Psyche
alle pijlers
Is there a point?
maandag 8 oktober 2012 om 22:53
Beetje filosofisch misschien, maar iemand enig idee waar we het allemaal voor doen?
Alles is alleen maar belangrijk tot er iets gebeurd wat dat weer in zijn perspectief plaatst.
Vroeger geloofde ik in karma, maar nu kan je alles jaren goed doen en dan nog gebeuren er nare dingen.
Je moet er maar het beste van maken en het leven is nou eenmaal niet eerlijk, ik weet het. Maar waarom kan ik me daar zo slecht bij neerleggen?
Weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Is voor mezelf al warrig.
Iemand die het gevoel herkent en kan zeggen dat het een fase is?
Alles is alleen maar belangrijk tot er iets gebeurd wat dat weer in zijn perspectief plaatst.
Vroeger geloofde ik in karma, maar nu kan je alles jaren goed doen en dan nog gebeuren er nare dingen.
Je moet er maar het beste van maken en het leven is nou eenmaal niet eerlijk, ik weet het. Maar waarom kan ik me daar zo slecht bij neerleggen?
Weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Is voor mezelf al warrig.
Iemand die het gevoel herkent en kan zeggen dat het een fase is?
maandag 8 oktober 2012 om 23:50
Bij helpt het juist om dat inderdaad soms te denken. Nu problemen met een rekening, kut maar op het eind betekent het niets. Als alles doelloos is, kun je ook het doel niet voorbij schieten. Maak een hoop mooie herinneringen, goede en slechte. Die gaan uiteindelijk het langste mee.
Geniet, alles wat je nu ervaart neemt niemand meer van je af.
Geniet, alles wat je nu ervaart neemt niemand meer van je af.
dinsdag 9 oktober 2012 om 02:22
quote:infeliz schreef op 08 oktober 2012 @ 23:38:
Ik wil het graag luchtiger bekijken! Echt!
Maar mijn gevoel wint het steeds van mijn verstand.
Het gevoel dat alle keuzes die je maakt toch niet heel veel uitmaken. Morgen gaat gewoon de zon weer op en hebben miljoenen mensen niets van dat besluit gemerkt. Zou een geruststellende gedachte moeten zijn, maar zo voelt het echt niet.
Tot het sterfbed blijf je dingen leren en dan nog weet je niets.
Je draait het om infeliz. Het is niet je gevoel dat wint, maar je verstand. Of beter: je gedachten.
Je gedachten geven je in dat het leven niet veel uitmaakt. Je gedachten gaan over die zon en die miljoenen mensen, je geeft het zelf in je tekst al aan.
De gedachten die je hebt zijn bepalend voor het gevoel dat je erbij krijgt. Als je een andere kijk op het leven wilt hebben, zal je dus je gedachten moeten veranderen.
Al eens aan mediteren of mindfulness gedacht?
Ik wil het graag luchtiger bekijken! Echt!
Maar mijn gevoel wint het steeds van mijn verstand.
Het gevoel dat alle keuzes die je maakt toch niet heel veel uitmaken. Morgen gaat gewoon de zon weer op en hebben miljoenen mensen niets van dat besluit gemerkt. Zou een geruststellende gedachte moeten zijn, maar zo voelt het echt niet.
Tot het sterfbed blijf je dingen leren en dan nog weet je niets.
Je draait het om infeliz. Het is niet je gevoel dat wint, maar je verstand. Of beter: je gedachten.
Je gedachten geven je in dat het leven niet veel uitmaakt. Je gedachten gaan over die zon en die miljoenen mensen, je geeft het zelf in je tekst al aan.
De gedachten die je hebt zijn bepalend voor het gevoel dat je erbij krijgt. Als je een andere kijk op het leven wilt hebben, zal je dus je gedachten moeten veranderen.
Al eens aan mediteren of mindfulness gedacht?
dinsdag 9 oktober 2012 om 09:50
Het enige wat je weet is dat het leven een afgekaderd geheel is. Je wordt geboren en je gaat dood. In dat perspectief is het doelloos. Maar als je er toch bent kun je het beter een invulling geven die het dichtst bij je ligt. Misschien is jou leven gevult met liefde van je man/vriend, ouders, vrienden. Er zijn heel veel mensen die een tekort hebben in dit leven. Hun leven kun je verrijken door vrijwilligers werk te doen, gewoon aardig zijn, dieren opvag ofje hard te maken voor een zaak die het leven van anderen kan verrijken. Je bent niet de enige die op deze wereld is geplempt. En zo heeft je leven een toegevoegde waarde.
dinsdag 9 oktober 2012 om 11:08
Dank jullie allemaal voor de reacties.
Mijn gedachten zitten me in de weg. Altijd al mijn probleem geweest dat ik teveel nadacht. Vind op het moment het leven niet zo heel leuk. En heb er niet echt reden toe behalve dan dat ik het idee heb dat alles triviaal is.
Je weet nooit of je iets goed doet tot dagen/maanden/jaren later. Je bent nooit uitgeleerd. Er zullen altijd momenten komen dat je denkt 'had ik dit jaren geleden maar geweten'. Als je een verslaving overwint ben je geweldig, maar als je nooit toegeeft aan de verslaving ben je gemiddeld. Als je huisvrouw wilt worden, zou je meer moeten willen voor jezelf. Als je alleen maar werkt, leef je niet genoeg. Als je smiddags een dutje doet ben je lui. Stort je in van vermoeidheid zorg je niet goed genoeg voor jezelf. Als iemand in een westers land allemaal mensen neerschiet in een bios word er een dag van rouw afgekondigd. Als er 30 mensen in Afghanistan zijn opgeblazen is dat een minuut nieuws. Je leeft je hele leven goed en je word aangereden door een bus, ben je een misdadiger ga je dood van ouderdom in een gevangenis. Je leert goed voor een tentamen en je haalt het nog niet. De ander steekt 2 vingers in zn neus en haalt het alsnog. Als je nog studeert na je 25e moet je maar eens echt aan het leven beginnen. Ga je al werken vanaf 20e is dat raar want je moet nog zo lang. Het is het handigst als je alles op orde hebt voor je aan kinderen begint. Maar krijg je kinderen pas na je 35e moet je maar hopen dat het lukt. Wil je ze helemaal niet ga je dat nog tot het bejaardentehuis moeten verklaren.
Ik snap dat dit allemaal generaliserend is, maar nooit is iets goed genoeg. Je moet altijd maar meer willen. En alles is naar mijn idee tegenstrijdig.
Als ik naar de nare dingen in het leven kijk dan kijk ik terug naar het leven van die gene naar een dag eerder en dan denk ik Pff jij hebt nog geen flauw idee wat je te wachten staat. En dat vrolijk doen van de dag ervoor verminderd voor mij dan in waarde, want morgen is pas weer alles in zijn perspectief. Kan mn gevoel slecht uitleggen, want in mijn hoofd is op het moment alles een warboel, maar vind het frustrerend dat het leven geen stijgende lijn is. Het kan ook ineens zomaar weer een stuk slechter worden en you will never see it coming.
Heb gewoon een heleboel vragen. Vragen waarvan ik me moet neerleggen dat er waarschijnlijk geen antwoorden op zullen komen.
En ik snap dat er voor elk voorbeeld wel wat te zeggen valt, maar vind het heel lastig te geloven dat je echt alleen voor jezelf moet leven. Is dat nog wel mogelijk in deze maatschappij?
Mijn gedachten zitten me in de weg. Altijd al mijn probleem geweest dat ik teveel nadacht. Vind op het moment het leven niet zo heel leuk. En heb er niet echt reden toe behalve dan dat ik het idee heb dat alles triviaal is.
Je weet nooit of je iets goed doet tot dagen/maanden/jaren later. Je bent nooit uitgeleerd. Er zullen altijd momenten komen dat je denkt 'had ik dit jaren geleden maar geweten'. Als je een verslaving overwint ben je geweldig, maar als je nooit toegeeft aan de verslaving ben je gemiddeld. Als je huisvrouw wilt worden, zou je meer moeten willen voor jezelf. Als je alleen maar werkt, leef je niet genoeg. Als je smiddags een dutje doet ben je lui. Stort je in van vermoeidheid zorg je niet goed genoeg voor jezelf. Als iemand in een westers land allemaal mensen neerschiet in een bios word er een dag van rouw afgekondigd. Als er 30 mensen in Afghanistan zijn opgeblazen is dat een minuut nieuws. Je leeft je hele leven goed en je word aangereden door een bus, ben je een misdadiger ga je dood van ouderdom in een gevangenis. Je leert goed voor een tentamen en je haalt het nog niet. De ander steekt 2 vingers in zn neus en haalt het alsnog. Als je nog studeert na je 25e moet je maar eens echt aan het leven beginnen. Ga je al werken vanaf 20e is dat raar want je moet nog zo lang. Het is het handigst als je alles op orde hebt voor je aan kinderen begint. Maar krijg je kinderen pas na je 35e moet je maar hopen dat het lukt. Wil je ze helemaal niet ga je dat nog tot het bejaardentehuis moeten verklaren.
Ik snap dat dit allemaal generaliserend is, maar nooit is iets goed genoeg. Je moet altijd maar meer willen. En alles is naar mijn idee tegenstrijdig.
Als ik naar de nare dingen in het leven kijk dan kijk ik terug naar het leven van die gene naar een dag eerder en dan denk ik Pff jij hebt nog geen flauw idee wat je te wachten staat. En dat vrolijk doen van de dag ervoor verminderd voor mij dan in waarde, want morgen is pas weer alles in zijn perspectief. Kan mn gevoel slecht uitleggen, want in mijn hoofd is op het moment alles een warboel, maar vind het frustrerend dat het leven geen stijgende lijn is. Het kan ook ineens zomaar weer een stuk slechter worden en you will never see it coming.
Heb gewoon een heleboel vragen. Vragen waarvan ik me moet neerleggen dat er waarschijnlijk geen antwoorden op zullen komen.
En ik snap dat er voor elk voorbeeld wel wat te zeggen valt, maar vind het heel lastig te geloven dat je echt alleen voor jezelf moet leven. Is dat nog wel mogelijk in deze maatschappij?
dinsdag 9 oktober 2012 om 11:28
Ik denk dat je geluk in grote mate afhangt van de keuzes die je maakt. Keuzes zijn moeilijk want je weet van te voren niet of ze goed of fout voor je uitpakken. Achteraf weet je meestal wel of je een goede of slechte keuze hebt gemaakt, doordat je je gelukkig of ongelukkig voelt. Voel je je ongelukkig dan is het waarschijnlijk weer tijd om een nieuwe weg in te slaan (nieuw werk, einde relatie, nieuwe sport, ander land etc.). Het leven is dus een grote zoektocht naar geluk.
dinsdag 9 oktober 2012 om 13:06
Er is geen zin, het leven heeft geen zin.
Gewoon lol hebben, werken voor je eigen zooi en geen andere mensen kwaad doen.
Eigenlijk hoor je daar geen wetboek of religie voor nodig te hebben. Maar tja, die mensen zijn er wel.
ps. als je het voorgeprogrammeerde in levende wezens ziet als zin en doel in je leven dan is het leven ontzettend simpel. Eten/slapen/voortplanten/doodgaan.
Gewoon lol hebben, werken voor je eigen zooi en geen andere mensen kwaad doen.
Eigenlijk hoor je daar geen wetboek of religie voor nodig te hebben. Maar tja, die mensen zijn er wel.
ps. als je het voorgeprogrammeerde in levende wezens ziet als zin en doel in je leven dan is het leven ontzettend simpel. Eten/slapen/voortplanten/doodgaan.
dinsdag 9 oktober 2012 om 16:52
quote:infeliz schreef op 09 oktober 2012 @ 11:08:
Dank jullie allemaal voor de reacties.
Mijn gedachten zitten me in de weg. Altijd al mijn probleem geweest dat ik teveel nadacht. Vind op het moment het leven niet zo heel leuk. En heb er niet echt reden toe behalve dan dat ik het idee heb dat alles triviaal is.
Je weet nooit of je iets goed doet tot dagen/maanden/jaren later. Je bent nooit uitgeleerd. Er zullen altijd momenten komen dat je denkt 'had ik dit jaren geleden maar geweten'. Als je een verslaving overwint ben je geweldig, maar als je nooit toegeeft aan de verslaving ben je gemiddeld. Als je huisvrouw wilt worden, zou je meer moeten willen voor jezelf. Als je alleen maar werkt, leef je niet genoeg. Als je smiddags een dutje doet ben je lui. Stort je in van vermoeidheid zorg je niet goed genoeg voor jezelf. Als iemand in een westers land allemaal mensen neerschiet in een bios word er een dag van rouw afgekondigd. Als er 30 mensen in Afghanistan zijn opgeblazen is dat een minuut nieuws. Je leeft je hele leven goed en je word aangereden door een bus, ben je een misdadiger ga je dood van ouderdom in een gevangenis. Je leert goed voor een tentamen en je haalt het nog niet. De ander steekt 2 vingers in zn neus en haalt het alsnog. Als je nog studeert na je 25e moet je maar eens echt aan het leven beginnen. Ga je al werken vanaf 20e is dat raar want je moet nog zo lang. Het is het handigst als je alles op orde hebt voor je aan kinderen begint. Maar krijg je kinderen pas na je 35e moet je maar hopen dat het lukt. Wil je ze helemaal niet ga je dat nog tot het bejaardentehuis moeten verklaren.
Ik snap dat dit allemaal generaliserend is, maar nooit is iets goed genoeg. Je moet altijd maar meer willen. En alles is naar mijn idee tegenstrijdig.
Als ik naar de nare dingen in het leven kijk dan kijk ik terug naar het leven van die gene naar een dag eerder en dan denk ik Pff jij hebt nog geen flauw idee wat je te wachten staat. En dat vrolijk doen van de dag ervoor verminderd voor mij dan in waarde, want morgen is pas weer alles in zijn perspectief. Kan mn gevoel slecht uitleggen, want in mijn hoofd is op het moment alles een warboel, maar vind het frustrerend dat het leven geen stijgende lijn is. Het kan ook ineens zomaar weer een stuk slechter worden en you will never see it coming.
Heb gewoon een heleboel vragen. Vragen waarvan ik me moet neerleggen dat er waarschijnlijk geen antwoorden op zullen komen.
En ik snap dat er voor elk voorbeeld wel wat te zeggen valt, maar vind het heel lastig te geloven dat je echt alleen voor jezelf moet leven. Is dat nog wel mogelijk in deze maatschappij?
Bij een groot aantal voorbeelden die je opschrijft lees ik vooral de oordelen die andere mensen zouden kunnen hebben. Je geeft dan twee tegengestelde voorbeelden (doe je een dutje ben je lui, ben je oververmoeid doe je het ook niet goed, je mag geen huisvrouw zijn maar je mag ook niet te hard werken). Misschien dat dat je beperkt of heel erg bezighoudt (het is ook nooit goed).
Het goede nieuws is dat je helemaal zelf je oordelen mag vaststellen en zelf mag bepalen wat je doet en hoe je het doet. Dat is vrijheid en die vrijheid voor jezelf en je naasten zo fijn mogelijk benutten is misschien wel weer een doel.
Dank jullie allemaal voor de reacties.
Mijn gedachten zitten me in de weg. Altijd al mijn probleem geweest dat ik teveel nadacht. Vind op het moment het leven niet zo heel leuk. En heb er niet echt reden toe behalve dan dat ik het idee heb dat alles triviaal is.
Je weet nooit of je iets goed doet tot dagen/maanden/jaren later. Je bent nooit uitgeleerd. Er zullen altijd momenten komen dat je denkt 'had ik dit jaren geleden maar geweten'. Als je een verslaving overwint ben je geweldig, maar als je nooit toegeeft aan de verslaving ben je gemiddeld. Als je huisvrouw wilt worden, zou je meer moeten willen voor jezelf. Als je alleen maar werkt, leef je niet genoeg. Als je smiddags een dutje doet ben je lui. Stort je in van vermoeidheid zorg je niet goed genoeg voor jezelf. Als iemand in een westers land allemaal mensen neerschiet in een bios word er een dag van rouw afgekondigd. Als er 30 mensen in Afghanistan zijn opgeblazen is dat een minuut nieuws. Je leeft je hele leven goed en je word aangereden door een bus, ben je een misdadiger ga je dood van ouderdom in een gevangenis. Je leert goed voor een tentamen en je haalt het nog niet. De ander steekt 2 vingers in zn neus en haalt het alsnog. Als je nog studeert na je 25e moet je maar eens echt aan het leven beginnen. Ga je al werken vanaf 20e is dat raar want je moet nog zo lang. Het is het handigst als je alles op orde hebt voor je aan kinderen begint. Maar krijg je kinderen pas na je 35e moet je maar hopen dat het lukt. Wil je ze helemaal niet ga je dat nog tot het bejaardentehuis moeten verklaren.
Ik snap dat dit allemaal generaliserend is, maar nooit is iets goed genoeg. Je moet altijd maar meer willen. En alles is naar mijn idee tegenstrijdig.
Als ik naar de nare dingen in het leven kijk dan kijk ik terug naar het leven van die gene naar een dag eerder en dan denk ik Pff jij hebt nog geen flauw idee wat je te wachten staat. En dat vrolijk doen van de dag ervoor verminderd voor mij dan in waarde, want morgen is pas weer alles in zijn perspectief. Kan mn gevoel slecht uitleggen, want in mijn hoofd is op het moment alles een warboel, maar vind het frustrerend dat het leven geen stijgende lijn is. Het kan ook ineens zomaar weer een stuk slechter worden en you will never see it coming.
Heb gewoon een heleboel vragen. Vragen waarvan ik me moet neerleggen dat er waarschijnlijk geen antwoorden op zullen komen.
En ik snap dat er voor elk voorbeeld wel wat te zeggen valt, maar vind het heel lastig te geloven dat je echt alleen voor jezelf moet leven. Is dat nog wel mogelijk in deze maatschappij?
Bij een groot aantal voorbeelden die je opschrijft lees ik vooral de oordelen die andere mensen zouden kunnen hebben. Je geeft dan twee tegengestelde voorbeelden (doe je een dutje ben je lui, ben je oververmoeid doe je het ook niet goed, je mag geen huisvrouw zijn maar je mag ook niet te hard werken). Misschien dat dat je beperkt of heel erg bezighoudt (het is ook nooit goed).
Het goede nieuws is dat je helemaal zelf je oordelen mag vaststellen en zelf mag bepalen wat je doet en hoe je het doet. Dat is vrijheid en die vrijheid voor jezelf en je naasten zo fijn mogelijk benutten is misschien wel weer een doel.
dinsdag 9 oktober 2012 om 19:21
Ik denk dat het goed is om dingen te gaan ondernemen. Ga doen (of uitzoeken) wat je leuk vindt, waar je blij van wordt, energie van krijgt, etc. Ik merk aan mezelf dat ik dit soort gedachtes krijg wanneer mijn leven stil ligt / er weinig gebeurt / ik niet gelukkig ben. Op het moment dat ik 'volop leef', veel onderneem of er veel gebeurd, ben ik hier veel minder mee bezig. Oftewel: met name als ik niet zo gelukkig ben, ga ik me dat soort dingen afvragen / piekeren. Herken je dat? Tijd voor actie misschien? Succes!
dinsdag 9 oktober 2012 om 21:27
De groei zit hem in jezelf en niet aan de waarde oordelen die je denkt te zien of te horen. Je kunt namelijk zelf denken en zelf bepalen of je jij dat ook vindt en wat jij graag zelf anders wil doen. Daar ga je naar handelen. Leven is een dynamisch proces
en als je dat passief beleefd is het inderdaad een stilstaand gegeven. Ik denk dat dat ook de reden is waarom mensen zichzelf doelen stellen(ook al is dat je huis schoonhouden en je kinderen opvoeden)want als mensen gaan zitten en over het leven nadenken zijn ze er niet meer bij betrokken.Alsof je op een feestje besluit om de hele avond tegen de muur te hangen en met niemand te praten, te dansen of te luisteren naar de muziek. Dan is het ook niet gezellig en is elk feest een opgeklopte schreeuwerige herrie waarbij niets te vieren valt.
en als je dat passief beleefd is het inderdaad een stilstaand gegeven. Ik denk dat dat ook de reden is waarom mensen zichzelf doelen stellen(ook al is dat je huis schoonhouden en je kinderen opvoeden)want als mensen gaan zitten en over het leven nadenken zijn ze er niet meer bij betrokken.Alsof je op een feestje besluit om de hele avond tegen de muur te hangen en met niemand te praten, te dansen of te luisteren naar de muziek. Dan is het ook niet gezellig en is elk feest een opgeklopte schreeuwerige herrie waarbij niets te vieren valt.
dinsdag 9 oktober 2012 om 23:24
Jullie hebben ook gelijk. Verstandelijk weet ik dat. Heel ver weg in mijn gedachten weet ik dat. Maar alles voelt overweldigend op dit moment. De tranen zitten altijd hoog, moet mezelf uit bed slepen, slaap heel slecht, word letterlijk benauwd van het idee dat ik iets moet doen, voel me nooit uitgerust, altijd opgejaagd. Als ik mezelf zonder verdere consequenties zou kunnen uitwissen zou ik dan doen.
Wat jij zegt waterplant klinkt bekend. Het voelt inderdaad of ik tegen een muur sta en naar een feestje aan het kijken ben. En ik blijf maar denken Welke reden hebben jullie om zo vrolijk te doen? En het liefst zou ik me tussen de feestgangers voegen, maar ik weet niet meer hoe dat moet.
Wat jij zegt waterplant klinkt bekend. Het voelt inderdaad of ik tegen een muur sta en naar een feestje aan het kijken ben. En ik blijf maar denken Welke reden hebben jullie om zo vrolijk te doen? En het liefst zou ik me tussen de feestgangers voegen, maar ik weet niet meer hoe dat moet.
dinsdag 9 oktober 2012 om 23:34
