Psyche
alle pijlers
Mijn gedachtes...
woensdag 3 oktober 2012 om 21:39
Ok hier ga ik dan, het is nu woensdagavond 3-10-2012 20.37 en ik zit er zwaar doorheen. Dwz ik trek het niet
meer. Ik ben op een punt gekomen dat ik niet meer weet wie ik ben wat ik wil en waar ik voor sta.
Het is dat ik elke dag nog op sta en werk en de huishoudelijke dingen doe maar ik ben op zo op dat
het mij bijna te veel moeite kost dit te tikken. Het klink allemaal heel dramatisch maar ik ben
niet zomaar op dit punt gekomen daar is wel wat aan vooraf gegaan.
Ik begon aan dit alles met zoveel energie , de energie van 10 trekpaarden bij elkaar.. maar nu
nu moet ik toegeven dat ik op ben ik voel het aan alles in mijn lichaam. Ik ben altijd de gene geweest
die de kar trok, en ik trek het niet meer...letterlijk.. ik denk dat ik kan zeggen dat ik mijn breekpunt
bereikt heb.
Geen idee waarom ik dit nu schrijf/tik (misschien om niet helemaal gek te worden )maar ik moet het kwijt, ik kan dit niet bespreken
zo met iemand
dus ik moet het schrijven.
Ik ben/was iemand die denk ik toch wel vrij positief in het leven stond, ik was altijd wel een beetje een
pessimist dat wel , maar zag toch altijd wel het goede in de mens en in het leven.... ik probeerde dit altijd wel iig
en meestal lukte dit ook wel.. tot nu.. ik vecht hoor geloof me iedere dag, en probeer op mijn manier mijn best te doen
maar ik kan niet meer. Teveel gegeven .. veel te veel en nu ben ik moe moe gestreden, elke dag vecht ik
tegen dit gevoel.. want ik moet doorgaan.. maar elke dag meer en meer bekruipt mij het gevoel
dat het niet meer lukt.Opgeven behoort gewoonweg niet tot de mogelijkheden maar wat moet ik dan
wat moet je doen als je eigenlijk helemaal alleen staat... ik ben niet iemand die gaat klagen bij een ander
ik hou idd misschien liever de schijn op alsof alles goed gaat..maar dat gaat het niet.. niet meer.
Steeds vaker fantaseer ik over vertrekken, helemaal weg van alles.. weet alleen niet hoe...
Ik bedoel ik heb mijn werk , mijn leven, waar moet je naar toe , hoe moet je leven.
Tevens ben ik er ook achter gekomen dat ik altijd een eigen thuis miste vandaar dat ik nu zo hecht aan mijn huisje, mijn spulletjes aan de
dingen die ik heb, nu heb opgebouwd. Is dat genoeg? eigenlijk al niet meer.Wat ik hier mee wil? Eigenlijk niks. Van mij afschrijven lucht
iig voor 5 minuten op... morgen maar weer verder zien, is ook een dooddoener geworden, morgen zal er niks veranderd zijn mits ik
stappen onderneem................................... en dat blijkt uiteindelijk zo moeilijk..waarom?voer voor een psyschiater.. misschien.
Feit is en blijft dat ik... ik het niet meer trek en alleen ik.ik, ik er iets aan kan doen... waarom ben ik zo laf , waar ben ik bang voor.
Ik weet wel waarvoor, ik weet alleen niet meer wat te doen, ik ben de draad kwijt.. de energie, maar weet wel dat ik het moet doen.
Ik ben bezig, bezig in mijn hoofd ermee, hopend dat het ooit zal slagen zodat ik een mooier iets kan schrijven als dit.
Voor nu bedankt voor het lezen..
meer. Ik ben op een punt gekomen dat ik niet meer weet wie ik ben wat ik wil en waar ik voor sta.
Het is dat ik elke dag nog op sta en werk en de huishoudelijke dingen doe maar ik ben op zo op dat
het mij bijna te veel moeite kost dit te tikken. Het klink allemaal heel dramatisch maar ik ben
niet zomaar op dit punt gekomen daar is wel wat aan vooraf gegaan.
Ik begon aan dit alles met zoveel energie , de energie van 10 trekpaarden bij elkaar.. maar nu
nu moet ik toegeven dat ik op ben ik voel het aan alles in mijn lichaam. Ik ben altijd de gene geweest
die de kar trok, en ik trek het niet meer...letterlijk.. ik denk dat ik kan zeggen dat ik mijn breekpunt
bereikt heb.
Geen idee waarom ik dit nu schrijf/tik (misschien om niet helemaal gek te worden )maar ik moet het kwijt, ik kan dit niet bespreken
zo met iemand
dus ik moet het schrijven.
Ik ben/was iemand die denk ik toch wel vrij positief in het leven stond, ik was altijd wel een beetje een
pessimist dat wel , maar zag toch altijd wel het goede in de mens en in het leven.... ik probeerde dit altijd wel iig
en meestal lukte dit ook wel.. tot nu.. ik vecht hoor geloof me iedere dag, en probeer op mijn manier mijn best te doen
maar ik kan niet meer. Teveel gegeven .. veel te veel en nu ben ik moe moe gestreden, elke dag vecht ik
tegen dit gevoel.. want ik moet doorgaan.. maar elke dag meer en meer bekruipt mij het gevoel
dat het niet meer lukt.Opgeven behoort gewoonweg niet tot de mogelijkheden maar wat moet ik dan
wat moet je doen als je eigenlijk helemaal alleen staat... ik ben niet iemand die gaat klagen bij een ander
ik hou idd misschien liever de schijn op alsof alles goed gaat..maar dat gaat het niet.. niet meer.
Steeds vaker fantaseer ik over vertrekken, helemaal weg van alles.. weet alleen niet hoe...
Ik bedoel ik heb mijn werk , mijn leven, waar moet je naar toe , hoe moet je leven.
Tevens ben ik er ook achter gekomen dat ik altijd een eigen thuis miste vandaar dat ik nu zo hecht aan mijn huisje, mijn spulletjes aan de
dingen die ik heb, nu heb opgebouwd. Is dat genoeg? eigenlijk al niet meer.Wat ik hier mee wil? Eigenlijk niks. Van mij afschrijven lucht
iig voor 5 minuten op... morgen maar weer verder zien, is ook een dooddoener geworden, morgen zal er niks veranderd zijn mits ik
stappen onderneem................................... en dat blijkt uiteindelijk zo moeilijk..waarom?voer voor een psyschiater.. misschien.
Feit is en blijft dat ik... ik het niet meer trek en alleen ik.ik, ik er iets aan kan doen... waarom ben ik zo laf , waar ben ik bang voor.
Ik weet wel waarvoor, ik weet alleen niet meer wat te doen, ik ben de draad kwijt.. de energie, maar weet wel dat ik het moet doen.
Ik ben bezig, bezig in mijn hoofd ermee, hopend dat het ooit zal slagen zodat ik een mooier iets kan schrijven als dit.
Voor nu bedankt voor het lezen..
woensdag 3 oktober 2012 om 21:51
woensdag 3 oktober 2012 om 21:53
Als een vriendin met dit verhaal bij je zou komen, zou je dan ook zeggen dat ze gewoon door moet gaan ondanks dat ze op instorten staat? Of zou je een arm om haar heen slaan en je hulp aanbieden?
Stoppen met jezelf uitputten is niet hetzelfde als opgeven.
En al is het wel opgeven, dat maakt jou geen minder mens. Je wordt niet sterker door jezelf uit te putten tot je erbij neer valt. Je kan wél sterker worden door naar jezelf te luisteren, toe te geven dat je hulp nodig hebt, en daar om te vragen. Verschrikkelijk eng en als je het doet dus ook een teken van moed.
Je huisarts kan die hulp bieden. Geliefden zijn vaak blij als je ze de kans geeft iets voor je te betekenen, maar dat is misschien nu nog even een stapje te ver.
Sterkte!
Stoppen met jezelf uitputten is niet hetzelfde als opgeven.
En al is het wel opgeven, dat maakt jou geen minder mens. Je wordt niet sterker door jezelf uit te putten tot je erbij neer valt. Je kan wél sterker worden door naar jezelf te luisteren, toe te geven dat je hulp nodig hebt, en daar om te vragen. Verschrikkelijk eng en als je het doet dus ook een teken van moed.
Je huisarts kan die hulp bieden. Geliefden zijn vaak blij als je ze de kans geeft iets voor je te betekenen, maar dat is misschien nu nog even een stapje te ver.
Sterkte!
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
woensdag 3 oktober 2012 om 22:03
Ik ben al bij de dokter geweest en verwezen naar psq.
Ik moet gewoon zelf bepaalde stappen nemen die ik niet aan durf, aan kan , ik weet niet hoe het het beste te omschrijven.Maar zolang ik dat niet doe heeft hulp voor het echte probleem ook geen zin.
Ik ben te erg veranderd, te zwak gemaakt cq geworden..
Ik zit helemaal vast , maar ben in mijn hoofd wel bezig met een plan.
Ik moet gewoon zelf bepaalde stappen nemen die ik niet aan durf, aan kan , ik weet niet hoe het het beste te omschrijven.Maar zolang ik dat niet doe heeft hulp voor het echte probleem ook geen zin.
Ik ben te erg veranderd, te zwak gemaakt cq geworden..
Ik zit helemaal vast , maar ben in mijn hoofd wel bezig met een plan.
woensdag 3 oktober 2012 om 22:05
woensdag 3 oktober 2012 om 22:05
woensdag 3 oktober 2012 om 22:26
Weggaan heeft weinig zin als het een vlucht is. Je shit komt dan gewoon met je mee.
Je hebt het over stappen die je moet nemen, wat voor stappen zijn dat? Van je therapeut of van jezelf?
Het is lastig een verandering tot stand te brengen als je geen idee hebt wat je wilt bereiken. Als je alleen weet wat je níet wilt neig je misschien naar weglopen daarvan, maar dat betekent niet dat je krijgt wat je wel wilt.
Wees eerlijk naar jezelf. Probeer op een rijtje te zetten wat je wilt en wat daarvoor moet gebeuren. Wat staat je in de weg? Waar ben je bang voor? Is dat een reële angst?
Je hebt het over stappen die je moet nemen, wat voor stappen zijn dat? Van je therapeut of van jezelf?
Het is lastig een verandering tot stand te brengen als je geen idee hebt wat je wilt bereiken. Als je alleen weet wat je níet wilt neig je misschien naar weglopen daarvan, maar dat betekent niet dat je krijgt wat je wel wilt.
Wees eerlijk naar jezelf. Probeer op een rijtje te zetten wat je wilt en wat daarvoor moet gebeuren. Wat staat je in de weg? Waar ben je bang voor? Is dat een reële angst?
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
woensdag 3 oktober 2012 om 22:36
Ik ben 31 jr, en denk dat het idd beter is als ik weg ga.Echter twijfel ik steeds, terwijl een stem zegt dat het echt beter is om meer dan genoeg redenen. Mijn angst is reeel ik weet dat hij in een monster verander als ik wegga, vroeger had ik in een zelfde soort situatie allang mijn biezen gepakt, deze relatie heeft mij schijnbaar zo klein gemaakt dat ik bang ben geworden en niet meer weet wat ik wil, en of wat ik wil en voel wel reeel is , of dat het probleem ik zelf ben.. ben ik ook wel op sommige vlakken, maar ik weet dat dit mij steeds en steeds meer nekt ik weet dat het klaar is tussen ons...maar ik kan en durf niks te doen.
Bang voor wat gaat komen als ik het echt doe. Ik ben al altijd alles kwijt geraakt in mijn leven, overal altijd als de verliezer uit gekomen ik kan niet nog een keer alles kwijtraken opgeven( zegt mijn gevoel)
Geen keuzes ook want kan echt nergens heen, ben zo bang, het klinkt zo walgelijk maar zit echt vast,, zo zwak maar kan er niet meer om heen,
Bang voor wat gaat komen als ik het echt doe. Ik ben al altijd alles kwijt geraakt in mijn leven, overal altijd als de verliezer uit gekomen ik kan niet nog een keer alles kwijtraken opgeven( zegt mijn gevoel)
Geen keuzes ook want kan echt nergens heen, ben zo bang, het klinkt zo walgelijk maar zit echt vast,, zo zwak maar kan er niet meer om heen,
woensdag 3 oktober 2012 om 22:39
Als ik jullie reacties zo lees komt het zo mooi, en op orde over.
Als antwoord wil geven schiet alles door mij heen , tik en denk ik eindeloos voor mijn gevoel en eindstand staat er niks, en heb ik het wederom niet goed kunnen verwoorden.
Waar ik gek van word is dat ik het " hoor" in mijn hoofd hoe het zit, en wat ik voel maar dat dat 10 minuten later weer zwakker word door afzwakken van mij zelf.
Als antwoord wil geven schiet alles door mij heen , tik en denk ik eindeloos voor mijn gevoel en eindstand staat er niks, en heb ik het wederom niet goed kunnen verwoorden.
Waar ik gek van word is dat ik het " hoor" in mijn hoofd hoe het zit, en wat ik voel maar dat dat 10 minuten later weer zwakker word door afzwakken van mij zelf.
woensdag 3 oktober 2012 om 22:44
