Mooie/goede posts

Als variant op het leuke eausmen topic, is dit bedoeld voor mooie/ rake of ontroerende postings.



Deze stond in een topic waarin de to niet blij was met haar lang postuur;



ladytravellerincyber;

182 is prachtig tenzij je krom en in elkaar gedoken door t leven gaat. Hakken aan, schouders naar achter, tieten naar voren en neus in de wind. Je mag zo nu en dan wel naar beneden kijken om te zien wie er aan je voeten ligt.



Welke mooie posts komen jullie zoal tegen?

Jawel mag wel..denk ik.



Elenora had ook een rake;



Zie jij wat ik zie?

Ik zie helemaal geen vrouw die perse veel meegemaakt heeft (wie heeft er niet veel meegemaakt?) maar een koude, verongelijkte, bozige vrouw die iedere teleurstelling in het leven te lijf gaat met 'zie je wel!? Ik wíst het! Moet míj weer overkomen, nou het zal allemaal wel....' en daar een way of life van heeft gemaakt.



Waarheid als een koe. En als dergelijke vrouwen zich dat zelf zouden realiseren, zou hun leven zoveel beter kunnen zijn.

quote:madille schreef op 07 november 2012 @ 01:51:

Ik vind die van Suzy65 altijd mooi en handig, vooral op de pijler psyche.



Helemaal mee eens. Deze schreef ze in een topic over burnout;





Niet dat het makkelijk is, Judith, dat zal je niemand horen zeggen hier. Maar is je leven nu met dat geworstel niet zwaar dan? Lastig en vol twijfels, negatieve blik op jezelf (dat het "zwak" is, je lichaam en geest niet doen wat jij wil (aan het plaatje voldoen, wat op eoa manier is voorgeschoteld als "ideaalmodel" voor elke "moderne vrouw van nu"..)??



Vergeet niet dat dit plaatje door mn een groep vrouwen ooit is verzonnen, uit achterstand, uit onvrede, om rechten te krijgen! Evenveel rechten zijn inmiddels verworden tot plichten (tja, als we gelijk willen zijn aan mannen, dan ook gelijk in plichten en verantwoordelijkheden, he)..



Die onvrede hadden niet alle vrouwen in die tijd. Het waren die vrouwen die ofwel gemotiveerd waren om voor zichzelf te mogen kunnen zorgen (zonder vent te hebben, maar ook vanwege het principe, vrouwen die ook wilden blijven werken en zelf hun talenten ontploooien, gelijke kansen, die er toen niet waren) ofwel klem zaten in een relatie die ze niet meer wilden, niet weg konden uit een onbevredigend leven, omdat ze (financieel) afhankelijk waren van het inkomen van de man.



Bijstand, zelf (blijven) werken, kinderopvang, het was allemaal niet zo aan de orde, je was veel afhankelijker en kinderen bleven, toen het eenmaal kon (scheiden) veelal bij de moeder. En die ging er financieel zwaar op achteruit, laagbetaalde baantjes, parttime haast onmogelijk, of bijstand in. En stigma's enz. Geen vrolijke en vrije keuze, als je niet meetelt op de arbeidsmarkt en niet je eigen leven kan/mag vormgeven daarin.



Het was dus opkomen voor meer rechten voor vrouwen, in die tijd. Zodat je meer vrije keuze had. Inmiddels is het uitgegroeid tot een heel ander ideaalplaatje: als je het maar goed organiseert en effectief aanpakt, kan je je allebei "ontplooien" (lees: werken) & gezin hebben, fijn huis, auto's, vakantie(s), je kinderen laten opgroeien in een buurt en (sociale) omgevind die je wenselijk vindt, en alles wat je nodig hebt (en je kinderen) bereiken.



Of dat voor iedereen zo'n gewenst (en haalbaar) ideaal is?? Iedereen vindt dit inmiddels de norm, maar evenzovele diep van binnen niet en proberen er ondertussen wel aan te voldoen, ipv op te komen voor zichzelf of hoe zij het ideale leven zouden willen. Onbewust ga je dus streven naar en jezelf meten aan die "norm", die op het oog algemeen geaccepteerd is.



Je hart volgen is iets heel anders, is innerlijk echt te rade durven gaan wat je zelf belangrijk vindt in het leven. Of wat prioriteit heeft in een bepaalde fase van je leven. Alleen houden veel mensen dat voor zichzelf, dat ze het eigenlijk helemaal niet eens zijn met de "eisen" en verwachtingen van nu, maar gaan zichzelf kwalijk nemen dat ze die combi helemaal niet zo fijn vinden (nemen het zichzelf kwalijk dat ze niet "voldoen", vinden zich falen, anderen kunnen het ook en vinden het zelfs geweldig, zo lijkt het).. wat je niet ziet (en hier "gelukkig" wel) is dat veel meer mensen hier moeite mee hebben en eigenlijk helemaal geen ideaal of zelfs maar fijn leven vinden.



Banen zijn niet altijd ideaal, geven ook veel stress (en mannen hebben ook niet altijd maar fijne banen, waarin ze zichzelf zo fijn kunnen ontplooien en dat is altijd zo geweest. Je hoort nooit van mannen die in de mijnen werkten, of als stratenmaker in weer en wind, of ander zwaar werk, onder misschien een baas die onredelijk of autoritair was, een rotsfeer, veel lichamelijk of geestelijk zwaar werk. Werk is niet altijd die ideale kantoorbaan oid (waar tijdschriften altijd maar van uitgaan, ook in hun tips om het effiicienter te maken).



Vrouwen vroeger wilden recht om te kunnen opklimmen, carrieres te maken, niet om ook vuilnisman/ verhuizer/ stratenmaker te worden of in de mijnen te mogen werken!

Maar zovele mannen die geen carriere maakten, maar zwaar werk deden, puur voor geld, zonder enige verdere voldoening. Die voldoening zochten ze dan buiten werktijd: fijn gezin, verzorgd worden, hobby's kunnen doen. (ze hoefden niet voor huishouden of kinderen te zorgen, dat deed hun vrouw immers, dus buiten dat werk om zochten ze zingeving, genieten, ontspanning en voldoening in het leven).



En wat doen vrouwen van nu? Ontspanning na het werk, krantje lezen, wordt er voor ze gekookt, de was gedaan, het huis aan kant gehouden door iemand anders? Nee, doen ze er nog ff bij, en ook opvoeden, haasten van hot naar her, zwemles, boodschappen, de dagelijkse werkzaamheden thuis. In het beste geval hebben beiden het er drukker op gekregen, vergis je niet! Niks ontspannen na je werk, er moet thuis ook nog een hoop gewerkt (en de vraag is dan: welk aandeel neem je op je en neemt hij op zich daarvan?).



Dus is ons streven dan iig dat dat werk dan wel zinvol moet voelen, je voldoening geeft, je talenten tot uiting komen, je IQ waardig moet zijn, en vooral dat je er ook lol in hebt (dat mag toch wel met al die uren die je erin steekt per week)? Desnoods werk je puur om het eigen geld verdienen, maar is dat zinvoller (voor je gevoel) dan je kinderen met liefde opvoeden?



Het zijn de vrouwen die idd een fijne uitdaging aan hun werk hebben, voldoening uit halen, hogerop zijn gekomen, of hun wereld breder gemaakt hebben dan hun kookeiland, die andere vrouwen aanmoedigen (en inmiddels vrij "dwingend" ook), om dat ook te (moeten) doen. Een vrouw wil een baan ook echt "leuk" vinden, de moeite waard. Als dat niet zo (meer) is, nadelen groter worden dan de voordelen, mentaal of fysiek te zwaar is in combi met gezin of andere behoeften/ idealen, of je hebt te kampen met dingen waar je niet achter staat, vervelende leidinggevenden/ eisen/ werksfeer/ collega's enz, dan wordt het een heel ander plaatje!



Er zijn veel meer mensen die dit ideaalplaatje helemaal niet hebben of willen, alleen zie je die niet zo hard. Hooguit als reportage van mensen die (succesvol) hun leven omgooiden, "hun hart volgden", uit de hectiek/ratrace stapten in de vorm van bijv een B&B of olijfplantage in Frankrijk, Italie, Spanje beginnen..

Of een advocate die een hondenuitlaatservice begonnen is in een klein dorpje en gelukkiger is geworden.



Het grote zgn "ideaal" is voor veel meer mensen helemaal geen ideaal meer, maar een molensteen. Ze willen niet zo overgeorganiseerd zijn, overal aan moeten denken, leven van to do lijst naar to do lijst, ze zijn moe van alles "wat moet", alle verantwoordelijkheid bij elkaar (voor je werk, huis, administratie, tuin, kinderen op tijd op school/creche brengen/halen, verantwoorde maaltijden verzinnen, opvoeden, man aandacht geven of ook nog moeten "aansturen" zijn aandeel te doen, enz.



Ontstaat een totaal gebrek voor eigen behoeften, aan rust, aan innerlijke rust, aan aandacht (voor jezelf, ipv aandacht geven), aan speelsheid, aan lol, aan seks (liever slapen of een boek/ tv), aan kunnen nadenken of je (nog) wel in de juiste richting zit of leeft naar wat je eigen idealen zijn.



Bijkomend probleem is dat we zoveel meer minimale spullen en dingen moeten hebben, om een beetje "te kunnen leven" dan vroeger. Dat kost allemaal geld. Financieel gezien bijv een huis gekocht obv 2 inkomens, gebaseerd op situatie van dat moment qua inkomen en huizenprijzen, dus ipv fijn is dat een molensteen op het moment dat het geen vrije fijne keuze meer is, maar "moeten" (want financieel niet terug kunnen, althans niet willen of iig niet op korte termijn kunnen)..



Keuzes die eenmaal gemaakt zijn, moet je dus bij blijven, of anders "achteruitgang". En dat vinden mensen eng, je bent gewend aan wat je nu hebt, verminderen is vaak geen optie (tenzij noodgedwongen, ontslag, ziekte, of anderszins niet meer kunnen opbrengen, en dan gevoel van falen)..



En dan wordt het voor je idee nog wel geaccepteerd als het echt niet gaat, maar burnout en depressie worden dan niet serieus genomen en niet genoeg "reden" voor de buitenwereld om ff niet meer mee te doen (of helemaal niet meer mee te willen doen!!) aan die "ideaal-dwang". Wie komt er voor uit dat het zo ideaal niet blijkt te zijn??



Ik lees hier ook (weet niet meer waar): "dan heb ik tenminste een diagnose, nemen mensen het misschien wat serieuzer wat ik heb"... je moet je dus tegenwoordig verantwoorden waarom je niet meedoet.. wordt meewarig tegenaangekeken (niet in de laatste plaats door jezelf!), dat kan en mag niet, je moet meedoen, vaak tegen wil en dank..

(en mensen die dat wel redden, hoe lang nog trouwens, kan je niet vergelijken met elkaar, wat je verder meemaakt, hoe fijn je baan is/voelt, hoe het thuis gaat, waar behoeftes liggen, hoeveel van het totaalplaatje aan "werk" je kan delen met partner of hulp van anderen, dat telt allemaal niet? Daar wordt niet naar gekeken, alleen vergeleken met status en inkomen en aantal uren dat je werkt.., niet de andere kant, of dat ook soortgelijk is (de lasten: die buurvrouw wiens man veel doet in opvoeding/huishouden, of moeder om de hoek woont en inspringt, enz)..



Dus wat is de angst als je je hart zou volgen? Ander werk zoeken, maar wellicht minder oplevert, financiele achteruitgang, of in status, of dat je man je "slap" vindt dan, of omgeving enz? Bezuinigen en dan aan andere dingen "niet mee kunnen doen"? Geen merkkleding meer, maar wel gelukkiger is geen optie? Om wat de buitenwereld denkt? Of je eigen familie? Of jijzelf? Een afgang zou zijn, of risico's meebrengt? Waar precies ligt die angst??



Er is een heel verschil in niet mee willen doen (aan die ratrace of onhaalbare eisen, tenzij het ten koste gaat van je energie en andere dingen die levenskwaliteit geven, je gelukkig voelen, vrij, energiek, opgewekt, positieve flow, je ontplooien in waar jij goed in bent en echt leuk vindt?).. zoveel mensen die merken dat het ideaalplaatje (eenmaal bereikt) helemaal niet gelukkig maakt(e)!!

Omdat er zoveel meer in je zit dan je zal weten, op andere gebieden, die nu volkomen onaangeroerd blijven, zo gericht als je bent op een paar doelen, die misschien niet eens de jouwe zijn?



Er is momenteel echt een lawine van mensen die uit elkaar gaan, ziek worden, burnout zijn, ontslagen worden, enz, wat leidt tot (gedwongen) "teruggang" in inkomsten, in uitgaven, in een noodgedwongen ander leven dan dat ideaalplaatje. En misschien merken een heleboel mensen van die groep wel een opluchting, een vrijheid, als ze eenmaal accepteren dat minder geen ramp blijkt of hoeft te zijn.. Dat spullen maar spullen waren, en je toch weer gelukkig of zelfs gelukkiger kan worden met minder of anders.



Alleen diegenen van die groep, die dat niet kan of wil accepteren, blijft vasthouden aan die norm, die niet (meer) gehaald kan worden, zichzelf naar meet (en denkt dat anderen jou daarop meet) en om veroordeelt zal er idd zwaar ongelukkig van worden. Blijven streven naar onhaalbaar, en het lukt niet, zorgt voor frustratie, minderwaardig voelen, gefaald hebben. Of helemaal lamgeslagen worden, niet eens meer proberen, bij neer leggen, maar vanuit schaamte, faalangst en onvermogen.



Het alomtegenwoordige idee is dat alles maakbaar is, dus als je maar hard genoeg je best doet, dan vind je die baan/ partner/ huis/ status enz wel. Zo niet, dan ligt het dus andersom ook (dat is de keerzijde van dit maakbaarheidsdenken) helemaal aan jezelf, je inzet, je energie, wat je zgn "aantrekt" in het leven, enz..



Het fijne van het verhaal is: je hoeft het daarmee niet eens te zijn! Je mag andere dingen belangrijk vinden!! Je mag andere keuzes maken of willen, je mag aan jezelf (en je verleden) willen werken en dat belangrijker vinden, je mag liefde belangrijk(er) vinden dan je status, je mag (als volwassene in een vrije maatschappij) eigen keuzes maken. Dan heb je nog de gevolgen van die keuzes, die vaak in de weg staan, of andere mensen die daar oa van afhankelijk zijn (partner, kinderen), of consequenties hebben vanuit eerder vastgelegde keuzes (trouwen, hypotheek, vastzitten aan een woonplaats, scholen, levenswijze, vriendenkring enz) die een obstakel kunnen worden om je hart te volgen.



Voor jezelf bedenken waar die angst hem nou in zit, is al 1 ding, als je al van binnen weet hoe je het liever wel richting zou willen geven. Erkent wat je tekortkomt in dit leven zoals het nu geworden is. Of wat anderen tekortkomen van jou. Hoe zou je het liever zien als alles mogelijk was? Wat zou je het liefste doen met je tijd, met alle liefde en inzet, wat geeft je energie en voldoening, hoe zou je ideale leven en dag/ week eruitzien? Wat denk je als je ver van je patronen af bent, bijv op vakantie? (niet dat dit kan, maar geeft wel een indicatie van wat je nodig hebt, een ideaal, of het haalbaar is of niet in deze tijd en onder jouw omstandigheden/ levensfase enz).



En soms kan het zeker wel in die richting, als je andere keuzes maakt (maar met man/gezin ben je niet alleen in die keuzes). Iemand die een eigen kapsalon zou willen, kan wel kapster worden, als dat ideaal niet gehaald kan worden.. Je kan je idealen iig bijstellen, iets in die richting gaan doen.



Soms is het mogelijk door uitgaven te veranderen, door tijdelijk iets te laten, door anders te organiseren, blijkt het wel mogelijk te zijn, wat je nu aanneemt van niet. Ik dacht bijv altijd dat mijn ex niet minder wou en zou gaan werken, ik dus alles alleen zou moeten (blijven) organiseren of doen thuis. Maar nu kan het wel: hele weekenden dat hij zorgt, en vaste dagen door de week (omgangsregeling toen), wat dan dus wel mogelijk blijkt te zijn (maar pas toen het "moest").. Daarvoor aannames, dat wil hij niet, dat doet hij niet, mij 2 "vrije avonden" per week geven, dat hij kookt en voor de kinderen zorgt enzo..



En zo kan je vanuit aannames (die vast lijken te liggen, maar open te breken zijn) jezelf bij voorbaat al beperken in keuzes. Niet een "eerlijker" verdeling vergen thuis, want hij wil dat niet, hij werkt zoveel en wil dat ook blijven doen, dus dat wordt voor je het weet een vaststaand iets. En zo ook andere dingen.. (maar: in nood blijkt het wel te kunnen!). Tis vaak toch niet willen. Niet kleiner willen wonen, auto wegdoen, we doen dat pas als het echt niet anders kan.. (terwijl het zo bevrijdend kan blijken te zijn)..



Ik kan me geen merken en dure dingen meer veroorloven, maar ik zweer dat ik er ook niet naar taal!! Het interesseert me geen moer meer, en weet je hoe fijn het is als je enige zorg is om schoon te houden en te onderhouden wat je nu hebt, ipv te denken wat ik nog meer wil hebben of vernieuwen of naar de nieuwste mode wil aanschaffen? Hoe fijn om daar niet mee bezig te (hoeven) zijn!! (en weet je, het blijkt geen enkele invloed te hebben over hoe mensen naar je kijken, sterker nog, ze nemen mij vele malen serieuzer dan ooit in merkkleding, of dat grote(re) huis, of snelle auto. Want nu draait het om inhoud, ben een stukken interessanter persoon geworden, boeiender, met een sterke eigen mening en ideeen, leukere gesprekspartner, iemand met eigen visie op het leven, die anderen ook weer prikkelt (ipv beaamt en bevestigt).



Een nietszeggend of moedeloos iemand met alle pracht en praal is echt minder interessant dan iemand die weet wat ie wil en waard is, lol in het leven heeft en ook uitstraalt, stralend is. Uiteindelijk blijkt het maar een beperkt deel van de mensen die naar uiterlijkheden en materie kijkt en die ga je (van)zelf minder boeiend vinden, als je zelf meer om inhoud gaat dan uiterlijk vertoon.



Ik werk met veel blablafiguren om me heen, snelle auto's en ambities, maar met sommigen is geen goed gesprek mogelijk, over het leven enzo buiten hun werk om, hun levensidealen, enz. En je hebt geen idee hoeveel vrouwen ik tegenkom, die eigenlijk anders leven dan ze zelf zouden willen of voor ogen hadden, "maar ja, tis niet anders, zou niet weten hoe ik anders zou kunnen".

Mensen die een jaar zouden willen ruilen met het werk wat ik doe, maar niet kan, want hypotheek en dure levenswijze en angst niet meer terug te kunnen in dat werk..



Dus die norm, hoe reeel en wenselijk is dat allemaal? Probeer te relativeren, als je daar afstand van neemt in je denken. Zoals veel mensen (pas) op vakantie, maar binnen een week in hun oude denken en patronen zitten tot het jaar daarop. Gewoon geen tijd om bij stil te staan. Hoe wenselijk is dat (en dan jaaaaaren later pas tegenaan lopen en merken dat het anders kan, zelfs fijner is, vrijer, enz)?



Ik snap dat het bestaande in stand moeten of willen houden vaak al een hele uitdaging is, hier net zo. Ik woon "te duur" voor mijn inkomsten, en dat is in deze tijd niet eens meer een vrije keuze. Goedkoper krijg ik niet, ik zou tzt een deel kunnen verhuren, dan wel je vrijheid en privacy kwijt. Kleiner is hier niet goedkoper, of ik kom niet in aanmerking. Dan moet er inkomen bij of iets anders verzinnen dus (op andere dingen bezuinigen, of inkomsten elders vandaan ziien te halen, ruimtes anders benutten (eigen praktijk oid, of verhuren als praktijk aan anderen).



Ik kan ook binnen lijntjes denken en dan is het enige antwoord: moet geld bij, meer verdienen, ander werk (en hoe haalbaar is dat in deze tijd, op bepaalde leeftijd, voor langere termijn, en dat zonder ervaring daarin??). Het is fijner als er meer opties open zijn, zodat je weet dat je meer keuzes hebt dan afhankelijk zijn van 1 ding (of 1 werkgever, of 1 partner die je gunstig gezind is en blijft)..



In die zin is het vaak "doemdenken" om binnen bestaande lijntjes te denken. En wat als je dan geen baan en inkomen op hbo+ niveau meer hebt (voor een paar jaar, tot de kinderen ouder zijn bijv)? Dat je er niet meer "in" komt, als het wel weer kan/ gewenst is? Gat in je cv? Okee, tis crisis, zelfs mensen met een perfect aansluitend cv (opleiding, ervaring, leeftijd, persoonlijkheid enz) komen momenteel moeilijk(er) aan de bak.



Maar een leven lang in werk blijven wat veel van je vergt (op welk gebied dan ook), is dat zo'n fijn vooruitzicht? Of iets wat uitsluitend overeenkomt met je IQ en op die manier status geeft (je bewezen hebt of wil bewijzen dat je meer kan dan je opleiding van destijds)? Blijf ook bij jezelf denken: hoe belangrijk is dat? En vooral: hoe wenselijk is dat (als ik zoveel offers moet brengen daarvoor aan de andere kant).. Aan wie moet ik mezelf zo bewijzen (dat ik meer kan, als ik me maar genoeg inzet, andere dingen voor laat)??



Anyway, ik kan hier wel uren over schrijven, langer en langer, maar ik ga nu ff mijn eigen dingen doen, hahaha. Ook ik heb de keuze gemaakt om iig ten dele te kunnen doen waar mijn dromen liggen en ik graag wil (en dat doe ik dus ook), als niet alles haalbaar is, door andere beperkingen (hypotheek, inkomen enz).. Als je niet vol voor bepaalde dingen kan gaan, die je wenst, dan liefst zo dicht mogelijk erbij blijven of in vrije tijd doen!).



Zonder die zinvolle voldoening is het leven leeg, onbetekenend, hoeveel geld je ook verdient!