Onzekerheid/eetstoornis

Rot voor je roos.



Je zegt dat je stage waarschijnlijk niet goed is gegaan door onzekerheid. Kun je uitleggen hoe dat werkt? Wat is er concreet niet goed gegaan door je onzekerheid?



Dat lamgeslagen gevoel waarbij je van alles moet doen en juist vlucht in iets anders is heel vervelend. Helpt het om wat kleiner te denken? Niet 'ik moet dit nog doen, en dit en dat stuk schrijven en die bellen..' maar gewoon stapje voor stapje. Maak een lijstje van wat je moet doen en deel het op in kleine stapjes.



En probeer contact te zoeken met mensen. Vrienden of familie die je vertrouwt. In je eentje kun je jezelf helemaal gek maken en de put in praten.

Ah joh niet schuldig voelen hoor! Je bent stagiair om te leren, niet om het allemaal al te kunnen.



Ik herken je onzekerheid wel een beetje. Wat mij geholpen heeft bij het uitvoeren van enge taken, was om het eerst iemand anders zien doen en dan precies herhalen wat zij deden. Voor gesprekken met ouders nam ik standaardzinnetjes over, dat voelt eerst heel stom maar op die manier leer je hoe zo'n gesprek meestal loopt en ontwikkel je meer vertrouwen in jezelf.

Maar goed, dat is allemaal praktisch en misschien heb je daar op dit moment weinig aan.



Mijn ervaring met mensen die om je geven is, dat ze allang doorhebben dat je niet zo goed in je vel zit, en dat ze het heel fijn vinden als je ze in vertrouwen neemt en ze je kunnen helpen. Dus ik hoop dat je de stap durft te zetten om toch iemand aan z'n mouw te trekken.



Van eetstoornissen heb ik weinig verstand. Heb je hier eerder hulp voor gehad? Je hebt het al een keer overwonnen (wat echt wel een hele prestatie is, petje af!). Probeer die overwinning voor ogen te houden. Heb je handvatten, tips gekregen die je kan gebruiken om te zorgen dat de eetstoornis je niet opnieuw gaat beheersen?

Hey Roos,



Het klinkt alsof je al wel heel erg vooruit bent gegaan. Eetstoornissen zijn behoorlijk heftig, maar je bent er destijds wel uitgekomen en dat is hartstikke goed! Dat je nu weer terug wilt vallen in je eetstoornis door je onzekerheid... je herkent wat je doet, dat is de eerste stap in dingen veranderen.



Overigens weet je helemaal niet hoe je ouders zouden reageren, of je vriendinnen. Ik zou dat niet zomaar invullen als ik jou was, misschien snappen ze je juist heel goed? En kun je even je hart luchten?



Voor de rest sluit ik me bij Tyche aan, stapje voor stapje... dan lijkt het niet gelijk zoveel.

Ik heb zelf ook een eetstoornis en ben om dezelfde redenen die jij noemt, ook vastgelopen in een HBO-opleiding. Het heeft me twee jaar gekost, toen ik inzag dat het echt niet meer ging en ik er beter mee kon stoppen. Dus het is wel herkenbaar. Ook wat je zegt over vriendinnen die zijn afgestudeerd en die opmerking "ik bak er op alle gebieden niks van" zou ook zomaar uit mijn mond kunnen komen.



Dat je je eetstoornis voor een groot deel achter je hebt gelaten, geeft aan dat je sterk bent. Probeer dat voor ogen te houden! Misschien is het een idee om een periode te stoppen met je opleiding en "aan jezelf te werken". Ik heb een hekel aan die term, maar ik weet niet hoe ik het anders in kan kleden. Je zou bijvoorbeeld hulp kunnen zoeken zoals assertiviteitstraining of sociale vaardigheidstraining o.i.d., los van je eetstoornis.



In welk jaar zit je? En zou je de stage eventueel kunnen verplaatsen naar het volgende jaar?



Sterkte!

Ik ben zelf definitief gestopt met de studie. En later gestopt met een andere studie. Nu doe ik stage om werkervaring op te doen en te kijken of het wat voor me is. En in september ga ik een nieuwe poging wagen, met een andere opleiding, waar je niet zo sterk voor in je schoenen hoeft te staan.



Ik begrijp je frustratie... is er ook geen mogelijkheid om eventueel op zoek te gaan naar een andere stageplek of zo?

Wilde alleen ff een tip geven voor de eetstoornis. Ben zelf ook iemand die moeite heeft met eten als ik veel stress heb. Haal gewoon een weightgainer of een pak chocolade melk, ik weet dat dit niet heel gezond is maar in de wat moeilijkere tijden kun je zo wel je energie/kcal pakken. Voor mij werkte het ook goed omdat eten voor mij ook een strijd was. Als het dus ff een keer niet lukt val je niet meteen in een gat van daar gaan we weer. Bij mij is t dan ook weer moeilijk he eten op te bouwen en zo is dat dus makkelijker. Was ook nogal perfectionistisch, hangt samen met onzekerheid --> compensatie. Je kan niet meer doen dan je best. Misschien heb je er wat aan.