Psyche
alle pijlers
bang voor later
maandag 27 augustus 2012 om 13:13
ik weet het ik moet me niet druk maken om iets wat misschien wel helemaal niet aan de orde is,of misschien pas over tig jaar,maar toch,ik kan me zo druk en angstig maken over de toekomst...
ik ben half in de dertig en single,dat vind ik op zich allemaal wel oke,op dit moment dus,nu ik mijn lieve ouders nog heb,familie,vrienden,maar ik ben zo bang voor "straks" voor het moment dat mijn ouders (vooral mijn lieve moeder) er niet meer zal zijn,ik weet dat ik dan zo onwijs veel verdriet ga krijgen en dat ik dat dan dus in mn eentje moet zien te "overleven" zeg maar.
ik denk dat dat gewoon beter te handelen is met een lieve man en eigen gezin om je heen dan zo alleen.
tuurlijk heb ik wel vrienden en een zusje,maar die hebben allemaal hun eigen leven met man/kindjes...dat is toch heel anders dan een eigen gezin om je heen om dat verdriet mee te delen!
ik weet het het slaat nergens op om me daar nu al druk om te maken,maar soms kan ik me daar zo in verliezen in dat negatieve denken...wou t gewoon ff van me afschrijven en mischien dat mensen (singles) het herkennen,die angst voor later als je alleen achter gaat blijven....
ik ben half in de dertig en single,dat vind ik op zich allemaal wel oke,op dit moment dus,nu ik mijn lieve ouders nog heb,familie,vrienden,maar ik ben zo bang voor "straks" voor het moment dat mijn ouders (vooral mijn lieve moeder) er niet meer zal zijn,ik weet dat ik dan zo onwijs veel verdriet ga krijgen en dat ik dat dan dus in mn eentje moet zien te "overleven" zeg maar.
ik denk dat dat gewoon beter te handelen is met een lieve man en eigen gezin om je heen dan zo alleen.
tuurlijk heb ik wel vrienden en een zusje,maar die hebben allemaal hun eigen leven met man/kindjes...dat is toch heel anders dan een eigen gezin om je heen om dat verdriet mee te delen!
ik weet het het slaat nergens op om me daar nu al druk om te maken,maar soms kan ik me daar zo in verliezen in dat negatieve denken...wou t gewoon ff van me afschrijven en mischien dat mensen (singles) het herkennen,die angst voor later als je alleen achter gaat blijven....
.
maandag 27 augustus 2012 om 13:24
Onze situaties zijn verschillend, maar ook ik maak mij druk over de toekomst. Mijn partner is een stuk ouder, we hebben en willen geen kinderen en de band met mijn familie heb ik verbroken. Eigenlijk ben ik dus al 'alleen' met partner en een handjevol vriendinnen.
Ik sus mijn eigen angst met de gedachten: ik kan volgende week wel dood en begraven zijn waarom druk maken over tig jaar?
Ik sus mijn eigen angst met de gedachten: ik kan volgende week wel dood en begraven zijn waarom druk maken over tig jaar?
maandag 27 augustus 2012 om 13:29
maandag 27 augustus 2012 om 13:33
Ik kan me ook heel veel zorgen maken over dingen in de toekomst, ook inderdaad dat mn ouders komen te overlijden.
Ik sus mezelf altijd met de gedachte dat het totaal geen zin heeft om je daar zorgen over te maken. Je kan je allerlei scenario's in het hoofd halen, maar je weet gewoon niet hoe het leven loopt.
Als je je ergens zorgen over maakt, en het gebeurt zo, dan heb je je zorgen gemaakt en in de aanloop ervan (in betere tijden) je zorgen gemaakt en misschien wel minder genoten.
En als je je er geen zorgen hebt gemaakt, komt de klap misschien ietsjes harder aan, maar zal je je ook realiseren dat je passief zorgen maken ook niks aan de situatie had veranderd.
Kortom: probeer je geen zorgen te maken, is nergens goed voor, en probeer van het nu te genieten! Al is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan...Succes!!!
Ik sus mezelf altijd met de gedachte dat het totaal geen zin heeft om je daar zorgen over te maken. Je kan je allerlei scenario's in het hoofd halen, maar je weet gewoon niet hoe het leven loopt.
Als je je ergens zorgen over maakt, en het gebeurt zo, dan heb je je zorgen gemaakt en in de aanloop ervan (in betere tijden) je zorgen gemaakt en misschien wel minder genoten.
En als je je er geen zorgen hebt gemaakt, komt de klap misschien ietsjes harder aan, maar zal je je ook realiseren dat je passief zorgen maken ook niks aan de situatie had veranderd.
Kortom: probeer je geen zorgen te maken, is nergens goed voor, en probeer van het nu te genieten! Al is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan...Succes!!!
maandag 27 augustus 2012 om 13:35
Ik kan niet goed uit je post opmaken of je nou wel graag man en kinderen (gezin) zou willen, of dat je denkt dat een verlies zwaarder te dragen is voor mensen die geen gezin hebben?
Als je wel een gezin zou willen, dan denk ik dat je nu toch wel de verschillende opties moet gaan overwegen. Je hebt wat dat betreft simpelweg niet nog jaren de tijd. Zou je bijvoorbeeld ook alleenstaande moeder willen worden? Of pleegmoeder?
Ik weet ook helemaal niet of het zo is dat het verlies van dierbaren je zwaarder raakt als je single bent. Ik denk dat het altijd zwaar is, hoe de rest van je leven er ook uit ziet.
Als je wel een gezin zou willen, dan denk ik dat je nu toch wel de verschillende opties moet gaan overwegen. Je hebt wat dat betreft simpelweg niet nog jaren de tijd. Zou je bijvoorbeeld ook alleenstaande moeder willen worden? Of pleegmoeder?
Ik weet ook helemaal niet of het zo is dat het verlies van dierbaren je zwaarder raakt als je single bent. Ik denk dat het altijd zwaar is, hoe de rest van je leven er ook uit ziet.
Zeg maar Spijker.
maandag 27 augustus 2012 om 13:39
maandag 27 augustus 2012 om 13:42
kinderen wil ik zowiezo niet,en n leuke,lieve man is fijn als t op mn pad komt,maar ga er zeker niet naar op zoek!
bedoel idd meer dat ik denk dat het verdriet zwaarder is als je alleen bent en dus geen man/gezin om het verdriet mee te delen en te dragen.
daarmee bedoel ik natuurlijk niet dat je als je alleen bent dan MEER verdriet hebt,maar dat het nog zwaarder is omdat je niemand hebt die je steunt en lief voor je is en wat voor je zorgt enzo,en gewoon er voor je is op dat moment.
bedoel idd meer dat ik denk dat het verdriet zwaarder is als je alleen bent en dus geen man/gezin om het verdriet mee te delen en te dragen.
daarmee bedoel ik natuurlijk niet dat je als je alleen bent dan MEER verdriet hebt,maar dat het nog zwaarder is omdat je niemand hebt die je steunt en lief voor je is en wat voor je zorgt enzo,en gewoon er voor je is op dat moment.
.
maandag 27 augustus 2012 om 14:41
Ik denk dat jonge kinderen eerder tot last zijn als je een ziekte/rouwproces door moet, want die hebben altijd aandacht nodig, ook als jij tijd voor jezelf nodig hebt.
Voor 'n man kun je ook 'n goede vriendin invullen. Het gaat er maar om dat je iemand hebt met wie je lief en leed kunt delen. Veel mensen kunnen dat ook niet binnen 'n relatie, dus denk niet dat je daar persé een man voor nodig hebt.
Voor 'n man kun je ook 'n goede vriendin invullen. Het gaat er maar om dat je iemand hebt met wie je lief en leed kunt delen. Veel mensen kunnen dat ook niet binnen 'n relatie, dus denk niet dat je daar persé een man voor nodig hebt.
maandag 27 augustus 2012 om 17:13
Hoi Malty,
Ik ken ook je gevoel...het hoort bij het leven denk ik...om je af en toe zo te voelen of erdoor te worden overvallen. Vergeet niet dat je, ook als je in een relatie zit, je je verdriet altijd alleen verwerkt. Ook als je dezelfde moeilijke dingen meemaakt verwerkt iedereen het verdriet op zijn/haar eigen manier! Tuurijk heb je ook heel veel steun en er is iemand waar je je verhaal aan kwijt kunt...maar dat kan idd ook een vriendin zijn of collega of familie. Mijn ervaring is dat je hele omgeving je wel tot steun is wanneer er iets verdrietiigs is, wie het ook is of waar vandaan het ook komt. Soms komt steun ook uit een onverwachte hoek. Hee, zie ook het positieve in van je angst, dat deed je ook wel, door in het hier en nu te voelen hoe belangrijk je ouders voor je
zijn! Geniet van elkaar, zeg tegen ze hoeveel je om ze geeft en hoe belangrijk ze voor je zijn! Dat kan elke dag!
Ik ken ook je gevoel...het hoort bij het leven denk ik...om je af en toe zo te voelen of erdoor te worden overvallen. Vergeet niet dat je, ook als je in een relatie zit, je je verdriet altijd alleen verwerkt. Ook als je dezelfde moeilijke dingen meemaakt verwerkt iedereen het verdriet op zijn/haar eigen manier! Tuurijk heb je ook heel veel steun en er is iemand waar je je verhaal aan kwijt kunt...maar dat kan idd ook een vriendin zijn of collega of familie. Mijn ervaring is dat je hele omgeving je wel tot steun is wanneer er iets verdrietiigs is, wie het ook is of waar vandaan het ook komt. Soms komt steun ook uit een onverwachte hoek. Hee, zie ook het positieve in van je angst, dat deed je ook wel, door in het hier en nu te voelen hoe belangrijk je ouders voor je
zijn! Geniet van elkaar, zeg tegen ze hoeveel je om ze geeft en hoe belangrijk ze voor je zijn! Dat kan elke dag!
maandag 27 augustus 2012 om 18:47
jullie hebben natuurlijk gelijk,steun kan van iedereen komen,en je hoort ook wel vaak dat een groot verdriet twee mensen (partners) uit elkaar drijft omdat ze elkaar niet snappen en er anders mee omgaan,dus dat is ook niet alles natuurlijk 
en idd door die angst besef ik heeeeeel goed hoe blij ik ben dat ze er nog zijn gezond en wel en hoe gelukkig ik daar mee mag zijn!
en idd door die angst besef ik heeeeeel goed hoe blij ik ben dat ze er nog zijn gezond en wel en hoe gelukkig ik daar mee mag zijn!
.
maandag 27 augustus 2012 om 20:29
maandag 27 augustus 2012 om 21:00
Kids heb ik ook niet, maar als ik later oud ben zijn er volgens mij veel en veel meer mensen die ook kinderloos zijn....daar maak ik me dan alvast ook maar niet druk over! Alleen zijn of achterblijven zou voor mij geen reden zijn kids te willen. Dat is zo'n andere wens naar mijn gevoel. Kids neem je toch niet om niet alleen te zijn, da 's ook echt niet leuk voor die kids hoor!
maandag 27 augustus 2012 om 21:23
En weet je, soms onwijs veel verdriet hebben is, hoe raar het ook klinkt, ook onderdeel van het leven. Het geeft aan dat je met passie leeft, veel gevoel hebt als mens en dus ook erg geraakt kan worden in het leven. Ook zonder dood bestaan er rouwprocessen en kun je veel verdriet hebben. Klinkt suf, maar misschien heb je wat angst voor de angst zelf....als je snapt wat ik bedoel...een soort koudwatervrees. Als dingen in het leven eenmaal zover zijn, kun je toch niet voorspellen hoe je ermee om gaat....
