Psyche
alle pijlers
Een persoonlijk afscheid
zaterdag 24 november 2012 om 11:05
Hallo dames,
Momenteel ben ik al actief binnen het topic Ik ben mijn mama of papa kwijt. Het lezen en schrijven hier doet me goed. Ik ben namelijk 2 jaar geleden op 19 jarige leeftijd mijn moeder verloren.
Om dat topic geen gedichten topic te maken zal ik het daar niet allemaal posten maar ik vind er veel steun in. Sommige gedichten of stukjes tekst over afscheid en verlies kan ik blijven lezen. Het helpt mij enorm bij mijn verwerking.
Daarom lijkt het mij een fijn idee dat we in dit topic gedichten en/of stukjes tekst kunnen delen die bijvoorbeeld bij de uitvaart van jouw dierbaren zijn voorgedragen.
Hier alvast een van mij:
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Ik mis je nog elke dag,
kijkend naar jouw foto,
Kijk ik naar jouw vertrouwde lach
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Alleen dit jaar voor het eerst niet meer,
Je bent niet meer hier bij ons,
En dat doet ons zeer
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Ik weet zeker iedereen denkt aan jou,
Maar in het bijzonder denk ik,
Dat ik superveel van je hou!
Momenteel ben ik al actief binnen het topic Ik ben mijn mama of papa kwijt. Het lezen en schrijven hier doet me goed. Ik ben namelijk 2 jaar geleden op 19 jarige leeftijd mijn moeder verloren.
Om dat topic geen gedichten topic te maken zal ik het daar niet allemaal posten maar ik vind er veel steun in. Sommige gedichten of stukjes tekst over afscheid en verlies kan ik blijven lezen. Het helpt mij enorm bij mijn verwerking.
Daarom lijkt het mij een fijn idee dat we in dit topic gedichten en/of stukjes tekst kunnen delen die bijvoorbeeld bij de uitvaart van jouw dierbaren zijn voorgedragen.
Hier alvast een van mij:
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Ik mis je nog elke dag,
kijkend naar jouw foto,
Kijk ik naar jouw vertrouwde lach
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Alleen dit jaar voor het eerst niet meer,
Je bent niet meer hier bij ons,
En dat doet ons zeer
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Ik weet zeker iedereen denkt aan jou,
Maar in het bijzonder denk ik,
Dat ik superveel van je hou!
zaterdag 24 november 2012 om 11:07
Karin Bloemen zei het zo mooi:
Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt
Je bent allang geen kind meer, al blijf je ook haar kind
Je wilt er over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen, maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is 'ie er die dag
De dag waarop je moeder sterft dat jij wordt los gelaten
En al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog één keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft al hou je niks te klagen
Je hebt je goede vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt
Je bent allang geen kind meer, al blijf je ook haar kind
Je wilt er over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen, maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is 'ie er die dag
De dag waarop je moeder sterft dat jij wordt los gelaten
En al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog één keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft al hou je niks te klagen
Je hebt je goede vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
zaterdag 24 november 2012 om 11:15
Ik schreef deze op mijn vaders eerste verjaardag na zijn dood. Mijn vader is een jaar geleden overleden, op mijn 21ste.
Lieve papa,
Zo lang ben ik bij je blijven wonen,
Zo lang niet uit huis gegaan,
Want bij jou was het zo gezellig,
Ik wou niet op eigen benen staan.
We deden alles samen, jij en ik,
Jij kookte, ik deed de was,
En soms gingen we uit eten,
Zo kortgeleden pas.
Jij vulde het hele huis met Apple,
Verbond alle apparaten met elkaar,
Ik lachte als het weer niet lukte,
Maar je speelde het toch altijd klaar.
Nu moet ik het in mijn eentje rooien,
Ik voel me zo ontheemd,
Ook al woon ik er al maanden,
Mijn kamer voelt zo vreemd.
Want niemand wacht op mij,
Als ik thuis kom na een lange dag,
Om samen een potje yathzee te spelen,
Bij niemand doe ik mijn beklag.
Nee, nu moet ik sterk zijn,
Nu doe ik alles eindelijk alleen,
Wat ik vroeger zo graag wilde,
Voelt nu zo koud als steen.
Ik mis je elke dag mijn paps,
Ja zelfs voor het slapen gaan een zoen,
Vergeet het maar, ik heb me vergist,
Ik wil het niet meer alleen moeten doen.
Vandaag zou je verjaardag zijn,
Weet je nog hoe het altijd ging?
Maar vandaag geen taart, geen wijntje,
Ik ben stil als ik zing:
'Lang zal hij leven,'
Niemand die het ziet,
Hoe erg ik ook mijn best doe,
Zingen kan ik niet.
Lang zal je niet meer leven,
Lang leef je al niet meer,
Maar zo veel liefde heb je gegeven,
En daarom doet het zoveel zeer.
Ik heb je lief, papa,
Ik vond het zo fijn met jou,
Zo fijn dat ik alles in zou ruilen,
Als ik nog een dag met je hebben zou.
Lachen zou je, als ik dat zeg,
Nee jij hebt nog een heel leven,
Dat moet je niet verspillen,
Alles aan je oude vader geven.
Jij zou wel van een afstandje kijken,
Naar hoe het ons zou vergaan,
Trots, aan de zijlijn,
Dat was waar jij zou staan.
Dat was de taak van vader,
Heb jij mij vaak gezegd,
Maar toch dat was zo anders,
Want dan was je er nog echt.
Mijn lieve lieve papa,
Hoe kon dit nou gebeuren?
Ik mis alles aan jou,
Je grappen, liefde, je zeuren.
Alles wordt zo relatief,
Wat was, wat is en wat zou komen,
Ik mis je zo omdat ik nu
Alleen nog maar kan dromen.
Lieve papa, jij blijft in mijn hart,
tot het einde van mijn dagen,
En ik zal proberen elke dag,
Jouw liefde uit te dragen.
Lieve papa,
Zo lang ben ik bij je blijven wonen,
Zo lang niet uit huis gegaan,
Want bij jou was het zo gezellig,
Ik wou niet op eigen benen staan.
We deden alles samen, jij en ik,
Jij kookte, ik deed de was,
En soms gingen we uit eten,
Zo kortgeleden pas.
Jij vulde het hele huis met Apple,
Verbond alle apparaten met elkaar,
Ik lachte als het weer niet lukte,
Maar je speelde het toch altijd klaar.
Nu moet ik het in mijn eentje rooien,
Ik voel me zo ontheemd,
Ook al woon ik er al maanden,
Mijn kamer voelt zo vreemd.
Want niemand wacht op mij,
Als ik thuis kom na een lange dag,
Om samen een potje yathzee te spelen,
Bij niemand doe ik mijn beklag.
Nee, nu moet ik sterk zijn,
Nu doe ik alles eindelijk alleen,
Wat ik vroeger zo graag wilde,
Voelt nu zo koud als steen.
Ik mis je elke dag mijn paps,
Ja zelfs voor het slapen gaan een zoen,
Vergeet het maar, ik heb me vergist,
Ik wil het niet meer alleen moeten doen.
Vandaag zou je verjaardag zijn,
Weet je nog hoe het altijd ging?
Maar vandaag geen taart, geen wijntje,
Ik ben stil als ik zing:
'Lang zal hij leven,'
Niemand die het ziet,
Hoe erg ik ook mijn best doe,
Zingen kan ik niet.
Lang zal je niet meer leven,
Lang leef je al niet meer,
Maar zo veel liefde heb je gegeven,
En daarom doet het zoveel zeer.
Ik heb je lief, papa,
Ik vond het zo fijn met jou,
Zo fijn dat ik alles in zou ruilen,
Als ik nog een dag met je hebben zou.
Lachen zou je, als ik dat zeg,
Nee jij hebt nog een heel leven,
Dat moet je niet verspillen,
Alles aan je oude vader geven.
Jij zou wel van een afstandje kijken,
Naar hoe het ons zou vergaan,
Trots, aan de zijlijn,
Dat was waar jij zou staan.
Dat was de taak van vader,
Heb jij mij vaak gezegd,
Maar toch dat was zo anders,
Want dan was je er nog echt.
Mijn lieve lieve papa,
Hoe kon dit nou gebeuren?
Ik mis alles aan jou,
Je grappen, liefde, je zeuren.
Alles wordt zo relatief,
Wat was, wat is en wat zou komen,
Ik mis je zo omdat ik nu
Alleen nog maar kan dromen.
Lieve papa, jij blijft in mijn hart,
tot het einde van mijn dagen,
En ik zal proberen elke dag,
Jouw liefde uit te dragen.
zaterdag 24 november 2012 om 11:22
quote:kabouterpuntmuts schreef op 24 november 2012 @ 11:15:
Ik schreef deze op mijn vaders eerste verjaardag na zijn dood. Mijn vader is een jaar geleden overleden, op mijn 21ste.
Lieve papa,
Zo lang ben ik bij je blijven wonen,
Zo lang niet uit huis gegaan,
Want bij jou was het zo gezellig,
Ik wou niet op eigen benen staan.
We deden alles samen, jij en ik,
Jij kookte, ik deed de was,
En soms gingen we uit eten,
Zo kortgeleden pas.
Jij vulde het hele huis met Apple,
Verbond alle apparaten met elkaar,
Ik lachte als het weer niet lukte,
Maar je speelde het toch altijd klaar.
Nu moet ik het in mijn eentje rooien,
Ik voel me zo ontheemd,
Ook al woon ik er al maanden,
Mijn kamer voelt zo vreemd.
Want niemand wacht op mij,
Als ik thuis kom na een lange dag,
Om samen een potje yathzee te spelen,
Bij niemand doe ik mijn beklag.
Nee, nu moet ik sterk zijn,
Nu doe ik alles eindelijk alleen,
Wat ik vroeger zo graag wilde,
Voelt nu zo koud als steen.
Ik mis je elke dag mijn paps,
Ja zelfs voor het slapen gaan een zoen,
Vergeet het maar, ik heb me vergist,
Ik wil het niet meer alleen moeten doen.
Vandaag zou je verjaardag zijn,
Weet je nog hoe het altijd ging?
Maar vandaag geen taart, geen wijntje,
Ik ben stil als ik zing:
'Lang zal hij leven,'
Niemand die het ziet,
Hoe erg ik ook mijn best doe,
Zingen kan ik niet.
Lang zal je niet meer leven,
Lang leef je al niet meer,
Maar zo veel liefde heb je gegeven,
En daarom doet het zoveel zeer.
Ik heb je lief, papa,
Ik vond het zo fijn met jou,
Zo fijn dat ik alles in zou ruilen,
Als ik nog een dag met je hebben zou.
Lachen zou je, als ik dat zeg,
Nee jij hebt nog een heel leven,
Dat moet je niet verspillen,
Alles aan je oude vader geven.
Jij zou wel van een afstandje kijken,
Naar hoe het ons zou vergaan,
Trots, aan de zijlijn,
Dat was waar jij zou staan.
Dat was de taak van vader,
Heb jij mij vaak gezegd,
Maar toch dat was zo anders,
Want dan was je er nog echt.
Mijn lieve lieve papa,
Hoe kon dit nou gebeuren?
Ik mis alles aan jou,
Je grappen, liefde, je zeuren.
Alles wordt zo relatief,
Wat was, wat is en wat zou komen,
Ik mis je zo omdat ik nu
Alleen nog maar kan dromen.
Lieve papa, jij blijft in mijn hart,
tot het einde van mijn dagen,
En ik zal proberen elke dag,
Jouw liefde uit te dragen.Ja, prachtig... om stil van te worden! heel veel sterkte en bedankt voor het delen
Ik schreef deze op mijn vaders eerste verjaardag na zijn dood. Mijn vader is een jaar geleden overleden, op mijn 21ste.
Lieve papa,
Zo lang ben ik bij je blijven wonen,
Zo lang niet uit huis gegaan,
Want bij jou was het zo gezellig,
Ik wou niet op eigen benen staan.
We deden alles samen, jij en ik,
Jij kookte, ik deed de was,
En soms gingen we uit eten,
Zo kortgeleden pas.
Jij vulde het hele huis met Apple,
Verbond alle apparaten met elkaar,
Ik lachte als het weer niet lukte,
Maar je speelde het toch altijd klaar.
Nu moet ik het in mijn eentje rooien,
Ik voel me zo ontheemd,
Ook al woon ik er al maanden,
Mijn kamer voelt zo vreemd.
Want niemand wacht op mij,
Als ik thuis kom na een lange dag,
Om samen een potje yathzee te spelen,
Bij niemand doe ik mijn beklag.
Nee, nu moet ik sterk zijn,
Nu doe ik alles eindelijk alleen,
Wat ik vroeger zo graag wilde,
Voelt nu zo koud als steen.
Ik mis je elke dag mijn paps,
Ja zelfs voor het slapen gaan een zoen,
Vergeet het maar, ik heb me vergist,
Ik wil het niet meer alleen moeten doen.
Vandaag zou je verjaardag zijn,
Weet je nog hoe het altijd ging?
Maar vandaag geen taart, geen wijntje,
Ik ben stil als ik zing:
'Lang zal hij leven,'
Niemand die het ziet,
Hoe erg ik ook mijn best doe,
Zingen kan ik niet.
Lang zal je niet meer leven,
Lang leef je al niet meer,
Maar zo veel liefde heb je gegeven,
En daarom doet het zoveel zeer.
Ik heb je lief, papa,
Ik vond het zo fijn met jou,
Zo fijn dat ik alles in zou ruilen,
Als ik nog een dag met je hebben zou.
Lachen zou je, als ik dat zeg,
Nee jij hebt nog een heel leven,
Dat moet je niet verspillen,
Alles aan je oude vader geven.
Jij zou wel van een afstandje kijken,
Naar hoe het ons zou vergaan,
Trots, aan de zijlijn,
Dat was waar jij zou staan.
Dat was de taak van vader,
Heb jij mij vaak gezegd,
Maar toch dat was zo anders,
Want dan was je er nog echt.
Mijn lieve lieve papa,
Hoe kon dit nou gebeuren?
Ik mis alles aan jou,
Je grappen, liefde, je zeuren.
Alles wordt zo relatief,
Wat was, wat is en wat zou komen,
Ik mis je zo omdat ik nu
Alleen nog maar kan dromen.
Lieve papa, jij blijft in mijn hart,
tot het einde van mijn dagen,
En ik zal proberen elke dag,
Jouw liefde uit te dragen.Ja, prachtig... om stil van te worden! heel veel sterkte en bedankt voor het delen
zaterdag 24 november 2012 om 12:14
Hoi kabouter,
Mijn moeder is overleden aan een herseninfarct... Op vrijdag zei ze me nog dat ik naar de dierentuin moest gaan en op zaterdag is ze overleden... echt een klap zo plotseling al weet ik niet wat "beter" is. Het lijkt me dat iemand zien lijden ook verschrikkelijk is.
Ik mis mijn moeder ook ontzettend, we deden alles samen! Het weekend voor haar dood nog 4 dagen samen carnaval gevierd... echt bizar.
Mijn moeder is overleden aan een herseninfarct... Op vrijdag zei ze me nog dat ik naar de dierentuin moest gaan en op zaterdag is ze overleden... echt een klap zo plotseling al weet ik niet wat "beter" is. Het lijkt me dat iemand zien lijden ook verschrikkelijk is.
Ik mis mijn moeder ook ontzettend, we deden alles samen! Het weekend voor haar dood nog 4 dagen samen carnaval gevierd... echt bizar.
zaterdag 24 november 2012 om 13:32
Jee, wat vreselijk, zo'n plotseling einde! Ik weet inderdaad ook niet wat beter is.. Ik denk dat er niet een 'beter' is.
Ouders zouden niet zo vroeg moeten overlijden. Dat zou beter zijn.
Ik zie dat je me hebt toegevoegd als vriend. Ik zal je vanavond terug toevoegen dan kunnen we misschien ook mailen.
Ouders zouden niet zo vroeg moeten overlijden. Dat zou beter zijn.
Ik zie dat je me hebt toegevoegd als vriend. Ik zal je vanavond terug toevoegen dan kunnen we misschien ook mailen.
zondag 25 november 2012 om 09:52
Ik zie ook veel herkenning in jullie gedichten, mooi geschreven.
Mijn vader is 3 jaar geleden overleden. Ik was 19.
Daarna is mijn moeder gaan dementeren.
Zij is afgelopen zomer naar het verzorgingshuis gegaan, omdat het niet meer ging thuis. Op de dag dat ik alleen thuis kwam heb ik het onderstaande gedicht geschreven, niet over de dood dus.
Ik zie een moeder verdwijnen
Haar meubels en haar kleding
Haar spullen en haar fiets
Haar aanwezigheid
Ik zie een moeder verdwijnen
Haar talenten en haar kookkunst
Haar aandacht en haar mening
Haar identiteit
Ik zie een moeder verdwijnen
Haar wijsheid en haar kracht
Haar inzicht en haar vreugde
Verloren voor altijd
Ik zie een moeder komen
Een moeder als een kind
Waar je veel liefde voor blijft voelen
Maar geen moeder meer in vindt
Mijn vader is 3 jaar geleden overleden. Ik was 19.
Daarna is mijn moeder gaan dementeren.
Zij is afgelopen zomer naar het verzorgingshuis gegaan, omdat het niet meer ging thuis. Op de dag dat ik alleen thuis kwam heb ik het onderstaande gedicht geschreven, niet over de dood dus.
Ik zie een moeder verdwijnen
Haar meubels en haar kleding
Haar spullen en haar fiets
Haar aanwezigheid
Ik zie een moeder verdwijnen
Haar talenten en haar kookkunst
Haar aandacht en haar mening
Haar identiteit
Ik zie een moeder verdwijnen
Haar wijsheid en haar kracht
Haar inzicht en haar vreugde
Verloren voor altijd
Ik zie een moeder komen
Een moeder als een kind
Waar je veel liefde voor blijft voelen
Maar geen moeder meer in vindt
zondag 25 november 2012 om 10:09
quote:_ebba schreef op 24 november 2012 @ 14:05:
Mooi maar ook heel confronterend om te lezen. Want ook ik heb geen papa meer. Nu de tweede kerst, de tweede keer, het hoeft voor mij niet meer.
Mijn vader overleed vorig jaar toen ik 24 was. Hij pleegde zelfmoord.
ja, erg he... ik ken het... dit jaar is het eerste "volle" jaar zonder mijn moeder dus veel dingen voor de 2e keer zonder haar...
Ik probeer toch de warmte van mijn andere dierbaren te voelen en vooral samen aan haar te blijven denken.
Mooi maar ook heel confronterend om te lezen. Want ook ik heb geen papa meer. Nu de tweede kerst, de tweede keer, het hoeft voor mij niet meer.
Mijn vader overleed vorig jaar toen ik 24 was. Hij pleegde zelfmoord.
ja, erg he... ik ken het... dit jaar is het eerste "volle" jaar zonder mijn moeder dus veel dingen voor de 2e keer zonder haar...
Ik probeer toch de warmte van mijn andere dierbaren te voelen en vooral samen aan haar te blijven denken.
zondag 25 november 2012 om 10:15
Dankjewel.
Mijn moeder herkent me nog wel, maar de moeder-dochterrol is helemaal omgedraaid, ze is helemaal afhankelijk van haar kinderen en de verzorging.
En dat is al verschrikkelijk. Het is nu eigenlijk wachten op het moment dat ze je niet meer herkent. Het gaat zo hard achteruit dat ik daar bang van wordt.
Ik voel me eigenlijk al wees, terwijl we nog wel de zorg over haar hebben.
Zo kort nadat mijn vader overleden is, raak ik ook mijn moeder beetje bij beetje kwijt. Elke week levert ze weer iets in wat nooit meer terug zal komen.. En ze is nog zo jong.
Toch weer heel anders als wat jij mee gemaakt hebt. Je hebt geen afscheid kunnen nemen begrijp ik? Dat onverwachte lijkt me ook vreselijk!
Mijn moeder herkent me nog wel, maar de moeder-dochterrol is helemaal omgedraaid, ze is helemaal afhankelijk van haar kinderen en de verzorging.
En dat is al verschrikkelijk. Het is nu eigenlijk wachten op het moment dat ze je niet meer herkent. Het gaat zo hard achteruit dat ik daar bang van wordt.
Ik voel me eigenlijk al wees, terwijl we nog wel de zorg over haar hebben.
Zo kort nadat mijn vader overleden is, raak ik ook mijn moeder beetje bij beetje kwijt. Elke week levert ze weer iets in wat nooit meer terug zal komen.. En ze is nog zo jong.
Toch weer heel anders als wat jij mee gemaakt hebt. Je hebt geen afscheid kunnen nemen begrijp ik? Dat onverwachte lijkt me ook vreselijk!
zondag 25 november 2012 om 10:26
Amouse,
Ik had het er eerder met kaboutertje al even over... wat "beter" is... dat bestaat gewoonweg niet.. Beter zou zijn dat we ze niet zouden hoeven missen of verliezen.
Ik heb mijn moeder niet verloren
daarvoor gaf zij mij teveel,
wat zij mij zei, dat blijf ik horen
van wat ik ben, is zij mijn deel.
Ik kom haar overal nog tegen
in wat ik doe, in wat ik laat,
zij was en blijft voor mij een zegen,
waarvan het spoor steeds verder gaat.
Ik had het er eerder met kaboutertje al even over... wat "beter" is... dat bestaat gewoonweg niet.. Beter zou zijn dat we ze niet zouden hoeven missen of verliezen.
Ik heb mijn moeder niet verloren
daarvoor gaf zij mij teveel,
wat zij mij zei, dat blijf ik horen
van wat ik ben, is zij mijn deel.
Ik kom haar overal nog tegen
in wat ik doe, in wat ik laat,
zij was en blijft voor mij een zegen,
waarvan het spoor steeds verder gaat.
zondag 25 november 2012 om 10:39
@ Ebba: jee wat erg! Heb je dan ook het gevoel dat het fijn is dat hij eindelijk een soort rust heeft gevonden of voelt dat helemaal niet zo?
Ben je met veel vragen blijven zitten? Het lijkt me zo onwerkelijk als je vader helemaal niet meer wil.
@ Amouse: wat erg! Allebei je ouders zo achter elkaar verliezen. Ik zeg altijd dat ik 2x afscheid heb moeten nemen van mijn vader. De eerste keer toen hij ziek werd. Ik zat op dat moment in Oostenrijk om skiles te geven en toen ik terugkwam was mijn vader weg. Door de tumor onderging hij persoonlijkheidsveranderingen en later ging hij ook dementeren. Dus toen hij net ziek werd, nam ik afscheid van zijn geest. 11 maanden later moest ik ook afscheid nemen van zijn lichaam.
Ik weet niet welke van de 2 wranger was. De opluchting dat het eindelijk voorbij was, had ik sterker verwacht dan de liefde voor het kind dat mijn vader geworden was. Ik had immers al gerouwd om mijn vader. Ik had me niet gerealiseerd in wat voor gat je valt als je stopt met zorgen.
Voor jullie allemaal
Ben je met veel vragen blijven zitten? Het lijkt me zo onwerkelijk als je vader helemaal niet meer wil.
@ Amouse: wat erg! Allebei je ouders zo achter elkaar verliezen. Ik zeg altijd dat ik 2x afscheid heb moeten nemen van mijn vader. De eerste keer toen hij ziek werd. Ik zat op dat moment in Oostenrijk om skiles te geven en toen ik terugkwam was mijn vader weg. Door de tumor onderging hij persoonlijkheidsveranderingen en later ging hij ook dementeren. Dus toen hij net ziek werd, nam ik afscheid van zijn geest. 11 maanden later moest ik ook afscheid nemen van zijn lichaam.
Ik weet niet welke van de 2 wranger was. De opluchting dat het eindelijk voorbij was, had ik sterker verwacht dan de liefde voor het kind dat mijn vader geworden was. Ik had immers al gerouwd om mijn vader. Ik had me niet gerealiseerd in wat voor gat je valt als je stopt met zorgen.
Voor jullie allemaal
zondag 25 november 2012 om 10:53
Herkenbaar, kabouter!
Het afscheid nemen van haar geest, mijn 'moeder' dus, heb ik al gedaan, daar ben ik al over aan het rouwen.
Nadat mijn vader overleed was er ook zo'n gat, nadat de zorg weg viel, maar hij is maar een paar weken ziek geweest. En daarnaast hadden we toen ook gelijk de zorg voor mijn moeder.
Het afscheid nemen van haar geest, mijn 'moeder' dus, heb ik al gedaan, daar ben ik al over aan het rouwen.
Nadat mijn vader overleed was er ook zo'n gat, nadat de zorg weg viel, maar hij is maar een paar weken ziek geweest. En daarnaast hadden we toen ook gelijk de zorg voor mijn moeder.
zondag 25 november 2012 om 11:08
Waaraan is je vader overleden Amouse?
Het is niet eerlijk verdeeld he?
Ik heb toen mijn vader overleed heel veel steun gehad aan mijn vriend, hij heeft 5 jaar geleden zijn moeder verloren aan kanker. Dat was echt heel fijn, maar ik merk bij andere mensen wel dat ze me zielig vinden.
Dat medelijden vind ik zo erg, of dat ze me niet meer durven te bellen. Van die opmerkingen als 'ik vind je zo sterk' die aan de ene kant helpen maar aan de andere kant helemaal niet, omdat je geen keuze hebt.
Soms merk ik ook dat mensen er 'klaar' mee zijn. Voor hen is het alweer zo lang geleden terwijl het voor mij nog zo vers is. Dan hebben ze geen zin meer om te praten, lijkt het wel. En ze zijn vooral ook met zulke andere dingen bezig. Met zuipen vooral , maar daar heb ik tegenwoordig ook niet meer zoveel behoefte aan.
Ik studeer geneeskunde en ben 2dejaars, maar ik ben al 23. Ik merk zo'n groot verschil met mijn studiegenoten dat het soms best lastig is om daar aansluiting te vinden. Ik heb al gestudeerd en gefeest, zij allemaal niet. Dus ik kan terugdenken aan de geweldige avonden, maar zij kunnen niet bedenken hoe die mantelzorg was.
Gelukkig merk ik het niet altijd, maar soms wordt het opeens pijnlijk duidelijk dat ik de 'eerste' ben die een ouder is verloren.
Het is niet eerlijk verdeeld he?
Ik heb toen mijn vader overleed heel veel steun gehad aan mijn vriend, hij heeft 5 jaar geleden zijn moeder verloren aan kanker. Dat was echt heel fijn, maar ik merk bij andere mensen wel dat ze me zielig vinden.
Dat medelijden vind ik zo erg, of dat ze me niet meer durven te bellen. Van die opmerkingen als 'ik vind je zo sterk' die aan de ene kant helpen maar aan de andere kant helemaal niet, omdat je geen keuze hebt.
Soms merk ik ook dat mensen er 'klaar' mee zijn. Voor hen is het alweer zo lang geleden terwijl het voor mij nog zo vers is. Dan hebben ze geen zin meer om te praten, lijkt het wel. En ze zijn vooral ook met zulke andere dingen bezig. Met zuipen vooral , maar daar heb ik tegenwoordig ook niet meer zoveel behoefte aan.
Ik studeer geneeskunde en ben 2dejaars, maar ik ben al 23. Ik merk zo'n groot verschil met mijn studiegenoten dat het soms best lastig is om daar aansluiting te vinden. Ik heb al gestudeerd en gefeest, zij allemaal niet. Dus ik kan terugdenken aan de geweldige avonden, maar zij kunnen niet bedenken hoe die mantelzorg was.
Gelukkig merk ik het niet altijd, maar soms wordt het opeens pijnlijk duidelijk dat ik de 'eerste' ben die een ouder is verloren.
zondag 25 november 2012 om 11:28
Wauw Linda, wat een mooi gedicht.
Ik zie je nog zo liggen, in dat bed daar voor het raam
En dat je begon te lachen, want daar kwamen we weer aan.
Met een stralende blik volgde je ons tot we bij je waren
En vervolgens zat je voor je uit te staren.
Opeens vroeg je dan, je blik vol helderheid
Waar blijven eigenlijk 'Kabouter' en 'Zusje', ze komen nooit op tijd.
Ik dacht dat je me had herkend
Ik dacht: mijn vader weet nog wie ik ben.
Ik moest toen leren leven met dat jij dat niet meer wist
Maar met mijn eigen naam begroet worden, heb ik toen het meest gemist.
Ik zie je nog zo liggen, in dat bed daar voor het raam
En dat je begon te lachen, want daar kwamen we weer aan.
Met een stralende blik volgde je ons tot we bij je waren
En vervolgens zat je voor je uit te staren.
Opeens vroeg je dan, je blik vol helderheid
Waar blijven eigenlijk 'Kabouter' en 'Zusje', ze komen nooit op tijd.
Ik dacht dat je me had herkend
Ik dacht: mijn vader weet nog wie ik ben.
Ik moest toen leren leven met dat jij dat niet meer wist
Maar met mijn eigen naam begroet worden, heb ik toen het meest gemist.
