Psyche
alle pijlers
Gevoel vs Ratio
maandag 25 juni 2012 om 05:15
Vooraleer je kunt ERkennen, zul je moeten HERkennen.
Hoewel je soms dingen vanuit je verstand makkelijk kunt benoemen, wil dit nog niet zeggen dat dit onder echte herkenning valt.
Herkennen doe je met je gevoel als het ware, niet door te redeneren.
(Erkenning vergt moed. En moed verschijnt als je je veilig voelt/waant).
Ik wil graag discussiëren/ervaringen uitwisselen over bovenstaande.
Ik heb hier tekst van een ander gebruikt,
ik hoop met goedvinden.
(If not: laat maar weten)
Hoewel je soms dingen vanuit je verstand makkelijk kunt benoemen, wil dit nog niet zeggen dat dit onder echte herkenning valt.
Herkennen doe je met je gevoel als het ware, niet door te redeneren.
(Erkenning vergt moed. En moed verschijnt als je je veilig voelt/waant).
Ik wil graag discussiëren/ervaringen uitwisselen over bovenstaande.
Ik heb hier tekst van een ander gebruikt,
ik hoop met goedvinden.
(If not: laat maar weten)
Known to cause insanity in laboratory mice
maandag 25 juni 2012 om 05:20
Voor mij is het herkennen een zeer lang proces geweest.
En in alle eerlijkheid, ben ik dat proces nog niet helemaal door.
De angst voor 'mijn gevoelens' was dusdanig groot, dat ik het liefst erover heen stapte. Deed alsof het er niet was.
De angst dat wannèèr ik zou voelen, dat ik opgezogen zou worden in een oceaan van verdriet, angst en overweldigende emoties.
En ik zou beslist verdrinken.
(en helaas roept nu de plicht)
En in alle eerlijkheid, ben ik dat proces nog niet helemaal door.
De angst voor 'mijn gevoelens' was dusdanig groot, dat ik het liefst erover heen stapte. Deed alsof het er niet was.
De angst dat wannèèr ik zou voelen, dat ik opgezogen zou worden in een oceaan van verdriet, angst en overweldigende emoties.
En ik zou beslist verdrinken.
(en helaas roept nu de plicht)
Known to cause insanity in laboratory mice
maandag 25 juni 2012 om 08:21
quote:Lys schreef op 25 juni 2012 @ 05:20:
De angst dat wannèèr ik zou voelen, dat ik opgezogen zou worden in een oceaan van verdriet, angst en overweldigende emoties.
En ik zou beslist verdrinken.
Ik heb dat met me hechten aan mensen. Ik kan dat dus niet. Ik denk: "Als ik me niet hecht, dan ben ik tenminste ook niet zo verdrietig (= gevoel) als ze me (weer) verlaten." Wat "iedereen" doet (incl mijn biologische moeder).
Het heeft niet geholpen dat een oud klasgenootje van de middelbare school heeft geroepen: "Iedereen dumpt je, zelfs je bioloische moeder heeft je gedumpt!"
Ik kan bijv ook niet geloven, dat mijn ouders echt van me houden. Heb altijd gedacht dat ze liever een ander meisje hadden willen adopteren.
(En nee, ik ga geen topic take-over doen! )
De angst dat wannèèr ik zou voelen, dat ik opgezogen zou worden in een oceaan van verdriet, angst en overweldigende emoties.
En ik zou beslist verdrinken.
Ik heb dat met me hechten aan mensen. Ik kan dat dus niet. Ik denk: "Als ik me niet hecht, dan ben ik tenminste ook niet zo verdrietig (= gevoel) als ze me (weer) verlaten." Wat "iedereen" doet (incl mijn biologische moeder).
Het heeft niet geholpen dat een oud klasgenootje van de middelbare school heeft geroepen: "Iedereen dumpt je, zelfs je bioloische moeder heeft je gedumpt!"
Ik kan bijv ook niet geloven, dat mijn ouders echt van me houden. Heb altijd gedacht dat ze liever een ander meisje hadden willen adopteren.
(En nee, ik ga geen topic take-over doen! )
maandag 25 juni 2012 om 16:57
Hai Primabella,
je hoeft helemaal niets te her/ en of erkennen, hoor. ))
In een ander topic kwam ter sprake dat het soms lastig is bepaalde zaken -op het psychische vlak- te veranderen/aan bepaalde zaken te werken.
En als je bepaalde 'eigenschappen' niet herkent, kun je ze ook niet èrkennen. En dus wordt het 'eraan werken' dan ook verdomd lastig, zeg maar.
Soms is het zo dat je bepaalde 'gevoelens' goed kunt benoemen vanuit je verstand, maar het echte 'voelen' ervan heel erg moeilijk/beangstigend/simpelweg onmogelijk is.
In dat andere topic vond ik dit een interessant onderwerp, vandaar dat ik een heel algemeen topic erover gestart ben.
Mag wat mij betreft alle kanten opgaan. ))
Frummel, ik herken wat je schrijft. Liever 'geen band = emotie', dan het risico lopen dat men je pijn doet.
En dat is een stuk zelfbescherming, dat ik begrijp.
Ik vind wèl heel verdrietig om te lezen, dat je je zo voelt.
En misschien weet je eigenlijk best wel dat je ouders wèl van je houden, soms is het uit bescherming van je gevoelens 'veiliger' om te denken wat je denkt.
Maarrrrr ( ja ja ik heb in de loop der jaren natuurlijk ook van alles geleerd/inzicht gekregen): je doet je ouders en alle anderen die van je houden en om je geven eigenlijk tekort.
Het is natuurlijk wel erg pijnlijk als je van iemand houdt en diegene 'gelooft' je niet.
Voorbeeld: stel dat je vriend het nou niet helemaal zou geloven dat je echt van hem houdt.... dat zou toch pijn doen?
Ik vind het trouwens juist fijn dat je hier schrijft! Ben niet bang voor een take over, hoor.
Dit is niet een persoonlijke hulpkreet, maar een algemeen topic waar iedereen zijn ei kwijt kan. ))
je hoeft helemaal niets te her/ en of erkennen, hoor. ))
In een ander topic kwam ter sprake dat het soms lastig is bepaalde zaken -op het psychische vlak- te veranderen/aan bepaalde zaken te werken.
En als je bepaalde 'eigenschappen' niet herkent, kun je ze ook niet èrkennen. En dus wordt het 'eraan werken' dan ook verdomd lastig, zeg maar.
Soms is het zo dat je bepaalde 'gevoelens' goed kunt benoemen vanuit je verstand, maar het echte 'voelen' ervan heel erg moeilijk/beangstigend/simpelweg onmogelijk is.
In dat andere topic vond ik dit een interessant onderwerp, vandaar dat ik een heel algemeen topic erover gestart ben.
Mag wat mij betreft alle kanten opgaan. ))
Frummel, ik herken wat je schrijft. Liever 'geen band = emotie', dan het risico lopen dat men je pijn doet.
En dat is een stuk zelfbescherming, dat ik begrijp.
Ik vind wèl heel verdrietig om te lezen, dat je je zo voelt.
En misschien weet je eigenlijk best wel dat je ouders wèl van je houden, soms is het uit bescherming van je gevoelens 'veiliger' om te denken wat je denkt.
Maarrrrr ( ja ja ik heb in de loop der jaren natuurlijk ook van alles geleerd/inzicht gekregen): je doet je ouders en alle anderen die van je houden en om je geven eigenlijk tekort.
Het is natuurlijk wel erg pijnlijk als je van iemand houdt en diegene 'gelooft' je niet.
Voorbeeld: stel dat je vriend het nou niet helemaal zou geloven dat je echt van hem houdt.... dat zou toch pijn doen?
Ik vind het trouwens juist fijn dat je hier schrijft! Ben niet bang voor een take over, hoor.
Dit is niet een persoonlijke hulpkreet, maar een algemeen topic waar iedereen zijn ei kwijt kan. ))
Known to cause insanity in laboratory mice
maandag 25 juni 2012 om 21:05
Wist ik maar hoe ik die knop aan/om kan zetten, dat ik wel geloof dat mijn ouders/vriend echt van me houden. En dat ik wel mijn hart kan geven/open zetten. Want ik weet dat ik ze tekort/pijn doe, door het niet 100% te geloven.
Ik heb zelfs verliefd zijn ooit uitgeschakeld, ik voel het niet. Ik weet niet of ik het uberhaupt weleens écht ben geweest.
Ik heb zelfs verliefd zijn ooit uitgeschakeld, ik voel het niet. Ik weet niet of ik het uberhaupt weleens écht ben geweest.
maandag 25 juni 2012 om 22:30
Ik wou dat ik een kant en klaar antwoord voor je had.
Zoals gezegd een laaaangdurig proces en ik ben er nog niet, hoor.
Maar ik denk dat het belangrijkste is: Ik vind mezelf nu wel 'waardig'. Ik vind mijzelf echt leuk, met al mijn tekortkomingen. Ben een beetje een rare, zal ik ook altijd blijven. Maar wèl een leuke rare. (vind ik dan, hè)
Ik wilde eerder de bevestiging van anderen. En hoe zij ook bevestigden: ik kon het niet voelen, dus het schoot niet echt op. Dat gevoel kwam gewoon niet binnen.))
Maar nu, na de jaaarenlange therapie, na de medicijnen, is het er.
En dat voelt heel goed. En dat gun ik jou ook, frummel. (mag je wel weer frummel noemen, hè, vind ik prettiger dan truffel)
Zoals gezegd een laaaangdurig proces en ik ben er nog niet, hoor.
Maar ik denk dat het belangrijkste is: Ik vind mezelf nu wel 'waardig'. Ik vind mijzelf echt leuk, met al mijn tekortkomingen. Ben een beetje een rare, zal ik ook altijd blijven. Maar wèl een leuke rare. (vind ik dan, hè)
Ik wilde eerder de bevestiging van anderen. En hoe zij ook bevestigden: ik kon het niet voelen, dus het schoot niet echt op. Dat gevoel kwam gewoon niet binnen.))
Maar nu, na de jaaarenlange therapie, na de medicijnen, is het er.
En dat voelt heel goed. En dat gun ik jou ook, frummel. (mag je wel weer frummel noemen, hè, vind ik prettiger dan truffel)
Known to cause insanity in laboratory mice
dinsdag 26 juni 2012 om 06:58
holyhell schreef op 26 juni 2012 @ 06.55
Frummel, je bènt ook een lieve meid. Dat meen ik echt.
Ik begrijp dat je je weleens misdragen hebt en wel vaker dan eens, maar ik heb dat allemaal niet meegekregen, want ik ben lange tijd niet op het forum geweest.
Maar zoals ik je heb meegemaakt ben je een lief meisje, dat zich niet direct gemakkelijk voelt in het gezelschap van véél nieuwe mensen. En ook een dappere! Want je bent wel gekomen. Ondanks dat dat dus totaal uit je comfort zone is.
En daar heb ik dan weer bewondering voor.
En zoals je schrijft... je weet dingen heel goed te vertellen/verwoorden. Dus voor mij ben en blijf je dat lieve ding!
Hoe is het met je vandaag? (het is inmiddels 'ons' topic, haha)
Fijn wakker geworden en aan je koppie gevoeld?
Het staat mij zelf niet (rare hoofdvorm, haha), maar ik vind het altijd lekker om aan te voelen, een gemillimeterd koppie.
Denk je vandaag er aan om genoeg te drinken? (zei ze ietwat streng)
En wanneer zie jij je spv-er?
Ik merk trouwens met mijn medicijnen dat ik wel alles voel, maar dat het me veel minder raakt. Dingen waar ik me eerder de kop echt mee gek maakte (lees: onophoudelijk blijven denken aan alleen maar de negatieve dingen die gebeurd/gezegd waren) die zijn niet zo belangrijk meer. Maar fijne dinegn, daar kan ik nu oprecht van genieten, en blijdschap voel ik gelukkig heel erg goed. En dat voelt erg prettig, zeg maar.
Ik moet aan het werk. Gotta go, gotta go!
Frummel, je bènt ook een lieve meid. Dat meen ik echt.
Ik begrijp dat je je weleens misdragen hebt en wel vaker dan eens, maar ik heb dat allemaal niet meegekregen, want ik ben lange tijd niet op het forum geweest.
Maar zoals ik je heb meegemaakt ben je een lief meisje, dat zich niet direct gemakkelijk voelt in het gezelschap van véél nieuwe mensen. En ook een dappere! Want je bent wel gekomen. Ondanks dat dat dus totaal uit je comfort zone is.
En daar heb ik dan weer bewondering voor.
En zoals je schrijft... je weet dingen heel goed te vertellen/verwoorden. Dus voor mij ben en blijf je dat lieve ding!
Hoe is het met je vandaag? (het is inmiddels 'ons' topic, haha)
Fijn wakker geworden en aan je koppie gevoeld?
Het staat mij zelf niet (rare hoofdvorm, haha), maar ik vind het altijd lekker om aan te voelen, een gemillimeterd koppie.
Denk je vandaag er aan om genoeg te drinken? (zei ze ietwat streng)
En wanneer zie jij je spv-er?
Ik merk trouwens met mijn medicijnen dat ik wel alles voel, maar dat het me veel minder raakt. Dingen waar ik me eerder de kop echt mee gek maakte (lees: onophoudelijk blijven denken aan alleen maar de negatieve dingen die gebeurd/gezegd waren) die zijn niet zo belangrijk meer. Maar fijne dinegn, daar kan ik nu oprecht van genieten, en blijdschap voel ik gelukkig heel erg goed. En dat voelt erg prettig, zeg maar.
Ik moet aan het werk. Gotta go, gotta go!
Known to cause insanity in laboratory mice
dinsdag 26 juni 2012 om 12:36
Dank je wel Lys. Jouw post doet me goed. Weetje, soms ben ik dat lieve meisje in mij een beetje kwijt. Soms wil ze niet tevoorschijn komen.
Ik ben vandaag met vriend naar de stad geweest, voor het eerst zonder iets op mijn hoofd, en dat voelde goed. Heb leuke oorbellen gekocht.
Maar hier in het dorp zelf vind ik het nog wel eng.
Ik heb gister goed gegeten en gedronken en vandaag ook al. Zou dat ook komen doordat ik nu iets lekkerder in mijn vel zit? Ik denk zelf dat dat er wel mee te maken heeft.
Ik vind dat ik soms dingen moet doen die ik eng vind. Zoals zelf bestellen ergens, zelf het dienblad dragen (want stel je voor dat het valt!) en toendertijd ook naar de meet komen, ook al vond ik het doodeng (en ik weet: meerderen).
Ik wil ook niet alles aan mijn vriend overlaten, ik ben 28, moet het toch zelf kunnen/doen.
Ik ben vandaag met vriend naar de stad geweest, voor het eerst zonder iets op mijn hoofd, en dat voelde goed. Heb leuke oorbellen gekocht.
Maar hier in het dorp zelf vind ik het nog wel eng.
Ik heb gister goed gegeten en gedronken en vandaag ook al. Zou dat ook komen doordat ik nu iets lekkerder in mijn vel zit? Ik denk zelf dat dat er wel mee te maken heeft.
Ik vind dat ik soms dingen moet doen die ik eng vind. Zoals zelf bestellen ergens, zelf het dienblad dragen (want stel je voor dat het valt!) en toendertijd ook naar de meet komen, ook al vond ik het doodeng (en ik weet: meerderen).
Ik wil ook niet alles aan mijn vriend overlaten, ik ben 28, moet het toch zelf kunnen/doen.
dinsdag 26 juni 2012 om 18:12
Ik denk juist dat ze wel tevoorschijn wil komen, maar dat ze niet zo goed durft...
Want het liève meisje is kwetsbaar, de recalcitrante niet.
Fijn om te horen dat je goed gegeten en gedronken hebt. En ik denk zeker dat het te maken heeft met het feit dat je wat lekkerder in je vel zit.
Als je je iets beter voelt, voel je ook meer waard. Dus is 't het ook meer waard om wat beter voor jezelf te zorgen. Zoiets gaat volgens mij niet bewust, maar het gebeurt gewoon.
zelf het dienblad dragen (want stel je voor dat het valt!)
Oh jee, joh, stel toch dat anderen het zien!
En dan wat? Misschien staat wel iemand op om je te helpen?
IK zou dat namelijk wel doen, en met mij velen.
En als ze moeten lachen, denk ik altijd: nou, die heb ik een leuk moment bezorgd.
En als het leedvermaak is: tja, die heb je ook.
Meid je wil niet weten hoe vaak ik klunzig ben. Errug vaak!
Vroeger werd ik er onzeker van (schamen dat ik me deed) en nu ben ik zelf degene die het hardste lacht. En oprecht lachen, hè. Dan denk ik: Jaaaaa, helemaal Lys. Want dat hoort gewoon een beetje bij mij. Dus de dingen die ik vroeger niet zo leuk vond van mezelf, die koester ik nu. Want al die dingen bij elkaar domme opmerkingen, slechte inschatting qua afstand-mag graag tegen dingen aanlopen-, klunzig, flapuit, nooit eens eerst denken en dan praten, maar ook mijn gevoel voor humor, mijn behulpzaamheid, mijn grote interesse in zoveel verschillende zaken maken mij MIJ.
Pfff.... ik moet niet denken aan perfectie. Zou ik nooit eens om mijzelf kunnen lachen. . En ik lach zo'n beetje de hele dag, blijk een heel vrolijk iemand te zijn.
Maar die was lange tijd niet zichtbaar. En nu op mijn 43e is ze er: de complete Lys, met al haar eigenaardigheden en met al haar goede kanten.
Ik vind haar (mij) vreselijk leuk.
Ik ben eindelijk mijn beste vriendin.
Known to cause insanity in laboratory mice
woensdag 27 juni 2012 om 12:35
quote:Lys schreef op 26 juni 2012 @ 18:12:
Ik denk juist dat ze wel tevoorschijn wil komen, maar dat ze niet zo goed durft...
Want het liève meisje is kwetsbaar, de recalcitrante niet.
En door kwetsbaar te zijn kun je gekwetst worden. En dat doet pijn.
Fijn om te horen dat je goed gegeten en gedronken hebt. En ik denk zeker dat het te maken heeft met het feit dat je wat lekkerder in je vel zit.
Vandaag ook alweer gelijk ontbeten. Goed de meds ingenomen en goed gedronken.
Als je je iets beter voelt, voel je ook meer waard. Dus is 't het ook meer waard om wat beter voor jezelf te zorgen. Zoiets gaat volgens mij niet bewust, maar het gebeurt gewoon.
zelf het dienblad dragen (want stel je voor dat het valt!)
Oh jee, joh, stel toch dat anderen het zien!
En dan wat? Ligt er ook wel aan hoe mijn dag is. Als die goed is dan heb ik er niet zo'n probleem mee. Is de dag al slecht begonnen: dan voel ik me echt superdom, ga ik denken: "Je kan ook niks he, stom varken dat je bent!" en raak ik dus ontzettend depri. De tranen zullen dan hoog zitten, en ik wil niet huilen dus probeer ik het tegen te houden, maar dat lukt dan niet, waardoor ik nog verdrietiger word. Er is zelfs kans dat ik gewoon wegloop en niet stop voor ik een heel eind uit de buurt ben.
Misschien staat wel iemand op om je te helpen?
Bij mij meestal niet. Maar dan zou mijn vriend wel helpen.
IK zou dat namelijk wel doen, en met mij velen.
En als ze moeten lachen, denk ik altijd: nou, die heb ik een leuk moment bezorgd.
Ik kan (nog) niet zo denken. Ik denk (voorlopig) alleen maar: "Zie je, ze vinden me ook ontzettend dom en ze lachen me ook nog eens finaal uit."
En als het leedvermaak is: tja, die heb je ook.
Meid je wil niet weten hoe vaak ik klunzig ben. Errug vaak!
Vroeger werd ik er onzeker van (schamen dat ik me deed) en nu ben ik zelf degene die het hardste lacht. En oprecht lachen, hè. Dan denk ik: Jaaaaa, helemaal Lys. Want dat hoort gewoon een beetje bij mij. Dus de dingen die ik vroeger niet zo leuk vond van mezelf, die koester ik nu. Want al die dingen bij elkaar domme opmerkingen, slechte inschatting qua afstand-mag graag tegen dingen aanlopen-, klunzig, flapuit, nooit eens eerst denken en dan praten, maar ook mijn gevoel voor humor, mijn behulpzaamheid, mijn grote interesse in zoveel verschillende zaken maken mij MIJ.
Pfff.... ik moet niet denken aan perfectie. Zou ik nooit eens om mijzelf kunnen lachen. . En ik lach zo'n beetje de hele dag, blijk een heel vrolijk iemand te zijn.
Maar die was lange tijd niet zichtbaar. En nu op mijn 43e is ze er: de complete Lys, met al haar eigenaardigheden en met al haar goede kanten.
Ik vind haar (mij) vreselijk leuk.
Ik ben eindelijk mijn beste vriendin.
Ik hoop heel erg dat ik dat ook ooit kan zeggen. Dat ik mezelf echt leuk vind, ongeacht wat ik doe.
Ik denk juist dat ze wel tevoorschijn wil komen, maar dat ze niet zo goed durft...
Want het liève meisje is kwetsbaar, de recalcitrante niet.
En door kwetsbaar te zijn kun je gekwetst worden. En dat doet pijn.
Fijn om te horen dat je goed gegeten en gedronken hebt. En ik denk zeker dat het te maken heeft met het feit dat je wat lekkerder in je vel zit.
Vandaag ook alweer gelijk ontbeten. Goed de meds ingenomen en goed gedronken.
Als je je iets beter voelt, voel je ook meer waard. Dus is 't het ook meer waard om wat beter voor jezelf te zorgen. Zoiets gaat volgens mij niet bewust, maar het gebeurt gewoon.
zelf het dienblad dragen (want stel je voor dat het valt!)
Oh jee, joh, stel toch dat anderen het zien!
En dan wat? Ligt er ook wel aan hoe mijn dag is. Als die goed is dan heb ik er niet zo'n probleem mee. Is de dag al slecht begonnen: dan voel ik me echt superdom, ga ik denken: "Je kan ook niks he, stom varken dat je bent!" en raak ik dus ontzettend depri. De tranen zullen dan hoog zitten, en ik wil niet huilen dus probeer ik het tegen te houden, maar dat lukt dan niet, waardoor ik nog verdrietiger word. Er is zelfs kans dat ik gewoon wegloop en niet stop voor ik een heel eind uit de buurt ben.
Misschien staat wel iemand op om je te helpen?
Bij mij meestal niet. Maar dan zou mijn vriend wel helpen.
IK zou dat namelijk wel doen, en met mij velen.
En als ze moeten lachen, denk ik altijd: nou, die heb ik een leuk moment bezorgd.
Ik kan (nog) niet zo denken. Ik denk (voorlopig) alleen maar: "Zie je, ze vinden me ook ontzettend dom en ze lachen me ook nog eens finaal uit."
En als het leedvermaak is: tja, die heb je ook.
Meid je wil niet weten hoe vaak ik klunzig ben. Errug vaak!
Vroeger werd ik er onzeker van (schamen dat ik me deed) en nu ben ik zelf degene die het hardste lacht. En oprecht lachen, hè. Dan denk ik: Jaaaaa, helemaal Lys. Want dat hoort gewoon een beetje bij mij. Dus de dingen die ik vroeger niet zo leuk vond van mezelf, die koester ik nu. Want al die dingen bij elkaar domme opmerkingen, slechte inschatting qua afstand-mag graag tegen dingen aanlopen-, klunzig, flapuit, nooit eens eerst denken en dan praten, maar ook mijn gevoel voor humor, mijn behulpzaamheid, mijn grote interesse in zoveel verschillende zaken maken mij MIJ.
Pfff.... ik moet niet denken aan perfectie. Zou ik nooit eens om mijzelf kunnen lachen. . En ik lach zo'n beetje de hele dag, blijk een heel vrolijk iemand te zijn.
Maar die was lange tijd niet zichtbaar. En nu op mijn 43e is ze er: de complete Lys, met al haar eigenaardigheden en met al haar goede kanten.
Ik vind haar (mij) vreselijk leuk.
Ik ben eindelijk mijn beste vriendin.
Ik hoop heel erg dat ik dat ook ooit kan zeggen. Dat ik mezelf echt leuk vind, ongeacht wat ik doe.
donderdag 28 juni 2012 om 00:15
En door kwetsbaar te zijn kun je gekwetst worden. En dat doet pijn.
En pijn is/lijkt onverdraaglijk. Snap ik heel goed.
Ik vind het leuk om te lezen dat je schrijft: Ligt er ook wel aan hoe mijn dag is. Als die goed is dan heb ik er niet zo'n probleem mee.
Want dan zit het dus wel in je, het is niet zeg maar 'onmogelijk'.
Dus ik wens voor jou... mèèr van zulke dagen!
Ook fijn om te lezen dat je ontbijt, drinkt en je meds neemt!
Ik ben zelf ook een waardeloze eter... soms de hele dag niets en 's avonds om 22.00 voel ik ineens enorme trek en vreet dan alles wat los en vast zit, haha.
Drinken is geen probleem. Maar medicijnen wil ik ook nog wel eens vergeten. Zoals vanochtend... dus ik heb ze na het werk gelijk ingenomen. ))
Ik heb er vandaag nog over nagedacht, over wat je vertelde over je kale koppie en jezelf dan toch meer waarde toeschrijven.
Is toch wel erg interessant, hè.
Zijn er nog meer dingen die je zo een gevoel geven, buiten het scheren om?
Misschien als er een aantal verschillende dingen zijn die je dat fijne gevoel over jezelf geven, kun je dat een beetje afwisselen.
Plus het is natuurlijk altijd goed om te weten waar je nu echt blij van wordt.
Hoeft niet eens iets voor jezelf te zijn trouwens, soms krijg je ook een prettiger idee over jezelf als je iets voor een ander doet.
Misschien iets voor je vriend?
Ik las eerder dat je altijd voor hem kookt, misschien kun je iets leuks/liefs bedenken voor bij het avondeten. Al is het maar een kort berichtje dat je hem waardeert of zo. Als je zijn glimlach dan ziet, dan geeft dat vast ook een fijn gevoel.
Frummel, ik roep maar wat hoor, maar dat zijn zo van die gedachten die ik dan heb. Misschien kun je er wat mee, misschien ook niet. ))
Ik hoop heel erg dat ik dat ook ooit kan zeggen. Dat ik mezelf echt leuk vind, ongeacht wat ik doe.
Ik ook, Frummel, ik gun je dat enorm. Gewoon gek zijn op jezelf, met al je eigenaardigheden.
Slaap lekker!
En pijn is/lijkt onverdraaglijk. Snap ik heel goed.
Ik vind het leuk om te lezen dat je schrijft: Ligt er ook wel aan hoe mijn dag is. Als die goed is dan heb ik er niet zo'n probleem mee.
Want dan zit het dus wel in je, het is niet zeg maar 'onmogelijk'.
Dus ik wens voor jou... mèèr van zulke dagen!
Ook fijn om te lezen dat je ontbijt, drinkt en je meds neemt!
Ik ben zelf ook een waardeloze eter... soms de hele dag niets en 's avonds om 22.00 voel ik ineens enorme trek en vreet dan alles wat los en vast zit, haha.
Drinken is geen probleem. Maar medicijnen wil ik ook nog wel eens vergeten. Zoals vanochtend... dus ik heb ze na het werk gelijk ingenomen. ))
Ik heb er vandaag nog over nagedacht, over wat je vertelde over je kale koppie en jezelf dan toch meer waarde toeschrijven.
Is toch wel erg interessant, hè.
Zijn er nog meer dingen die je zo een gevoel geven, buiten het scheren om?
Misschien als er een aantal verschillende dingen zijn die je dat fijne gevoel over jezelf geven, kun je dat een beetje afwisselen.
Plus het is natuurlijk altijd goed om te weten waar je nu echt blij van wordt.
Hoeft niet eens iets voor jezelf te zijn trouwens, soms krijg je ook een prettiger idee over jezelf als je iets voor een ander doet.
Misschien iets voor je vriend?
Ik las eerder dat je altijd voor hem kookt, misschien kun je iets leuks/liefs bedenken voor bij het avondeten. Al is het maar een kort berichtje dat je hem waardeert of zo. Als je zijn glimlach dan ziet, dan geeft dat vast ook een fijn gevoel.
Frummel, ik roep maar wat hoor, maar dat zijn zo van die gedachten die ik dan heb. Misschien kun je er wat mee, misschien ook niet. ))
Ik hoop heel erg dat ik dat ook ooit kan zeggen. Dat ik mezelf echt leuk vind, ongeacht wat ik doe.
Ik ook, Frummel, ik gun je dat enorm. Gewoon gek zijn op jezelf, met al je eigenaardigheden.
Slaap lekker!
Known to cause insanity in laboratory mice
donderdag 28 juni 2012 om 07:58
vrijdag 29 juni 2012 om 08:50
Hey Obla, wat leuk dat je even langskomt en 'moet'. ))
Ik snap helemaal wat je schrijft.
Ik kan dat inmiddels ook (proces van jaren, want brein miste stofjes [werkte op verstand] en na therapie en medicatie --> stofjes op normaal niveau).
En soms is het goed om beide te gebruiken. (in mijn werk bijvoorbeeld)
Maar over het algemeen/privé gaat mijn voorkeur uit naar spontaniteit. Vaak ook weer gevoed door intuïtie.
Spontaniteit heeft mij al heel veel gebracht en past ook erg goed bij mij.
Frummel, hoe is het met jou?
Ik snap helemaal wat je schrijft.
Ik kan dat inmiddels ook (proces van jaren, want brein miste stofjes [werkte op verstand] en na therapie en medicatie --> stofjes op normaal niveau).
En soms is het goed om beide te gebruiken. (in mijn werk bijvoorbeeld)
Maar over het algemeen/privé gaat mijn voorkeur uit naar spontaniteit. Vaak ook weer gevoed door intuïtie.
Spontaniteit heeft mij al heel veel gebracht en past ook erg goed bij mij.
Frummel, hoe is het met jou?
Known to cause insanity in laboratory mice
zaterdag 30 juni 2012 om 05:04
Momenteel niet zo goed. Ben al vanaf 02:00 wakker door de warmte.
Maar ja, iPad erbij en ik ben er zoet mee.
Vroeger was ik spontaner dan nu. Ik leef op verstand. Denk altijd na of ik iets wel kan zeggen of doen, en zo ja: hoe?
Ik wil mensen nml niet kwetsen of boos maken.
Gister slechte dag gehad qua eten/drinken, daarna in de warmte gefietst, wat oververhit geraakt en tada: hoofdpijn. Is nu gelukkig over.
Door de hoofdpijn vroeger naar bed gegaan en de laatste meds van de dag vergeten.
Vandaag 'drukke' dag. Naar de markt, naar de snelweg om motoren (TT Assen is vandaag) te kijken. En vanavond naar Ice Age 4. Ik hoop het iig, dat ik het red.
In het begin van onze relatie (toen ik mijn vriend nog niet eens aan durfde te kijken ), hebben we ook een Ice Age film gekeken en bij 1 stukje echt helemaal slap gelegen van het lachen.
Maar ja, iPad erbij en ik ben er zoet mee.
Vroeger was ik spontaner dan nu. Ik leef op verstand. Denk altijd na of ik iets wel kan zeggen of doen, en zo ja: hoe?
Ik wil mensen nml niet kwetsen of boos maken.
Gister slechte dag gehad qua eten/drinken, daarna in de warmte gefietst, wat oververhit geraakt en tada: hoofdpijn. Is nu gelukkig over.
Door de hoofdpijn vroeger naar bed gegaan en de laatste meds van de dag vergeten.
Vandaag 'drukke' dag. Naar de markt, naar de snelweg om motoren (TT Assen is vandaag) te kijken. En vanavond naar Ice Age 4. Ik hoop het iig, dat ik het red.
In het begin van onze relatie (toen ik mijn vriend nog niet eens aan durfde te kijken ), hebben we ook een Ice Age film gekeken en bij 1 stukje echt helemaal slap gelegen van het lachen.
