Psyche
alle pijlers
Accepteren - hoe doe je dat dan?
maandag 25 juni 2012 om 15:36
Bij een ander topic las ik iets over "accepteren" van een "stoornis".
Ik heb mensen dit wel vaker horen noemen, als manier om ermee om te gaan.
Maar hoe doe je dat dan?
Hoe kun je iets accepteren wat invloed heeft op vanalles in je leven en wat je in vanalles belemmert?
Ik ben er benieuwd naar hoe je zoiets voor elkaar krijgt.
Ik heb mensen dit wel vaker horen noemen, als manier om ermee om te gaan.
Maar hoe doe je dat dan?
Hoe kun je iets accepteren wat invloed heeft op vanalles in je leven en wat je in vanalles belemmert?
Ik ben er benieuwd naar hoe je zoiets voor elkaar krijgt.
maandag 25 juni 2012 om 15:52
Accepteren doe je door geen oplossingen en manieren te blijven zoeken voor dingen die nooit meer mogelijk gaan zijn. Door juist wel oplossingen en manieren te gaan zoeken voor dingen die nog wel mogelijk zijn in de nieuwe situatie. Die de nieuwe situatie de beste nieuwe situatie maken, en niet de oude situatie het best benaderen.
maandag 25 juni 2012 om 15:54
maandag 25 juni 2012 om 16:08
quote:chartreuse schreef op 25 juni 2012 @ 15:52:
Accepteren doe je door geen oplossingen en manieren te blijven zoeken voor dingen die nooit meer mogelijk gaan zijn. Door juist wel oplossingen en manieren te gaan zoeken voor dingen die nog wel mogelijk zijn in de nieuwe situatie. Die de nieuwe situatie de beste nieuwe situatie maken, en niet de oude situatie het best benaderen.
Dit dus.
Doe niet de dingen die je niet (meer) kunt. Hoeft ook niet, want niemand is volmaakt en je hoeft niet alles te kunnen. Doe alleen de dingen die haalbaar zijn, dat is goed genoeg.
Accepteren doe je door geen oplossingen en manieren te blijven zoeken voor dingen die nooit meer mogelijk gaan zijn. Door juist wel oplossingen en manieren te gaan zoeken voor dingen die nog wel mogelijk zijn in de nieuwe situatie. Die de nieuwe situatie de beste nieuwe situatie maken, en niet de oude situatie het best benaderen.
Dit dus.
Doe niet de dingen die je niet (meer) kunt. Hoeft ook niet, want niemand is volmaakt en je hoeft niet alles te kunnen. Doe alleen de dingen die haalbaar zijn, dat is goed genoeg.
maandag 25 juni 2012 om 16:14
Ik kon dat ook niet, accepteren.
Nu heb ik woord veranderd: ik kan namelijk wel ERKENNEN wat ik wel en niet kan, ook al kan ik het niet accepteren. En dat helpt gek genoeg ook. Voor mij zit het verschil erin dat ik het dan niet 'goed keur' ofzo, wat voor mijn gevoel toch aan accepteren vast zit, maar dat ik wel gewoon zie dat het zo is. Het IS zo, wat ik er ook van vindt. daardoor vecht ik er minder tegen en dat scheelt weer energie.
Nu heb ik woord veranderd: ik kan namelijk wel ERKENNEN wat ik wel en niet kan, ook al kan ik het niet accepteren. En dat helpt gek genoeg ook. Voor mij zit het verschil erin dat ik het dan niet 'goed keur' ofzo, wat voor mijn gevoel toch aan accepteren vast zit, maar dat ik wel gewoon zie dat het zo is. Het IS zo, wat ik er ook van vindt. daardoor vecht ik er minder tegen en dat scheelt weer energie.
Het is zoals het is
maandag 25 juni 2012 om 16:20
Accepteren betekent niet zozeer 'er goedkeuring aan geven', maar het betekent meer: berusten. Berusten in wat is.
Nee, je vindt het niet fijn dat iets gebeurt, je vindt het rot dat zus ofzo, maar ... het IS. Je laat het daarmee los. Pas als je de zaken loslaat, kan het gaan veranderen.
Zolang jij het in een houdgreep hebt, kan het geen kant op en zet het zich vast. Dit is met welk onderwerp dan ook.
En wat You zegt: je zult moeten erkennen wat er speelt. Wat trouwens volgt op herkenning, want wat je niet kent, niet ziet, zul je ook niet kunnen erkennen. Pas na die twee stappen, kun je loslaten.
Accepteren doe je ook niet met je verstand, niet met je hoofd. Deze vorm van accepteren is loslaten, en dat doe je met je hart.
Nee, je vindt het niet fijn dat iets gebeurt, je vindt het rot dat zus ofzo, maar ... het IS. Je laat het daarmee los. Pas als je de zaken loslaat, kan het gaan veranderen.
Zolang jij het in een houdgreep hebt, kan het geen kant op en zet het zich vast. Dit is met welk onderwerp dan ook.
En wat You zegt: je zult moeten erkennen wat er speelt. Wat trouwens volgt op herkenning, want wat je niet kent, niet ziet, zul je ook niet kunnen erkennen. Pas na die twee stappen, kun je loslaten.
Accepteren doe je ook niet met je verstand, niet met je hoofd. Deze vorm van accepteren is loslaten, en dat doe je met je hart.
maandag 25 juni 2012 om 16:42
Ik heb ook een paniekstoornis. En kon dat ook heel lang niet accepteren. Ik vocht er keihard tegen, maar dan op de manier: dit heb ik niet, dit ben ik niet. Nou ja op die manier ontkende ik het alleen maar voor mezelf. Begin vorig jaar ben ik bij een goede therapeut (en ervaringsdeskundige) terecht gekomen. Daar leerde ik alles in stappen te doen. Eerst tot zover daar heen, dan tot zover die winkelstraat in, dan de winkel in, enz. Het kost tijd. Dat vond ik nog het moeilijkst om te accepteren. Maar op een gegeven moment had ik in de gaten dat ik dat wel moest accepteren. Je kunt niet van het ene op het andere moment iets veranderen dat jarenlang in je heeft gezeten en wat zo'n grote invloed op je leven heeft gehad. Daar is het te groot voor. Accepteren betekende voor mij vooral: ik heb dit, en ik werk eraan, in stappen. Verder dacht ik er niet meer over na. En daarmee liet ik het los. Waarmee grotendeels mijn schaamtegevoel en onzekerheid verdween, en daar zat het hem juist in bij mij. Toen gingen die dingen die ik moest doen, de stappen, ook een stuk makkelijker. Niet probleemloos, maar het viel te doen.
Afgelopen weekend ben ik in wuppertal, duitsland geweest. Grote plaats, en erg druk. Toch heb ik zaterdag daar de hele middag met mijn vriend gewinkeld. Vrijdagavond daar voetbal gekeken op het terras. Nou ik kan je vertellen, dat was echt heel erg druk. Vorig jaar om deze tijd zag ik mezelf deze dingen niet doen. Nu wel. Ik denk veel beter over mezelf, ben zekerder geworden. Ook werk ik weer. Eerst voor 2 uurtjes op een dag, nu de maandag en vrijdag de hele dag en dinsdag, woensdag en donderdag vaak een halve dag. Ik zit momenteel in de schoonmaak, en ik werk daar nu zoveel als wordt gevraagd. En het gaat goed! Ik zie nog wel eens tegen dingen op, en een kleine paniekaanval heb ik af en toe nog. Maar door goede ademhalingstechnieken en vooral je kalmte bewaren, kom ik daar doorheen. Ook op plaatsen die paniekaanvallen triggeren. Ik voel me zoveel sterker!
Het "enige" dat me nog echt moeite kost, is dingen alleen doen. Alleen naar de winkel, alleen op de fiets. Ik ga binnenkort met rijlessen beginnen, (door die paniek nooit van gekomen eerder), en ik vind het eng. Maar ik ga het wel doen. Dat is mijn volgende stap.
Accepteren is moeilijk. Maar je zult wel moeten.
Afgelopen weekend ben ik in wuppertal, duitsland geweest. Grote plaats, en erg druk. Toch heb ik zaterdag daar de hele middag met mijn vriend gewinkeld. Vrijdagavond daar voetbal gekeken op het terras. Nou ik kan je vertellen, dat was echt heel erg druk. Vorig jaar om deze tijd zag ik mezelf deze dingen niet doen. Nu wel. Ik denk veel beter over mezelf, ben zekerder geworden. Ook werk ik weer. Eerst voor 2 uurtjes op een dag, nu de maandag en vrijdag de hele dag en dinsdag, woensdag en donderdag vaak een halve dag. Ik zit momenteel in de schoonmaak, en ik werk daar nu zoveel als wordt gevraagd. En het gaat goed! Ik zie nog wel eens tegen dingen op, en een kleine paniekaanval heb ik af en toe nog. Maar door goede ademhalingstechnieken en vooral je kalmte bewaren, kom ik daar doorheen. Ook op plaatsen die paniekaanvallen triggeren. Ik voel me zoveel sterker!
Het "enige" dat me nog echt moeite kost, is dingen alleen doen. Alleen naar de winkel, alleen op de fiets. Ik ga binnenkort met rijlessen beginnen, (door die paniek nooit van gekomen eerder), en ik vind het eng. Maar ik ga het wel doen. Dat is mijn volgende stap.
Accepteren is moeilijk. Maar je zult wel moeten.
maandag 25 juni 2012 om 16:47
Heel goed van je Ashley. Fijn hè, dat je begrepen wordt als je je probleem vertelt?
Hoop dat je steeds beter wordt, en dat gaat ook vast lukken! Ook voor de anderen trouwens, want het kan echt hoor: accepteren van iets, ook angst, of chronisch ziek zijn of een depressie. voor jullie!
Waar zat die ervaringsdeskundige waar je geweest bent Ashley? (nieuwsgierig vraagje van mij)
Hoop dat je steeds beter wordt, en dat gaat ook vast lukken! Ook voor de anderen trouwens, want het kan echt hoor: accepteren van iets, ook angst, of chronisch ziek zijn of een depressie. voor jullie!
Waar zat die ervaringsdeskundige waar je geweest bent Ashley? (nieuwsgierig vraagje van mij)
maandag 25 juni 2012 om 17:15
Een gevaar bij dit proces is niet zozeer jezelf, want je limitaties kom je vanzelf tegen en die stoppen je onverbiddelijk af, maar het zijn vaak de anderen die zeuren, je beklagen en kost wat kost willen helpen. Als je toch al niet sterk was krijg je daar een soort zieligheidsstatus van, je wordt groots van zieligheid ofzo.
Dat is allemaal vreselijk onecht en ook dat ga je vanzelf merken, maar het vertraagt het proces wel..
Dat is allemaal vreselijk onecht en ook dat ga je vanzelf merken, maar het vertraagt het proces wel..
it's a big club and you ain't in it
maandag 25 juni 2012 om 17:32
Ik hoorde eens van iemand die was gediagnostiseerd als iemand die niet langer meer dan 5-10 jaren te leven had. Maar toen vonden ze iets wat de ziekte kon stoppen. En de man was vreselijk verward; hij was nieteens blij omdat hij het soort psyche ontwikkeld had van iemand die vroeg of laat afscheid moest nemen en plotseling moest hij zijn geest veranderen naar een persoon die even oud kon worden als anderen. Dat vereist een heel andere invulling van het leven.
Velen waren verbijsterd. Ze hadden vreugdevolle sprongen in de lucht verwacht maar nooit die matte, lauwe reactie.
Velen waren verbijsterd. Ze hadden vreugdevolle sprongen in de lucht verwacht maar nooit die matte, lauwe reactie.
it's a big club and you ain't in it
maandag 25 juni 2012 om 17:39
Er is geen wondermiddel waardoor je het ineens wel prima vindt dat je een stoornis of een ander probleem hebt. Het is nu eenmaal een beperking en erg vervelend tot ronduit vreselijk, en het is frustrerend als je bepaalde dingen die je niet kunt wel wilt. Praktisch zijn werkt misschien nog wel het beste: doordat ik X heb zit Y er niet in, maar Z kan ik nog wel. Het accepteren zit 'm vooral in toegeven dat die beperking er nu eenmaal is en binnen de mogelijkheden die je hebt zoeken naar wat je wilt. En jezelf en anderen niet de schuld geven van je beperkingen.
maandag 25 juni 2012 om 18:18
@ashley1983, wat een herkenbaar verhaal! Zo'n proces heb ik helaas ook al eens doorgemaakt en moet ik nu ook weer aan geloven....
Ik zie hier ook iemand die het over erkenning heeft. Dat vind ik een hele mooie. Dat ik een paniekstoornis heb wil ik wel erkennen maar niet accepteren. Accepteren heeft voor mij toch een lading van dat je je er dan aan overgeeft en er niet meer tegen vecht of er aan werkt.
Ik heb het herkend, ik begin het te erkennen maar ben nog niet zo ver dat ik wil accepteren....
Ik zie hier ook iemand die het over erkenning heeft. Dat vind ik een hele mooie. Dat ik een paniekstoornis heb wil ik wel erkennen maar niet accepteren. Accepteren heeft voor mij toch een lading van dat je je er dan aan overgeeft en er niet meer tegen vecht of er aan werkt.
Ik heb het herkend, ik begin het te erkennen maar ben nog niet zo ver dat ik wil accepteren....
donderdag 28 juni 2012 om 11:37
Dank voor de reacties allemaal.
In mijn geval gaat het, zoals bij Ashley en Zimaja ook om iets waar op zeer lange termijn misschien wel wat aan te veranderen valt (sociale angst; in veel sociale situaties gespannen zijn, niet kunnen reageren/doen zoals zou moeten, wat me in veel dingen belemmert) .
Maar dat gaat niet snel en niet eenvoudig.
Accepteren en eraan werken voelen voor mij ook een beetje tegenstrijdig.
(en eraan werken doe ik wel)
In mijn geval gaat het, zoals bij Ashley en Zimaja ook om iets waar op zeer lange termijn misschien wel wat aan te veranderen valt (sociale angst; in veel sociale situaties gespannen zijn, niet kunnen reageren/doen zoals zou moeten, wat me in veel dingen belemmert) .
Maar dat gaat niet snel en niet eenvoudig.
Accepteren en eraan werken voelen voor mij ook een beetje tegenstrijdig.
(en eraan werken doe ik wel)
donderdag 28 juni 2012 om 13:14
Marrie, als metafoor voor accepteren het volgende:
Als het regent, dan regent het. Daar kunnen jij en Piet Paulusma samen niet aan veranderen. Dus dat heb je maar te accepteren, je zult erin moet berusten. Ook als je nog naar buiten moet voor een boodschap. Maar je kunt er wel iets mee doen! Je kunt een regenpak aantrekken, je kunt een paraplu meenemen, de boodschap indien mogelijkop een andere dag doen, wachten op een droog moment, etc.
Dus ook al berust je in het FEIT, dan wil dat nog niet zeggen dat je er niets mee kunt. Snap je? Zo ook met psychische of lichamelijke problemen: je berust in wat je hebt en intussen kijk je wat je eraan kunt doen.
Berust je/accepteer je het niet, dan kun je er ook niets aan veranderen. Als jij niet accepteert dat het regent, je wil het niet zien, je wordt boos, etc., dan ga je alsnog naar buiten en regen je nat. Dus wat heeft dat dan voor zien?
Zodra je dus heb geaccepteerd, erin berust hebt, is dat een teken dat je je er bewust van bent. Pas als je het 'gezien' hebt, kun je er iets mee.
Als het regent, dan regent het. Daar kunnen jij en Piet Paulusma samen niet aan veranderen. Dus dat heb je maar te accepteren, je zult erin moet berusten. Ook als je nog naar buiten moet voor een boodschap. Maar je kunt er wel iets mee doen! Je kunt een regenpak aantrekken, je kunt een paraplu meenemen, de boodschap indien mogelijkop een andere dag doen, wachten op een droog moment, etc.
Dus ook al berust je in het FEIT, dan wil dat nog niet zeggen dat je er niets mee kunt. Snap je? Zo ook met psychische of lichamelijke problemen: je berust in wat je hebt en intussen kijk je wat je eraan kunt doen.
Berust je/accepteer je het niet, dan kun je er ook niets aan veranderen. Als jij niet accepteert dat het regent, je wil het niet zien, je wordt boos, etc., dan ga je alsnog naar buiten en regen je nat. Dus wat heeft dat dan voor zien?
Zodra je dus heb geaccepteerd, erin berust hebt, is dat een teken dat je je er bewust van bent. Pas als je het 'gezien' hebt, kun je er iets mee.
donderdag 28 juni 2012 om 15:34
Ik vind accepteren het moeilijkst, wanneer er 'zonder aanleiding' ineens wat is. Ik heb chronisch pijn. Als ik veel gedaan heb, stress heb of dergelijke, dan krijg ik pijn. OKé, dat weet ik. Dat calculeer ik in en dan is het zo. Maar soms doe ik alles 'in balans', volgens het boekje etc. en ineens heb ik pijn. Dan kan ik echt enorm kwaad worden op m'n lichaam.
Accepteren is dan natuurlijk níet kwaad worden en het nog wat rustiger aandoen. Daar heb ik nog wat problemen mee.
Ik weet ook niet of dat ooit gaat lukken, dat juist op de momenten dat ik er wél rekening mee gehouden heb, de klachten onverwachts toeslaan. Accepteren gaat de ene keer beter dan de andere.
Accepteren is dan natuurlijk níet kwaad worden en het nog wat rustiger aandoen. Daar heb ik nog wat problemen mee.
Ik weet ook niet of dat ooit gaat lukken, dat juist op de momenten dat ik er wél rekening mee gehouden heb, de klachten onverwachts toeslaan. Accepteren gaat de ene keer beter dan de andere.
Later is nu
donderdag 28 juni 2012 om 16:24
Molly> Er zit zeker wat in wat je schrijft.
Ik moet mezelf er nog wel van zien te overtuigen dat het zo werkt
Het is nu nog een beetje "theorie" voor me.
Dreamer> Zoiets als chronische pijn lijkt me ook frustrerend.
Ik kan me goed voorstellen dat het niet altijd maar lukt om dat te accepteren.
Volgens mij kan niemand echt altijd, elk moment sterk zijn.
Maar als het "over het algemeen" wel lukt, lijkt me dat al heel positief
Ik vind het altijd wel bewonderenswaardig als mensen op een positieve manier omgaan met een "gebrek".
Ik moet mezelf er nog wel van zien te overtuigen dat het zo werkt
Het is nu nog een beetje "theorie" voor me.
Dreamer> Zoiets als chronische pijn lijkt me ook frustrerend.
Ik kan me goed voorstellen dat het niet altijd maar lukt om dat te accepteren.
Volgens mij kan niemand echt altijd, elk moment sterk zijn.
Maar als het "over het algemeen" wel lukt, lijkt me dat al heel positief
Ik vind het altijd wel bewonderenswaardig als mensen op een positieve manier omgaan met een "gebrek".
donderdag 28 juni 2012 om 16:31
Tsja, dat vraag ik me ook af: Hoe accepteer ik dat ik diabetes heb? Ik kan het (nog) niet. En eet/drink dus wat ik wil, of het nou goed of slecht voor me is. Zo ben ik bijv korte tijd aan de cola Max gegaan, maar nu toch weer over op de normale cola. Anders drink ik gewoon niet. Ik vind namelijk niks zo lekker als gewone cola.
