Psyche
alle pijlers
ervaringen psychoanalyse
zondag 22 augustus 2010 om 10:09
donderdag 30 september 2010 om 09:09
Als ik voor mezelf spreek, was het voor mij nodig omdat mijn angsten mijn gevoelens voor een groot deel beinvloeden. Ik was ver af van wat ik wil en wat ik voel. Wat ik allemaal niet wil was me duidelijk, maar wat dan wel? Ik kon niet meer verstand en gevoel onderscheiden. Mijn verstandelijke beredeneringen en angsten zorgen dat ik niet meer voel of durf te voelen. Ik durfde bijna geen relaties aan te gaan, als ik ze aanga blijf ik op grote afstand, laat iemand niet echt dichtbij komen. Dit heb ik lang niet gerealiseerd, maar door meerdere banen en relaties die allemaal stuk liepen, werd mijn angst voor herhaling ook steeds groter. Ik heb van huis uit niet de bagage meegekregen om voor mezelf op te komen op een positieve manier, in gesprek te gaan met mensen als ik iets lastig of moeilijk vind. Ik trek me dan altijd terug in mezelf, voel me onmachtig en 'waardeloos'. Ontspannen kan ik eigenlijk alleen maar alleen of met mijn kinderen erbij. Nooit bij een partner, dit roept altijd spanning en stress (onzekerheid en angst) op. Tja moeilijk om in een notedop uit te leggen, maar voor mezelf is het geen luxekeuze, het was redelijk noodzaak. Alhoewel afstompen of steeds meer alleen door het leven gaan ook een manier is, die wellicht sommigen zullen volgen. Nu ook omdat psycho-analyse onbetaalbaar wordt, maar ook omdat deze weg (analyse) een zware is. Ik heb veel verdriet, mijn weerstand tegen familie en relaties wordt soms nog groter, alsof je alles door een vergrootglas gaat zien. Alle dingen die niet goed gaan en waar ik zo'n moeite mee heb. Maar goed ik heb nog steeds vertrouwen en voel dat ik langzaam verander. Het is een lange weg. Als er nog vragen zijn, stel ze gerust, mogelijk kan ik een en ander verduidelijken.
vrijdag 1 oktober 2010 om 22:02
Fijn om je reactie te lezen puppestuf, voor mij ligt het ook erg genuanceerd maar mijn verhaal lijkt wel op het jouwe. Ik ben al bijna 4 jaar in analytische psychotherapie wat ook erg intensief is (2x pw) dus ken de weerstand en het enorme verdriet wat de verwerking met zich meebrengt. Het voordeel is dat ik een gerelateerde studie volg en zo een gedeelte kan terug krijgen van de belasting, maar duur blijft het. Maar net als jij vind ik dat ik het moet doen, er is geen andere optie dan in analyse te gaan anders kan ik mezelf nooit leren te binden en dat wil ik wel! Het is gelukkig mogelijk om van een onveilige hechting een veilige te maken.
maandag 1 oktober 2012 om 20:22
Hallo allen,
Ik wil na twee jaar psychoanalyse nog even reageren. Het gaat goed met mij, de analyse heeft mijn leven enorm verrijkt. Ik houd van de manier waarop ik leer te reflecteren en om te gaan met mijn boosheid en angsten. Maar wat is het soms een loodzware weg, het leven voelt hierdoor niet meer zo loodzwaar. Ben zowaar gelukkig, en dan niet op een zweverige heppie de peppie-manier.
Ik wil na twee jaar psychoanalyse nog even reageren. Het gaat goed met mij, de analyse heeft mijn leven enorm verrijkt. Ik houd van de manier waarop ik leer te reflecteren en om te gaan met mijn boosheid en angsten. Maar wat is het soms een loodzware weg, het leven voelt hierdoor niet meer zo loodzwaar. Ben zowaar gelukkig, en dan niet op een zweverige heppie de peppie-manier.
dinsdag 2 oktober 2012 om 19:04
donderdag 4 oktober 2012 om 22:57
Hallo Zimaja,
Er is niets bijzonders naar boven gekomen (wat ik nog niet wist) maar wel veel woede, irritatie en uiteraard verdriet. Wat ik niet zo goed snap is dat je het er mee eens bent dat het een prima methode zou zijn om problemen te creëren. De problemen waren er namelijk al, anders kiest je niet voor een psychoanalyse. Maar ik kan mij wel voorstellen dat niet iedereen hier positief tegen aan kijkt, vaak uit onwetendheid, soms uit angst voor het onbekende.
Er is niets bijzonders naar boven gekomen (wat ik nog niet wist) maar wel veel woede, irritatie en uiteraard verdriet. Wat ik niet zo goed snap is dat je het er mee eens bent dat het een prima methode zou zijn om problemen te creëren. De problemen waren er namelijk al, anders kiest je niet voor een psychoanalyse. Maar ik kan mij wel voorstellen dat niet iedereen hier positief tegen aan kijkt, vaak uit onwetendheid, soms uit angst voor het onbekende.
vrijdag 5 oktober 2012 om 12:30
Hoi Belinda,
Ik denk dat het inderdaad met angst te maken heeft, bij mij, dat ik dat hele analyseren een beetje eng vindt. Ik verwar het denk ik ook met hypnose waar dan ineens de vreemdste herinneringen naar boven komen. Misschien is het juist wel erg goed om jezelf te leren kennen maar ik hou toch een beetje het gevoel van: zo'n psychiater moet toch ergens mee komen anders zit je daar al die uren voor Jan doedel. Knap van je dat je het gedaan hebt. Mijn recente ervaringen met een psycholoog waren ook niet zo positief misschien daarom mijn scepsis. Leuk dat je nog reageerde ook
Ik denk dat het inderdaad met angst te maken heeft, bij mij, dat ik dat hele analyseren een beetje eng vindt. Ik verwar het denk ik ook met hypnose waar dan ineens de vreemdste herinneringen naar boven komen. Misschien is het juist wel erg goed om jezelf te leren kennen maar ik hou toch een beetje het gevoel van: zo'n psychiater moet toch ergens mee komen anders zit je daar al die uren voor Jan doedel. Knap van je dat je het gedaan hebt. Mijn recente ervaringen met een psycholoog waren ook niet zo positief misschien daarom mijn scepsis. Leuk dat je nog reageerde ook
dinsdag 7 januari 2014 om 19:19
