Psyche
alle pijlers
Dysthyme
donderdag 23 augustus 2012 om 10:45
Hallo allemaal,
Ben eigenlijk benieuwd of iemand ook dysthyme stoornis heeft en hoe je jouw leven ervaart.
Ik heb mijn hele leven lang eigenlijk al last van depressiviteit, vaak op de achtergrond sluimerend, kan ermee leven maar voel mij vaak zo leeg, het leven voelt te vaak als overleven als leven. Aantal therapieen gevolgd en ook al heb ik daar wel wat aan gehad had nooit het gevoel dat het echt hielp.
Vorige week stap genomen om naar een psychiater te gaan en hij gaf aan dat mijn stemming en gevoel valt onder de noemer dysthyme en beste behandeling is combinatie van medicatie en intensieve therapie.
Weet niet goed wat ik met dit topic wil wellicht wat herkenning en hoe jullie ermee omgaan.
Ben eigenlijk benieuwd of iemand ook dysthyme stoornis heeft en hoe je jouw leven ervaart.
Ik heb mijn hele leven lang eigenlijk al last van depressiviteit, vaak op de achtergrond sluimerend, kan ermee leven maar voel mij vaak zo leeg, het leven voelt te vaak als overleven als leven. Aantal therapieen gevolgd en ook al heb ik daar wel wat aan gehad had nooit het gevoel dat het echt hielp.
Vorige week stap genomen om naar een psychiater te gaan en hij gaf aan dat mijn stemming en gevoel valt onder de noemer dysthyme en beste behandeling is combinatie van medicatie en intensieve therapie.
Weet niet goed wat ik met dit topic wil wellicht wat herkenning en hoe jullie ermee omgaan.
zaterdag 25 augustus 2012 om 09:00
Aan de andere kant, wat dan als je in de ziektewet zit en de hele dag niets doet. Daar krijg je ook geen energie van. Misschien wel even lekker voor tijdelijk, maar hoe lang zal dat voldoening geven? Zou met een megaschuldgevoel komen te zitten waardoor ik me nog veel rotter ga voelen.
Juist door te gaan werken (of andere vaste dagbesteding) is het allemaal nog wel te doen (wel moe, maar ok). Heb leuke collega's en ben bezig waardoor ik in ieder geval even niet stil sta bij de somberheid en de vermoeidheid.
Zou ook graag de hele dag niets hoeven doen, maar dat is geen oplossing...
Er zijn trouwens vast mensen die om de een of andere reden echt niet kunnen gaan werken (terwijl ze wel willen) daar kan ik niet over oordelen.
Juist door te gaan werken (of andere vaste dagbesteding) is het allemaal nog wel te doen (wel moe, maar ok). Heb leuke collega's en ben bezig waardoor ik in ieder geval even niet stil sta bij de somberheid en de vermoeidheid.
Zou ook graag de hele dag niets hoeven doen, maar dat is geen oplossing...
Er zijn trouwens vast mensen die om de een of andere reden echt niet kunnen gaan werken (terwijl ze wel willen) daar kan ik niet over oordelen.
zaterdag 25 augustus 2012 om 09:26
Ik heb ook al jaren een dysthyme stoornis. Herken ook erg wat jullie schrijven. Vooral het schuldgevoel dat ik niet kan genieten van de dingen die anderen wel leuk vinden. Ik weet vaak wel dat bepaalde dinge gezellig, leuk of speciaal zijn, maar ik voel er zo verdomd weinig bij... En daar word ik dan weer verdrietig van. En dan baal ik gruwelijk van mezelf.
Maar ik functioneer verder wel gewoon. Ga werken, doe het huishouden, verzorg mijn kinderen, sport. De mensen die het niet weten in mijn omgeving merken er denk ik niks van. Ik bespreek het eigenlijk uberhaupt niet. Ik gebruik wel AD, al een paar jaar. Helpt wel iets, maar inmiddels weet ik eigenlijk niet meer goed wat het precies doet. Maar stoppen durf ik niet goed.
Maar ik functioneer verder wel gewoon. Ga werken, doe het huishouden, verzorg mijn kinderen, sport. De mensen die het niet weten in mijn omgeving merken er denk ik niks van. Ik bespreek het eigenlijk uberhaupt niet. Ik gebruik wel AD, al een paar jaar. Helpt wel iets, maar inmiddels weet ik eigenlijk niet meer goed wat het precies doet. Maar stoppen durf ik niet goed.
zaterdag 25 augustus 2012 om 11:46
Biebeltje daar heb je gelijk in.. En anders zak je nog meer weg. Voor mij persoonlijk kan ik eigenlijk mijn baan niet meer uitvoeren, ik loop steeds tegen dingen aan op fysiek en psychisch gebied. Daarom ben ik soms kwaad van binnen. Ik zit trouwens niet in de Ziektewet en heb er ook niet ingezeten.
zondag 26 augustus 2012 om 12:37
helena dat herken ik dus ook, wist niet goed hoe ik het moest verwoorden maar het niet kunnen genieten van dingen die anderen wel leuk vinden, ik heb er ook altijd zo'n leeg gevoel bij en dat maakt mij ook verdrietig. Ik functioneer verder ook gewoon, nou ja gewoon, ik werk full time, maar ik ben nu wel een beetje bezig met wat psychiater aangaf met intensieve behandeling van 2 dagen in de week, hij zou kijken of het 's avonds mogelijk is want overdag is het gewoon niet te combineren met mijn werk en ik wil niet de ziektewet in, mijn werk is datgene wat mij nog structuur geeft en ik wil het ook niet aan te hoeven kaarten op mijn werk, ik wil geen etiket opgeplakt krijgen.
Tegelijkertijd vind ik het leven wat ik nu heb ook geen leven, klinkt erg zwaar maar ik wil weer enigszins kunnen genieten van dingen. Tot een jaar terug ging dat nog wel, kon depressief gevoel wat makkelijker wegstoppen en toch dingen ondernemen maar laatste jaar lijkt het verergerd.
Helena, wist jij voordat je aan kinderen begon dat jij dit had? Ik heb de afgelopen 1,5 jaar er sterk aan gedacht om alleen een kind te krijgen, eigenlijk omdat ik mij toen een stuk sterker voelde als nu maar als ik eerlijk ben is het denk ik niet verstandig om met deze stoornis te proberen een kind te krijgen. Het is geen waardeoordeel naar jou toe en hoop ook niet dat je het zo opvat.
Tegelijkertijd vind ik het leven wat ik nu heb ook geen leven, klinkt erg zwaar maar ik wil weer enigszins kunnen genieten van dingen. Tot een jaar terug ging dat nog wel, kon depressief gevoel wat makkelijker wegstoppen en toch dingen ondernemen maar laatste jaar lijkt het verergerd.
Helena, wist jij voordat je aan kinderen begon dat jij dit had? Ik heb de afgelopen 1,5 jaar er sterk aan gedacht om alleen een kind te krijgen, eigenlijk omdat ik mij toen een stuk sterker voelde als nu maar als ik eerlijk ben is het denk ik niet verstandig om met deze stoornis te proberen een kind te krijgen. Het is geen waardeoordeel naar jou toe en hoop ook niet dat je het zo opvat.
zondag 26 augustus 2012 om 13:14
Ik moet zeggen dat ik juist door mijn kind wel weer echt geluksmomentjes heb. Die wellen ineens op... Verder is het ook een flinke afleidingsbron en 'moet' ik leuke zijn en 'leuke' dingen doen voor hem (moet van mezelf).
Ik heb mijn kinderwens besproken met m'n psycholoog. De definitieve (officiële) diagnoses waren nog niet uitgesproken, maar we waren het er eigenlijk al wel over eens.
Het is, mede door mijn autisme, niet altijd makkelijk, maar het ouderschap gaat sowieso met vallen en opstaan dus dat is niets geks.
Ik heb mijn kinderwens besproken met m'n psycholoog. De definitieve (officiële) diagnoses waren nog niet uitgesproken, maar we waren het er eigenlijk al wel over eens.
Het is, mede door mijn autisme, niet altijd makkelijk, maar het ouderschap gaat sowieso met vallen en opstaan dus dat is niets geks.
zondag 26 augustus 2012 om 14:46
Posi, ik zie het niet als waardeoordeel hoor.
Ik had voordat ik kinderen kreeg wel al een aantal periodes gehad dat ik somber was. Ook al therapie gehad. Maar ik had eigenlijk nog niet zo door dat het dysthemie was. Dacht ' gewoon' een depressie en wat dips.
Maar het is eigenlijk nog nooit in me opgekomen om geen kinderen te krijgen omdat ik me vaak moe en somber voel. Ik denk dat ik nog steeds een leuke en goede moeder ben (niet altijd, maar wie heeft dat wel?).
En inderdaad, door mijn kinderen voel ik soms wel opeens heel even een momentje van geluk. Ik moet inieder geval erg om ze lachen. En ik lach niet zoveel, dus dat is welkom.
Maar juist ook door mijn kinderen valt me mijn dysthemie meer op. ik zie andere mensen echt veel meer genieten van hun kinderen dan dat ik dat kan. En soms ben ik erg ongeduldig met ze. Omdat ik moe ben, ze veel van me vragen, ik me klote voel. En daar kan ik me dan weer lekker schuldig over gaan voelen.
En ik ben ook wel bang dat ik het doorgeef in de genen. Ik heb het van mijn vader. En mijn oudste dochter Lijkt wat dat betreft wel op mij. En ooo, wat hoop ik dat zij het niet ook heeft. Snik....
Maar het alleen doen, nee dat zou ik nooit gedaan hebben. Want ik vind het wel zwaar en dan zijn wij met z'n tweeen. Nu neemt hij ze weleens mee naar opa en oma ofzo en dan ben ik even heerlijk alleen.
Weet niet of je hier iets aan hebt Posi...
Ik had voordat ik kinderen kreeg wel al een aantal periodes gehad dat ik somber was. Ook al therapie gehad. Maar ik had eigenlijk nog niet zo door dat het dysthemie was. Dacht ' gewoon' een depressie en wat dips.
Maar het is eigenlijk nog nooit in me opgekomen om geen kinderen te krijgen omdat ik me vaak moe en somber voel. Ik denk dat ik nog steeds een leuke en goede moeder ben (niet altijd, maar wie heeft dat wel?).
En inderdaad, door mijn kinderen voel ik soms wel opeens heel even een momentje van geluk. Ik moet inieder geval erg om ze lachen. En ik lach niet zoveel, dus dat is welkom.
Maar juist ook door mijn kinderen valt me mijn dysthemie meer op. ik zie andere mensen echt veel meer genieten van hun kinderen dan dat ik dat kan. En soms ben ik erg ongeduldig met ze. Omdat ik moe ben, ze veel van me vragen, ik me klote voel. En daar kan ik me dan weer lekker schuldig over gaan voelen.
En ik ben ook wel bang dat ik het doorgeef in de genen. Ik heb het van mijn vader. En mijn oudste dochter Lijkt wat dat betreft wel op mij. En ooo, wat hoop ik dat zij het niet ook heeft. Snik....
Maar het alleen doen, nee dat zou ik nooit gedaan hebben. Want ik vind het wel zwaar en dan zijn wij met z'n tweeen. Nu neemt hij ze weleens mee naar opa en oma ofzo en dan ben ik even heerlijk alleen.
Weet niet of je hier iets aan hebt Posi...
zondag 26 augustus 2012 om 20:08
Dat het zwaar zou zijn in mijn eentje dat besef ik mij al te goed, wat mij eigenlijk weerhoudt is om het door te geven, bij mij zit het in de familie (moeder, oma en haar moeder) dat ik denk van wil ik, mocht ik het doorgeven zo'n leven aan mijn kind doorgeven en antwoord is nee. Nu ik volwassen ben, ben ik verantwoordelijk voor mijn eigen leven en wil ik ook op niemand anders afschuiven maar ik heb bepaalde basis dingen niet meegekregen vanuit thuis toen ik klein was en dat maakt mij vaak verdrietig.
Erg ongelukkige jeugd gehad, zeer slecht huwelijk van ouders en ik ontvluchte de situatie door heel vaak in mijn kamer te zitten en verdriet weg te eten, met name mijn vader heeft nooit naar mij omgekeken en tuurlijk zijn er mensen slechter af, dat realiseer ik mij ook maar het maakt mij treurig dat het hele patroon van mij niet gezien voelen, minderwaardig voelen etc zich zo doorgetrokken heeft in de rest van mijn leven. Het heeft mij zo belemmerd in dingen met als gevolg dat ik nu terugkijk en denk wat heb ik bereikt, dromen die ik had (met name kinderwens) zijn niet uitgekomen. Ik weet dat ik zo niet moet denken en er zijn mensen slechter af maar het maakt mij vaak verdrietig dat ik denk waarom ben ik dit gezin terechtgekomen waar ik mij nu ik volwassen ben nog steeds niet thuis voel.
Ben omringd door mensen die het studie en materiele dingen zo hoog in het vaandel hebben en ik als iemand die niet gestudeerd heeft voel me erg doodongelukkig bij. Ik mis het gevoel binnen mijn familie dat ik er mag zijn ondanks dat ik niet gestudeerd heb dus ik vraag mij soms weleens af of dat gevoel ooit wel weggaat ook al ga ik een intensieve therapie volgen en AD slikken.
Erg ongelukkige jeugd gehad, zeer slecht huwelijk van ouders en ik ontvluchte de situatie door heel vaak in mijn kamer te zitten en verdriet weg te eten, met name mijn vader heeft nooit naar mij omgekeken en tuurlijk zijn er mensen slechter af, dat realiseer ik mij ook maar het maakt mij treurig dat het hele patroon van mij niet gezien voelen, minderwaardig voelen etc zich zo doorgetrokken heeft in de rest van mijn leven. Het heeft mij zo belemmerd in dingen met als gevolg dat ik nu terugkijk en denk wat heb ik bereikt, dromen die ik had (met name kinderwens) zijn niet uitgekomen. Ik weet dat ik zo niet moet denken en er zijn mensen slechter af maar het maakt mij vaak verdrietig dat ik denk waarom ben ik dit gezin terechtgekomen waar ik mij nu ik volwassen ben nog steeds niet thuis voel.
Ben omringd door mensen die het studie en materiele dingen zo hoog in het vaandel hebben en ik als iemand die niet gestudeerd heeft voel me erg doodongelukkig bij. Ik mis het gevoel binnen mijn familie dat ik er mag zijn ondanks dat ik niet gestudeerd heb dus ik vraag mij soms weleens af of dat gevoel ooit wel weggaat ook al ga ik een intensieve therapie volgen en AD slikken.
zondag 26 augustus 2012 om 22:10
Posi; voor jou. Het lijkt me heel verdrietig om het gevoel te hebben je niet thuis te voelen in je eigen gezin. Toch is therapie wel vaak helpend om daar anders in te gaan staan en je ook echt anders te voelen.
Bij mij heeft het iig echt goed geholpen ,met name op dat vlak. De dysthyme stoornis is niet weg, maar ik heb wel veel meer 'rust' gekregen op dat vlak. Maar zo heftig als jij het beschrijft heb ik het gelukkig niet meegemaakt.
Bij mij heeft het iig echt goed geholpen ,met name op dat vlak. De dysthyme stoornis is niet weg, maar ik heb wel veel meer 'rust' gekregen op dat vlak. Maar zo heftig als jij het beschrijft heb ik het gelukkig niet meegemaakt.
