Nu 2 jaar later...

Ruim 2 jaar geleden heb ik de stap gezet om bij een man weg te gaan die inmiddels alle respect grenzen was over gegaan. Na een relatie van 15 jaar en 2 kids, wist ik al heel lang voor ik ging dat ik mezelf en de kids kapot maakte. Maar ik kreeg vaak de waarschuwing dat hij mij kapot zou maken als ik ging. Het boek Als hij maar gelukkig is heeft mij ogen geopend en me de laatste zet gegeven.



Veel zelf reflectie en verdriet gingen er voorbij. Inmiddels heb ik een nieuwe vriend die (eigenlijk heel bewust een ander type gezocht) super lief is en alles voor me over heeft. Tuurlijk mis ik de rush wel eens in mijn nieuwe relatie, maar het is in ieder geval veilig en liefdevol. Een eigen huisje en begint alles weer een beetje rustig te worden, voor alle 3....hoewel.



Mijn ex heeft in die 2 jaar geen kans onbenut gelaten om mij te dwarsbomen en dan vooral in de alimentatie en de diagnoses van de kinderen. Volgens hem ben ik geen geschikte moeder en verdien ik geen cent. Elke keer doet het me toch weer pijn en ben ik echt van slag als er weer zo'n aanval komt. Rationeel kan ik het allemaal zien en begrijpen, weet ook dat ik rustig moet blijven en me er niks van aan moet trekken. Nu gaat hij toch echte stappen nemen naar een advocaat die al veel rechtzaken heeft gewonnen ivm alimentatie, eerst omdat ik te veel zou verdienen en nu omdat ik zou samenwonen...



Wordt er zo moe van en wil dit echt niet meer...

Wil niet bang voor hem moeten zijn en gewoon genieten van mijn eigen leven, maar toch krijgt hij het elke keer weer voor elkaar.

Zie mezelf niet als slachtoffer, maar wel als een verrekt balend persoon.



Moest ook even mijn verhaal kwijt

Nee woon dus echt niet samen, wil rust en duidelijkheid voor de kids...Mijn vriend slaapt wel regelmatig bij mij, maar is net zo regelmatig thuis in zijn eigen huis. Als we zouden samenwonen zou hij inderdaad een punt hebben, maar dan had ik dat ook echt wel gemeld.



De diagnose van mijn oudste is Autisme (Asperger) en mijn jongste heeft klassiek autisme, een spraak-taalstoornis en is zwak begaafd. Vooral de oudste drukt een enorme stempel op het gezin en ik snap mijn vriend volledig dat samenwonen erg pittig is. Het is ook niet zijn pakkie aan...



Moet het inderdaad loslaten, maar wat doe je, ga je het gevecht aan, of kies je voor een groot verlies in financien, maar misschien wel rust...Heb die keuze bij de echtscheiding ook al gemaakt, toen was de keuze rust en dus minder geld.



Ach probeer mijn gedachte veel af te leiden...

Nou wat een mazzel, de relatie is gestrand...

Hoef ik me geen zorgen meer te maken of ik nu wel of niet samenwoon