Psyche
alle pijlers
Passieloos
donderdag 9 augustus 2012 om 09:44
Het kan ermee te maken hebben dat ik bijna vakantie heb, maar ergens weet ik dat ik hier al (te) lang last van heb en dat baart me zorgen. Ik mis een bepaalde passie voor de dingen die ik doe en dan doel ik met name op mijn werk. Ik ben dertig en denk steeds vaker: is dit het nou?
Ik heb een goede baan en zit zelfs middenin een studie (werkgerelateerd) die me op dient te leiden tot specialist, wat me -naar het schijnt- veel mogelijkheden gaat bieden. Nu loopt het een en ander binnen deze studie niet bepaald vlekkeloos (veel weerstand van andere specialisten), wat maakt dat het op mijn werk ook niet gaat zoals het zou moeten gaan. Ik zal jullie de details besparen, maar ik word er echt ongelukkig van. Ik doe hier zelf ook iets in, namelijk dat ik onderuit ga zakken doordat mijn energie opraakt en ik nu zelfs op een punt bent beland me te trots te voelen om te blijven leuren om opdrachten die ik dien te voltooien e.d., maar waarin ik nul samenwerking van mijn collega specialisten ervaar (hiërarchieproblemen ten top). Dit heeft voor mij als gevolg dat ik in de knel kom qua tijd en dat ik echt niet weet hoe ik dit nog voor elkaar moet krijgen. Ik verlies het geloof een beetje in wat ik pretendeer te moeten doen, wat mij dus een beetje lamslaat. Ik twijfel sterk of dit is wat ik wil. Ik weet dat het uiteindelijke papier waardevol zal zijn, maar is dat de energie die het kost ook? Uberhaupt, dit vakgebied, ik twijfel steeds of dit het wel is voor me. Ik ben er goed in, maar eigenlijk voel ik weinig passie en kan ik er ook niet meer vol enthousiasme over vertellen.
Het ergste vind ik dat ik me schuldig voel. Ik doe mijn werk goed, maar laat mijn studie steeds meer links liggen. Ik ga niet met plezier naar mijn werk en verlang er altijd naar om weer thuis te zijn. Eenmaal thuis vermaak ik me uitstekend, ik heb een mooie hobby waar vele uren in de week aan op gaan en merk dat ik me eigenlijk alleen dan blij voel.
Ik weet gewoon niet wat ik moet. Ik ga op vakantie een paar weken, maar ben eigenlijk gestrest om het idee wat er daarna komen gaat. Allerlei deadlines mbt mijn studie, terwijl ik op mijn werkplek heel slecht gefaciliteerd word en de opdrachten hierdoor dus eigenlijk niet haalbaar zijn. Die stress komt mijn stemming helaas niet bepaald ten goede en met dit gevoel weggaan voelt zo rot. Stoppen met de studie zou voelen als falen. Een carrieswitch zou ik graag willen, als ik wist dat het me echt zou passen en ik er niet heftig op achteruit zou gaan qua inkomsten.
Nou, beetje warrig verhaal zo denk ik, maar ik wil het graag even kwijt. Ook nu, zit ik op mijn werk, altijd wel tijd om te internetten, maar dat doe ik de laatste periode wel erg veel. Allemaal vermijding en uitstelgedrag denk ik, wat dat schuldgevoel misschien alleen maar versterkt.
Ik heb een goede baan en zit zelfs middenin een studie (werkgerelateerd) die me op dient te leiden tot specialist, wat me -naar het schijnt- veel mogelijkheden gaat bieden. Nu loopt het een en ander binnen deze studie niet bepaald vlekkeloos (veel weerstand van andere specialisten), wat maakt dat het op mijn werk ook niet gaat zoals het zou moeten gaan. Ik zal jullie de details besparen, maar ik word er echt ongelukkig van. Ik doe hier zelf ook iets in, namelijk dat ik onderuit ga zakken doordat mijn energie opraakt en ik nu zelfs op een punt bent beland me te trots te voelen om te blijven leuren om opdrachten die ik dien te voltooien e.d., maar waarin ik nul samenwerking van mijn collega specialisten ervaar (hiërarchieproblemen ten top). Dit heeft voor mij als gevolg dat ik in de knel kom qua tijd en dat ik echt niet weet hoe ik dit nog voor elkaar moet krijgen. Ik verlies het geloof een beetje in wat ik pretendeer te moeten doen, wat mij dus een beetje lamslaat. Ik twijfel sterk of dit is wat ik wil. Ik weet dat het uiteindelijke papier waardevol zal zijn, maar is dat de energie die het kost ook? Uberhaupt, dit vakgebied, ik twijfel steeds of dit het wel is voor me. Ik ben er goed in, maar eigenlijk voel ik weinig passie en kan ik er ook niet meer vol enthousiasme over vertellen.
Het ergste vind ik dat ik me schuldig voel. Ik doe mijn werk goed, maar laat mijn studie steeds meer links liggen. Ik ga niet met plezier naar mijn werk en verlang er altijd naar om weer thuis te zijn. Eenmaal thuis vermaak ik me uitstekend, ik heb een mooie hobby waar vele uren in de week aan op gaan en merk dat ik me eigenlijk alleen dan blij voel.
Ik weet gewoon niet wat ik moet. Ik ga op vakantie een paar weken, maar ben eigenlijk gestrest om het idee wat er daarna komen gaat. Allerlei deadlines mbt mijn studie, terwijl ik op mijn werkplek heel slecht gefaciliteerd word en de opdrachten hierdoor dus eigenlijk niet haalbaar zijn. Die stress komt mijn stemming helaas niet bepaald ten goede en met dit gevoel weggaan voelt zo rot. Stoppen met de studie zou voelen als falen. Een carrieswitch zou ik graag willen, als ik wist dat het me echt zou passen en ik er niet heftig op achteruit zou gaan qua inkomsten.
Nou, beetje warrig verhaal zo denk ik, maar ik wil het graag even kwijt. Ook nu, zit ik op mijn werk, altijd wel tijd om te internetten, maar dat doe ik de laatste periode wel erg veel. Allemaal vermijding en uitstelgedrag denk ik, wat dat schuldgevoel misschien alleen maar versterkt.
woensdag 19 september 2012 om 15:51
Jee, dit is zo herkenbaar. Had mijn verhaal kunnen zijn, op het opleidingsgebeuren na dan. Ik zit in een baan waarvoor ik, na 5 jaar fulltime werken, weer naar school ben gegaan. Master gehaald en nu vraag ik me echt af of dit het is. Nee eigenlijk vraag ik het me niet af, ik wéét dat ik iets mis: ACTIE. Ik wil bezig zijn en niet alleen analyseren en bedenken. Bedenken én uitvoeren. Heb gedacht aan een carriereswitch, maar inderdaad wat past er dan wél bij mij? Wellicht heb ik wel een idee, maar daar heb je bij lange na geen Master voor nodig. Heb al wel wat info ingewonnen voor zo'n baan, maar krijg dan als reactie inderdaad "te hoog opgeleid". 3 maanden gaan reizen om eens te ontdekken wat ik echt wil is ook al door mijn gedachten gegaan. Maar voel me daar mss te oud voor en open daarmee natuurlijk een doos van onzekerheden. Loopbaancoach, heb ik ook aan gedacht. Maar als ik de stappen lees die men tijdens zo'n traject zet dan weet ik dat ik al die stappen al gezet heb. Ik weet welke aspecten ik van een baan leuk vind, welke niet. Ik kan deze alleen niet rijmen tot een baan. En ja, ik weet dat DE perfecte baan niet bestaat, maar een betere match moet er toch echt wel zijn.
Liza, ook ik ben blij als het 5u is en ik naar huis kan om mijn eigen dingen te gaan doen waar ik veel energie en plezier uit haal. En ook ik ben teleurgesteld in mezelf. Waar heb ik die 2 jaar Masteropleiding zo hard voor gewerkt? Om er achter te komen dat dit het niet is? Ook waardevol, maar wat nu?
Geen idee hoe we uit deze vicieuze cirkel komen, ergens moeten we denk ik gewoon een stap zetten, doorbreken en even in het onbekende springen. Welke opties heb jij allemaal al de revue laten passeren?
Liza, ook ik ben blij als het 5u is en ik naar huis kan om mijn eigen dingen te gaan doen waar ik veel energie en plezier uit haal. En ook ik ben teleurgesteld in mezelf. Waar heb ik die 2 jaar Masteropleiding zo hard voor gewerkt? Om er achter te komen dat dit het niet is? Ook waardevol, maar wat nu?
Geen idee hoe we uit deze vicieuze cirkel komen, ergens moeten we denk ik gewoon een stap zetten, doorbreken en even in het onbekende springen. Welke opties heb jij allemaal al de revue laten passeren?
woensdag 19 september 2012 om 16:12
Hi Alfagirl, leuk om je te lezen, maar minder fijn dat mijn verhaal je zo bekend klinkt natuurlijk..
Inderdaad herkenbaar wat jij nu ook weer schrijft, behalve dan dat ik nog met die master bezig ben. Misschien is dat ook wel het hele euvel. Ik heb al jarenlange werkervaring, maar heb het gevoel dat ik deze master nog heb. Het diploma wat ik al heb opent veel minder deuren voor me binnen mijn vakgebied en ergens voel ik de drang (of druk?) om een beter papier op zak te hebben. Erg eigenlijk. Ik ben er namelijk niet helemaal over uit of ik dat echt wil, of dat ik vind dat ik dat moet hebben, snap je?
Ik heb geen opties, want ik weet niet wat ik zou willen. Ja, heb wel ideeen, maar daar verdien ik voorlopig mijn brood niet mee. Eerlijk gezegd speelt geld dan ook wel een rol. Ik verdien best aardig momenteel en zou hier echt niet op achteruit willen gaan. In mijn oude functie gebeurt dat ook niet, maar ja, dan heb ik weer geen master, etc. Zucht.
Ik zit behoorlijk klem, ervaar veel stress de laatste periode en ik word simpelweg zo moe van dat gevoel. Het gevoel van falen speelt ook wel veel meer op, zoals ik eerder al zei voel ik me toch wel een beetje een opgever en zwakkeling (ook al heb ik -nog- niet opgegeven).
Inderdaad herkenbaar wat jij nu ook weer schrijft, behalve dan dat ik nog met die master bezig ben. Misschien is dat ook wel het hele euvel. Ik heb al jarenlange werkervaring, maar heb het gevoel dat ik deze master nog heb. Het diploma wat ik al heb opent veel minder deuren voor me binnen mijn vakgebied en ergens voel ik de drang (of druk?) om een beter papier op zak te hebben. Erg eigenlijk. Ik ben er namelijk niet helemaal over uit of ik dat echt wil, of dat ik vind dat ik dat moet hebben, snap je?
Ik heb geen opties, want ik weet niet wat ik zou willen. Ja, heb wel ideeen, maar daar verdien ik voorlopig mijn brood niet mee. Eerlijk gezegd speelt geld dan ook wel een rol. Ik verdien best aardig momenteel en zou hier echt niet op achteruit willen gaan. In mijn oude functie gebeurt dat ook niet, maar ja, dan heb ik weer geen master, etc. Zucht.
Ik zit behoorlijk klem, ervaar veel stress de laatste periode en ik word simpelweg zo moe van dat gevoel. Het gevoel van falen speelt ook wel veel meer op, zoals ik eerder al zei voel ik me toch wel een beetje een opgever en zwakkeling (ook al heb ik -nog- niet opgegeven).
woensdag 19 september 2012 om 17:43
quote:italy1983 schreef op 09 augustus 2012 @ 11:11:
Denk dat je teveel bezig bent met een nieuw 'plaatje' in willen vullen en controle willen houden over waar je naartoe gaat. Laat eerst het oude eens los (zodra je eraan toe bent) en zie vanzelf wat er van daaruit ontstaat. Je hoeft (en kan) nou eenmaal niet alles van tevoren uitstippelen, dan sta je ook niet open voor de zijwegen die je juist veel nieuws kunnen brengen!
Wow, ik geloof dat ik dit maar in spiegelbeeld op m'n voorhoofd moet tatoeëren ofzo. Ik weet niet of dit op de TO van toepassing is, maar in elk geval wel 100% op mij. Ik ga er eens even over nadenken, dankjewel!
TO, ik zit dus in een vergelijkbare situatie. Het enige dat ik kan bijdragen is dat als je er echt slecht van in je vel zit het misschien slim is om hulp van buitenaf (bijvoorbeeld een loopbaancoach of psycholoog) in te schakelen voordat het leidt tot een breakdown. Ook kun je je afvragen wie je precies denkt teleur te stellen als je de opleiding niet afmaakt?
Denk dat je teveel bezig bent met een nieuw 'plaatje' in willen vullen en controle willen houden over waar je naartoe gaat. Laat eerst het oude eens los (zodra je eraan toe bent) en zie vanzelf wat er van daaruit ontstaat. Je hoeft (en kan) nou eenmaal niet alles van tevoren uitstippelen, dan sta je ook niet open voor de zijwegen die je juist veel nieuws kunnen brengen!
Wow, ik geloof dat ik dit maar in spiegelbeeld op m'n voorhoofd moet tatoeëren ofzo. Ik weet niet of dit op de TO van toepassing is, maar in elk geval wel 100% op mij. Ik ga er eens even over nadenken, dankjewel!
TO, ik zit dus in een vergelijkbare situatie. Het enige dat ik kan bijdragen is dat als je er echt slecht van in je vel zit het misschien slim is om hulp van buitenaf (bijvoorbeeld een loopbaancoach of psycholoog) in te schakelen voordat het leidt tot een breakdown. Ook kun je je afvragen wie je precies denkt teleur te stellen als je de opleiding niet afmaakt?
woensdag 19 september 2012 om 21:03
Hoi Minnim, hoe zie jouw situatie eruit, waar loop jij tegenaan?
Ik denk dat ik inderdaad vooral het gevoel zou hebben te falen naar anderen toe. Mensen die enthousiast zijn over hetgeen waar ik mee bezig ben, het zien als dé kans, etc. Als ik stop, dan bewijs ik mezelf niet, maar geef ik op, dat idee voelt heel slecht.
Praten met een coach of psycholoog zie ik niet zitten, omdat ik niet weet wat het toe kan voegen. Ik kan zelf namelijk best plaatsen waar mijn gevoel vandaan komt en hoe ik ermee om ga, het lijkt er alleen op dat ik nog moet gaan ontdekken wát dan wel bij me past, zodat ik echt vol passie en energie kan werken.
Ik denk dat ik inderdaad vooral het gevoel zou hebben te falen naar anderen toe. Mensen die enthousiast zijn over hetgeen waar ik mee bezig ben, het zien als dé kans, etc. Als ik stop, dan bewijs ik mezelf niet, maar geef ik op, dat idee voelt heel slecht.
Praten met een coach of psycholoog zie ik niet zitten, omdat ik niet weet wat het toe kan voegen. Ik kan zelf namelijk best plaatsen waar mijn gevoel vandaan komt en hoe ik ermee om ga, het lijkt er alleen op dat ik nog moet gaan ontdekken wát dan wel bij me past, zodat ik echt vol passie en energie kan werken.
woensdag 19 september 2012 om 21:47
Ik ben ook met een opleiding bezig en ik begin me serieus af te vragen of dit me wel opleidt tot iets wat ik wil worden (had vroeger niet een ietwat rooskleuriger beeld van het beroep en de voor- en nadelen). Nu kun je met deze opleiding ook wel andere dingen die wel meer bij me passen, maar of het het wel waard is om jaren met die opleiding bezig te zijn ipv werkervaring op te doen weet ik eerlijk gezegd niet. Dat moet ik nu dus uitvogelen. En als dat niet zo is moet ik uitvogelen of ik dan wel wil blijven tot ik een gedeeltelijk papiertje heb.
Met nog het toegevoegde probleem dat m'n verblijfsvergunning hier (ik woon in het buitenland) puur is om deze studie te doen en ik dan dus of heel snel een baan zou moeten vinden waar ze me willen sponsoren (wat lastig is, want zonder dit papiertje zou ik niet een prestigieuze baan waar dat soort dingen vanzelfsprekend zijn kunnen krijgen) of ik zou terug naar Nederland moeten verhuizen, wat ik (nog) niet wil.
Oh, en dat allemaal toegeven is best moeilijk want ik doe iets relatief prestigieus' en hou ook voor de meeste mensen dat 'plaatje' van de gemotiveerde-slimme-netwerkende-student in stand terwijl ik dat geloof ik helemaal niet meer wil zijn.
Ik ga trouwens binnenkort wel met een psycholoog praten want ik wil tot op de bodem uitzoeken wat ik wil, en zeker weten dat als ik besluit te stoppen dat -echt- is wat ik wil en niet veroorzaakt wordt door depressie oid!
Met nog het toegevoegde probleem dat m'n verblijfsvergunning hier (ik woon in het buitenland) puur is om deze studie te doen en ik dan dus of heel snel een baan zou moeten vinden waar ze me willen sponsoren (wat lastig is, want zonder dit papiertje zou ik niet een prestigieuze baan waar dat soort dingen vanzelfsprekend zijn kunnen krijgen) of ik zou terug naar Nederland moeten verhuizen, wat ik (nog) niet wil.
Oh, en dat allemaal toegeven is best moeilijk want ik doe iets relatief prestigieus' en hou ook voor de meeste mensen dat 'plaatje' van de gemotiveerde-slimme-netwerkende-student in stand terwijl ik dat geloof ik helemaal niet meer wil zijn.
Ik ga trouwens binnenkort wel met een psycholoog praten want ik wil tot op de bodem uitzoeken wat ik wil, en zeker weten dat als ik besluit te stoppen dat -echt- is wat ik wil en niet veroorzaakt wordt door depressie oid!
donderdag 20 september 2012 om 13:59
He Liza, scary hoe jouw gedachtengang op die van mij lijkt.... Ik had een leuke job maar kon in dat bedrijf niet doorgroeien. Bij gebrek aan nieuwe baankansen ben ik toen "maar" gaan studeren. En ook om dat titeltje, hoe stom dat ook mag klinken. Al mijn broers/zussen hebben ook een master, dus voor mijn gevoel kon ik niet achter blijven. Dat titeltje en nu mijn baan hebben me in ieder geval wel doen inzien dat ik meer een HBO''er ben...meer praktijkgericht
En wat ik zei over een loopbaancoach, zo zit jij dus ook in het psychologen/coach traject. Mss moeten wel elkaar coachen, haha... Ik ben momenteel wel een beetje aan het solliciteren. Denk er ook over om even in het buitenland te gaan werken en daar mss echt compleet iets anders te doen. Maar ben je daar met 30 niet te oud voor denk ik dan? "Behoor je dan niet aan het huisje,boompje, beestje beeld te gaan voldoen?" Terwijl ik het typ denk ik....ben je nu niet weeeeer veel te veel met de buitenwereld bezig? Wat wil IK????
MiniM waarom denk je aan een depressie? Burn-out achtig iets? Dat is wel iets waar jij Liza ook mee moet oppassen, jezelf voorbij hollen om maar te voldoen aan dat plaatje....gek maken we onszelf. Back to our roots, dat moeten we..... Misschien dan toch maar 3 maanden gaan reizen (Kan ik makkelijk zeggen, ik heb geen vriend, geen koophuis, kan zo weg. Ben alleen ""bang" voor alle onzekerheden bij terugkomst....mss moet ik me bedenken wat het ergste is dat er kan gebeuren als ik daar voor zou gaan....)
En wat ik zei over een loopbaancoach, zo zit jij dus ook in het psychologen/coach traject. Mss moeten wel elkaar coachen, haha... Ik ben momenteel wel een beetje aan het solliciteren. Denk er ook over om even in het buitenland te gaan werken en daar mss echt compleet iets anders te doen. Maar ben je daar met 30 niet te oud voor denk ik dan? "Behoor je dan niet aan het huisje,boompje, beestje beeld te gaan voldoen?" Terwijl ik het typ denk ik....ben je nu niet weeeeer veel te veel met de buitenwereld bezig? Wat wil IK????
MiniM waarom denk je aan een depressie? Burn-out achtig iets? Dat is wel iets waar jij Liza ook mee moet oppassen, jezelf voorbij hollen om maar te voldoen aan dat plaatje....gek maken we onszelf. Back to our roots, dat moeten we..... Misschien dan toch maar 3 maanden gaan reizen (Kan ik makkelijk zeggen, ik heb geen vriend, geen koophuis, kan zo weg. Ben alleen ""bang" voor alle onzekerheden bij terugkomst....mss moet ik me bedenken wat het ergste is dat er kan gebeuren als ik daar voor zou gaan....)
donderdag 20 september 2012 om 17:57
Hmm, alles wat jij noemt heb ik al gedaan (lang in buitenland geweest), daarna wel veel rust gevonden in mezelf, maar dus blijkbaar niet carrièrematig. Voel nu ook niet de behoefte om weer weg te gaan overigens, helemaal niet zelfs. Nederland is wel echt mijn basis geworden en ik vind het verder heerlijk om hier te zijn.
Weggaan kan voor jou misschien wel even bevrijdend werken, maar de vraag is inderdaad of het de dingen oplost waar je tegenaan loopt. Daar zou ik niet op rekenen, je stelt het er waarschijnlijk alleen maar mee uit.
Lastig allemaal he. Pff.
Ik kom net terug van mijn werk en ben echt bekaf van vermoeidheid. Slaap ook enorm slecht, dus dat draagt nu ook niet bepaald bij aan een energiek gevoel.
Weggaan kan voor jou misschien wel even bevrijdend werken, maar de vraag is inderdaad of het de dingen oplost waar je tegenaan loopt. Daar zou ik niet op rekenen, je stelt het er waarschijnlijk alleen maar mee uit.
Lastig allemaal he. Pff.
Ik kom net terug van mijn werk en ben echt bekaf van vermoeidheid. Slaap ook enorm slecht, dus dat draagt nu ook niet bepaald bij aan een energiek gevoel.
