Onzekerheid

Hallo dames,



Ik zit met een probleem en kom er voor mezelf niet meer uit. Ik hoop dat ik het duidelijk kan verwoorden zonder dat een flinke lap tekst wordt..



Ik ben erg onzeker over mijzelf, en dat komt door verschillende dingen. Hiervan ben ik mij bewust en probeer het te accepteren/aan te pakken enzo. Zaken als gewicht en lichaam, onder behandeling van specialist voor huidziekte, uitvinden wat ik echt leuk vind op gebied van carriere, verleden een plekje te geven, en leren van mezelf te houden en mezelf te vergeven.



Ben al een hele tijd single, en merk op bij mezelf dat ik, naast het geen vertrouwen hebben in mezelf, ook geen vertrouwen heb in de liefde/de man en gewoon alles eromheen. Weet ook wel dat nu ook (nog) niet het moment is om op zoek te gaan naar een relatie omdat ik nog niet sterk genoeg in mijn schoenen sta en dingen nog niet heb kunnen afsluiten, maar gewoon..ik betrap mijzelf té vaak op de gedachte dat ik niet geloof in monogamie, en relatie voor het leven en noem het maar op. Nu heb ik zelf wel een slecht verleden en nooit echt een goede relatie gehad, omdat ik bij de mannen die het serieus met me meenden echt de kriebels van kreeg, en ik weet dat dat aan mij ligt en alles. Maar toch...?



Oke...en hoe krijg ik mezelf niet meer onzeker en hoe accepteer ik mezelf dan? Ik praat (denk) mezelf ook tegen hoor, want weet ook wel dat mijn kijk op relaties/monogamie/vertrouwen ook komt door mijn verleden en mijn zelfbeeld en ervaringen, maar in het heden zie ik ook nog steeds dat monogamie/vertrouwen een issue blijft...



Ach ja ik denk niet dat ik het helemaal duidelijk heb verwoord en merk dat ik niet helemaal vrijuit tik omdat ik denk aan de keiharde reacties die misschien wel gaan komen...maar ik post het toch maar want het zit mij al tijden dwars..feel free to ask anything to clarify it all...!

quote:linsey112 schreef op 31 juli 2012 @ 20:23:

miss een x een psych bezoeken. kan helpenBen alweer op zoek geweest en heb volgende week een afspraak, hoop serieus dat ik een klik met haar heb, want die is wel echt nodig m.i. Thanks voor je reactie

quote:Kirsten_ schreef op 31 juli 2012 @ 20:25:

Hou oud ben je ?Ben 29

quote:linsey112 schreef op 31 juli 2012 @ 20:30:

ja die klik is wel nodig ja. maar geef het niet te snel op. probeer eerst voor jezelf een stabiele situatie te creeren. pas dan kun je anderen van dienst zijn. ow en laat je geluk niet afhangen van wel of geen relatie.



Ja juist dat stabiele voor mezelf creeeren lukt me maar niet...althans niet snel genoeg, kan maar geen afstand nemen van die man waarvan ik weet dat het niet goed voor me is, kan maar niet stoppen met roken, ben niet snel genoeg begonnen met sporten noem het maar op. Haat mezelf er wel eens om....het oh zo goed weten...maar uitvoeren???



En nee ik laat mijn geluk niet afhangen van het wel of niet hebben van een relatie, maar ik merk wel dat ik het wel heel erg graag wil...heb echt een vurige kinderwens, en de 30 nadert maar sneller en sneller, ben niet van plan om meteen aan kinderen te beginnen met de eerste en beste,maar ben bang dat ik door mijn issues met mijzelf en vertrouwen en shit, dat ik nooit een vent zal vinden of behouden, om een relatie en een leven mee te hebben snap je een beetje wat ik bedoel?

quote:Kirsten_ schreef op 31 juli 2012 @ 20:35:

[...]





Volg een cursus 'opkomen voor jezelf en zelfvertrouwen vergroten'. Ik was 19 toen ik me daarvoor had aangemeld en er zaten vrouwen van midden 50 bij. Die zeiden tegen me dat ze spijt hadden dat ze niet eerder waren begonnen aan zo'n cursus omdat je er veel meer aan hebt als je jong bent.



Ik ben nu 21 en ik moet zeggen dat ik er veel van geleerd heb. Je leert ook van ervaringen van anderen en het is fijn om je onzekerheden te bespreken en dan handvaten te krijgen hoe je dat aan kunt pakken.Hm, wellicht wel iets ja....ben laatst aan een cursus mindfullness begonnen en dat was ook echt een eyeopener of bewustwording..pffff

quote:roosvicee schreef op 31 juli 2012 @ 21:45:

.....Hey, nee deze 'kriebels' zijn niet van type alarm bellen dat je weg moet wezen want het is een creep oid maar meer dat ik het niet gewend ben...kan het niet goed uitleggen maar het is een raar gevoel wat ik krijg bij louter positieve bedoelingen...vriendinnen zeggen dat het is omdat ik het niet gewend ben, en daar kon ik me wel in vinden...maar het is dan ook wel weer zo dat ik die gevoelens niet kan beantwoorden omdat het niet mijn type is...dus eigenlijk blijf ik maar hangen in mijn negatieve zelfbeeld en blijf ik daarom ook hangen aan die gast die niet affectief is/zich niet wilt binden/egoistisch is omdat ik mezelf niet beter gun....?Snap je me nog?

quote:tape_ schreef op 31 juli 2012 @ 22:25:

[...]





Wat ben je hard voor jezelf! Hoeveel tijd heb je jezelf hiervoor gegeven?



Bijkomen uit een relatie, daar kan je geen termijn voor stellen. Zoek daar hulp bij als het niet in je eentje lukt.



Stoppen met roken? Goed voornemen! Wederom: hoeveel tijd geef je jezelf? En, verwacht je van jezelf dat je goed kan stoppen met roken als je nog zo in de rats zit over je vorige relatie?



Sporten, supergoed! Sporten kan je fitter en blijer maken, maar het is vaak oh zo'n enorme drempel om te beginnen. Heb je een sportmaatje?



Wees lief voor jezelf, je hebt veel meegemaakt, verwacht niet een 'when I snap my fingers, I've made my life better'. Bedenk een realistisch stappenplan.



Bijvoorbeeld het sporten, dat is iets wat (denk ik) niet je diepste pijnplekken raakt, en zodoende iets waarop je snel een succeservaring kan halen. Je kan jezelf stap-voor-stap doelen stellen. Een voorbeeld: Kijk in je agenda en zie wanneer je tijd hebt om wat voor jezelf te doen. Zet bijvoorbeeld voor komende zaterdagmiddag in je agenda: lijstje maken van sporten die me leuk lijken. Die sporten ga je dan in de twee of drie daaropvolgende weken uitproberen. Proeflessen draaien. Als je dan een sport(school) hebt gevonden die je leuk vindt, geef je jezelf twee weken de tijd een sportmaatje te vinden. Bedenk je hoe je die kan vinden. Je kan in je eigen kring gaan zoeken, of op internetsites. Beiden geslaagd? Super, nu kan je met die ander afspraken gaan maken om te sporten. Wees niet te hard voor jezelf als je wat uitloopt, en als je geen initiatief kunt nemen: spreek af met een dierbare dat diegene je controleert op je stappen. Als het uiteindelijk niet klikt met de sport of het maatje, verwijt jezelf dan niks en begin gewoon overnieuw. Van fouten leer je, en zo weet je opeens dat je bijvoorbeeld gewoon geen mens bent voor balsporten of dat je niet van praatzieke sportmaatjes houdt die naderhand nog 2,5 uur met je willen blijven naborrelen.



Je kan natuurlijk ook zeggen: Vanaf volgende week sport ik drie keer per week. Dat is veel minder concreet en dus makkelijker voor je uit te schuiven, maar als je dat lukt heb ik wel diep diep diep respect voor je (dat soort voornemens lukken mij nooit namelijk).



Heel goed dat je hulp gaat zoeken voor je zelfvertrouwen en je verleden, en super dat je iemand wil waar je een klik mee hebt. Dat is echt een basisvoorwaarde.



Iets wat ik niet uit je verhaal op kon maken: heb je vrienden om je heen? Of fijne familie? Of collega's waar je het goed mee kan vinden? Ik heb namelijk zelf enorme egoboosts gehaald uit spelletjes met collega's, waarbij iedereen elkaar in één woord moest omschrijven. Liefst op een opgevouwen papiertje schrijven en dat in een envelop stoppen (elke deelnemer heeft één eigen envelop). Mensen zeggen dan meestal zulke lieve dingen over je. Als je je ooit eens rot voelt, pak je thuis die envelop er bij en zie je hoe andere mensen tegen je aankijken. Zelfvertrouwen-in-een-envelopje. Zo heeft een cursusgroep waar ik in zat ooit aan het eind van de cursus aan elke mededeelnemer een brief geschreven. Kost wat moeite, maar de fijnheid van het nalezen van al die brieven van wat mensen je willen zeggen en hoe ze je ervaren hebben, heerlijk!



Ha tape!



Hartelijk dank voor je (lange) reactie!

Ik heb je eerste 2 zinnen dik gemaakt omdat dat toevallig letterlijk is wat mijn vorige therapeut (met wie ik een super klik had, en me echt begrepen voelde kwam denk ik ook wel omdat ze niet veel ouder is dan ik) maar meer doordat ik haar natuurlijk het eea had verteld...veel meer en gedetailleerder natuurlijk



Ja dat ellendige roken...pffff heb me nou al zo vaal voorgenomen om te stoppen, laatst toen ik terugkwam van vakantie had ik een slof gehaald en zou ik stoppen omdat die op was, en oke, ik rook al wel een stuk minder maar toch....pffffff maar goed, wat je zegt, hoeveel tijd geef ik mezelf?Denk dat ik mijn verjaardag maar moet aanhouden..zo van de 1e 30 jaar flink kunnen feesten, roken, chillen whatever, en nu de 2e 30 jaar ff het serieuze leven..



Wat betreft het sporten...het is meer dat ik me elk jaar voorneem dat ik op mijn voeding moet gaan letten, gezonder moet gaan leven, meer moet bewegen om me beter te voelen, zowel lichamelijk als geestelijk, maar toch baal ik elke zomer van elk jaar weer dat ik toch nog steeds dik ben, niet naar buiten wil in de zomer, noem het maar op...ik ben al n tijdje lid van sportschool maar die drempel maakte ik weer hoog voor mezelf, heb gelukkig wel een sportmaatje en ben nu wel 3 weken minstens 2x geweest en flink gezweet ook (groepslessen en cardio) en gister ben ik alleen geweest naar groepsles bodyshape, vind ik echt heel goed van mezelf, maar als ik daar dan sta en mezelf zie, en mijn buik zie en buiten adem ben en zweet als een otter en echt niet al die series volhoud, dan wil ik het bijltje er alweer bij neer gooien omdat het toch niet snel genoeg gaat...zie ik al die figuurtjes om me heen en denk ik: zo een lichaam krijg ik toch nooit...dat soort dingen....maar goed, ik heb laatst persoonlijk ondervonden dat sporten écht helpt tegen somberheid/verdriet of afleiding is want ik was echt mega verdrietig om iets maar had de afspraak staan om te gaan sporten dus dat gedaan en erna was ik minder huilerig en kon ik helderder nadenken...en ja alle beetjes helpen..zal dan wel niet strak-strak in het vel over 2.5 maand op vakantie gaan maar wellicht volgend jaar zomer wel?Zo moet ik maar denken...en weet je? Dat weet ik wel, maar de tijd gaat altijd zo snel en dan zit ik weer in mei 2013...creatief te doen met corrigerend ondergoed e.d.



Inderdaad, een klik is echt vereiste nummer 1, en moet zeggen, ik heb er wel vertrouwen in, kreeg een goed gevoel toen ik dr aan de lijn had om de afspraak te verzetten.



Heb gelukkig hele goede vriendinnen om mij heen, zij zijn goud!En voor egoboosts of heart2heart gesprekken kan ik altijd bij ze terecht...mijn familie ligt wat gecompliceerder...en juist door een gebeurtenis met mijn moeder en zusjes vrij recentelijk ben ik mijn vriendinnen meer en meer als mijn familie gaan beschouwen...houd heel veel van ze en kan altijd bij ze terecht!Heb ook collegae en een aantal oud collegae waar ik het goed mee kan vinden...en ik weet ook wel dat ik een leuk, spontaan, eerlijk en betrouwbaar persoon ben,maar laatste tijd voel ik het niet meer....ben heel veel aan het analyseren geslagen, en misschien draai ik er wel in door, maar ik weet niet.....ik krijg het gevoel dat ik gefaald heb en tijd heb verspild er simpel weg niet uit...en nu met die naderende 30 word ik nóg depressiever...en mijn vriendinnen kunnen me wel blijven herinneren aan het feit dat ik genoeg shit heb overwonnen, en het echt wel goed doe, en blabla maar ik vóel het zelf niet...kom maar niet uit die negatieve cyclus en ben ergens bang dat dit het is, dat ik altijd zo zal blijven en het me niet gegund is...want tuurlijk weet ik wel dat 30 het nieuwe twintig is maar god, ik voel me zo kansloos en mislukt....en nogmaals mijn vriendinnen zijn echt super, maar ik begrijp dat ze allemaal een eigen leven hebben of een relatie hebben en gewoon ik wil ze niet tot last zijn....dan voel ik mij weer zo een 'charity-case' weet je wel...want ze zit wéér in de put.....pfff word moe van mezelf....en met mijn baan gaat het momenteel klote...heb een vast contract (al 7 jaar nu) maar het onderdeel waarvoor ik werk wordt verkocht volgend jaar...dus weet niet hoe volgend jaar eruit zal zien.....heb al gekeken voor vacatures en een paar sollicitaties eruit gestuurd, maar heb gene uitnodiging ontvangen...om de welbekende redenen, maar het is voor een groot deel natuurlijk te wijten aan het feit dat ik geen diploma heb..wat ik mezelf nóg steeds kwalijk neem,maar een opleiding gestart?Nee...want ik heb veel en hoge vaste lasten, en mijn werk heeft het me 3 jaar soort van beloofd maar niet gekregen. Ik blijf maar in problemen denken en pak maar niet genoeg aan en de tijd vliegt voorbij....

quote:roosvicee schreef op 31 juli 2012 @ 22:48:

Je hebt die mannen die het serieus met jou meenden afgewezen omwille van dat zij niet echt jou type waren. Je ging met ze om, flirtte met ze, etc. maar niet echt van harte. Je speelde het spel mee maar niet van harte; ergens hoopte je van een echte leuke jongen te ontmoeten waarbij verstand en gevoel helemaal op één lijn waren en je je geen verdere vragen zou kunnen stellen. Maar intussentijd nam je genoegen met entertainment van andere heren die het net niet waren.

En nu, ietsje ouder vraag jij je af: maar komt hij nog; die leukerd, waarmee ik die warme klik heb nog wel. Stel van niet en ik had nog zoveel plannen en ik moet nog dit en ik moet nog dat... En dan sluipen er twijfels in en die tasten ook jouw zelfvertrouwen aan...

Of sla ik de bal mis?Mwah niet helemaal, het zijn achteraf die mannen geweest die destijds heb afgewezen om stomme redenen maar waar ik achteraf gezien misschien wel heel gelukkig mee had kunnen worden, dat zij alles voor mij zouden doen en helemaal gek op mij waren, ipv dat ik val op die gasten waarbij je onbewust ergens al weet dat het bad news is maar dat je het toch goed praat of gaat hopen dat het verandert en je bedenkt dat het altijd beter is dan dat je gewend was of weet ik het wat....maar het is wel waar wat je zegt met dat de tijd een soort van dringt voor mij..meer omdat ik weet dat ik a shitload of bagage hebt, zware moeite zal hebben met vertrouwen, en gewoon het gevoel heb dat ik mij nooit goed genoeg zal voelen voor een relatie, en dan wil ik ook nog eens kinderen...als ik dan die verhalen lees van mensen die de ware ontmoetten toen ze klaar waren met hun eigen shit en helemaal niet op zoek waren naar een relatie en toen pats-boem stond hij er,...dan denk ik altijd bij mezelf, hoeveel weten de nieuwe mannen dan?of ik bedoel, hoeveel van mezelf moet ik vertellen in het begin zonder te liegen zonder hem af te schrikken?Hoe werkt dat dan?Want ik ben zo bang om mezelf weer kwetsbaar op te stellen om erna weer flink teleurgesteld te worden....

quote:tape_ schreef op 01 augustus 2012 @ 19:50:

[...]





Hoor ik daar een vacature?



Als ik je reactie zo doorlees ben je volgens mij al aardig op de goede weg toch? Wat dat roken betreft, je rookt al een stuk minder, nou, super toch? Wat als je daarbij dan (net als bij het sporten) een partner in crime zoekt die je af en toe eens een streng en kritische blik toewerpt zodra je er weer een hebt opgestoken, of op het punt staat er één op te steken? Eigenlijk gun ik je wat dat betreft wat mijn moeder gebeurde: die vond het opeens gewoon echt niet lekker meer, en daarna nooit meer gedaan. Weet ik niks meer van, toen bestond ik nog niet, maar dat vertelde ze me.



En ja, dat sporten, dat snap ik. Het is vrij confronterend om tussen atletische conditiebommen te gaan staan als je net begint. Ken je toevallig ook mensen die enorm zijn afgevallen (op een gezonde manier) met doorzettingsvermogen? Wellicht dat je daarbij steun kunt zoeken. Ik durf te wedden dat je die hier op het forum ook kunt vinden. Ik heb een tijdlang groepslessen bewegen op muziek gedaan, en daar liep een meisje rond voor wie het sporten een 'gewichtige' zaak was als je begrijpt wat ik bedoel. Maar ze was er elke week. Die-hard. Zelfs als ik op een andere dag ging, was ze er, waaruit ik opmaakte dat ze dit dus meerdere keren per week deed. Veel oefeningen deed ze maar half omdat het te zwaar voor haar was, maar ze wás er wel! Ondanks het hoge gehalte aan slanke dennen om haar heen die de oefeningen fluitend deden. Daar heb ik echt diep respect voor hoor.



Nou, en als ik je reactie zo verder doorlees zie ik dat je ook fijne mensen om je heen hebt die naar je willen luisteren. Dan doe je het toch hartstikke goed voor iemand die het volgens zichzelf niet goed doet ? Ik snap dat je jezelf niet als charity-case wilt neerzetten. Wat doen deze vriendinnen voor je? Luisteren ze alleen, of helpen ze je ook je doelen te verwezenlijken? Als je ze actief betrekt bij wat je wilt bereiken -als ze dat willen-, laat je ze merken hoe belangrijk ze voor je zijn. Dat kan je ook een positieve draai geven, zodat je niet 'komt zeuren'. Zeg bijvoorbeeld: als ik .... behaald heb gaan we samen shoppen/sauna/massage scoren of wat dan ook. (en neem dan een niet te groot doel, maar bijvoorbeeld 3 kilo afvallen, een maand lang elke week 2x sporten of een week teren op één pakje sigaretten). Zo kunnen ze wat voor je betekenen zonder dat het een negatieve bijsmaak heeft. Als je zo bijvoorbeeld voor elk doel twee vriendinnen 'verantwoordelijk' maakt (als in: ze mogen je blijven vragen hoe het gaat met je doel, want ze willen graag eens naar die sauna met je!), kan je aan een aantal doelen tegelijk werken en beloon je jezelf met quality time. Als het niet lukt, moet je het ook echt niet gaan doen he, die sauna, maar dan kunnen ze er nog wel voor je zijn om je een hart onder de riem te steken. Kortom: je wordt niet gestraft als het niet lukt, maar wel beloond als het wel lukt. Een volwassen versie van het stickers uitdelen als het kind op het potje heeft geplast .



Ik ben vooral ideeën aan het spuien hoor, want ik heb het idee dat je dat soort dingen ook prima zelf kunt bedenken. Al is het soms lastig om negatieve spiralen te doorbreken met creatief denken.



Je mag best wat liever voor jezelf zijn, want je hebt het nodige meegemaakt wat invloed heeft gehad op je leven. Dat 30 de gemiddelde flow is, wil niet zeggen dat je geen fijn leven kunt opbouwen na die tijd. Het maakt je ook een wijzer mens, en als jij straks stabiel genoeg bent voor een relatie/gezin weet ik zeker dat jij daarmee een betere toekomst op kan bouwen dan degenen die daar halsoverkop aan begonnen zijn (wat hun reden ook is). Goeie kans dat die kriebels die jij beschrijft verdwijnen zodra je wat meer met jezelf in het reine bent. Ik geloof echt dat je mannen aantrekt zoals je bent: als je niet lekker in je vel zit komen er sneller strontvliegen op je af, als je bloeit en straalt zullen er loyale honingbijen op je af komen, (heel zwart wit gezegd). Maar goed, dat is wat ik geloof. Omdat de ervaringen die ik zelf heb en zie in mijn omgeving daarmee stroken. Maak er je eigen waarheid van, ik hoop dat je hier wat mee kunt!



Ik had je reactie al eerder gelezen...toen stroomden de tranen echt over mijn wangen....echt spijkers met koppen...niet dat ik het niet eerder hoorde (of zelfs zelf predikte...) maar het is o so true, en momenteel wel weer erg treffend...pffff!



Maar goed, nog thanks voor die tip om mijn vriendinnen er actief bij be te betrekken, en juist omdat we elkaar niet heel vaak zien en dat het dan ook meteen eigenlijk quality time is, ik er een positievere draai aan kan geven, ipv balen en klagen en down zijn en een beroep doen op mijn vriendinnen.....!



*zucht* het is echt moeilijk weet je dat...maar ik zie alles in en dat is al een begin toch?, en ik moet gewoon niet zulke grote stappen/plannen maken...gewoon kleine stappen en liever zijn voor mezelf! In plaats van zoals altijd balen van mezelf omdat ik het niet heb volgehouden of iets..het is gewoon een cirkeltje waar ik in zit!



Maar nogmaals bedankt voor je reactie, deed een hoop met me, en heeft me positiever aan het denken gezet!