Psyche
alle pijlers
Mijn gedachtes...
woensdag 3 oktober 2012 om 21:39
Ok hier ga ik dan, het is nu woensdagavond 3-10-2012 20.37 en ik zit er zwaar doorheen. Dwz ik trek het niet
meer. Ik ben op een punt gekomen dat ik niet meer weet wie ik ben wat ik wil en waar ik voor sta.
Het is dat ik elke dag nog op sta en werk en de huishoudelijke dingen doe maar ik ben op zo op dat
het mij bijna te veel moeite kost dit te tikken. Het klink allemaal heel dramatisch maar ik ben
niet zomaar op dit punt gekomen daar is wel wat aan vooraf gegaan.
Ik begon aan dit alles met zoveel energie , de energie van 10 trekpaarden bij elkaar.. maar nu
nu moet ik toegeven dat ik op ben ik voel het aan alles in mijn lichaam. Ik ben altijd de gene geweest
die de kar trok, en ik trek het niet meer...letterlijk.. ik denk dat ik kan zeggen dat ik mijn breekpunt
bereikt heb.
Geen idee waarom ik dit nu schrijf/tik (misschien om niet helemaal gek te worden )maar ik moet het kwijt, ik kan dit niet bespreken
zo met iemand
dus ik moet het schrijven.
Ik ben/was iemand die denk ik toch wel vrij positief in het leven stond, ik was altijd wel een beetje een
pessimist dat wel , maar zag toch altijd wel het goede in de mens en in het leven.... ik probeerde dit altijd wel iig
en meestal lukte dit ook wel.. tot nu.. ik vecht hoor geloof me iedere dag, en probeer op mijn manier mijn best te doen
maar ik kan niet meer. Teveel gegeven .. veel te veel en nu ben ik moe moe gestreden, elke dag vecht ik
tegen dit gevoel.. want ik moet doorgaan.. maar elke dag meer en meer bekruipt mij het gevoel
dat het niet meer lukt.Opgeven behoort gewoonweg niet tot de mogelijkheden maar wat moet ik dan
wat moet je doen als je eigenlijk helemaal alleen staat... ik ben niet iemand die gaat klagen bij een ander
ik hou idd misschien liever de schijn op alsof alles goed gaat..maar dat gaat het niet.. niet meer.
Steeds vaker fantaseer ik over vertrekken, helemaal weg van alles.. weet alleen niet hoe...
Ik bedoel ik heb mijn werk , mijn leven, waar moet je naar toe , hoe moet je leven.
Tevens ben ik er ook achter gekomen dat ik altijd een eigen thuis miste vandaar dat ik nu zo hecht aan mijn huisje, mijn spulletjes aan de
dingen die ik heb, nu heb opgebouwd. Is dat genoeg? eigenlijk al niet meer.Wat ik hier mee wil? Eigenlijk niks. Van mij afschrijven lucht
iig voor 5 minuten op... morgen maar weer verder zien, is ook een dooddoener geworden, morgen zal er niks veranderd zijn mits ik
stappen onderneem................................... en dat blijkt uiteindelijk zo moeilijk..waarom?voer voor een psyschiater.. misschien.
Feit is en blijft dat ik... ik het niet meer trek en alleen ik.ik, ik er iets aan kan doen... waarom ben ik zo laf , waar ben ik bang voor.
Ik weet wel waarvoor, ik weet alleen niet meer wat te doen, ik ben de draad kwijt.. de energie, maar weet wel dat ik het moet doen.
Ik ben bezig, bezig in mijn hoofd ermee, hopend dat het ooit zal slagen zodat ik een mooier iets kan schrijven als dit.
Voor nu bedankt voor het lezen..
meer. Ik ben op een punt gekomen dat ik niet meer weet wie ik ben wat ik wil en waar ik voor sta.
Het is dat ik elke dag nog op sta en werk en de huishoudelijke dingen doe maar ik ben op zo op dat
het mij bijna te veel moeite kost dit te tikken. Het klink allemaal heel dramatisch maar ik ben
niet zomaar op dit punt gekomen daar is wel wat aan vooraf gegaan.
Ik begon aan dit alles met zoveel energie , de energie van 10 trekpaarden bij elkaar.. maar nu
nu moet ik toegeven dat ik op ben ik voel het aan alles in mijn lichaam. Ik ben altijd de gene geweest
die de kar trok, en ik trek het niet meer...letterlijk.. ik denk dat ik kan zeggen dat ik mijn breekpunt
bereikt heb.
Geen idee waarom ik dit nu schrijf/tik (misschien om niet helemaal gek te worden )maar ik moet het kwijt, ik kan dit niet bespreken
zo met iemand
dus ik moet het schrijven.
Ik ben/was iemand die denk ik toch wel vrij positief in het leven stond, ik was altijd wel een beetje een
pessimist dat wel , maar zag toch altijd wel het goede in de mens en in het leven.... ik probeerde dit altijd wel iig
en meestal lukte dit ook wel.. tot nu.. ik vecht hoor geloof me iedere dag, en probeer op mijn manier mijn best te doen
maar ik kan niet meer. Teveel gegeven .. veel te veel en nu ben ik moe moe gestreden, elke dag vecht ik
tegen dit gevoel.. want ik moet doorgaan.. maar elke dag meer en meer bekruipt mij het gevoel
dat het niet meer lukt.Opgeven behoort gewoonweg niet tot de mogelijkheden maar wat moet ik dan
wat moet je doen als je eigenlijk helemaal alleen staat... ik ben niet iemand die gaat klagen bij een ander
ik hou idd misschien liever de schijn op alsof alles goed gaat..maar dat gaat het niet.. niet meer.
Steeds vaker fantaseer ik over vertrekken, helemaal weg van alles.. weet alleen niet hoe...
Ik bedoel ik heb mijn werk , mijn leven, waar moet je naar toe , hoe moet je leven.
Tevens ben ik er ook achter gekomen dat ik altijd een eigen thuis miste vandaar dat ik nu zo hecht aan mijn huisje, mijn spulletjes aan de
dingen die ik heb, nu heb opgebouwd. Is dat genoeg? eigenlijk al niet meer.Wat ik hier mee wil? Eigenlijk niks. Van mij afschrijven lucht
iig voor 5 minuten op... morgen maar weer verder zien, is ook een dooddoener geworden, morgen zal er niks veranderd zijn mits ik
stappen onderneem................................... en dat blijkt uiteindelijk zo moeilijk..waarom?voer voor een psyschiater.. misschien.
Feit is en blijft dat ik... ik het niet meer trek en alleen ik.ik, ik er iets aan kan doen... waarom ben ik zo laf , waar ben ik bang voor.
Ik weet wel waarvoor, ik weet alleen niet meer wat te doen, ik ben de draad kwijt.. de energie, maar weet wel dat ik het moet doen.
Ik ben bezig, bezig in mijn hoofd ermee, hopend dat het ooit zal slagen zodat ik een mooier iets kan schrijven als dit.
Voor nu bedankt voor het lezen..
woensdag 3 oktober 2012 om 23:50
@meds nee hebben we niet, idd ik moet me minder focussen op hem ja maar dat lukt me niet goed omdat dit is wat hij in het begin min of meer afdwong zeker de eerste 2 jr.. het is erin gerold zeg maar en moeilijk nu te laten.
Ik ben wel zo dat ik kijk naar hem wat hij zou moeten doen om mij gelukkig te maken, nu weet ik wel dat je het geluk eerst in jezelf moet vinden en dat je een ander niet voor jou geluk aansprakelijk mag stellen maar in deze relatie mag ik niks verwachten mijn kant uit lijkt het wel.
@Misslexie dat is wel een goede idd, wil dat echt gaan probere probeer het vanaf morgen dankjewel voor het meedenken
Ik ga nu echt slapen reageer en lees morgen weer.
slaaplkkr
Ik ben wel zo dat ik kijk naar hem wat hij zou moeten doen om mij gelukkig te maken, nu weet ik wel dat je het geluk eerst in jezelf moet vinden en dat je een ander niet voor jou geluk aansprakelijk mag stellen maar in deze relatie mag ik niks verwachten mijn kant uit lijkt het wel.
@Misslexie dat is wel een goede idd, wil dat echt gaan probere probeer het vanaf morgen dankjewel voor het meedenken
Ik ga nu echt slapen reageer en lees morgen weer.
slaaplkkr
donderdag 4 oktober 2012 om 11:42
Lieve vlindervrij, heb je een beetje geslapen?
Voel je je opgelucht doordat je dit nu hebt opgeschreven, of misschien schuldig nu je het 'hardop' hebt toegegeven?
Ik herken je situatie. Een relatie die je leegtrekt, waarbij je on twéé redenen doorgaat.
Omdat het ooit wel leuk was en we houden toch van elkaar en samen zullen we overal uitkomen.
En omdat je geen idee hebt waar je heen moet zonder weer terug te gaan. Ik ben zelf wel 20 keer terug gegaan naar hem, en elke keer de beloftes dat het anders zou gaan.
Uiteindelijk ben ik mezelf compleet kwijtgeraakt, is mijn zelfvertrouwen in zijn aanwezigheid minimaal en liep ik alleen maar de godsganse dag te peilen hoe de sfeer was. Hoge pieken, diepe dalen.
Ik heb een jaar bij een psycholoog gelopen, zocht alle schuld bij mezelf en mijn geluk bij hem. De weg uit deze situatie heeft (en ergens schaam ik me rot) bijna anderhalf jaar geduurd. Al die tijd ben ik toch blijven proberen, hebben we relatietherapie gevolgd (wel 3 hele sessies, facepalm, waarbij ik zelfs bang was dat hij het licht zou zien en mij zou dumpen) en heb ik me helemaal leeg gehuild.
Toen heb ik blijkbaar een punt bereikt waarop ik ging accepteren dat willen niet hetzelfde is als kunnen, dat blijven zoeken naar geluk me alleen maar afhoudt van het werkelijk gelukkig zijn.
Dat kiezen voor jezelf niet hetzelfde is als opgeven, maar een enorme stap vooruit!
Ik voel me naast heel verwart om alles wat ik eerder koos en toe liet en verdrietig, vooral heel erg opgelucht. En hij? Het laat hem koud, hij vindt het allemaal wel goed zo.
Voor mijn gevoel moet ik vanaf nul alles opnieuw opbouwen in mijn leven. Mijn streven is om dit goed en leuk te doen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen (ik blader me suf in magazines met ideeën voor woninginrichting al heb ik de woning nog niet
Een lang verhaal kort: Hoe diep je ook gaat, op een dag is er alleen nog maar een weg omhoog. Als jij er aan toe bent kom jij er ook. In je hart weet je echt wel of deze relatie ooit goed gaat voelen of niet. Richt je op de uitslag daarvan. Al doe je het 'kruipend'. Zolang je maar de goede kant op gaat.
Voel je je opgelucht doordat je dit nu hebt opgeschreven, of misschien schuldig nu je het 'hardop' hebt toegegeven?
Ik herken je situatie. Een relatie die je leegtrekt, waarbij je on twéé redenen doorgaat.
Omdat het ooit wel leuk was en we houden toch van elkaar en samen zullen we overal uitkomen.
En omdat je geen idee hebt waar je heen moet zonder weer terug te gaan. Ik ben zelf wel 20 keer terug gegaan naar hem, en elke keer de beloftes dat het anders zou gaan.
Uiteindelijk ben ik mezelf compleet kwijtgeraakt, is mijn zelfvertrouwen in zijn aanwezigheid minimaal en liep ik alleen maar de godsganse dag te peilen hoe de sfeer was. Hoge pieken, diepe dalen.
Ik heb een jaar bij een psycholoog gelopen, zocht alle schuld bij mezelf en mijn geluk bij hem. De weg uit deze situatie heeft (en ergens schaam ik me rot) bijna anderhalf jaar geduurd. Al die tijd ben ik toch blijven proberen, hebben we relatietherapie gevolgd (wel 3 hele sessies, facepalm, waarbij ik zelfs bang was dat hij het licht zou zien en mij zou dumpen) en heb ik me helemaal leeg gehuild.
Toen heb ik blijkbaar een punt bereikt waarop ik ging accepteren dat willen niet hetzelfde is als kunnen, dat blijven zoeken naar geluk me alleen maar afhoudt van het werkelijk gelukkig zijn.
Dat kiezen voor jezelf niet hetzelfde is als opgeven, maar een enorme stap vooruit!
Ik voel me naast heel verwart om alles wat ik eerder koos en toe liet en verdrietig, vooral heel erg opgelucht. En hij? Het laat hem koud, hij vindt het allemaal wel goed zo.
Voor mijn gevoel moet ik vanaf nul alles opnieuw opbouwen in mijn leven. Mijn streven is om dit goed en leuk te doen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen (ik blader me suf in magazines met ideeën voor woninginrichting al heb ik de woning nog niet
Een lang verhaal kort: Hoe diep je ook gaat, op een dag is er alleen nog maar een weg omhoog. Als jij er aan toe bent kom jij er ook. In je hart weet je echt wel of deze relatie ooit goed gaat voelen of niet. Richt je op de uitslag daarvan. Al doe je het 'kruipend'. Zolang je maar de goede kant op gaat.
donderdag 4 oktober 2012 om 19:06
Ik snap dat het lastig is om te stoppen met naar hem te kijken als je gewend bent om dat altijd zo te doen. Je zegt: hij heeft dat afgedwongen (hiermee maak je hem verantwoordelijk voor iets dat je zelf doet) Maar jij hebt ervoor gekozen om in deze relatie te blijven en het je vriend naar de zin te maken. Jij hebt ervoor gekozen omdat dit jou ook goed uitkwam. Op deze manier hoef je namelijk niet bezig te zijn met jezelf. Waarom ben jij liever bezig met het geluk van een ander dan met het geluk van jezelf?
Waarom moet hij je gelukkig maken? Hoe kan dat hij dat doen?
En de belangrijkste vragen: wat jij kan doen om jezelf gelukkig te maken?
Wat moet jij veranderen om tevreden te kunnen zijn over jezelf?
Kan je hier eens proberen een antwoord op te formuleren (en nee, je vriend komt op geen enkele manier voor in het antwoord)
Waarom moet hij je gelukkig maken? Hoe kan dat hij dat doen?
En de belangrijkste vragen: wat jij kan doen om jezelf gelukkig te maken?
Wat moet jij veranderen om tevreden te kunnen zijn over jezelf?
Kan je hier eens proberen een antwoord op te formuleren (en nee, je vriend komt op geen enkele manier voor in het antwoord)
