Psyche
alle pijlers
Passieloos
donderdag 9 augustus 2012 om 09:44
Het kan ermee te maken hebben dat ik bijna vakantie heb, maar ergens weet ik dat ik hier al (te) lang last van heb en dat baart me zorgen. Ik mis een bepaalde passie voor de dingen die ik doe en dan doel ik met name op mijn werk. Ik ben dertig en denk steeds vaker: is dit het nou?
Ik heb een goede baan en zit zelfs middenin een studie (werkgerelateerd) die me op dient te leiden tot specialist, wat me -naar het schijnt- veel mogelijkheden gaat bieden. Nu loopt het een en ander binnen deze studie niet bepaald vlekkeloos (veel weerstand van andere specialisten), wat maakt dat het op mijn werk ook niet gaat zoals het zou moeten gaan. Ik zal jullie de details besparen, maar ik word er echt ongelukkig van. Ik doe hier zelf ook iets in, namelijk dat ik onderuit ga zakken doordat mijn energie opraakt en ik nu zelfs op een punt bent beland me te trots te voelen om te blijven leuren om opdrachten die ik dien te voltooien e.d., maar waarin ik nul samenwerking van mijn collega specialisten ervaar (hiërarchieproblemen ten top). Dit heeft voor mij als gevolg dat ik in de knel kom qua tijd en dat ik echt niet weet hoe ik dit nog voor elkaar moet krijgen. Ik verlies het geloof een beetje in wat ik pretendeer te moeten doen, wat mij dus een beetje lamslaat. Ik twijfel sterk of dit is wat ik wil. Ik weet dat het uiteindelijke papier waardevol zal zijn, maar is dat de energie die het kost ook? Uberhaupt, dit vakgebied, ik twijfel steeds of dit het wel is voor me. Ik ben er goed in, maar eigenlijk voel ik weinig passie en kan ik er ook niet meer vol enthousiasme over vertellen.
Het ergste vind ik dat ik me schuldig voel. Ik doe mijn werk goed, maar laat mijn studie steeds meer links liggen. Ik ga niet met plezier naar mijn werk en verlang er altijd naar om weer thuis te zijn. Eenmaal thuis vermaak ik me uitstekend, ik heb een mooie hobby waar vele uren in de week aan op gaan en merk dat ik me eigenlijk alleen dan blij voel.
Ik weet gewoon niet wat ik moet. Ik ga op vakantie een paar weken, maar ben eigenlijk gestrest om het idee wat er daarna komen gaat. Allerlei deadlines mbt mijn studie, terwijl ik op mijn werkplek heel slecht gefaciliteerd word en de opdrachten hierdoor dus eigenlijk niet haalbaar zijn. Die stress komt mijn stemming helaas niet bepaald ten goede en met dit gevoel weggaan voelt zo rot. Stoppen met de studie zou voelen als falen. Een carrieswitch zou ik graag willen, als ik wist dat het me echt zou passen en ik er niet heftig op achteruit zou gaan qua inkomsten.
Nou, beetje warrig verhaal zo denk ik, maar ik wil het graag even kwijt. Ook nu, zit ik op mijn werk, altijd wel tijd om te internetten, maar dat doe ik de laatste periode wel erg veel. Allemaal vermijding en uitstelgedrag denk ik, wat dat schuldgevoel misschien alleen maar versterkt.
Ik heb een goede baan en zit zelfs middenin een studie (werkgerelateerd) die me op dient te leiden tot specialist, wat me -naar het schijnt- veel mogelijkheden gaat bieden. Nu loopt het een en ander binnen deze studie niet bepaald vlekkeloos (veel weerstand van andere specialisten), wat maakt dat het op mijn werk ook niet gaat zoals het zou moeten gaan. Ik zal jullie de details besparen, maar ik word er echt ongelukkig van. Ik doe hier zelf ook iets in, namelijk dat ik onderuit ga zakken doordat mijn energie opraakt en ik nu zelfs op een punt bent beland me te trots te voelen om te blijven leuren om opdrachten die ik dien te voltooien e.d., maar waarin ik nul samenwerking van mijn collega specialisten ervaar (hiërarchieproblemen ten top). Dit heeft voor mij als gevolg dat ik in de knel kom qua tijd en dat ik echt niet weet hoe ik dit nog voor elkaar moet krijgen. Ik verlies het geloof een beetje in wat ik pretendeer te moeten doen, wat mij dus een beetje lamslaat. Ik twijfel sterk of dit is wat ik wil. Ik weet dat het uiteindelijke papier waardevol zal zijn, maar is dat de energie die het kost ook? Uberhaupt, dit vakgebied, ik twijfel steeds of dit het wel is voor me. Ik ben er goed in, maar eigenlijk voel ik weinig passie en kan ik er ook niet meer vol enthousiasme over vertellen.
Het ergste vind ik dat ik me schuldig voel. Ik doe mijn werk goed, maar laat mijn studie steeds meer links liggen. Ik ga niet met plezier naar mijn werk en verlang er altijd naar om weer thuis te zijn. Eenmaal thuis vermaak ik me uitstekend, ik heb een mooie hobby waar vele uren in de week aan op gaan en merk dat ik me eigenlijk alleen dan blij voel.
Ik weet gewoon niet wat ik moet. Ik ga op vakantie een paar weken, maar ben eigenlijk gestrest om het idee wat er daarna komen gaat. Allerlei deadlines mbt mijn studie, terwijl ik op mijn werkplek heel slecht gefaciliteerd word en de opdrachten hierdoor dus eigenlijk niet haalbaar zijn. Die stress komt mijn stemming helaas niet bepaald ten goede en met dit gevoel weggaan voelt zo rot. Stoppen met de studie zou voelen als falen. Een carrieswitch zou ik graag willen, als ik wist dat het me echt zou passen en ik er niet heftig op achteruit zou gaan qua inkomsten.
Nou, beetje warrig verhaal zo denk ik, maar ik wil het graag even kwijt. Ook nu, zit ik op mijn werk, altijd wel tijd om te internetten, maar dat doe ik de laatste periode wel erg veel. Allemaal vermijding en uitstelgedrag denk ik, wat dat schuldgevoel misschien alleen maar versterkt.
donderdag 9 augustus 2012 om 10:23
Ik snap nooit zo goed hoe mensen stoppen met een studie als falen zien in zo'n geval.. Als je al over falen spreekt vind ik het eerder falen om een studie te doen die blijkbaar totaal niet bij je past en waar je niet gelukkig van wordt maar waarmee je wel een goed papiertje krijgt. Ik vind t juist super krachtig om te stoppen met iets waar je hart niet ligt en te gaan ontdekken waar je hart dan wel ligt!! Denk dat leven naar je hart/passie je het gelukkigst maakt! En zo te lezen maakt werken/studeren om het 'plaatje/papiertje' jou niet gelukkig! Volg je hart 
donderdag 9 augustus 2012 om 10:24
quote:liza4 schreef op 09 augustus 2012 @ 10:20:
Daar fantaseer ik ook weleens over, maar dan nog zou ik niet precies weten welke richting dat dan moet zijn. Da is zo frustrerend, dat ik er gewoon niet uit ben wat 'mijn ding' is.Denk dat daar ook geen ruimte voor is als je zo vast zit in je huidige werk en studie. Die ruimte komt pas als je dat los laat, dan kan je gaan ontdekken..
Daar fantaseer ik ook weleens over, maar dan nog zou ik niet precies weten welke richting dat dan moet zijn. Da is zo frustrerend, dat ik er gewoon niet uit ben wat 'mijn ding' is.Denk dat daar ook geen ruimte voor is als je zo vast zit in je huidige werk en studie. Die ruimte komt pas als je dat los laat, dan kan je gaan ontdekken..
donderdag 9 augustus 2012 om 10:25
Misschien klopt het dan meer als ik zeg dat ik weet dat anderen dan vinden dat ik faal en teleurgesteld zullen zijn en wellicht is dat waar ik bang voor ben. Nu is het ook wankel en onzeker allemaal: ik weet niet eens welke andere richting ik zou moeten kiezen en zolang ik dat niet duidelijk heb kan ik ook niet stoppen voor mijn gevoel (een is ook niet realistisch gezien mijn vaste lasten, koophuis, etc.).
donderdag 9 augustus 2012 om 10:30
Tja, als je altijd rekening moet houden met wat anderen vinden kan je niet leven! Dan moet je idd in dit plaatje blijven zitten en deze studie blijven doen voor het mooie papiertje. Dan ben JIJ niet gelukkig, maar zij wel..
Zou je niet kunnen overwegen om 'gewoon' te gaan werken, misschien ergens anders, iets simpelers en dan te kijken/ontdekken wat wel bij je past en wat er op je pad komt? Ik wist het ook nooit, met studies gestopt en toen ben ik maar gewoon gaan werken met het idee; het komt vanzelf wel. En dat was ook zo! Geforceerd nadenken over wat je dan wel wil werkt niet denk ik.
Zou je niet kunnen overwegen om 'gewoon' te gaan werken, misschien ergens anders, iets simpelers en dan te kijken/ontdekken wat wel bij je past en wat er op je pad komt? Ik wist het ook nooit, met studies gestopt en toen ben ik maar gewoon gaan werken met het idee; het komt vanzelf wel. En dat was ook zo! Geforceerd nadenken over wat je dan wel wil werkt niet denk ik.
donderdag 9 augustus 2012 om 10:35
donderdag 9 augustus 2012 om 10:39
Je moet natuurlijk met allerlei soorten collega's om kunnen gaan. Is een goede assertiviteitstraining niks voor jou? Of een praatgroep met een combinatie van verschillende therapieën. Je krijgt dan veel feedback, waardoor je een andere visie op je collega's kan krijgen. Het zijn natuurlijk ook maar mensen die hun baan willen blijven uitoefenen, net als jij.
it's a big club and you ain't in it
donderdag 9 augustus 2012 om 10:43
Riony, er is niets mis met mijn assertiviteit, juist niet. Het is ingewikkeld om uit te leggen, omdat ik niet te persoonlijke dingen wil vertellen over mijn baan ivm privacy, maar in mijn vakgebied zitten nogal wat mensen die denken op een troon te zitten en erg bang zijn hier op een of andere manier van af gestoten te worden. Maar natuurlijk is het uberhaupt niet aan de orde dat zij hun positie zullen verliezen, maar er wordt wel een bepaalde samenwerking met andere specialisten verwacht. Dit maakt dat er vaak passieve weerstand ontstaat, waar managers en teamleiders dan ook weinig raad mee weten. Ik wel: ik benoem het namelijk (assertief genoeg?), maar sinds ik hier werk is er toch niets veranderd wat betreft het mij fatsoenlijk faciliteren mbt mijn studie. Heel lastig allemaal. Mijn visie op de processen en dynamiek die hier bestaan zijn me volledig helder, en dat maakt het juist zo frustrerend.
Hopelijk toch ietsje duidelijker nu.
Hopelijk toch ietsje duidelijker nu.
donderdag 9 augustus 2012 om 10:51
Bij elke baan heb je, als iemand die wat nieuwer is erbij komt, dat mensen bang zijn van hun troon gestoten te worden. Zelfs in de fabriek aan de lopende band kom je dat tegen.
Maar wat wil je dan? De passie op die job terugvinden? Want langs de ene kant lees ik hoe vast je in je huidige situatie zit, en aan de andere kant lees ik dat je ergens alles zou willen omgooien. Zoals Italy het al zei, dit schiet niet op en je moet het ene loslaten om het andere te kunnen en te ontdekken.
Maar wat wil je dan? De passie op die job terugvinden? Want langs de ene kant lees ik hoe vast je in je huidige situatie zit, en aan de andere kant lees ik dat je ergens alles zou willen omgooien. Zoals Italy het al zei, dit schiet niet op en je moet het ene loslaten om het andere te kunnen en te ontdekken.
donderdag 9 augustus 2012 om 10:59
Dat klopt, maar dat betekent dat ik voor mijn gevoel alles moet opgeven wat ik nu heb opgebouwd. Als ik het roer omgooi, dan behoud ik natuurlijk wel mijn huidige diploma's, maar toch.
Wat zou ik nou graag willen en waar ben ik goed in? Ik ben goed in organiseren, ik heb snel overzicht van zaken, kan goed leidinggeven en vind het leuk als er wat hectiek en drukte bij het werk komt kijken. Tja. En wat word je dan? Echt een zwart gat is dat op dit moment en dat voelt behoorlijk ellendig. Misschien tijdens mijn vakantie toch ook eens uitgebreider met mijn vriend en/of anderen bespreken.
Wat zou ik nou graag willen en waar ben ik goed in? Ik ben goed in organiseren, ik heb snel overzicht van zaken, kan goed leidinggeven en vind het leuk als er wat hectiek en drukte bij het werk komt kijken. Tja. En wat word je dan? Echt een zwart gat is dat op dit moment en dat voelt behoorlijk ellendig. Misschien tijdens mijn vakantie toch ook eens uitgebreider met mijn vriend en/of anderen bespreken.
donderdag 9 augustus 2012 om 11:01
quote:rionyriony schreef op 09 augustus 2012 @ 10:58:
Het lukt je niet een zodanige relatie met die groep aan te gaan dat ze je iets gunnen. Of misschien ben je niet bescheiden genoeg wat hun betreft ?
Zomaar wat mogelijkheden die in me opkomen.Het contact is eigenlijk erg goed, prettige samenwerking werkinhoudelijk betreft, tot het over mijn studieopdrachten gaat. Dan krijg ik weinig tot geen reactie en ben ik er intussen al meerdere keren achteraan gegaan, gesprekken gehad, voorstellen geschreven, nog geen reactie. Het gaat om een persoon trouwens, dat maakt het misschien ook lastiger.
Het lukt je niet een zodanige relatie met die groep aan te gaan dat ze je iets gunnen. Of misschien ben je niet bescheiden genoeg wat hun betreft ?
Zomaar wat mogelijkheden die in me opkomen.Het contact is eigenlijk erg goed, prettige samenwerking werkinhoudelijk betreft, tot het over mijn studieopdrachten gaat. Dan krijg ik weinig tot geen reactie en ben ik er intussen al meerdere keren achteraan gegaan, gesprekken gehad, voorstellen geschreven, nog geen reactie. Het gaat om een persoon trouwens, dat maakt het misschien ook lastiger.
donderdag 9 augustus 2012 om 11:04
Je hebt dus al een basisstudie gedaan en doet nu een specialistische vervolgopleiding? Stel dat je toevallig basisarts bent, is er dan geen andere vervolgrichting die je ook aanspreekt maar waarbij er minder hierarchie is of waarbij je autonomer kan gaan werken? Bijvoorbeeld bij Chirurgie schijnt deze hierarchie relatief vaker voor te komen. Huisarts, Geriater, Arts VG etc. zijn veel autonomer. Misschien dat er in jouw vakgebied ook zoiets is, waardoor je niet je basisopleiding "weg hoeft te gooien".
donderdag 9 augustus 2012 om 11:06
quote:liza4 schreef op 09 augustus 2012 @ 11:01:
[...]
Het contact is eigenlijk erg goed, prettige samenwerking werkinhoudelijk betreft, tot het over mijn studieopdrachten gaat. Dan krijg ik weinig tot geen reactie en ben ik er intussen al meerdere keren achteraan gegaan, gesprekken gehad, voorstellen geschreven, nog geen reactie. Het gaat om een persoon trouwens, dat maakt het misschien ook lastiger.
Heb je vaste aansrpeekpunten via je werk en opleiding?
Wat zeggen zij daarover?
[...]
Het contact is eigenlijk erg goed, prettige samenwerking werkinhoudelijk betreft, tot het over mijn studieopdrachten gaat. Dan krijg ik weinig tot geen reactie en ben ik er intussen al meerdere keren achteraan gegaan, gesprekken gehad, voorstellen geschreven, nog geen reactie. Het gaat om een persoon trouwens, dat maakt het misschien ook lastiger.
Heb je vaste aansrpeekpunten via je werk en opleiding?
Wat zeggen zij daarover?
donderdag 9 augustus 2012 om 11:11
quote:brennwert schreef op 09 augustus 2012 @ 11:06:
[...]
Heb je vaste aansrpeekpunten via je werk en opleiding?
Wat zeggen zij daarover?
zowel op mijn werk als via de opleiding. Zij geven me gelijk, wijten het aan de weerstand van die persoon, vinden dat de situatie moet veranderen, blabla. Maar inmiddels zijn we bijna een jaar verder en is er nog niets veranderd en is mijn planning ernstig in gevaar gekomen.
Edit: dat is misschien waar ik het meeste tegenaan loop: er is iets duidelijk niet in orde, maar uiteindelijk word ik niet gesteund. Ik vind het een beetje slappe hap eigenlijk en kan natuurlijk die 'strijd' niet in mijn eentje aangaan, want dat zal niets uithalen. Daarvoor heb ik gewoon back-up nodig. Maar als het puntje bij paaltje komt, dan is die er niet. Erg demotiverend.
[...]
Heb je vaste aansrpeekpunten via je werk en opleiding?
Wat zeggen zij daarover?
zowel op mijn werk als via de opleiding. Zij geven me gelijk, wijten het aan de weerstand van die persoon, vinden dat de situatie moet veranderen, blabla. Maar inmiddels zijn we bijna een jaar verder en is er nog niets veranderd en is mijn planning ernstig in gevaar gekomen.
Edit: dat is misschien waar ik het meeste tegenaan loop: er is iets duidelijk niet in orde, maar uiteindelijk word ik niet gesteund. Ik vind het een beetje slappe hap eigenlijk en kan natuurlijk die 'strijd' niet in mijn eentje aangaan, want dat zal niets uithalen. Daarvoor heb ik gewoon back-up nodig. Maar als het puntje bij paaltje komt, dan is die er niet. Erg demotiverend.
donderdag 9 augustus 2012 om 11:11
quote:liza4 schreef op 09 augustus 2012 @ 10:59:
Dat klopt, maar dat betekent dat ik voor mijn gevoel alles moet opgeven wat ik nu heb opgebouwd.
Dat valt ook wel mee toch? Je hebt je vriend, vriendinnen, familie, huis, hobby's.. je leven blijft gewoon staan alleen werk wordt anders, enne het is maar werk hoor Misschien ontdek je wel dat je het gelukkigst wordt met een 'simpel' baantje en ligt je passie in je hobby's, wie weet!
quote:liza4 schreef op 09 augustus 2012 @ 10:59:
Echt een zwart gat is dat op dit moment en dat voelt behoorlijk ellendig. Denk dat je teveel bezig bent met een nieuw 'plaatje' in willen vullen en controle willen houden over waar je naartoe gaat. Laat eerst het oude eens los (zodra je eraan toe bent) en zie vanzelf wat er van daaruit ontstaat. Je hoeft (en kan) nou eenmaal niet alles van tevoren uitstippelen, dan sta je ook niet open voor de zijwegen die je juist veel nieuws kunnen brengen!
Dat klopt, maar dat betekent dat ik voor mijn gevoel alles moet opgeven wat ik nu heb opgebouwd.
Dat valt ook wel mee toch? Je hebt je vriend, vriendinnen, familie, huis, hobby's.. je leven blijft gewoon staan alleen werk wordt anders, enne het is maar werk hoor Misschien ontdek je wel dat je het gelukkigst wordt met een 'simpel' baantje en ligt je passie in je hobby's, wie weet!
quote:liza4 schreef op 09 augustus 2012 @ 10:59:
Echt een zwart gat is dat op dit moment en dat voelt behoorlijk ellendig. Denk dat je teveel bezig bent met een nieuw 'plaatje' in willen vullen en controle willen houden over waar je naartoe gaat. Laat eerst het oude eens los (zodra je eraan toe bent) en zie vanzelf wat er van daaruit ontstaat. Je hoeft (en kan) nou eenmaal niet alles van tevoren uitstippelen, dan sta je ook niet open voor de zijwegen die je juist veel nieuws kunnen brengen!
donderdag 9 augustus 2012 om 14:33
Ik heb een vrij stellige email verstuurd en hoop daarop nog antwoord te krijgen. Ik vind dat er nu wel knopen gehakt mogen worden, voelt ook een beetje alsof ik alle problemen zelf moet oplossen, dit zou toch niet zo moeten zijn. Zal mij benieuwen hoe dit verder gaat, maar ik baal wel flink, hoe meer ik erover nadenk hoe teleurgestelder, maar ook pissiger ik word.
dinsdag 18 september 2012 om 11:53
Ik heb dit topic zo'n 1,5 maand geleden geopend en het is confronterend om te lezen dat ik eigenlijk gevoelsmatig niets ben opgeschoten. Ik zit er een beetje doorheen. Prive niet, maar wel wat betreft mijn werk en studie. Ik mis het plezier (is er soms nog wel) en vooral de motivatie om er gewoon voor te gaan. Baal ervan dat ik dit voel en vindt dat ik ook wel wat laks ben. Ik heb geen idee hoe ik de komende periode door moet komen, om het plezier in mijn werk terug te krijgen. Het liefst ben ik vrij en doe ik alle leuke dingen die me dan bezighouden. Hoe naief en oneerlijk is die gedachte, he. Ik ben een beetje teleurgesteld in mezelf geloof ik. 
