Psyche
alle pijlers
dilemma
maandag 25 juni 2012 om 21:22
maandag 25 juni 2012 om 21:27
quote:anjapanja schreef op 25 juni 2012 @ 21:22:
Ik vind het best egoistisch. Ik zou het geen 'excuus' vinden als mijn vriendin dat zou doen bij mij. Ja ontslag is vervelend maar dat wil niet zeggen dat je een ander zijn geluk dan niet moet gunnen. Komop zeg. Ga gewoon, wens haar veel geluk dan kun je daarna weer thuis gaan zitten balen.
Precies.
En kind twee heb je nog steeds niet gezien?
Ik vind het best egoistisch. Ik zou het geen 'excuus' vinden als mijn vriendin dat zou doen bij mij. Ja ontslag is vervelend maar dat wil niet zeggen dat je een ander zijn geluk dan niet moet gunnen. Komop zeg. Ga gewoon, wens haar veel geluk dan kun je daarna weer thuis gaan zitten balen.
Precies.
En kind twee heb je nog steeds niet gezien?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 25 juni 2012 om 21:29
Vind je best egoistisch overkomen. Ja het gaat nu minder goed met jou, maar dat betekend toch niet dat je niet blij kan zijn voor haar? Dat je niet naar de bruiloft zou gaan omdat je niet lekker in je vel zit terwijl je mij daar nooit eerder iets over gezegd heb zou voor mij zeker geen geldige reden zijn. Meer een reden om de vriendschap dan maar helemaal te breken, omdat je ook al erg lange tijd geen interesse meer in mij toont. Weer niet of het zo is, maar zo komt het wel op mij over.
maandag 25 juni 2012 om 21:30
Ik zou haar even bellen. Uit je post begrijp ik dat jullie contact heel erg bestaat uit afspraken die daarna afgezegd worden. Eigenlijk hebben jullie dus nauwelijks echt contact.
Vind het moeilijk hier advies over te geven, ken het dilemma namelijk: aan de ene kant wil je een goede vriendin zijn en niet laten afweten. Daarnaast wil je voor jezelf kiezen en ook dat moet je doen.
Vind het moeilijk hier advies over te geven, ken het dilemma namelijk: aan de ene kant wil je een goede vriendin zijn en niet laten afweten. Daarnaast wil je voor jezelf kiezen en ook dat moet je doen.
maandag 25 juni 2012 om 21:40
maandag 25 juni 2012 om 21:44
maandag 25 juni 2012 om 21:57
Nou je mag blij zijn dat je nog een uitnodiging hebt gekregen, echt erg dat je niet op kraamvisite bent geweest en ook niet hebt uitgelegd waarom niet. Als je nu niet gaat zou het wat mij betreft einde verhaal zijn als vriendin. Maar misschien wil je dat juist wel, gewoon opsluiten in je huis en zo min mogelijk buiten de deur komen en zo steeds dieper wegzakken, ik zou zeggen zoek hulp want dat gaat zo niet de goede kant op. Als je nu toegeeft aan je behoefte om niet te gaan is het hek van de dam vrees ik wat je depressie betreft en zak je steeds verder weg.
maandag 25 juni 2012 om 23:24
Dat ze je nog een uitnodiging stuurt.. Vreemd dat ze nog steeds niet op de hoogte is van wat er speelt bij jou. Zulke goede vriendinnen zijn jullie dus niet. Als je dus niet gaat dan kun je ervan uit gaan dat jullie ook geen goede vriendinnen gaan worden. Wil je wel (weer) investeren in de vriendschap dan zou ik wel gaan. Maar denk erom: in een vriendschap draait het om twee mensen en niet alleen om jou.
maandag 25 juni 2012 om 23:30
Als je echt depressief bent, is 'gewoon gaan' wellicht te veel gevraagd. Maar uitleggen waarom je niet komt, kan echt wel. Ik heb een burn-out gehad, en ik ken het gevoel. Maar ik ben wel altijd eerlijk geweest naar mensen toe. Dat is moeilijk, maar zorgt wel voor meer begrip, en wie weet wat steun voor jou.
Wat voor mij ook heel belangrijk was, was kijken waar ik zo tegenop zag. Ik vond het bv heel vervelend als ik niet naar huis kon als ik dat zelf wilde, bv als ik met iemand mee reed. Dus zorgde ik dat ik zelf vervoer had. Uiteindelijk wilde ik helemaal niet eerder weg, maar de mogelijkheid was er, en dat gaf mij rust. In de buis en theater was ik bang dat ik niet lekker zou worden, dus zorgde ik dat ik aan het uiteinde van een rij zat. Hoefde ik in elk geval niet over mensen heen te klimmen als ik weg moest (ook nooit gebeurd, het feit dat het kon hielp me al ontspannen). Kortom, wat houdt je precies tegen, en is daar iets op te verzinnen? Kun je niet tegen de drukte van het feest? Dan kun je misschien alleen naar de ceremonie en even feliciteren? Ben je bang dat je flauw valt oid? Dan kan er misschien iemand mee om jou te steunen Een vriendin van mij zat zelf heel erg in de shit toen mijn oma overleed, die zij ook goed gekend had. Ze wist niet of ze de begrafenis aan kon alleen, en heeft toen haar nieuwe vriend meegenomen, die ik dus niet kende. Ik was alleen maar blij dat ze er was, én dat er iemand voor haar was zodat ik me op mijn familie kan concentreren. Zo zijn voor heel veel problemen best een oplossing te verzinnen.
Wat ik in elk geval níet zou doen, is gewoon niet op komen dagen zonder iets te laten weten. Dat is onbeschoft, en een depressie is daar geen enkel excuus voor.
Wat voor mij ook heel belangrijk was, was kijken waar ik zo tegenop zag. Ik vond het bv heel vervelend als ik niet naar huis kon als ik dat zelf wilde, bv als ik met iemand mee reed. Dus zorgde ik dat ik zelf vervoer had. Uiteindelijk wilde ik helemaal niet eerder weg, maar de mogelijkheid was er, en dat gaf mij rust. In de buis en theater was ik bang dat ik niet lekker zou worden, dus zorgde ik dat ik aan het uiteinde van een rij zat. Hoefde ik in elk geval niet over mensen heen te klimmen als ik weg moest (ook nooit gebeurd, het feit dat het kon hielp me al ontspannen). Kortom, wat houdt je precies tegen, en is daar iets op te verzinnen? Kun je niet tegen de drukte van het feest? Dan kun je misschien alleen naar de ceremonie en even feliciteren? Ben je bang dat je flauw valt oid? Dan kan er misschien iemand mee om jou te steunen Een vriendin van mij zat zelf heel erg in de shit toen mijn oma overleed, die zij ook goed gekend had. Ze wist niet of ze de begrafenis aan kon alleen, en heeft toen haar nieuwe vriend meegenomen, die ik dus niet kende. Ik was alleen maar blij dat ze er was, én dat er iemand voor haar was zodat ik me op mijn familie kan concentreren. Zo zijn voor heel veel problemen best een oplossing te verzinnen.
Wat ik in elk geval níet zou doen, is gewoon niet op komen dagen zonder iets te laten weten. Dat is onbeschoft, en een depressie is daar geen enkel excuus voor.
dinsdag 26 juni 2012 om 09:06
Als je echt depressief bent is van de bank afkomen om een glas water te pakken al amper te doen. Laat staan naar een bruiloft gaan. In die zin kan ik me wel voorstellen dat je er tegenop ziet. Een depressie is echt iets anders dan je niet zo tof voelen en een beetje moe zijn.
Aan de andere kant gaat het leven ook gewoon door. Je depressie is geen excuus om je niet sociaal te gedragen. Jij kan haar wel buiten je depressie willen houden, maar als je haar er niet over vertelt weet ze ook niet waarom je niet komt en ze zo weinig van je hoort. Of je nou gaat of niet, het lijkt mij hoe dan ook niet meer dan fatsoenlijk om haar te laten weten dat je het moeilijk hebt en daarom niet zo attent bent op het moment. Je hoeft haar niet alle details te vertellen, maar dan weet ze tenminste dat het niet aan haar ligt. Als je je goed genoeg voelt kan je naar de bruiloft gaan, als het niet lukt ga je niet. Maar wees in elk geval eerlijk tegen haar.
Aan de andere kant gaat het leven ook gewoon door. Je depressie is geen excuus om je niet sociaal te gedragen. Jij kan haar wel buiten je depressie willen houden, maar als je haar er niet over vertelt weet ze ook niet waarom je niet komt en ze zo weinig van je hoort. Of je nou gaat of niet, het lijkt mij hoe dan ook niet meer dan fatsoenlijk om haar te laten weten dat je het moeilijk hebt en daarom niet zo attent bent op het moment. Je hoeft haar niet alle details te vertellen, maar dan weet ze tenminste dat het niet aan haar ligt. Als je je goed genoeg voelt kan je naar de bruiloft gaan, als het niet lukt ga je niet. Maar wees in elk geval eerlijk tegen haar.
