Overig
alle pijlers
Schrijf je mee?
woensdag 17 oktober 2012 om 23:15
Ideetje en hoop dat het ook een goed ideetje is:
Laten we met z'n allen eens een doorlopend verhaal schrijven. En voor de leuk: doorschrijven dus geen commentaar op het verhaal tussendoor. Gewoon omdat wij samen óók een verhaal kunnen schrijven. Het mág doorspekt zijn met totale onzin zolang het verhaal maar een béétje doorloopt. Gooi je haar, wellicht je schrijftalent en je fantasie los en wees creatief.
Wie doet er mee?
Edit: ik kom af en toe even meelezen en kijken wat jullie er van maken. Enjoy
O ja, de TO moet altijd beginnen dus, ik ga even lós:
Sarah keek om zich heen, zoals altijd diep verscholen in de kraag van haar jas, onzeker als altijd en blij dat het herfst was zodat ze zich kón verschuilen in die kraag. Dat onzekere had ze van haar vader welke altijd ook al zich minder leek te voelen dan anderen.
Maar ze leek uiterlijk niet op haar vader want ze was een frisse jonge, zelfs knappe vrouw die om welke reden ook zo onzeker was over zichzelf en zichzelf altijd weg leek te cijferen.
Haar vormeloze zwarte jas, haar lompe zwarte schoenen en haar standaard spijkerbroek deden haar dan ook niet opvallen tussen al die vele gehaaste voeten die van hun werk via het station waar Sarah stond te wachten op haar trein ook naar huis wilden.
De trein had weer eens vertraging en het was koud met veel wind.
Ze huiverde in haar jas en om warm te blijven liep ze zonder te kijken een paar stappen naar voren. Iets te ver want...
Laten we met z'n allen eens een doorlopend verhaal schrijven. En voor de leuk: doorschrijven dus geen commentaar op het verhaal tussendoor. Gewoon omdat wij samen óók een verhaal kunnen schrijven. Het mág doorspekt zijn met totale onzin zolang het verhaal maar een béétje doorloopt. Gooi je haar, wellicht je schrijftalent en je fantasie los en wees creatief.
Wie doet er mee?
Edit: ik kom af en toe even meelezen en kijken wat jullie er van maken. Enjoy
O ja, de TO moet altijd beginnen dus, ik ga even lós:
Sarah keek om zich heen, zoals altijd diep verscholen in de kraag van haar jas, onzeker als altijd en blij dat het herfst was zodat ze zich kón verschuilen in die kraag. Dat onzekere had ze van haar vader welke altijd ook al zich minder leek te voelen dan anderen.
Maar ze leek uiterlijk niet op haar vader want ze was een frisse jonge, zelfs knappe vrouw die om welke reden ook zo onzeker was over zichzelf en zichzelf altijd weg leek te cijferen.
Haar vormeloze zwarte jas, haar lompe zwarte schoenen en haar standaard spijkerbroek deden haar dan ook niet opvallen tussen al die vele gehaaste voeten die van hun werk via het station waar Sarah stond te wachten op haar trein ook naar huis wilden.
De trein had weer eens vertraging en het was koud met veel wind.
Ze huiverde in haar jas en om warm te blijven liep ze zonder te kijken een paar stappen naar voren. Iets te ver want...
woensdag 17 oktober 2012 om 23:27
donderdag 18 oktober 2012 om 00:15
Ze had hem sindsdien nog een keer gezien op een feestje toen ze zestien was en zelfs toen had ze hem genegeerd. Nou ja, ze had wel de hele avond stiekeme blikken geworpen op hem maar dat had hij niet opgemerkt.
Ze glimlachte even bij de gedachte..wat was de tijd snel gegaan. Nu stond ze daar weer tegenover hem. Zijn lach was breed en zijn blik vragend: "Sarah?"
Ze glimlachte even bij de gedachte..wat was de tijd snel gegaan. Nu stond ze daar weer tegenover hem. Zijn lach was breed en zijn blik vragend: "Sarah?"
donderdag 18 oktober 2012 om 02:14
Ze sloeg zichzelf figuurlijk eens flink voor haar kop. Grrr! Met woorden was ze nooit goed geweest. Deze jongen kende ze van vroeger en wéér kwam er niets uit. Dit was precies waarom ze nog altijd alleen was en nog altijd geen vaste baan kon vinden. Zelfs bij het callcenter hadden ze haar er uit geknikkerd.
'Hey, uh ja, dat ben ik" zei Sara.
"Wat leuk om jou weer eens te zien. Ben je onderweg naar huis?" vroeg thomas.
Ik zou naar mijn moeder, maar die heeft het in eens te druk. Iets met schoenen in de uitverkoop, dus ik pak de trein weer terug. Sara lachte er een beetje schaapachtig bij en pielde nerveus aan haar haar.
Thomas keek naar haar schoenen en zei niets. Hoe ver moet je? Vroeg hij. Sara antwoordde dat het maar een half uurtje was maar dat ze niet dacht dat ze deze spitstrein zou overleven, áls de trein al kwam.
Thomas begon te lachen en zei...
'Hey, uh ja, dat ben ik" zei Sara.
"Wat leuk om jou weer eens te zien. Ben je onderweg naar huis?" vroeg thomas.
Ik zou naar mijn moeder, maar die heeft het in eens te druk. Iets met schoenen in de uitverkoop, dus ik pak de trein weer terug. Sara lachte er een beetje schaapachtig bij en pielde nerveus aan haar haar.
Thomas keek naar haar schoenen en zei niets. Hoe ver moet je? Vroeg hij. Sara antwoordde dat het maar een half uurtje was maar dat ze niet dacht dat ze deze spitstrein zou overleven, áls de trein al kwam.
Thomas begon te lachen en zei...
donderdag 18 oktober 2012 om 03:57
'Dan gaan we toch eerst een hapje eten. Over een half uur vertrekt de volgende trein en die zal vast minder vol zijn'. Thomas begon al naar de trap te lopen, maar Sarah bleef staan. Nog niet zo heel lang geleden had ze in de krant een stukje gelezen over ene T de Haas die gearresteerd was op verdenking van een overval op een juwelier. De juwelier was er niet goed vanaf gekomen en zat nu in een rolstoel. De achternaam van Thomas was de Haas. Dat hoefde natuurlijk niet meteen te beteken dat hij het ook echt zou zijn, maar toch schoot het even door haar hoofd.
Thomas leek niet door te hebben dat Sarah hem niet volgde. Pas toen hij boven was keek hij om. Verbaasd liep hij de trap weer een stukje omlaag en zag Sarah staan op de plek waar ze tegen hem op was gebotst. 'Kom je nog of heb je geen honger', vroeg hij lachend. Sarah twijfelde nog even, maar toen ze in de lieve ogen van Thomas keek besloot ze dat het stukje in de krant niet over hem kon gaan. De goedheid straalde zowat van hem af. 'Ja sorry, natuurlijk ga ik mee!' zei ze en vrolijk huppelde ze naar hem toe. Pas toen ze voor hem stond bedacht ze zich hoe stom dat uitgezien moest hebben. Snel liep ze de trap omhoog. Thomas zou vast denken dat ze gek was. Waarom was ze toch zo'n kei in stuntelen en alles op het verkeerde moment doen?
Thomas leek niet door te hebben dat Sarah hem niet volgde. Pas toen hij boven was keek hij om. Verbaasd liep hij de trap weer een stukje omlaag en zag Sarah staan op de plek waar ze tegen hem op was gebotst. 'Kom je nog of heb je geen honger', vroeg hij lachend. Sarah twijfelde nog even, maar toen ze in de lieve ogen van Thomas keek besloot ze dat het stukje in de krant niet over hem kon gaan. De goedheid straalde zowat van hem af. 'Ja sorry, natuurlijk ga ik mee!' zei ze en vrolijk huppelde ze naar hem toe. Pas toen ze voor hem stond bedacht ze zich hoe stom dat uitgezien moest hebben. Snel liep ze de trap omhoog. Thomas zou vast denken dat ze gek was. Waarom was ze toch zo'n kei in stuntelen en alles op het verkeerde moment doen?
donderdag 18 oktober 2012 om 08:24
Nu ze onderweg waren naar het restaurant herinnerde Sarah zich dat ze haar laatste geld aan het treinkaartje had opgemaakt. Ze voelde de misselijkheid opkomen. Alle mislukkingen van de laatste jaren vormden een knoop in haar maag. maar de armoede van dit moment was slechts een kleinigheidje die haar in de trechter van deze nare herinneringen zoog. Hoe kon ze nog onder het etenje uit?
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
donderdag 18 oktober 2012 om 09:12
Haar hersenen begonnen op volle toeren te draaien en het klamme zweet brak haar uit. "Oh god", dacht ze, "waarom lijk ik toch niet wat meer op Lara?". Lara, haar anderhalf jaar jongere zusje, die voor alles een oplossing leek te kunnen vinden en altijd haar woordje klaar had. Dat was vroeger al zo, altijd haantje de voorste, terwijl zij, Sarah, bij iets onverwachts meteen begon met stuntelen. Dat had ze net, toen Thomas haar riep, maar weer eens bewezen. Een diepe zucht ontsnapte haar. "Is er iets?" hoorde ze Thomas vragen.
donderdag 18 oktober 2012 om 09:22
EHhh nee, stamelde ze..." Nou ja, ik bedenk me ineens dat ik helemaal niet mee kan."
Thomas keek haar aan met 1 opgetrokken wenkbrauw. " Je kan niet mee want? Je trein komt pas over een half uur, dus tenzij je ineens besluit om ergens anders heen te moeten, zie ik niet in waarom je niet mee kan"
Sarah voelde een blos op komen... Ze zocht naar woorden maar wist niet wat te zeggen. Thomas keek naar haar schoenen en jas en zei zacht" als dit om geld voor eten gaat, maak he geen zorgen, ik trakteer wel"
Sarah's gedachten draaide op volle toeren maar het enige dat ze uit kon brengen was: " dank je"
Thomas keek haar aan en zei:
Thomas keek haar aan met 1 opgetrokken wenkbrauw. " Je kan niet mee want? Je trein komt pas over een half uur, dus tenzij je ineens besluit om ergens anders heen te moeten, zie ik niet in waarom je niet mee kan"
Sarah voelde een blos op komen... Ze zocht naar woorden maar wist niet wat te zeggen. Thomas keek naar haar schoenen en jas en zei zacht" als dit om geld voor eten gaat, maak he geen zorgen, ik trakteer wel"
Sarah's gedachten draaide op volle toeren maar het enige dat ze uit kon brengen was: " dank je"
Thomas keek haar aan en zei:
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
donderdag 18 oktober 2012 om 09:35
"Nog steeds dat verlegen meisje hè?". Ze lachtte wat onzeker. Nam hij haar nu in de maling? Deed ze er wel goed aan met hem mee te gaan? Weer spookte het verhaal van die juwelier wiens leven er nu zo anders uitzag door haar hoofd. Het kón toch niet deze Thomas de Haas met zijn zachtaardige blik zijn? Maar hoe kon ze daar nou zo zeker van zijn? Veel tijd om er verder over na te denken had ze niet, hij hield de deur van de stationsrestauratie al voor haar open en leidde haar met zachte dwang naar binnen.
Het was er druk, maar achterin vonden ze nog een vrij tafeltje voor twee. Snel ging ze zitten en wachtte af.
Het was er druk, maar achterin vonden ze nog een vrij tafeltje voor twee. Snel ging ze zitten en wachtte af.
donderdag 18 oktober 2012 om 10:04
"Ben je nog steeds zo verzot op soep" vraagt Thomas haar.
Er verschijnt een lach op zijn mond. Hij wist het nog, dacht ze. Sara dacht aan haar boek waarin ze soeprecepten bewaarde. Het boek waarvan ze dacht dat het ooit een bestseller zou worden. Wat had iedereen haar uitgelachen toen bleek dat ze het boek een keer in de kantine had laten liggen en door een aantal opgeschoten jongens binnenste buiten was gekeerd. Dit wordt een bestseller had ze erin geschreven....
En weer kleurt ze rood als ze in de ogen van Thomas kijkt.
"Eh, nee, niet echt", stamelt ze en kijkt verlegen naar het bord schuin achter Thomas. "Ik heb niet echt honger, doe maar een cola light" zegt ze. Ondertussen probeert ze Thomas recht in de ogen te kijken om haar onzekerheid die ze voelt opkomen te verbergen.
Er verschijnt een lach op zijn mond. Hij wist het nog, dacht ze. Sara dacht aan haar boek waarin ze soeprecepten bewaarde. Het boek waarvan ze dacht dat het ooit een bestseller zou worden. Wat had iedereen haar uitgelachen toen bleek dat ze het boek een keer in de kantine had laten liggen en door een aantal opgeschoten jongens binnenste buiten was gekeerd. Dit wordt een bestseller had ze erin geschreven....
En weer kleurt ze rood als ze in de ogen van Thomas kijkt.
"Eh, nee, niet echt", stamelt ze en kijkt verlegen naar het bord schuin achter Thomas. "Ik heb niet echt honger, doe maar een cola light" zegt ze. Ondertussen probeert ze Thomas recht in de ogen te kijken om haar onzekerheid die ze voelt opkomen te verbergen.
donderdag 18 oktober 2012 om 10:44
"Zeker weten?", vroeg Thomas. "Vroeger was je er zo gek op herinner ik me." "Ja, nou, nu niet meer dus." snauwde ze.
Thomas fronste bij haar toon. Wat had die nou ineens? Sarah schaamde zich alweer. Waarom had ze nou ineens zo bitcherig gedaan? Thomas stond op om een broodje voor zichzelf en een Cola Light voor Sarah te gaan halen. Toen hij weer terugkwam had ze zichzelf weer enigzins bij elkaar geraapt. Ze haalde diep adem en vroeg: "Hoe is het jou vergaan na de middelbare, je wilde toch naar het buitenland?". Zo, dat was eruit, verandering van onderwerp.
Thomas fronste bij haar toon. Wat had die nou ineens? Sarah schaamde zich alweer. Waarom had ze nou ineens zo bitcherig gedaan? Thomas stond op om een broodje voor zichzelf en een Cola Light voor Sarah te gaan halen. Toen hij weer terugkwam had ze zichzelf weer enigzins bij elkaar geraapt. Ze haalde diep adem en vroeg: "Hoe is het jou vergaan na de middelbare, je wilde toch naar het buitenland?". Zo, dat was eruit, verandering van onderwerp.
donderdag 18 oktober 2012 om 15:54
"Ja, ik heb een poosje in Parijs gewerkt, een beveiligingsbaantje."
Hij neemt een hap van zijn broodje en kijkt naar buiten waar de regen nog steeds tegen de ramen slaat.
Ineens legt hij zijn broodje neer, kijkt op zijn horloge, staat op en zegt: "Sorry Sarah, ik herinner me ineens een afspraak dus ik moet echt weg, geef me even je telefoonnummer, ik bel je morgen, echt."
Totaal van slag door zijn zo plotseling veranderde gedrag stamelt ze haar nummer wat hij, met één arm al in zijn jas in zijn mobiel opslaat.
En eer ze ook maar iets kan zeggen geeft hij haar een zoen op haar haren, draait zich om en loopt snel de stationsrestauratie uit, Sarah met open mond achterlatend.
Hij neemt een hap van zijn broodje en kijkt naar buiten waar de regen nog steeds tegen de ramen slaat.
Ineens legt hij zijn broodje neer, kijkt op zijn horloge, staat op en zegt: "Sorry Sarah, ik herinner me ineens een afspraak dus ik moet echt weg, geef me even je telefoonnummer, ik bel je morgen, echt."
Totaal van slag door zijn zo plotseling veranderde gedrag stamelt ze haar nummer wat hij, met één arm al in zijn jas in zijn mobiel opslaat.
En eer ze ook maar iets kan zeggen geeft hij haar een zoen op haar haren, draait zich om en loopt snel de stationsrestauratie uit, Sarah met open mond achterlatend.
donderdag 18 oktober 2012 om 16:07
Het broodje staat nog onaangeroerd op tafel (behalve dan die ene hap die eruit is). "Da's ook zonde", denkt Sarah. Ze staat op, pakt haar jas en tas en loopt naar de kassa om wat servetjes te pakken om het broodje in in te pakken. Op het perron aangekomen ziet ze nog net de achterlichten van de vertrekkende trein. "Oh, nee hè! Verdomme, kan ik nog een half uur wachten". Ze draait zich om en wil net weer de trap opgaan, als ze op een afstandje Thomas nogal geagiteerd ziet praten met een grote, kale man. Ze kijkt nog eens goed. Hebben ze nou ruzie?
donderdag 18 oktober 2012 om 16:09
Sarah begon zich erg ongemakkelijk te voelen en besloot zich er niet mee te bemoeien.Ze stond een poosje te twijfelen tot ze ineens een besluit nam. Ze liep naar kaartjesautomaat waar ze een enkeltje kocht naar 'Catsenbroodspot'. Vervolgens zocht ze het perron op en sprong in de trein richting 'Catweazle', net op tijd want de trein vertrok...
donderdag 18 oktober 2012 om 16:16
Een impulsieve beslissing, iets wat erg lang geleden was voor de bedachtzame Sarah. Catweazle, een ritje van zo'n minuut of 10. Tijdens de rit at ze het meegegriste broodje op en bedacht dat ze in Catweazle eigenlijk maar één optie had om naar toe te gaan. Voor ze het goed en wel in de gaten had kwam ze aan op haar bestemming.