Psyche
alle pijlers
Ben ik lui?
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:31
Lieve Forummers,
ik wil jullie vragen dit niet te quoten omdat het erg herkenbaar is.
****
Pfff, het is een heel verhaal en het zal wel warrig overkomen. Sorry daarvoor. Ik weet ook niet zo goed wat ik hiermee wil.. Misschien wil ik gewoon weten of jullie mij ook lui vinden? (Ha, nu heb ik iig een titel!) Of dat dit logisch is na het opkrabbelen uit die burnout?
Ik ben wel heel erg blij dat ik het even van me heb kunnen afschrijven.
ik wil jullie vragen dit niet te quoten omdat het erg herkenbaar is.
****
Pfff, het is een heel verhaal en het zal wel warrig overkomen. Sorry daarvoor. Ik weet ook niet zo goed wat ik hiermee wil.. Misschien wil ik gewoon weten of jullie mij ook lui vinden? (Ha, nu heb ik iig een titel!) Of dat dit logisch is na het opkrabbelen uit die burnout?
Ik ben wel heel erg blij dat ik het even van me heb kunnen afschrijven.
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:37
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:37
Nee als ik je verhaal zo lees vind ik je niet lui. Volgens mij heb je een hele drukke week met alles van die vereniging erbij? Ik lees echt niets waardoor ik ook maar een beetje denk dat je lui bent. Wat ik wel lees is een kritische moeder, ik snap dat je daar onzeker van wordt en dat dat bovendien niet helpt als je op je gewicht wil letten.
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:41
Bedankt voor de reacties..
En ten opzichte van mijn vriendin? Die doet immers hetzelfde + meer.. Ik zou ook zo graag willen dat ik het kon. En ik voel me waardeloos dat dat me niet lukt. Dat het iig voelt alsof ik het niet kan..
Ook niet dat uurtje gaan hardlopen waarvan mijn vriend zegt dat het goed voor me zou zijn. Ik word van tevoren gewoon alweer moe..
Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik aan het einde van het studiejaar weer richting een burnout ging.. Het ging flink mis, maar mijn vriend heeft me geholpen en ik heb het kunnen tegenhouden. Deze zomer heb ik een hele zware commissie gedraaid van 3 weken (ingestemd toen het nog goed ging..).. Ik heb bijna geen vakantie gehad en ben gewoon echt zo moe . Door een curriculum verandering van mijn studie heb ik 3 vrije weken in september verloren.. Dat was best funest.
En ten opzichte van mijn vriendin? Die doet immers hetzelfde + meer.. Ik zou ook zo graag willen dat ik het kon. En ik voel me waardeloos dat dat me niet lukt. Dat het iig voelt alsof ik het niet kan..
Ook niet dat uurtje gaan hardlopen waarvan mijn vriend zegt dat het goed voor me zou zijn. Ik word van tevoren gewoon alweer moe..
Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik aan het einde van het studiejaar weer richting een burnout ging.. Het ging flink mis, maar mijn vriend heeft me geholpen en ik heb het kunnen tegenhouden. Deze zomer heb ik een hele zware commissie gedraaid van 3 weken (ingestemd toen het nog goed ging..).. Ik heb bijna geen vakantie gehad en ben gewoon echt zo moe . Door een curriculum verandering van mijn studie heb ik 3 vrije weken in september verloren.. Dat was best funest.
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:41
Is het overigens niet mogelijk om iets minder tijd in die vereniging te stoppen en therapie weer op te pakken? Misschien niet eens zozeer therapie gericht op het eten maar meer wat betreft hoe je in het leven staat. Ik krijg namelijk het gevoel dat je de lat te hoog legt voor jezelf en te streng bent, mogelijk door de verwachtingen van je moeder?
Je lijkt het idee te hebben dat jij alles wat een ander doet ook moet kunnen. Van wie moet je dat? Wordt jij daar gelukkig van? Wat wil je echt in het leven?
Je lijkt het idee te hebben dat jij alles wat een ander doet ook moet kunnen. Van wie moet je dat? Wordt jij daar gelukkig van? Wat wil je echt in het leven?
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:42
Lui is niet het woord wat direct bij mij op komt. Maar ik vind 3 of 4 uur per dag college en 3 of 4 avonden studeren niet bepaald veel.
Je bent daarnaast wel heel veel bezig met de vereniging, ikzelf zou mijn prioriteiten iets anders hebben...wat minder vereniging en minder zorgen voor vriend en wat meer aan werk besteden.
Je hebt al een jaar vertraging, om mijn studielening niet al te veel te laten op lopen zou ik liever wat meer gaan werken en wat minder verenigingswerk doen. Je kent na 3 jaar vast wel genoeg mensen dat het niet meer zo hoognodig is.
En voor de rest: mensen hebben inderdaad verschillende energieniveau's. Als ik soms mensen hoor, denk ik ook wel eens: waar haal je de energie vandaan?
18 uur per week of meer besteden aan vereniging, studeren, werken en sporten zou mij ook te veel worden hoor....
Je bent daarnaast wel heel veel bezig met de vereniging, ikzelf zou mijn prioriteiten iets anders hebben...wat minder vereniging en minder zorgen voor vriend en wat meer aan werk besteden.
Je hebt al een jaar vertraging, om mijn studielening niet al te veel te laten op lopen zou ik liever wat meer gaan werken en wat minder verenigingswerk doen. Je kent na 3 jaar vast wel genoeg mensen dat het niet meer zo hoognodig is.
En voor de rest: mensen hebben inderdaad verschillende energieniveau's. Als ik soms mensen hoor, denk ik ook wel eens: waar haal je de energie vandaan?
18 uur per week of meer besteden aan vereniging, studeren, werken en sporten zou mij ook te veel worden hoor....
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:43
Jij bent toch de enige die dat kan beoordelen. De éne persoon is de andere persoon niet. Als je wéér op de bank zit en met de tenen de afstandsbediening probeert te pakken omdat naar voren bukken teveel moeite is. Tsja, dan ben je volgens mij wel lui. In de meeste andere gevallen is het een kwestie die verschilt van persoon tot persoon.
Zo lang jij je goed voelt bij wat je doet, dan is het goed. Wat anderen er ook van zeggen.
Ik werk geregeld een dikke 60 tot 70 uur per week. Veel? Ja, maar dat zijn weken waarin hetw erk ook heel leuk is. Ik heb ook weken van 30 uur waarin ik zo moe ben dat opstaan al veel moeite kost. Ben ik dan lui? Ik weet het niet, volgens mij valt het wel mee.
Hou wel je prioriteiten in de gaten. Wat is belangrijk, voor nu én voor de toekomst.
Zo lang jij je goed voelt bij wat je doet, dan is het goed. Wat anderen er ook van zeggen.
Ik werk geregeld een dikke 60 tot 70 uur per week. Veel? Ja, maar dat zijn weken waarin hetw erk ook heel leuk is. Ik heb ook weken van 30 uur waarin ik zo moe ben dat opstaan al veel moeite kost. Ben ik dan lui? Ik weet het niet, volgens mij valt het wel mee.
Hou wel je prioriteiten in de gaten. Wat is belangrijk, voor nu én voor de toekomst.
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:45
quote:ephina schreef op 12 oktober 2012 @ 17:41:
Ook niet dat uurtje gaan hardlopen waarvan mijn vriend zegt dat het goed voor me zou zijn. Ik word van tevoren gewoon alweer moe..
Daar heb je weer zo'n hoge lat. Als je de lat zo hoog legt dan kan je er alleen maar als een berg tegen op zien, omdat die lat bovendien zo hoog ligt dat je die nooit op een normale manier kunt behalen. Jeetje ik sport regelmatig, ben gezond, geen overgewicht, maar ik ga ook niet 'even' een uurtje hardlopen hoor!
Ook niet dat uurtje gaan hardlopen waarvan mijn vriend zegt dat het goed voor me zou zijn. Ik word van tevoren gewoon alweer moe..
Daar heb je weer zo'n hoge lat. Als je de lat zo hoog legt dan kan je er alleen maar als een berg tegen op zien, omdat die lat bovendien zo hoog ligt dat je die nooit op een normale manier kunt behalen. Jeetje ik sport regelmatig, ben gezond, geen overgewicht, maar ik ga ook niet 'even' een uurtje hardlopen hoor!
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:45
quote:schoonheidsspecialiste schreef op 12 oktober 2012 @ 17:41:
Is het overigens niet mogelijk om iets minder tijd in die vereniging te stoppen en therapie weer op te pakken? Misschien niet eens zozeer therapie gericht op het eten maar meer wat betreft hoe je in het leven staat. Ik krijg namelijk het gevoel dat je de lat te hoog legt voor jezelf en te streng bent, mogelijk door de verwachtingen van je moeder?
Je lijkt het idee te hebben dat jij alles wat een ander doet ook moet kunnen. Van wie moet je dat? Wordt jij daar gelukkig van? Wat wil je echt in het leven?
Minder tijd in de vereniging stoppen is in deze periode echt geen optie. Het is verplicht. Voor ons allemaal. (Ik weet dat hier wel vaker discussies over gevoerd zijn op het forum, maar dit voelt en is voor mij even niet anders).
Mijn therapie oppakken betekend dat ik eerst en álleen weer bezig ben met mijn eetstoornis. De rest wordt daarna pas aangepakt. Dat zie ik niet zitten.
Ik had eigenlijk eindelijk rust met het feit dat ik niet echt veel meer kan dan dit.. Maar mijn moeders preek heeft mijn oude gedachten in een keer weer opgeroepen.. Zo frustrerend.
Is het overigens niet mogelijk om iets minder tijd in die vereniging te stoppen en therapie weer op te pakken? Misschien niet eens zozeer therapie gericht op het eten maar meer wat betreft hoe je in het leven staat. Ik krijg namelijk het gevoel dat je de lat te hoog legt voor jezelf en te streng bent, mogelijk door de verwachtingen van je moeder?
Je lijkt het idee te hebben dat jij alles wat een ander doet ook moet kunnen. Van wie moet je dat? Wordt jij daar gelukkig van? Wat wil je echt in het leven?
Minder tijd in de vereniging stoppen is in deze periode echt geen optie. Het is verplicht. Voor ons allemaal. (Ik weet dat hier wel vaker discussies over gevoerd zijn op het forum, maar dit voelt en is voor mij even niet anders).
Mijn therapie oppakken betekend dat ik eerst en álleen weer bezig ben met mijn eetstoornis. De rest wordt daarna pas aangepakt. Dat zie ik niet zitten.
Ik had eigenlijk eindelijk rust met het feit dat ik niet echt veel meer kan dan dit.. Maar mijn moeders preek heeft mijn oude gedachten in een keer weer opgeroepen.. Zo frustrerend.
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:46
Vergeet je vriendin. Sommige mensen moeten altijd wat te doen hebben en sommige mensen genieten van lekker thuis zitten. Je moeder is niet slim bezig om dit zo naar jou te verkondigen. Je volgt een zware studie, ik zou minderen in die avonden commissie. Je houdt vast energie over voor andere ontspanning/ werk als je niet van ma-vrij drie avonden per week pas rond half 2 naar bed gaat.
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:47
Waarvoor hemel je die vriendin zo op? Ik vind je niet lui. wil je ook gaan sporten dan moet je dat doen maar nu kijk je erg scheef naar iemand.
Dat zij dit doet moet ze zelf weten en dat jij datgene doet wat jij doet moet jij lekker weten.
En je moeder heeft zich er niet mee te bemoeien, tenzij je hele dagen uit je neus zat te vreten.
Dat zij dit doet moet ze zelf weten en dat jij datgene doet wat jij doet moet jij lekker weten.
En je moeder heeft zich er niet mee te bemoeien, tenzij je hele dagen uit je neus zat te vreten.
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:48
quote:ephina schreef op 12 oktober 2012 @ 17:45:
[...]
Minder tijd in de vereniging stoppen is in deze periode echt geen optie. Het is verplicht. Voor ons allemaal. (Ik weet dat hier wel vaker discussies over gevoerd zijn op het forum, maar dit voelt en is voor mij even niet anders).
OK dan. Ik herkende je verhaal al. Was toen ook al een beetje kansloos.
[...]
Minder tijd in de vereniging stoppen is in deze periode echt geen optie. Het is verplicht. Voor ons allemaal. (Ik weet dat hier wel vaker discussies over gevoerd zijn op het forum, maar dit voelt en is voor mij even niet anders).
OK dan. Ik herkende je verhaal al. Was toen ook al een beetje kansloos.
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:48
Je bent niet lui. Je neemt echt veel te veel hooi op je vork. En je moeder is mede oorzaak van het probleem!
Vergelijken met je vriendin slaat nergens op. Die is zichzelf misschien zo voorbij aan het hollen dat ze over een jaar in een burn-out zit. Je kan niet in andermans hoofd kijken.
Het gaat erom wat JIJ belangrijk vindt! Laat wat je moeder over je vindt, maar los (makkelijker gezegd dan gedaan dat weet ik)
Wat wil jij? Dokter worden. concentreer je daar dan op.
Zat studenten die NIET bij een vereniging zitten. Als jij er niet blij van wordt, heb je het volste recht ermee te stoppen en je volledig te concentreren op je studie.
Waar word JIJ gelukkig van?
Meid, en vergelijken met andere geneeskunde-studenten: niet doen!
Het percentage perfectionisten is daar zó hoog. Veel hebben een voorgeschiedenis. Je vindt er veel topsporters, en veel anorexa-patienten. Mensen die zichzelf volledig wegcijferen om een doel te bereiken. Niet gezond hoor!
Ik kan het weten, ik heb geneeskunde voltooid (al een jaar of 8 geleden afgestudeerd) en ben ook ten prooi gevallen aan anorexia. Intussen natuurlijk de studie en een bijbaan volledig draaiende houdend. En zo meer mede-studenten.
Maar gelukkig ben ik er niet van geworden. Ja nu intussen wel, nu ik me heb losgemaakt van andermans mening (en heb geleerd dat de mening van mijn ouders niet de heilige waarheid is... integendeel).
Maar om zover te komen heb je de hulp van een psych nodig.
Je bent NIET lui. Je werkt juist te hard, je hebt geen tijd meer voor jezelf en het is héél erg logisch dat je moe bent. STOP met jezelf te vergelijken met anderen en ga voelen wat je zéf wilt.
Sterkte!
Vergelijken met je vriendin slaat nergens op. Die is zichzelf misschien zo voorbij aan het hollen dat ze over een jaar in een burn-out zit. Je kan niet in andermans hoofd kijken.
Het gaat erom wat JIJ belangrijk vindt! Laat wat je moeder over je vindt, maar los (makkelijker gezegd dan gedaan dat weet ik)
Wat wil jij? Dokter worden. concentreer je daar dan op.
Zat studenten die NIET bij een vereniging zitten. Als jij er niet blij van wordt, heb je het volste recht ermee te stoppen en je volledig te concentreren op je studie.
Waar word JIJ gelukkig van?
Meid, en vergelijken met andere geneeskunde-studenten: niet doen!
Het percentage perfectionisten is daar zó hoog. Veel hebben een voorgeschiedenis. Je vindt er veel topsporters, en veel anorexa-patienten. Mensen die zichzelf volledig wegcijferen om een doel te bereiken. Niet gezond hoor!
Ik kan het weten, ik heb geneeskunde voltooid (al een jaar of 8 geleden afgestudeerd) en ben ook ten prooi gevallen aan anorexia. Intussen natuurlijk de studie en een bijbaan volledig draaiende houdend. En zo meer mede-studenten.
Maar gelukkig ben ik er niet van geworden. Ja nu intussen wel, nu ik me heb losgemaakt van andermans mening (en heb geleerd dat de mening van mijn ouders niet de heilige waarheid is... integendeel).
Maar om zover te komen heb je de hulp van een psych nodig.
Je bent NIET lui. Je werkt juist te hard, je hebt geen tijd meer voor jezelf en het is héél erg logisch dat je moe bent. STOP met jezelf te vergelijken met anderen en ga voelen wat je zéf wilt.
Sterkte!
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:57
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:58
Mmm ik weet natuurlijk niet wat voor eetstoornis je hebt. Ik ben nogal recht voor zijn raap op dit forum en niet altijd even tactisch.
Ik bedoel het verder wel goed.
Ik heb de indruk dat ´het bandje in je hoofd´ dat aangeeft ´ik moet meer (doen), ik moet beter mijn best doen, ik ben niet goed genoeg tot aan walging voor jezelf´ misschien wel mede de oorzaak is van je eetstoornis en negatieve gevoelens voor jezelf. Je moeder is met haar opmerking bijna de personificatie van het bandje dat jezelf al afspeelt.
Even de feiten: ik doet een hele zware studie, je haalt goede resultaten, je hebt de problemen met je gezondheid (deels) overwonnen, je hebt een druk sociaal leven, je neemt actief deel aan een studentenvereniging, je hebt een relatie en je hebt een pittig schema.
Ik hoop dat je dat bandje ooit uit kan zetten. Je bent echt goed genoeg. Iedereen heeft ook rustperioden in de week nodig.
Sterker je bent meer dan goed genoeg. Je doet dingen waartoe een groot deel van de 22-jarigen niet in staat zijn.
Ik vergelijk het altijd maar met een Chinese circusartiest die 15 bordjes op stokjes laat rond draaien. Soms vallen er 2 naar beneden. Dat gebeurt iedereen weleens. Ik hoop dat je dat ooit kunt accepteren zonder jezelf te verwijten dat je niet perfect bent.
Ik bedoel het verder wel goed.
Ik heb de indruk dat ´het bandje in je hoofd´ dat aangeeft ´ik moet meer (doen), ik moet beter mijn best doen, ik ben niet goed genoeg tot aan walging voor jezelf´ misschien wel mede de oorzaak is van je eetstoornis en negatieve gevoelens voor jezelf. Je moeder is met haar opmerking bijna de personificatie van het bandje dat jezelf al afspeelt.
Even de feiten: ik doet een hele zware studie, je haalt goede resultaten, je hebt de problemen met je gezondheid (deels) overwonnen, je hebt een druk sociaal leven, je neemt actief deel aan een studentenvereniging, je hebt een relatie en je hebt een pittig schema.
Ik hoop dat je dat bandje ooit uit kan zetten. Je bent echt goed genoeg. Iedereen heeft ook rustperioden in de week nodig.
Sterker je bent meer dan goed genoeg. Je doet dingen waartoe een groot deel van de 22-jarigen niet in staat zijn.
Ik vergelijk het altijd maar met een Chinese circusartiest die 15 bordjes op stokjes laat rond draaien. Soms vallen er 2 naar beneden. Dat gebeurt iedereen weleens. Ik hoop dat je dat ooit kunt accepteren zonder jezelf te verwijten dat je niet perfect bent.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 12 oktober 2012 om 17:59
Hier ook iemand die aanhaakt met dat je absoluut niet lui bent! Het is hartstikke goed van je dat je herkent dat je een eetstoornis hebt (en dat kost ook gewoon lichamelijk veel energie!), en het is ook goed dat je hierdoor niet zoveel hooi op je vork neemt als bv. die vriendin.
Ik herken je verhaal wel gedeeltelijk. Ik kom zelf uit een gek gezin, hoge academische studie gedaan, perfectionistisch & worstelend met eten (gelukkig nooit echt een full-blown eetstoornis). Maar ik neem er genoegen mee dat ik met dit karakter en lijf mijn tijd zorgvuldig moet verdelen. Ik kies er voor om meer tijd aan sport en relaxte avondjes uit te besteden, en iets minder aan sociaal doen met vrienden en collega's, omdat ik weet dat ik die tijd nodig heb om op te laden (oh ja, en beetje vanwege een dure hypotheek, hehe). Consequentie is dat ik niet een heel populair, druk persoon ben. Maar druk genoeg voor mijn doen, en leuk genoeg voor goede vrienden
Jij staat nu duidelijk op een keuzepunt in je leven, maar als je merkt dat teveel verplichtingen teveel druk op je uitoefenen, kies dan voor jezelf, en niet voor een ander..zo voorkom je later ergere problemen met je eetstoornis, of misschien wel burn-outs..(en zo te lezen voel je dat al prima aan, en blijf daar vooral ook hulp voor zoeken als je dat nodig hebt i.v.m. eetstoornis)
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik in jouw plaats denk ik eerder voor werk zou kiezen en financiële onafhankelijkheid, dan studievereniging en afhankelijkheid van ouders. Dan is het misschien ook makkelijker om de mening en kritieken van je ouders los te laten..
Ik herken je verhaal wel gedeeltelijk. Ik kom zelf uit een gek gezin, hoge academische studie gedaan, perfectionistisch & worstelend met eten (gelukkig nooit echt een full-blown eetstoornis). Maar ik neem er genoegen mee dat ik met dit karakter en lijf mijn tijd zorgvuldig moet verdelen. Ik kies er voor om meer tijd aan sport en relaxte avondjes uit te besteden, en iets minder aan sociaal doen met vrienden en collega's, omdat ik weet dat ik die tijd nodig heb om op te laden (oh ja, en beetje vanwege een dure hypotheek, hehe). Consequentie is dat ik niet een heel populair, druk persoon ben. Maar druk genoeg voor mijn doen, en leuk genoeg voor goede vrienden
Jij staat nu duidelijk op een keuzepunt in je leven, maar als je merkt dat teveel verplichtingen teveel druk op je uitoefenen, kies dan voor jezelf, en niet voor een ander..zo voorkom je later ergere problemen met je eetstoornis, of misschien wel burn-outs..(en zo te lezen voel je dat al prima aan, en blijf daar vooral ook hulp voor zoeken als je dat nodig hebt i.v.m. eetstoornis)
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik in jouw plaats denk ik eerder voor werk zou kiezen en financiële onafhankelijkheid, dan studievereniging en afhankelijkheid van ouders. Dan is het misschien ook makkelijker om de mening en kritieken van je ouders los te laten..
vrijdag 12 oktober 2012 om 18:11
vrijdag 12 oktober 2012 om 18:53
Geloof niet dat ik veel nieuws te vertellen heb. Nee, niet lui, maar eerder te veel hooi op je vork, Luister naar je lichaam en naar wat JIJ wil en niet naar je moeder en dat innerlijke stemmetje dat jou vergelijhkt met anderen. Doe wat jou gelukkig maakt en maak keuzes.
En ja, ook ik zou minder tijd stoppen in die vereniging (en als dat niet kan: stoppen) en het huishouden van vriend.
En ik zou je eetstoornis wel NU aanpakken. Als je het nu niet doet, wanneer dan wel? Als je coschappen gaat lopen? Dan ben je ook druk. Daarna? Ook druk. Je hebt maar een lichaam, he!
Ik vraag me ook af of je eetstoornis en de andere problemen niet met elkaar samenhangen. Je minderwaardig voelen, onzekerheid...
Zet jezelf eens op de eerste plaats, dat ben je echt waard hoor! En als jij het niet doet, wie dan wel?
En ja, ook ik zou minder tijd stoppen in die vereniging (en als dat niet kan: stoppen) en het huishouden van vriend.
En ik zou je eetstoornis wel NU aanpakken. Als je het nu niet doet, wanneer dan wel? Als je coschappen gaat lopen? Dan ben je ook druk. Daarna? Ook druk. Je hebt maar een lichaam, he!
Ik vraag me ook af of je eetstoornis en de andere problemen niet met elkaar samenhangen. Je minderwaardig voelen, onzekerheid...
Zet jezelf eens op de eerste plaats, dat ben je echt waard hoor! En als jij het niet doet, wie dan wel?
vrijdag 12 oktober 2012 om 19:16
vrijdag 12 oktober 2012 om 19:18
quote:ephina schreef op 12 oktober 2012 @ 19:15:
Het spijt me dat ik in eens niet reageerde.. Ik moest snel weg en nu ook weer door..
Waarom verbaast dat mij niet....
Heb je eigenlijk wel tijd om onze antwoorden te lezen?
Het spijt me dat ik in eens niet reageerde.. Ik moest snel weg en nu ook weer door..
Waarom verbaast dat mij niet....
Heb je eigenlijk wel tijd om onze antwoorden te lezen?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 12 oktober 2012 om 19:20
quote:Sagrera schreef op 12 oktober 2012 @ 17:48:
OK dan. Ik herkende je verhaal al. Was toen ook al een beetje kansloos.
Kansloos klinkt een beetje onaardig.
Wat wel klopt is dat de TO toen idd geen enkel advies wilde aannemen, wat betreft een hele vervelende medestudente op die vereniging en het aantal uren dat ze er 'verplicht' in moest steken. Ben jij diezelfde, Ephina?
OK dan. Ik herkende je verhaal al. Was toen ook al een beetje kansloos.
Kansloos klinkt een beetje onaardig.
Wat wel klopt is dat de TO toen idd geen enkel advies wilde aannemen, wat betreft een hele vervelende medestudente op die vereniging en het aantal uren dat ze er 'verplicht' in moest steken. Ben jij diezelfde, Ephina?
vrijdag 12 oktober 2012 om 19:20
quote:Denizcim schreef op 12 oktober 2012 @ 18:53:
Geloof niet dat ik veel nieuws te vertellen heb. Nee, niet lui, maar eerder te veel hooi op je vork, Luister naar je lichaam en naar wat JIJ wil en niet naar je moeder en dat innerlijke stemmetje dat jou vergelijhkt met anderen. Doe wat jou gelukkig maakt en maak keuzes.
En ja, ook ik zou minder tijd stoppen in die vereniging (en als dat niet kan: stoppen) en het huishouden van vriend.
En ik zou je eetstoornis wel NU aanpakken. Als je het nu niet doet, wanneer dan wel? Als je coschappen gaat lopen? Dan ben je ook druk. Daarna? Ook druk. Je hebt maar een lichaam, he!
Ik vraag me ook af of je eetstoornis en de andere problemen niet met elkaar samenhangen. Je minderwaardig voelen, onzekerheid...
Zet jezelf eens op de eerste plaats, dat ben je echt waard hoor! En als jij het niet doet, wie dan wel?
Helemaal niets aan toe te voegen.
Studie boven de vereniging gaan stellen, en belangrijker nog, je gezondheid boven alles! Luister naar je lijf!
Geloof niet dat ik veel nieuws te vertellen heb. Nee, niet lui, maar eerder te veel hooi op je vork, Luister naar je lichaam en naar wat JIJ wil en niet naar je moeder en dat innerlijke stemmetje dat jou vergelijhkt met anderen. Doe wat jou gelukkig maakt en maak keuzes.
En ja, ook ik zou minder tijd stoppen in die vereniging (en als dat niet kan: stoppen) en het huishouden van vriend.
En ik zou je eetstoornis wel NU aanpakken. Als je het nu niet doet, wanneer dan wel? Als je coschappen gaat lopen? Dan ben je ook druk. Daarna? Ook druk. Je hebt maar een lichaam, he!
Ik vraag me ook af of je eetstoornis en de andere problemen niet met elkaar samenhangen. Je minderwaardig voelen, onzekerheid...
Zet jezelf eens op de eerste plaats, dat ben je echt waard hoor! En als jij het niet doet, wie dan wel?
Helemaal niets aan toe te voegen.
Studie boven de vereniging gaan stellen, en belangrijker nog, je gezondheid boven alles! Luister naar je lijf!
