Psyche
alle pijlers
help, paniekaanval
vrijdag 20 juli 2012 om 17:04
Ik voel me zo kut. Ik ben alleeen maar aan het janken tot hyperventileren toe.
Ik voel me verlaten.
Nadat ik vorige week hoop kreeg van mijn exman, heeft mijn exman besloten om niet bij de bevalling te zijn
Naar mijn gevoel heeft hij met mijn gevoelens zitten spelen. Waar door ik hem gisteren een boze mail heb gestuurd. Dat hij het woordje vader niet waardig is. Achteraf heb ik enorm veel spijt van.
Hij mailde mij terug, dat hij nu niet nooit niet iets met ons kind te maken wilt hebben. Ik besef nu steeds meer dat mijn kindje geen papa heeft.
Dit doet zo verdomd pijn. Ik wil hierna nooit geen kinderen meer. Ik vertrouw niemand meer.
Ik voel me verlaten.
Nadat ik vorige week hoop kreeg van mijn exman, heeft mijn exman besloten om niet bij de bevalling te zijn
Naar mijn gevoel heeft hij met mijn gevoelens zitten spelen. Waar door ik hem gisteren een boze mail heb gestuurd. Dat hij het woordje vader niet waardig is. Achteraf heb ik enorm veel spijt van.
Hij mailde mij terug, dat hij nu niet nooit niet iets met ons kind te maken wilt hebben. Ik besef nu steeds meer dat mijn kindje geen papa heeft.
Dit doet zo verdomd pijn. Ik wil hierna nooit geen kinderen meer. Ik vertrouw niemand meer.
vrijdag 20 juli 2012 om 18:45
quote:rebekka40 schreef op 20 juli 2012 @ 17:17:
Omdat ik gisteren zo vel tegen hem geweest ben, Vinden jullie dat ik mijn excuses bij hem moet aanbieden?
Bezig met je carriere en en dan het woord Fel niet kunnen schrijven?
Wat voor carriere is dat dan? LOL
Laat die vent toch stikken joh,en JIJ je excuses aanbieden?
Voor zo'n loser ga je toch ook nog niet kruipen he?
Omdat ik gisteren zo vel tegen hem geweest ben, Vinden jullie dat ik mijn excuses bij hem moet aanbieden?
Bezig met je carriere en en dan het woord Fel niet kunnen schrijven?
Wat voor carriere is dat dan? LOL
Laat die vent toch stikken joh,en JIJ je excuses aanbieden?
Voor zo'n loser ga je toch ook nog niet kruipen he?
vrijdag 20 juli 2012 om 18:51
quote:ladytruckster schreef op 20 juli 2012 @ 18:45:
[...]
Bezig met je carriere en en dan het woord Fel niet kunnen schrijven?
Wat voor carriere is dat dan? LOL
Laat die vent toch stikken joh,en JIJ je excuses aanbieden?
Voor zo'n loser ga je toch ook nog niet kruipen he?Ik heb het woord fel nooit bij mijn baan of opleiding hoeven te gebruiken. Dan heb ik vandaag er weer iets nieuws bij geleerd
[...]
Bezig met je carriere en en dan het woord Fel niet kunnen schrijven?
Wat voor carriere is dat dan? LOL
Laat die vent toch stikken joh,en JIJ je excuses aanbieden?
Voor zo'n loser ga je toch ook nog niet kruipen he?Ik heb het woord fel nooit bij mijn baan of opleiding hoeven te gebruiken. Dan heb ik vandaag er weer iets nieuws bij geleerd
vrijdag 20 juli 2012 om 18:53
vrijdag 20 juli 2012 om 19:24
Weet je rebekka, we horen nu jouw kant van het verhaal, maar het kan natuurlijk ook zijn dat jouw ex wel gelijk had dat hij eerst voorzichtig aan wilde kijken. Jij wil meteen het hele plaatje: samen een gezin, hij bij de bevalling, etc... etc...
Ik weet niet wat er gebeurd is: hoe lang jullie elkaar al kennen, hoe lang jullie een relatie hadden, hoe de zwangerschap tot stand is gekomen, etc... Maar als dit geen langdurige relatie is, is het niet niks dat hij opeens vader wordt.
En jij duwt hem heel erg van je af met al die scherpe woorden die je gebruikt. Het is heel simpel: jij draagt dit kind, jij bent straks automatisch de moeder, jij gaat door al deze emoties, deze veranderingen in je lichaam. Hij niet, hij wordt voor een voldongen feit gesteld met een vrouw die hij (mogelijk) helemaal niet zo goed kent. En als klap op de vuurpijl dreig je ook nog eens dat hij zn kind nooit meer mag zien. Dat is echt heel erg onvolwassen. Je moet echt proberen, zoals anderen al aangeven, om je kind buiten dit probleem te houden.
Ik zeg niet dat je hem een kans moet geven om weer een gezin met jou te vormen. Het feit dat hij je geen carriere gunt en je liever gekleed ziet gaan in verhullende lompen, biedt geen goed perspectief. Maar je moet het verschil zien in je ex, de geliefde en je ex, de vader. De geliefde is over, de vader niet. Hij wordt straks vader, hoe dan ook. En je kind heeft het recht om zijn vader te kennen. Misschien gaat dat nu niet direct gebeuren, maar ooit zullen er vragen komen. Dan is het fijn als je zijn gegevens hebt, als je kind kan bellen of mailen of schrijven.
Daarom moet je niet nu meteen alle deuren dichtgooien. Wacht je bevalling af, misschien neemt hij daarna contact op. En bewaak dan heel goed je grenzen: niet door te gillen en schreeuwen en dreigen, maar door duidelijk te maken dat een relatie er niet inzit en dat dit contact uitsluitend voor je kindje is.
Zoals ik zei, sommige vrouwen zien alles na hun bevalling opeens in perspectief en dan lukt het contact weer beter. Probeer nu er niet over te piekeren, bereid je voor op de bevalling, hoe je het geregeld wilt hebben zonder hem en geniet vast van het vooruitzicht dat je binnen korte tijd je kindje in je armen zult hebben liggen.
Ik weet niet wat er gebeurd is: hoe lang jullie elkaar al kennen, hoe lang jullie een relatie hadden, hoe de zwangerschap tot stand is gekomen, etc... Maar als dit geen langdurige relatie is, is het niet niks dat hij opeens vader wordt.
En jij duwt hem heel erg van je af met al die scherpe woorden die je gebruikt. Het is heel simpel: jij draagt dit kind, jij bent straks automatisch de moeder, jij gaat door al deze emoties, deze veranderingen in je lichaam. Hij niet, hij wordt voor een voldongen feit gesteld met een vrouw die hij (mogelijk) helemaal niet zo goed kent. En als klap op de vuurpijl dreig je ook nog eens dat hij zn kind nooit meer mag zien. Dat is echt heel erg onvolwassen. Je moet echt proberen, zoals anderen al aangeven, om je kind buiten dit probleem te houden.
Ik zeg niet dat je hem een kans moet geven om weer een gezin met jou te vormen. Het feit dat hij je geen carriere gunt en je liever gekleed ziet gaan in verhullende lompen, biedt geen goed perspectief. Maar je moet het verschil zien in je ex, de geliefde en je ex, de vader. De geliefde is over, de vader niet. Hij wordt straks vader, hoe dan ook. En je kind heeft het recht om zijn vader te kennen. Misschien gaat dat nu niet direct gebeuren, maar ooit zullen er vragen komen. Dan is het fijn als je zijn gegevens hebt, als je kind kan bellen of mailen of schrijven.
Daarom moet je niet nu meteen alle deuren dichtgooien. Wacht je bevalling af, misschien neemt hij daarna contact op. En bewaak dan heel goed je grenzen: niet door te gillen en schreeuwen en dreigen, maar door duidelijk te maken dat een relatie er niet inzit en dat dit contact uitsluitend voor je kindje is.
Zoals ik zei, sommige vrouwen zien alles na hun bevalling opeens in perspectief en dan lukt het contact weer beter. Probeer nu er niet over te piekeren, bereid je voor op de bevalling, hoe je het geregeld wilt hebben zonder hem en geniet vast van het vooruitzicht dat je binnen korte tijd je kindje in je armen zult hebben liggen.
Occam's razor
vrijdag 20 juli 2012 om 19:47
@Debora,
Wij kennen elkaar nu 4 jaar.
Vanaf het moment dat ik er achter kwam, dat ik zwanger ben en hij eigenlijk geen vader wilde worden, heb ik mij ingesteld, dat ik er alleen voor zal gaan.
Tot hij bij mij op de stoep stond, dat hij mij miste en een ''we zien wel relatie'' met mij aan wilde gaan.
Dat vond ik prima. Dan is het toch niet zo raar als ik hem vraag of hij bij de bevalling wilt zijn? Volgens hem was het een te directe vraag.
Volgens hem heeft hij last van bindingsangst. Ik heb mij hierin verdiept en ik ben tot een conclusie gekomen, dat ik niet in de wachtkamer gezet wil worden, zoals forumster Fame dit verwoordde.
Ik heb hem een mail gestuurd, dat het beter voor mij is om weer contact met hem te hebben als hij heeft kunnen besluiten wat hij wilt.
Daarop antwoordde hij dat het hem speet, dat hij er niet voor mij kan zijn op de manier zoals ik dat wil en dat hij het jammer vind, dat we niet met elkaar om kunnen gaan zonder eninge verplichtingen Hieruit heb ik geconcludeerd, dat hij al zijn beslissing genomen heeft.
Vandaar mijn felle mail naar hem toe.
Wij kennen elkaar nu 4 jaar.
Vanaf het moment dat ik er achter kwam, dat ik zwanger ben en hij eigenlijk geen vader wilde worden, heb ik mij ingesteld, dat ik er alleen voor zal gaan.
Tot hij bij mij op de stoep stond, dat hij mij miste en een ''we zien wel relatie'' met mij aan wilde gaan.
Dat vond ik prima. Dan is het toch niet zo raar als ik hem vraag of hij bij de bevalling wilt zijn? Volgens hem was het een te directe vraag.
Volgens hem heeft hij last van bindingsangst. Ik heb mij hierin verdiept en ik ben tot een conclusie gekomen, dat ik niet in de wachtkamer gezet wil worden, zoals forumster Fame dit verwoordde.
Ik heb hem een mail gestuurd, dat het beter voor mij is om weer contact met hem te hebben als hij heeft kunnen besluiten wat hij wilt.
Daarop antwoordde hij dat het hem speet, dat hij er niet voor mij kan zijn op de manier zoals ik dat wil en dat hij het jammer vind, dat we niet met elkaar om kunnen gaan zonder eninge verplichtingen Hieruit heb ik geconcludeerd, dat hij al zijn beslissing genomen heeft.
Vandaar mijn felle mail naar hem toe.
vrijdag 20 juli 2012 om 20:08
quote:rebekka40 schreef op 20 juli 2012 @ 19:55:
@Debora,
Dus je vind dat ik wel mijn excuses moet aanbieden?
Nee, absoluut niet. Dat was niet de intentie van mijn verhaal. Ik vind alleen dat je de deur niet resoluut dicht moet gooien. En dan niet omdat je een gezin kan vormen, maar om je kind een goede relatie met de vader te gunnen (in die zin dat hij inderdaad niet telkens uit zijn/haar leven verdwijnt, want ik snap dat dat je angst is).
Maar om te voorkomen dat dit bij je kind gebeurt, zullen jullie beiden moeten stoppen met aantrekken en afstoten. En jij, zo vlak voor je bevalling, bent niet in staat om jezelf emotioneel in de hand te houden, vermoed ik.
Voor de band van je kind met zijn vader, is het niet essentieel dat hij bij de bevalling is. Dat is voor jou misschien fijn (of misschien niet), maar je kunt dit nu het beste zonder hem doen.
Na de bevalling zullen de dingen er misschien wel anders voor staan. Sommige dingen vallen vanzelf op hun plaats. Maar ga het niet forceren, geniet straks eerst van je kindje. Jij bent de moeder en zult (hoogstwaarschijnlijk) de ouder zijn waarmee het de meeste binding aangaat. Dus je kunt het alle liefde schenken die je wilt. Of de vader nu wel of niet in beeld wil blijven.
@Debora,
Dus je vind dat ik wel mijn excuses moet aanbieden?
Nee, absoluut niet. Dat was niet de intentie van mijn verhaal. Ik vind alleen dat je de deur niet resoluut dicht moet gooien. En dan niet omdat je een gezin kan vormen, maar om je kind een goede relatie met de vader te gunnen (in die zin dat hij inderdaad niet telkens uit zijn/haar leven verdwijnt, want ik snap dat dat je angst is).
Maar om te voorkomen dat dit bij je kind gebeurt, zullen jullie beiden moeten stoppen met aantrekken en afstoten. En jij, zo vlak voor je bevalling, bent niet in staat om jezelf emotioneel in de hand te houden, vermoed ik.
Voor de band van je kind met zijn vader, is het niet essentieel dat hij bij de bevalling is. Dat is voor jou misschien fijn (of misschien niet), maar je kunt dit nu het beste zonder hem doen.
Na de bevalling zullen de dingen er misschien wel anders voor staan. Sommige dingen vallen vanzelf op hun plaats. Maar ga het niet forceren, geniet straks eerst van je kindje. Jij bent de moeder en zult (hoogstwaarschijnlijk) de ouder zijn waarmee het de meeste binding aangaat. Dus je kunt het alle liefde schenken die je wilt. Of de vader nu wel of niet in beeld wil blijven.
Occam's razor
vrijdag 20 juli 2012 om 20:10
En natuurlijk is je ex een slappe zak met zn 'geen verplichtingen'. Daarom zou ik geen (liefdes)relatie meer met hem proberen aan te gaan. Maar misschien is hij wel een goede vader. Hij heeft gewoon een flinke schop onder zijn kont nodig. Maar daar hoef jij nu niet over te gaan piekeren, jij hebt belangrijkere taken voor je liggen...
Occam's razor
vrijdag 20 juli 2012 om 20:13
quote:Debora schreef op 20 juli 2012 @ 20:08:
[...]
Nee, absoluut niet. Dat was niet de intentie van mijn verhaal. Ik vind alleen dat je de deur niet resoluut dicht moet gooien. En dan niet omdat je een gezin kan vormen, maar om je kind een goede relatie met de vader te gunnen (in die zin dat hij inderdaad niet telkens uit zijn/haar leven verdwijnt, want ik snap dat dat je angst is).
Maar om te voorkomen dat dit bij je kind gebeurt, zullen jullie beiden moeten stoppen met aantrekken en afstoten. En jij, zo vlak voor je bevalling, bent niet in staat om jezelf emotioneel in de hand te houden, vermoed ik.
Voor de band van je kind met zijn vader, is het niet essentieel dat hij bij de bevalling is. Dat is voor jou misschien fijn (of misschien niet), maar je kunt dit nu het beste zonder hem doen.
Na de bevalling zullen de dingen er misschien wel anders voor staan. Sommige dingen vallen vanzelf op hun plaats. Maar ga het niet forceren, geniet straks eerst van je kindje. Jij bent de moeder en zult (hoogstwaarschijnlijk) de ouder zijn waarmee het de meeste binding aangaat. Dus je kunt het alle liefde schenken die je wilt. Of de vader nu wel of niet in beeld wil blijven.Is dan misschien toch verstandig om in het belang van mijn kindje mijn excuses aan te bieden. Je hebt gelijk! Dat hij er niet bij de bevalling wilt zijn. Wilde natuurlijk niet zeggen dat hij geen band met zijn kind wilde opbouwen. Dat is wat ik er uiteindelijk zelf van gemaakt heb.
[...]
Nee, absoluut niet. Dat was niet de intentie van mijn verhaal. Ik vind alleen dat je de deur niet resoluut dicht moet gooien. En dan niet omdat je een gezin kan vormen, maar om je kind een goede relatie met de vader te gunnen (in die zin dat hij inderdaad niet telkens uit zijn/haar leven verdwijnt, want ik snap dat dat je angst is).
Maar om te voorkomen dat dit bij je kind gebeurt, zullen jullie beiden moeten stoppen met aantrekken en afstoten. En jij, zo vlak voor je bevalling, bent niet in staat om jezelf emotioneel in de hand te houden, vermoed ik.
Voor de band van je kind met zijn vader, is het niet essentieel dat hij bij de bevalling is. Dat is voor jou misschien fijn (of misschien niet), maar je kunt dit nu het beste zonder hem doen.
Na de bevalling zullen de dingen er misschien wel anders voor staan. Sommige dingen vallen vanzelf op hun plaats. Maar ga het niet forceren, geniet straks eerst van je kindje. Jij bent de moeder en zult (hoogstwaarschijnlijk) de ouder zijn waarmee het de meeste binding aangaat. Dus je kunt het alle liefde schenken die je wilt. Of de vader nu wel of niet in beeld wil blijven.Is dan misschien toch verstandig om in het belang van mijn kindje mijn excuses aan te bieden. Je hebt gelijk! Dat hij er niet bij de bevalling wilt zijn. Wilde natuurlijk niet zeggen dat hij geen band met zijn kind wilde opbouwen. Dat is wat ik er uiteindelijk zelf van gemaakt heb.
vrijdag 20 juli 2012 om 22:35
quote:rebekka40 schreef op 20 juli 2012 @ 20:13:
[...]
Is dan misschien toch verstandig om in het belang van mijn kindje mijn excuses aan te bieden. Je hebt gelijk! Dat hij er niet bij de bevalling wilt zijn. Wilde natuurlijk niet zeggen dat hij geen band met zijn kind wilde opbouwen. Dat is wat ik er uiteindelijk zelf van gemaakt heb.Rebekka, volgens mij mis je een m.i. heel belangrijke boodschap van Debora. Namelijk deze: "zullen jullie beiden moeten stoppen met aantrekken en afstoten. En jij, zo vlak voor je bevalling, bent niet in staat om jezelf emotioneel in de hand te houden, vermoed ik."
Je blijft maar piekeren en twijfelen en voor die man denken (en invullen). Kap daar nou eens mee, hij is het niet waard. Voor een kind is het volgens mij veel erger om een vader te hebben die er dan weer wel is en dan weer niet, en die allerlei spanningen veroorzaakt bij moeder, dan om geen vader te hebben. Als je baby eenmaal geboren is en hij wil contact met zijn kind, dan is het vroeg genoeg voor jou om voor het eerst weer eens aan hem te denken. Nu heb je hem niet nodig, hij zuigt alleen maar energie. Het maakt niet uit of dat zijn schuld is of de jouwe of helemaal niemands schuld, het gebeurt gewoon. Al dat gepieker kost jou enorm veel energie. Zó zonde.
[...]
Is dan misschien toch verstandig om in het belang van mijn kindje mijn excuses aan te bieden. Je hebt gelijk! Dat hij er niet bij de bevalling wilt zijn. Wilde natuurlijk niet zeggen dat hij geen band met zijn kind wilde opbouwen. Dat is wat ik er uiteindelijk zelf van gemaakt heb.Rebekka, volgens mij mis je een m.i. heel belangrijke boodschap van Debora. Namelijk deze: "zullen jullie beiden moeten stoppen met aantrekken en afstoten. En jij, zo vlak voor je bevalling, bent niet in staat om jezelf emotioneel in de hand te houden, vermoed ik."
Je blijft maar piekeren en twijfelen en voor die man denken (en invullen). Kap daar nou eens mee, hij is het niet waard. Voor een kind is het volgens mij veel erger om een vader te hebben die er dan weer wel is en dan weer niet, en die allerlei spanningen veroorzaakt bij moeder, dan om geen vader te hebben. Als je baby eenmaal geboren is en hij wil contact met zijn kind, dan is het vroeg genoeg voor jou om voor het eerst weer eens aan hem te denken. Nu heb je hem niet nodig, hij zuigt alleen maar energie. Het maakt niet uit of dat zijn schuld is of de jouwe of helemaal niemands schuld, het gebeurt gewoon. Al dat gepieker kost jou enorm veel energie. Zó zonde.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
