Psyche
alle pijlers
Dysthyme
donderdag 23 augustus 2012 om 10:45
Hallo allemaal,
Ben eigenlijk benieuwd of iemand ook dysthyme stoornis heeft en hoe je jouw leven ervaart.
Ik heb mijn hele leven lang eigenlijk al last van depressiviteit, vaak op de achtergrond sluimerend, kan ermee leven maar voel mij vaak zo leeg, het leven voelt te vaak als overleven als leven. Aantal therapieen gevolgd en ook al heb ik daar wel wat aan gehad had nooit het gevoel dat het echt hielp.
Vorige week stap genomen om naar een psychiater te gaan en hij gaf aan dat mijn stemming en gevoel valt onder de noemer dysthyme en beste behandeling is combinatie van medicatie en intensieve therapie.
Weet niet goed wat ik met dit topic wil wellicht wat herkenning en hoe jullie ermee omgaan.
Ben eigenlijk benieuwd of iemand ook dysthyme stoornis heeft en hoe je jouw leven ervaart.
Ik heb mijn hele leven lang eigenlijk al last van depressiviteit, vaak op de achtergrond sluimerend, kan ermee leven maar voel mij vaak zo leeg, het leven voelt te vaak als overleven als leven. Aantal therapieen gevolgd en ook al heb ik daar wel wat aan gehad had nooit het gevoel dat het echt hielp.
Vorige week stap genomen om naar een psychiater te gaan en hij gaf aan dat mijn stemming en gevoel valt onder de noemer dysthyme en beste behandeling is combinatie van medicatie en intensieve therapie.
Weet niet goed wat ik met dit topic wil wellicht wat herkenning en hoe jullie ermee omgaan.
donderdag 23 augustus 2012 om 11:17
Ik heb geen diagnose maar sinds ik van het bestaan van deze stoornis weet herken ik het heel erg bij mezelf. Ik heb al jaren last van depressieve buien. Ik kan me een paar maanden prima voelen en dan lig ik weer huilend in bed, doe de hele dag niks en kan mezelf niet in beweging krijgen.
Vorig jaar ben ik 3 tot 4 x per week gaan sporten om af te vallen. Dat is gelukt, maar ik ben nog steeds heel gemotiveerd om te blijven sporten omdat ik sindsdien eigenlijk geen echte terugval heb gehad. Als ik niet genoeg beweeg dan voel ik de depressieve buien weer terugkomen. Otewel: het sporten doet wonderen ! Ik heb me nog nooit zo stabiel gevoeld.
Vorig jaar ben ik 3 tot 4 x per week gaan sporten om af te vallen. Dat is gelukt, maar ik ben nog steeds heel gemotiveerd om te blijven sporten omdat ik sindsdien eigenlijk geen echte terugval heb gehad. Als ik niet genoeg beweeg dan voel ik de depressieve buien weer terugkomen. Otewel: het sporten doet wonderen ! Ik heb me nog nooit zo stabiel gevoeld.
.
donderdag 23 augustus 2012 om 11:19
Wat voor therapie heb jij Biebeltje en gebruik je ook medicijnen? Snap je gevoel wel heel goed, ik voel dit al sinds ik klein ben dat ik eigenlijk niet beter weet maar ik weet wel dat ik anders in het leven wil staan. Heb zelf ook bij psycholoog gelopen en ben er na aantal maanden mee opgehouden omdat ik voor mijn gevoel uitgepraat was.
donderdag 23 augustus 2012 om 11:29
Ik vraag me ook wel eens af of het wel een stoornis is, dat je beseft dat het leven eigenlijk maar zinloos en onbetekenend is. Dat gevoel sluimert bij mij altijd, dat het leven maar wreed is. Het wordt je gegeven om je weer afgenomen te worden en naast plezier staat je ook een hoop pijn te wachten.
Soms kun je dat gevoel een beetje wegduwen, maar er zijn altijd momenten dat het weer de kop opsteekt. Dat lijkt me eigenlijk heel normaal, zulke gevoelens. Het wordt wel lastig als je erdoor wordt lamgeslagen. Pas dan wordt het een 'stoornis'. En op een of andere manier weet in beweging blijven dat kennelijk op afstand te houden.
Ik heb die gevoelens overigens ook al van kleins af aan. Ik heb er nooit hulp voor gezocht, wel vaker op het punt gestaan om dat te doen. Wat was voor jou de trigger om nu wel naar de psych te stappen?
Soms kun je dat gevoel een beetje wegduwen, maar er zijn altijd momenten dat het weer de kop opsteekt. Dat lijkt me eigenlijk heel normaal, zulke gevoelens. Het wordt wel lastig als je erdoor wordt lamgeslagen. Pas dan wordt het een 'stoornis'. En op een of andere manier weet in beweging blijven dat kennelijk op afstand te houden.
Ik heb die gevoelens overigens ook al van kleins af aan. Ik heb er nooit hulp voor gezocht, wel vaker op het punt gestaan om dat te doen. Wat was voor jou de trigger om nu wel naar de psych te stappen?
.
donderdag 23 augustus 2012 om 11:34
Ik ben niet "in therapie" en gebruik ook geen medicatie.
De dysthyme stoornis komt naast m'n autisme stoornis en loopt met nog wat dingen allemaal wat door elkaar heen. We bespreken dus meer de dingen waar ik in het dagelijks leven tegenaan loop en kijken hoe we dat makkelijker kunnen maken.
Ik herken wel wat Impala zegt dat sporten opwekkend/opbeurend werkt. Maar dat is bij mij maar heel tijdelijk, zoals met veel zaken die opbeurend werken. Zodra er even een "onbewaakt" momentje is dan zak ik weer terug in somberheid.
De dysthyme stoornis komt naast m'n autisme stoornis en loopt met nog wat dingen allemaal wat door elkaar heen. We bespreken dus meer de dingen waar ik in het dagelijks leven tegenaan loop en kijken hoe we dat makkelijker kunnen maken.
Ik herken wel wat Impala zegt dat sporten opwekkend/opbeurend werkt. Maar dat is bij mij maar heel tijdelijk, zoals met veel zaken die opbeurend werken. Zodra er even een "onbewaakt" momentje is dan zak ik weer terug in somberheid.
donderdag 23 augustus 2012 om 11:39
Ja, daar moet ik idd voor oppassen, voor een onbewaakt moment. Als ik het laat glippen, kom ik zo weer terecht in de situatie dat ik mezelf niet meer in beweging krijg. Dan weet je dat sporten helpt, maar je kan je er niet toe zetten. Dat punt wil ik voorkomen en dat motiveert me om trouw te blijven sporten.
Ik zei al: het gaat pas een jaar goed. Maar ik heb heel sterk een besef dat ik deze levensstijl heel goed moet, wil en kán bewaken.
Ik zei al: het gaat pas een jaar goed. Maar ik heb heel sterk een besef dat ik deze levensstijl heel goed moet, wil en kán bewaken.
.
donderdag 23 augustus 2012 om 11:40
impala, herkenbaar, het leven is natuurlijk ook zo dat het niet altijd leuk is en dat er ook een hoop verdriet bij komt maar het voelt voor mij wel te vaak dat ik erdoor wordt lamgeslagen, ik heb veel dingen niet gedaan doordat depressie bij heeft belemmerd, ik ervaar soms pure wanhoop en ook geen hoop dat het beter wordt.
Mbt sporten dat is idd wel een goede tip, jarenlang gesport en laatste jaar niet meer maar inderdaad wel een goede tip om het weer op te pakken.
Was eigenlijk ook benieuwd of iemand ook de intensieve therapie volgt, vind het nogal een impact en weet nog niet of het op een redelijke tijd in te plannen is (eind v/d dag) want weet niet goed hoe ik het anders met full time baan moet combineren zonder dat ik het bij mijn werkgever hoef aan te kaarten, wat ik liever niet wil
Mbt sporten dat is idd wel een goede tip, jarenlang gesport en laatste jaar niet meer maar inderdaad wel een goede tip om het weer op te pakken.
Was eigenlijk ook benieuwd of iemand ook de intensieve therapie volgt, vind het nogal een impact en weet nog niet of het op een redelijke tijd in te plannen is (eind v/d dag) want weet niet goed hoe ik het anders met full time baan moet combineren zonder dat ik het bij mijn werkgever hoef aan te kaarten, wat ik liever niet wil
donderdag 23 augustus 2012 om 11:41
quote:impala schreef op 23 augustus 2012 @ 11:29:
dat je beseft dat het leven eigenlijk maar zinloos en onbetekenend is. ...dat het leven maar wreed is. Het wordt je gegeven om je weer afgenomen te worden en naast plezier staat je ook een hoop pijn te wachten.
Mhm... zoals jij het omschrijft Impala ervaar ik het niet. Ik heb er niet specifieke (melancholische/fatalistische) gedachten bij, ik voel me gewoon sombertjes, afgewisseld met perioden van grotere somberheid/depressie.
Ben er ook (nog) niet door lamgeslagen, ik worstel gewoon door. Soms stort ik eventjes in, even de stoom van de ketel af, maar ik ga gewoon door (terwijl ik ook liever in m'n bed blijf liggen dan).
Vind het moeilijk onder woorden te brengen...
dat je beseft dat het leven eigenlijk maar zinloos en onbetekenend is. ...dat het leven maar wreed is. Het wordt je gegeven om je weer afgenomen te worden en naast plezier staat je ook een hoop pijn te wachten.
Mhm... zoals jij het omschrijft Impala ervaar ik het niet. Ik heb er niet specifieke (melancholische/fatalistische) gedachten bij, ik voel me gewoon sombertjes, afgewisseld met perioden van grotere somberheid/depressie.
Ben er ook (nog) niet door lamgeslagen, ik worstel gewoon door. Soms stort ik eventjes in, even de stoom van de ketel af, maar ik ga gewoon door (terwijl ik ook liever in m'n bed blijf liggen dan).
Vind het moeilijk onder woorden te brengen...
donderdag 23 augustus 2012 om 11:47
posi toen je nog wel sportte, voelde je je toen beter?
En Biebeltje iedereen ervaart het natuurlijk anders. Ik voel me ook vaak 'gewoon' somber.
Ik wilde alleen maar aangeven: het is misshien wel normaal om niet in een feeststemming te zijn. Het lijkt soms wel alsof blij zijn de norm is, maar is dat wel reeel?
En Biebeltje iedereen ervaart het natuurlijk anders. Ik voel me ook vaak 'gewoon' somber.
Ik wilde alleen maar aangeven: het is misshien wel normaal om niet in een feeststemming te zijn. Het lijkt soms wel alsof blij zijn de norm is, maar is dat wel reeel?
.
donderdag 23 augustus 2012 om 11:54
Nee, continu blij zijn lijkt me niet realistisch.
Maar zoals ik het zie heeft men over het algemeen een basisniveau, standje neutraal, van waaruit je naar het positieve danwel negatieve gaat afhankelijk van je activiteiten/ervaringen.
Zoals ik het bij mij zie ligt mijn basisniveau niet op standje neutraal, maar een stuk lager, op standje somber. Wanneer ik dan naar het positieve ga, is dat al een stuk minder positief dan bij mensen die wel op standje neutraal beginnen. Mijn schaal ligt als het ware veel lager in het spectrum.
Maar eerlijk gezegd heb ik me ook nog niet echt bezig gehouden met mijn "somberheid". Het komt wel eens ter sprake, en het beïnvloed mijn leven wel, maar ik heb er nooit echt bij stilgestaan/over gereflecteerd.
Zie het misschien ook een beetje als gevolg van het leven met autisme met de hoop dat wanneer ik met mijn autisme vrede heb (en kan leven) ik ook van die somberheid af kom.
Maar denk dat ik nog een hele lange weg te gaan heb, mezelf kennende... *sip*
Maar zoals ik het zie heeft men over het algemeen een basisniveau, standje neutraal, van waaruit je naar het positieve danwel negatieve gaat afhankelijk van je activiteiten/ervaringen.
Zoals ik het bij mij zie ligt mijn basisniveau niet op standje neutraal, maar een stuk lager, op standje somber. Wanneer ik dan naar het positieve ga, is dat al een stuk minder positief dan bij mensen die wel op standje neutraal beginnen. Mijn schaal ligt als het ware veel lager in het spectrum.
Maar eerlijk gezegd heb ik me ook nog niet echt bezig gehouden met mijn "somberheid". Het komt wel eens ter sprake, en het beïnvloed mijn leven wel, maar ik heb er nooit echt bij stilgestaan/over gereflecteerd.
Zie het misschien ook een beetje als gevolg van het leven met autisme met de hoop dat wanneer ik met mijn autisme vrede heb (en kan leven) ik ook van die somberheid af kom.
Maar denk dat ik nog een hele lange weg te gaan heb, mezelf kennende... *sip*
donderdag 23 augustus 2012 om 12:02
Misschien is het basisniveau bij andere mensen ook wel minder neutraal dan je denkt. En is het normaal om een gemiddelde onder 0 te hebben.
Als je autisme hebt denk je ook vast veel na over dingen, daar wordt je ook niet gelukkiger van. Het fysiek heel druk hebben en vooral niet te veel nadenken, dat is nog het beste medicijn.
Als je autisme hebt denk je ook vast veel na over dingen, daar wordt je ook niet gelukkiger van. Het fysiek heel druk hebben en vooral niet te veel nadenken, dat is nog het beste medicijn.
.
donderdag 23 augustus 2012 om 15:57
Mijn neefje van 10 heeft ook Dysthyme Stoornis. Het is bij hem 2 jaar geleden gediagnosticeerd. Hij kreeg therapie maar zijn moeder vond het teveel om steeds heen te moeten gaan (zij heeft borderline en adhd) en toen zijn ze maar gestopt. Ik vind het zo sneu voor het jochie, zijn moeder begrijpt hem niet en hij zijn moeder niet en dat botst zo erg en je ziet hem steeds verder afglijden.
Ze hebben wel gezinshulp gehad maar dat heeft niets voor ze opgeleverd. Hij gaat nu wel eindelijk sporten, dus misschien dat hij zich daardoor wat beter gaat voelen.
Ze hebben wel gezinshulp gehad maar dat heeft niets voor ze opgeleverd. Hij gaat nu wel eindelijk sporten, dus misschien dat hij zich daardoor wat beter gaat voelen.
donderdag 23 augustus 2012 om 17:15
September girl. Ik doe 1x pw pilates en ga 2-4 keer pw naar de sportschool (xco, roeien, rennen, fietsen, beetje gewichten). Iedereen staat ervan versteld dat ik het vol blijf houden, maar ik heb er zoveel baat bij dat ik heel erg gemotiveerd ben. Als ik geen zin heb denk ik aan de dagen dat ik helemaal nergens zin meer in had en dat is best een schrikbeeld. Dan ga ik liever toch maar even sporten. En mijn lijf vaart er ook wel bij. Ik kan weer kleren aan van jaren geleden
.
donderdag 23 augustus 2012 om 22:38
Ik ben er sinds kort achter dat ik ook dat etiketje heb gekregen. Ik vind 't wel wat vervelend, voel me er wat schuldig over. Baal soms zo van mezelf met die eeuwige pessimistisch instelling. Er zijn dagen dat alles zwart lijkt. Ik functioneer dan toch nog enigszins; ik ga naar mijn werk, sleep me door de dag, doe de huishouding en ik schop mezelf naar buiten om te sporten. Maar die zware stemming verbetert soms niet; dan kan ik alleen maar steeds huilen. Gek genoeg kan 't later ook wel weer beter gaan. Ik heb soms zelf de indruk dat die stoffen in mijn hersenen soms in de war zijn ofzo. Het zit bij mij ook wel in de familie. Ik denk liever dat dat de oorzaak is dan dat 't allemaal aan mezelf ligt.
Ik slik zelf AD, maar vraag mezelf wel 's af of 't wel helpt. Verder is 't toch vaak wel goed om ff naar buiten te gaan/sporten. Ik weet niet of therapie wel zou helpen, omdat ik zelf de indruk heb dat 't iets chemisch in de hersenen is en dat 't idd een soort basisgevoel is wat beneden peil ligt. Ik heb mezelf wat verdiept in ACT. Dat houdt in dat je je problemen (dysthymie bv) accepteert, dat je daar niet per se tegen verzet, maar dat je gewoon bezig blijft in je leven, dingen blijft doen ondanks je probleem. Dus niet fixeren op de problemen, maar op de belangrijke dingen in je leven. Dit heb ik steeds in mijn achterhoofd en die gedachte helpt me wel om toch gewoon dingen te doen ook al voel ik me angstig/onzeker/moe/treurig etc.
Ik slik zelf AD, maar vraag mezelf wel 's af of 't wel helpt. Verder is 't toch vaak wel goed om ff naar buiten te gaan/sporten. Ik weet niet of therapie wel zou helpen, omdat ik zelf de indruk heb dat 't iets chemisch in de hersenen is en dat 't idd een soort basisgevoel is wat beneden peil ligt. Ik heb mezelf wat verdiept in ACT. Dat houdt in dat je je problemen (dysthymie bv) accepteert, dat je daar niet per se tegen verzet, maar dat je gewoon bezig blijft in je leven, dingen blijft doen ondanks je probleem. Dus niet fixeren op de problemen, maar op de belangrijke dingen in je leven. Dit heb ik steeds in mijn achterhoofd en die gedachte helpt me wel om toch gewoon dingen te doen ook al voel ik me angstig/onzeker/moe/treurig etc.
wat je water geeft, groeit
vrijdag 24 augustus 2012 om 06:37
chocokat, dat heb ik ook dat gevoel nu ik dat etiket heb ook al wist ik wel dat er wat was maar als je het dan zo uitgesproken te horen krijgt dat vond ik ook wel vervelend. Ik functioneer ook maar het kost vaak zoveel moeite, ene periode gaat het beter dan ander maar werd van de week ook wakker met zo'n leeg gevoel en dan moet de dag nog beginnen.
Mbt therapie ik heb van andere therapie ook wel wat dingen opgenomen en het helpt wel, dit zou dan een combinatie zijn van AD en intensieve therapie, wat het brengt weet ik niet en hangt ook van mijn eigen inzet af uiteraard. Ik moet nu naar mijn werk maar ik wou na alle reacties toch nog even wat van mij laten horen.
Mbt therapie ik heb van andere therapie ook wel wat dingen opgenomen en het helpt wel, dit zou dan een combinatie zijn van AD en intensieve therapie, wat het brengt weet ik niet en hangt ook van mijn eigen inzet af uiteraard. Ik moet nu naar mijn werk maar ik wou na alle reacties toch nog even wat van mij laten horen.
vrijdag 24 augustus 2012 om 16:48
Hoi , ik ben nieuw hier maar wilde hier toch graag op reageren:
Ik heb zelf ook een dysthyme stoornis met daarboven op een zware depressie en borderline dat laatste daar krijg ik nog een extra onderzoek voor.
Ik volg zelf bij de ggz 1x in de week dagbehandeling en daarnaast om de 2 weken gesprekken met behandelaars. 1 dag in de week vergt al veel energie. Daarbij werk ik ook 32 uur per week wat ik echt ontzettend zwaar vind maar ik blijf doorzetten. ook slik ik ad. Ik kan niet de 2 daagse therapie volgen vanwege mijn werk. De therapie geeft je veel inzichten over jouw problemen en welke triggers er zijn die het kunnen aanwakkeren.
Ik heb ook erg moeite met mijn diagnoses en ik verschuil me er niet achter. De therapie en de andere gesprekken hebben mij laten inzien dat ik moet gaan kijken wat IK wil in mijn leven en niet wat anderen van mij verwachten. Sterkte
Ik heb zelf ook een dysthyme stoornis met daarboven op een zware depressie en borderline dat laatste daar krijg ik nog een extra onderzoek voor.
Ik volg zelf bij de ggz 1x in de week dagbehandeling en daarnaast om de 2 weken gesprekken met behandelaars. 1 dag in de week vergt al veel energie. Daarbij werk ik ook 32 uur per week wat ik echt ontzettend zwaar vind maar ik blijf doorzetten. ook slik ik ad. Ik kan niet de 2 daagse therapie volgen vanwege mijn werk. De therapie geeft je veel inzichten over jouw problemen en welke triggers er zijn die het kunnen aanwakkeren.
Ik heb ook erg moeite met mijn diagnoses en ik verschuil me er niet achter. De therapie en de andere gesprekken hebben mij laten inzien dat ik moet gaan kijken wat IK wil in mijn leven en niet wat anderen van mij verwachten. Sterkte
vrijdag 24 augustus 2012 om 17:14
Jep, hier nog 1.
Had mijn eerste zware depressie te pakken toen ik een jaar of 15 was, maar het heeft nog tot mijn 18e geduurd voordat dat erkend werd. Heb ook een zeer lange tijd geworsteld met zelfbeschadiging, en soms nog.
Het vermoeden van Dysthyme stoornis bestond toen ook al, maar omdat ik nog een puber was durfden ze het niet met zekerheid vast te stellen.
Ben vanaf mijn 15e bij Jeugdzorg geweest (hielp geen donder, integendeel) Van daaruit doorgestuurd naar Parlan voor een Rots en Water training (totaaaaaal verkeerd, hielp niks)
Vanaf mijn 18e bij het GGZ, intensieve therapie en medicatie gehad en ik krabbelde zowaar op.
Helaas 2 jaar geleden een terugval gehad waarbij de diagnose nu met zekerheid werd gesteld. Omdat ik de symptomen veel eerder herkende was ik ook niet zover afgegleden en had dit keer geen AD nodig.
Tegenwoordig moet ik echt uitkijken, het is nogal een slippery slope waarop ik me bevind en de balans kan zo omslaan zonder ik er erg in heb.
Had mijn eerste zware depressie te pakken toen ik een jaar of 15 was, maar het heeft nog tot mijn 18e geduurd voordat dat erkend werd. Heb ook een zeer lange tijd geworsteld met zelfbeschadiging, en soms nog.
Het vermoeden van Dysthyme stoornis bestond toen ook al, maar omdat ik nog een puber was durfden ze het niet met zekerheid vast te stellen.
Ben vanaf mijn 15e bij Jeugdzorg geweest (hielp geen donder, integendeel) Van daaruit doorgestuurd naar Parlan voor een Rots en Water training (totaaaaaal verkeerd, hielp niks)
Vanaf mijn 18e bij het GGZ, intensieve therapie en medicatie gehad en ik krabbelde zowaar op.
Helaas 2 jaar geleden een terugval gehad waarbij de diagnose nu met zekerheid werd gesteld. Omdat ik de symptomen veel eerder herkende was ik ook niet zover afgegleden en had dit keer geen AD nodig.
Tegenwoordig moet ik echt uitkijken, het is nogal een slippery slope waarop ik me bevind en de balans kan zo omslaan zonder ik er erg in heb.
vrijdag 24 augustus 2012 om 23:41
Biebeltje, ik herken me wel in wat je schrijft. Ik heb overigens geen autisme of iets in die hoek. Ik functioneer er wel mee, maar ik heb veel last van vermoeidheid en ik weet eigenlijk nog steeds niet wat eerst is: de leegheid of de vermoeidheid. Heb ooit wel de diagnose dysthymie meegekregen, maar ja, dus ook chronische vermoeidheidsklachten zonder dat daar iets voor ge vonden is.
Ben blij te lezen dat er hier meer mensen 'gewoon' werken. Ben ooit op een soort bijeenkomst over dysthymie geweest, maar alle aanwezige ervaringsdeskundigen leken in de ziektewet te zitten. Voelde me 'te normaal'. Ik werk 32 uur ook en dat valt soms zwaar, soms gaat het wel. Het gevolg is wel dat ik buiten werk om niet zoveel puf heb voor dingen. Dan gaat het om het huishouden, maar ook om hobby's. Da's jammer. En dat ik me nooit helemaal fris voel en te weinig de 'levensenergie' voel stromen. Ik besef dat 'normale mensen' ook niet de hele dag lopen te genieten ofzo, maar dat leegtegevoel vind ik zo slopend.
Ben blij te lezen dat er hier meer mensen 'gewoon' werken. Ben ooit op een soort bijeenkomst over dysthymie geweest, maar alle aanwezige ervaringsdeskundigen leken in de ziektewet te zitten. Voelde me 'te normaal'. Ik werk 32 uur ook en dat valt soms zwaar, soms gaat het wel. Het gevolg is wel dat ik buiten werk om niet zoveel puf heb voor dingen. Dan gaat het om het huishouden, maar ook om hobby's. Da's jammer. En dat ik me nooit helemaal fris voel en te weinig de 'levensenergie' voel stromen. Ik besef dat 'normale mensen' ook niet de hele dag lopen te genieten ofzo, maar dat leegtegevoel vind ik zo slopend.
zaterdag 25 augustus 2012 om 03:51
Coolpack, ook ik heb totaal geen puf meer over als ik gewerkt heb. Ik ben altijd maar moe moe moe en op mijn vrije dagen ben ik lusteloos. Nou doe ik ook nog is fysiek en psychisch zwaar werk dus ik ben aan het kijken voor of een andere baan of een studie. Keuzes en beslissingen maken vind ik daarin tegen heel moeilijk, dit heb ik altijd al gehad. Ook bij mij op de dagbehandeling werkt 3 kwart niet. Dat maakt me weleens boos van binnen want ik heb geen keus ook al heb ik het heel heel zwaar.
