik onder begeleiding van professionele hulp weer teruggeklommen ben, stapje voor stapje. Na een periode complete rust.
Te snel weer gaan doen wat je altijd deed kan in sommige gevallen gewoon soms niet. Dat kan dan juist tot gevolg hebben uiteindelijk nooit meer auto te gaan rijden.
Zelfs in mijn geval is het nog steeds niet meer zoals ervoor, maar ik kan het handelen, maar het is nooit meer helemaal normaal geworden. Heb uiteindelijk wel een ander soort functie binnen mijn beroep gekozen.
woensdag 13 juni 2012 om 10:28
2 weken verder..
Ik zou willen zeggen dat ik mij véél beter voel, dat ik de stappen heb ondernomen en dat er zicht op verandering is.
Maar helaas, niks verandert op dit moment. Ik wil bellen naar MW, ik wil bij de dokter langsgaan. Het lukt mij niet...Misschien door hier even te klagen dat ik dan wel de stap zet.
Ik hoef niet meer zoveel aan het ongeluk te denken, gelukkig. Wel heb ik nog steeds zo sterk het gevoel: Geniet van àlles want het kan zomaar over zijn!
Het gewone leventje gaat weer door. Ik doe weer de dingen die ik voorheen deed. pffff, ben zo moe eigenlijk.
het meest zit ik met mijn relatie in de maag: véél ruzie op dit moment, ik heb hem al 10 dagen niet gezien. Dat doet mij pijn, ik heb geen auto meer, en hij heeft het er niet voor over om hier te komen lijkt het wel. Hij wil dat dan kunnen combineren met andere dingen die hij hier in de buurt te doen heeft. én hij klaagt alleen maar dat ie te moe is. Maandag knapte er iets in mij nadat hij weer zei dat hij niet kwam omdat hij anders heen en weer moest. Terwijl ik hem zo graag wou knuffelen.
Ik wil dit niet, ik wil niet op t wachtbankje zitten, ik wil exclusief zijn voor hem. Ik ben heel erg boos op hem geworden. De normale bungaa, zou niet zo hebben gereageerd, maar mijn emmertje is vol ofzo. Ik wou mij niet meer inhouden.
Hoe nu verder, hij negeert mij weer, ik heb mij echt stalkerig gedragen en als hij normaal reageerde lokte ik hem weer uit de tent door over andere dingen kwaad te worden. Ik ben zo verdrietig. Ik wil gewoon meer in een relatie. We hebben samen al zoveel ellende overwonnen en we kwamen steeds dichter bij elkaar. Maar nu kan ik niet meer...Niet op deze manier in ieder geval.
Ik loop de hele dag met een brok in mijn keel, en op de momentjes dat ik alleen ben, lopen de tranen over mijn wangen. dit ben ik ook niet gewend van mijzelf. veel onvrede, kwaadheid, verdriet. En eigenlijk projecteer ik het allemaal op mijn vriendje.
Ik zou willen zeggen dat ik mij véél beter voel, dat ik de stappen heb ondernomen en dat er zicht op verandering is.
Maar helaas, niks verandert op dit moment. Ik wil bellen naar MW, ik wil bij de dokter langsgaan. Het lukt mij niet...Misschien door hier even te klagen dat ik dan wel de stap zet.
Ik hoef niet meer zoveel aan het ongeluk te denken, gelukkig. Wel heb ik nog steeds zo sterk het gevoel: Geniet van àlles want het kan zomaar over zijn!
Het gewone leventje gaat weer door. Ik doe weer de dingen die ik voorheen deed. pffff, ben zo moe eigenlijk.
het meest zit ik met mijn relatie in de maag: véél ruzie op dit moment, ik heb hem al 10 dagen niet gezien. Dat doet mij pijn, ik heb geen auto meer, en hij heeft het er niet voor over om hier te komen lijkt het wel. Hij wil dat dan kunnen combineren met andere dingen die hij hier in de buurt te doen heeft. én hij klaagt alleen maar dat ie te moe is. Maandag knapte er iets in mij nadat hij weer zei dat hij niet kwam omdat hij anders heen en weer moest. Terwijl ik hem zo graag wou knuffelen.
Ik wil dit niet, ik wil niet op t wachtbankje zitten, ik wil exclusief zijn voor hem. Ik ben heel erg boos op hem geworden. De normale bungaa, zou niet zo hebben gereageerd, maar mijn emmertje is vol ofzo. Ik wou mij niet meer inhouden.
Hoe nu verder, hij negeert mij weer, ik heb mij echt stalkerig gedragen en als hij normaal reageerde lokte ik hem weer uit de tent door over andere dingen kwaad te worden. Ik ben zo verdrietig. Ik wil gewoon meer in een relatie. We hebben samen al zoveel ellende overwonnen en we kwamen steeds dichter bij elkaar. Maar nu kan ik niet meer...Niet op deze manier in ieder geval.
Ik loop de hele dag met een brok in mijn keel, en op de momentjes dat ik alleen ben, lopen de tranen over mijn wangen. dit ben ik ook niet gewend van mijzelf. veel onvrede, kwaadheid, verdriet. En eigenlijk projecteer ik het allemaal op mijn vriendje.
