Psyche
alle pijlers
Een persoonlijk afscheid
zaterdag 24 november 2012 om 11:05
Hallo dames,
Momenteel ben ik al actief binnen het topic Ik ben mijn mama of papa kwijt. Het lezen en schrijven hier doet me goed. Ik ben namelijk 2 jaar geleden op 19 jarige leeftijd mijn moeder verloren.
Om dat topic geen gedichten topic te maken zal ik het daar niet allemaal posten maar ik vind er veel steun in. Sommige gedichten of stukjes tekst over afscheid en verlies kan ik blijven lezen. Het helpt mij enorm bij mijn verwerking.
Daarom lijkt het mij een fijn idee dat we in dit topic gedichten en/of stukjes tekst kunnen delen die bijvoorbeeld bij de uitvaart van jouw dierbaren zijn voorgedragen.
Hier alvast een van mij:
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Ik mis je nog elke dag,
kijkend naar jouw foto,
Kijk ik naar jouw vertrouwde lach
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Alleen dit jaar voor het eerst niet meer,
Je bent niet meer hier bij ons,
En dat doet ons zeer
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Ik weet zeker iedereen denkt aan jou,
Maar in het bijzonder denk ik,
Dat ik superveel van je hou!
Momenteel ben ik al actief binnen het topic Ik ben mijn mama of papa kwijt. Het lezen en schrijven hier doet me goed. Ik ben namelijk 2 jaar geleden op 19 jarige leeftijd mijn moeder verloren.
Om dat topic geen gedichten topic te maken zal ik het daar niet allemaal posten maar ik vind er veel steun in. Sommige gedichten of stukjes tekst over afscheid en verlies kan ik blijven lezen. Het helpt mij enorm bij mijn verwerking.
Daarom lijkt het mij een fijn idee dat we in dit topic gedichten en/of stukjes tekst kunnen delen die bijvoorbeeld bij de uitvaart van jouw dierbaren zijn voorgedragen.
Hier alvast een van mij:
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Ik mis je nog elke dag,
kijkend naar jouw foto,
Kijk ik naar jouw vertrouwde lach
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Alleen dit jaar voor het eerst niet meer,
Je bent niet meer hier bij ons,
En dat doet ons zeer
Mama, vandaag zou je jarig zijn,
Ik weet zeker iedereen denkt aan jou,
Maar in het bijzonder denk ik,
Dat ik superveel van je hou!
zondag 25 november 2012 om 11:33
Andere leeftijdsgenoten vinden je inderdaad zielig, hebben gauw een mening, kunnen zich totaal niet inleven. Ze luisteren even en gaan gelijk weer verder met hun leven. En verwachten dat ik dat ook doe. En ik als ik het een poosje doe, ben ik weer de 'harde', net of het me niets doet.
Ze moeten eens weten hoe vaak ik jankend op bed lig..
En aan de andere kant wil ik niet zielig zijn.
Als ouders overlijden of ziek zijn krijg je er niet een boekje bij hoe je verder moet, dit is elke dag weer een gevecht. Dat merk ik in jullie verhalen ook.
Mijn vader had kanker, kabouter.
Ze moeten eens weten hoe vaak ik jankend op bed lig..
En aan de andere kant wil ik niet zielig zijn.
Als ouders overlijden of ziek zijn krijg je er niet een boekje bij hoe je verder moet, dit is elke dag weer een gevecht. Dat merk ik in jullie verhalen ook.
Mijn vader had kanker, kabouter.
zondag 25 november 2012 om 11:47
Ja dat is precies waar ik mee worstel, Amouse. En ik wil ook anderen er niet mee lastig vallen, omdat ik geen keuze heb. Zo is het gewoon, en inderdaad, je krijgt er geen boekje bij.
Maar echt accepteren en loslaten is moeilijker dan ik dacht. En jij zit er nog zo midden in. Ik moet er niet aan denken dat er nu OOK nog iets met mijn moeder zou gebeuren.
Mijn zusje heeft een eetstoornis en dat is op dit moment vrij ernstig maar dat heeft ze gelukkig zelf ook door, dus ze zit nu in zo'n kliniek. Da's ook niet makkelijk, maar hoopgevend dat ze eruit kan komen. En dat ze dat ook zelf wil. Misschien duurt het nog lang, maar ze zal (waarschijnlijk) (grotendeels) genezen. Dat heb jij natuurlijk niet met je moeder. Totdat er een medicijn wordt gevonden, heb je geen hoop dat het beter gaat worden natuurlijk.
Dat lijkt me ook zo afschuwelijk. Hoop maakt dingen zoveel makkelijker namelijk.
Maar echt accepteren en loslaten is moeilijker dan ik dacht. En jij zit er nog zo midden in. Ik moet er niet aan denken dat er nu OOK nog iets met mijn moeder zou gebeuren.
Mijn zusje heeft een eetstoornis en dat is op dit moment vrij ernstig maar dat heeft ze gelukkig zelf ook door, dus ze zit nu in zo'n kliniek. Da's ook niet makkelijk, maar hoopgevend dat ze eruit kan komen. En dat ze dat ook zelf wil. Misschien duurt het nog lang, maar ze zal (waarschijnlijk) (grotendeels) genezen. Dat heb jij natuurlijk niet met je moeder. Totdat er een medicijn wordt gevonden, heb je geen hoop dat het beter gaat worden natuurlijk.
Dat lijkt me ook zo afschuwelijk. Hoop maakt dingen zoveel makkelijker namelijk.
zondag 25 november 2012 om 19:08
zondag 25 november 2012 om 19:12
Onbegrip van anderen
onbegrip van buitenaf
groeit het begrip zo angstaanjagend bekend
binnen in mij...
Gebouwd van stenen
een hoger groeiende muur.
een muur die de liefde blokkeert
en te zwaar is om te slepen
naar buiten...
om het onbegrip begrijpelijk te maken.
Daar buiten...
waar anderen kunnen helpen
het begrip een werkelijkheid wordt.
onbegrip van buitenaf
groeit het begrip zo angstaanjagend bekend
binnen in mij...
Gebouwd van stenen
een hoger groeiende muur.
een muur die de liefde blokkeert
en te zwaar is om te slepen
naar buiten...
om het onbegrip begrijpelijk te maken.
Daar buiten...
waar anderen kunnen helpen
het begrip een werkelijkheid wordt.
zondag 25 november 2012 om 22:23
Hoi Linda
Wat een mooi topic heb je hier.
We kennen elkaar irl. Ik kwam per toeval op je topic terecht en herkende wat je schreef. We hebben elkaar afgelopen week nog gezien. Ik fietste langs toen je vertrok bij je vader. Weet je het?
Ik kan niet door jullie straat fietsen zonder aan jullie te denken en aan je mama. Ze wordt echt nog gemist!
Het raakt me dat je zo verdrietig bent. Ik herken het hoor, van toen mijn mama al even dood was en nu weer nu het overlijden van mijn broertje meer dan een jaar later is. Het tweede jaar doet meer pijn. En ook dat mensen er niet meer mee bezig zijn, hoe moeilijk dat ook is want voor mij is er niets meer dat elke dag door je hoofd spookt dan dit. Bij jou ook?
Weet dat je altijd welkom bent hier. Je moeder was een fijn mens, ik vind het jammer dat ik haar maar zo kort gekend heb.
Wat een mooi topic heb je hier.
We kennen elkaar irl. Ik kwam per toeval op je topic terecht en herkende wat je schreef. We hebben elkaar afgelopen week nog gezien. Ik fietste langs toen je vertrok bij je vader. Weet je het?
Ik kan niet door jullie straat fietsen zonder aan jullie te denken en aan je mama. Ze wordt echt nog gemist!
Het raakt me dat je zo verdrietig bent. Ik herken het hoor, van toen mijn mama al even dood was en nu weer nu het overlijden van mijn broertje meer dan een jaar later is. Het tweede jaar doet meer pijn. En ook dat mensen er niet meer mee bezig zijn, hoe moeilijk dat ook is want voor mij is er niets meer dat elke dag door je hoofd spookt dan dit. Bij jou ook?
Weet dat je altijd welkom bent hier. Je moeder was een fijn mens, ik vind het jammer dat ik haar maar zo kort gekend heb.
woensdag 28 november 2012 om 23:19
Vechten
We weten niet beter
We kunnen niet anders
Er is geen andere optie
Overleven gaat vanzelf
Leven is een keuze
Vechten doen we allemaal
Sterk zijn is zwak zijn
Als niemand het kan zien
Als niemand het kan horen
En dan weer vechten
En weer doorgaan
Want opgeven is geen optie
We kunnen alleen maar vechten
En doorgaan met vechten
Tot we zijn uitgevochten
Tot de stilte oneindig wordt
Het leven anders wordt voortgezet
En het vechten niet meer hoeft
Dan pas zijn we uitgevochten
We weten niet beter
We kunnen niet anders
Er is geen andere optie
Overleven gaat vanzelf
Leven is een keuze
Vechten doen we allemaal
Sterk zijn is zwak zijn
Als niemand het kan zien
Als niemand het kan horen
En dan weer vechten
En weer doorgaan
Want opgeven is geen optie
We kunnen alleen maar vechten
En doorgaan met vechten
Tot we zijn uitgevochten
Tot de stilte oneindig wordt
Het leven anders wordt voortgezet
En het vechten niet meer hoeft
Dan pas zijn we uitgevochten
woensdag 28 november 2012 om 23:53
Als ik één wens mocht doen,
dan was je vandaag weer gewoon hier.
Was het weer gewoon, net als toen,
maakten we samen weer plezier.
Als ik één wens uit mocht laten komen,
dan zou ik meteen weten wat dat zou zijn.
Maar dat kan alleen in mijn dromen,
de waarheid maakt de wereld ontzettend klein.
Als ik één wens een kans mocht geven,
dan had kanker niet bestaan.
Dan was jij gewoon gebleven,
en nooit bij me weggegaan...
dan was je vandaag weer gewoon hier.
Was het weer gewoon, net als toen,
maakten we samen weer plezier.
Als ik één wens uit mocht laten komen,
dan zou ik meteen weten wat dat zou zijn.
Maar dat kan alleen in mijn dromen,
de waarheid maakt de wereld ontzettend klein.
Als ik één wens een kans mocht geven,
dan had kanker niet bestaan.
Dan was jij gewoon gebleven,
en nooit bij me weggegaan...
donderdag 29 november 2012 om 14:50
Dit gedicht vind ik erg mooi. Uiteindelijk niet voorgedragen op de uitvaart, daar hebben we alleen maar persoonlijke teksten voorgelezen. Toch vind ik dit gedicht nog steeds heel mooi. Het is voor mij nu bijna 5 jaar later en nog steeds zo waar.
De gestorvene - Ida Gerhardt
Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan...
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
De gestorvene - Ida Gerhardt
Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan...
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
donderdag 29 november 2012 om 14:54
En natuurlijk nog deze van Stef Bos, iedereen kent het maar het blijft een prachtig lied. Die van Karin Bloemen vooraan in dit topic vind trouwens ook heel mooi. Gelukkig heb ik mijn moeder nog.
Ik heb dezelfde ogen,
en krijg jouw trekken om mijn mond.
Vroeger was ik driftig, vroeger was jij driftig maar we hebben onze rust gevonden.
En we zitten naast elkaar,
en we zeggen niet zoveel.
Voor alles wat jij doet,
heb ik hetzelfde ritueel
Papa, ik lijk steeds meer op jou.
Ik heb dezelfde handen,
en ik krijg jouw rimpels in mijn huid.
Jij hebt jouw idee, ik heb mijn idee,
en we zwerven in gedachten, maar
we komen altijd thuis.
De waarheid die je zocht en die
je nooit hebt gevonden, ik zoek haar ook en tevergeefs zolang ik leef.
Want papa, ik lijk steeds meer op jou.
Vroeger kon je streng zijn,
en god, ik heb je soms gehaat.
Maar jouw woorden,
ze liggen op mijn lippen.
En ik praat nu,
zoals jij vroeger praatte.
Ik heb een goddeloos geloof,
en ik hou van elke vrouw.
En misschien ben ik geworden,
Wat jij helemaal niet wou.
Maar papa, ik lijk steeds meer op jou.
En jij gelooft in god,
dus jij gaat naar de hemel,
en ik geloof in niks dus we komen elkaar,
na de dood, na de dood,
nooit meer tegen.
Maar papa, ik hou steeds meer van jou.
Ik heb een goddeloos geloof,
en ik hou van elke vrouw.
En misschien ben ik geworden,
wat jij helemaal niet wou.
Maar papa, ik lijk steeds meer op jou.
Oh, papa, ik hou steeds meer van jou.
Papa, ik lijk steeds meer op jou.
Ik heb dezelfde ogen,
en krijg jouw trekken om mijn mond.
Vroeger was ik driftig, vroeger was jij driftig maar we hebben onze rust gevonden.
En we zitten naast elkaar,
en we zeggen niet zoveel.
Voor alles wat jij doet,
heb ik hetzelfde ritueel
Papa, ik lijk steeds meer op jou.
Ik heb dezelfde handen,
en ik krijg jouw rimpels in mijn huid.
Jij hebt jouw idee, ik heb mijn idee,
en we zwerven in gedachten, maar
we komen altijd thuis.
De waarheid die je zocht en die
je nooit hebt gevonden, ik zoek haar ook en tevergeefs zolang ik leef.
Want papa, ik lijk steeds meer op jou.
Vroeger kon je streng zijn,
en god, ik heb je soms gehaat.
Maar jouw woorden,
ze liggen op mijn lippen.
En ik praat nu,
zoals jij vroeger praatte.
Ik heb een goddeloos geloof,
en ik hou van elke vrouw.
En misschien ben ik geworden,
Wat jij helemaal niet wou.
Maar papa, ik lijk steeds meer op jou.
En jij gelooft in god,
dus jij gaat naar de hemel,
en ik geloof in niks dus we komen elkaar,
na de dood, na de dood,
nooit meer tegen.
Maar papa, ik hou steeds meer van jou.
Ik heb een goddeloos geloof,
en ik hou van elke vrouw.
En misschien ben ik geworden,
wat jij helemaal niet wou.
Maar papa, ik lijk steeds meer op jou.
Oh, papa, ik hou steeds meer van jou.
Papa, ik lijk steeds meer op jou.
maandag 3 december 2012 om 11:40
Bedankt voor het plaatsen van al deze mooie woorden
Vandaag is weer de eerste sneeuw van het jaar gevallen. Doet me altijd denken aan "vroeger", dan rende ik de slaapkamer van mijn ouders in en gilde ik SNEEEUWW!!
De sneeuw dwarrelt neer,
steeds meer en meer.
Dit zijn pijnlijke momenten zonder jou ,
maar mam zo zie je maar,
er komt steeds dat moment dat ik herrinner dat ik van je hou!
Vandaag is weer de eerste sneeuw van het jaar gevallen. Doet me altijd denken aan "vroeger", dan rende ik de slaapkamer van mijn ouders in en gilde ik SNEEEUWW!!
De sneeuw dwarrelt neer,
steeds meer en meer.
Dit zijn pijnlijke momenten zonder jou ,
maar mam zo zie je maar,
er komt steeds dat moment dat ik herrinner dat ik van je hou!
maandag 3 december 2012 om 13:20
quote:xsxaxmx schreef op 28 november 2012 @ 23:53:
Als ik één wens mocht doen,
dan was je vandaag weer gewoon hier.
Was het weer gewoon, net als toen,
maakten we samen weer plezier.
Als ik één wens uit mocht laten komen,
dan zou ik meteen weten wat dat zou zijn.
Maar dat kan alleen in mijn dromen,
de waarheid maakt de wereld ontzettend klein.
Als ik één wens een kans mocht geven,
dan had kanker niet bestaan.
Dan was jij gewoon gebleven,
en nooit bij me weggegaan...Prachtig en treurig tegelijk!
Als ik één wens mocht doen,
dan was je vandaag weer gewoon hier.
Was het weer gewoon, net als toen,
maakten we samen weer plezier.
Als ik één wens uit mocht laten komen,
dan zou ik meteen weten wat dat zou zijn.
Maar dat kan alleen in mijn dromen,
de waarheid maakt de wereld ontzettend klein.
Als ik één wens een kans mocht geven,
dan had kanker niet bestaan.
Dan was jij gewoon gebleven,
en nooit bij me weggegaan...Prachtig en treurig tegelijk!
maandag 3 december 2012 om 13:35
quote:pyridine schreef op 29 november 2012 @ 14:50:
Dit gedicht vind ik erg mooi. Uiteindelijk niet voorgedragen op de uitvaart, daar hebben we alleen maar persoonlijke teksten voorgelezen. Toch vind ik dit gedicht nog steeds heel mooi. Het is voor mij nu bijna 5 jaar later en nog steeds zo waar.
De gestorvene - Ida Gerhardt
Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan...
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
Wie ben je verloren pyridine?
Verdriet en vreugde gaan helaas arm in arm....
Dit gedicht vind ik erg mooi. Uiteindelijk niet voorgedragen op de uitvaart, daar hebben we alleen maar persoonlijke teksten voorgelezen. Toch vind ik dit gedicht nog steeds heel mooi. Het is voor mij nu bijna 5 jaar later en nog steeds zo waar.
De gestorvene - Ida Gerhardt
Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan...
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
Wie ben je verloren pyridine?
Verdriet en vreugde gaan helaas arm in arm....
maandag 3 december 2012 om 13:42
quote:fussie schreef op 25 november 2012 @ 22:23:
Hoi Linda
Wat een mooi topic heb je hier.
We kennen elkaar irl. Ik kwam per toeval op je topic terecht en herkende wat je schreef. We hebben elkaar afgelopen week nog gezien. Ik fietste langs toen je vertrok bij je vader. Weet je het?
Ik kan niet door jullie straat fietsen zonder aan jullie te denken en aan je mama. Ze wordt echt nog gemist!
Het raakt me dat je zo verdrietig bent. Ik herken het hoor, van toen mijn mama al even dood was en nu weer nu het overlijden van mijn broertje meer dan een jaar later is. Het tweede jaar doet meer pijn. En ook dat mensen er niet meer mee bezig zijn, hoe moeilijk dat ook is want voor mij is er niets meer dat elke dag door je hoofd spookt dan dit. Bij jou ook?
Weet dat je altijd welkom bent hier. Je moeder was een fijn mens, ik vind het jammer dat ik haar maar zo kort gekend heb.
ja, mijn eerste verjaardag zonder mama... iedereen heeft begrip voor je verdriet op dat moment.. er waren meer mensen dan dat ik plek had in huis... de tweede verjaardag zonder waren alsnog de belangrijke mensen bij me maar voor je gevoel is het toch een beetje alsof niemand er meer aan denkt... dat het gewoon k*t is zonder je moeder. En nu ook weer met kerst... en de jaarwisseling... voordat mama overleed had ik die dagen nog nooit zonder haar gevierd.. ik was altijd thuis... en pap doet heel luchtig.. van: 'ik ga gewoon vroeg naar bed'... ook moeilijk voor mij...
weet soms gewoon niet wat ik er mee aan moet hoor...
Hoi Linda
Wat een mooi topic heb je hier.
We kennen elkaar irl. Ik kwam per toeval op je topic terecht en herkende wat je schreef. We hebben elkaar afgelopen week nog gezien. Ik fietste langs toen je vertrok bij je vader. Weet je het?
Ik kan niet door jullie straat fietsen zonder aan jullie te denken en aan je mama. Ze wordt echt nog gemist!
Het raakt me dat je zo verdrietig bent. Ik herken het hoor, van toen mijn mama al even dood was en nu weer nu het overlijden van mijn broertje meer dan een jaar later is. Het tweede jaar doet meer pijn. En ook dat mensen er niet meer mee bezig zijn, hoe moeilijk dat ook is want voor mij is er niets meer dat elke dag door je hoofd spookt dan dit. Bij jou ook?
Weet dat je altijd welkom bent hier. Je moeder was een fijn mens, ik vind het jammer dat ik haar maar zo kort gekend heb.
ja, mijn eerste verjaardag zonder mama... iedereen heeft begrip voor je verdriet op dat moment.. er waren meer mensen dan dat ik plek had in huis... de tweede verjaardag zonder waren alsnog de belangrijke mensen bij me maar voor je gevoel is het toch een beetje alsof niemand er meer aan denkt... dat het gewoon k*t is zonder je moeder. En nu ook weer met kerst... en de jaarwisseling... voordat mama overleed had ik die dagen nog nooit zonder haar gevierd.. ik was altijd thuis... en pap doet heel luchtig.. van: 'ik ga gewoon vroeg naar bed'... ook moeilijk voor mij...
weet soms gewoon niet wat ik er mee aan moet hoor...
zondag 30 december 2012 om 12:38
woensdag 2 januari 2013 om 12:05
O lindahier je had me gevraagd wie ik was verloren, niet gezien, sorry. Mijn vader. Zoals je misschien wel kunt raden aan mijn andere posting. Het is alweer 5 jaar geleden dat ik mijn afscheidsbrief aan hem voorlas met de jaarwisseling, met herinneringen samen en ik heb hem bedankt voor alle mooie jaren. Dat was heftig, niemand hield het droog, maar ook heel mooi. Hij was er zo blij mee. Nog geen 3 weken later was hij er niet meer.
maandag 16 maart 2015 om 11:00
Hallo iedereen,
ik besef dat de berichten die ik hier lees van enkele jaren geleden zijn. Maar ik zoek een beetje lotgenootjes. Ons mama haar gezondheid is niet best. Ik weet niet hoeveel tijd ze nog heeft. Ze kan er nog jaren zijn maar langs de andere kant lijkt het er ook allemaal niet zo goed uit te zien voor haar.
Ze is 61 wat veel te jong is. Maar oma (haar moeder) was ook maar 64. Mijn moeder afgeven is het zwaarste wat ik ooit in mijn leven zal moeten doen.
Ik ben bang voor het effect dat het op mij zal hebben. Ik heb geen kinderen en heb het gevoel dat als mama er niet meer is er niets meer is om voor te leven. Dat klinkt zo zielig en pathetisch. Ik wil geen medelijden of zo maar ik wil graag weten hoe lotgenoten hiermee zijn omgegaan... Kan ik me wapenen? Hoe kan ik me wapenen? Wat heeft jullie geholpen om dit vreselijk rouwproces door te komen?
ik besef dat de berichten die ik hier lees van enkele jaren geleden zijn. Maar ik zoek een beetje lotgenootjes. Ons mama haar gezondheid is niet best. Ik weet niet hoeveel tijd ze nog heeft. Ze kan er nog jaren zijn maar langs de andere kant lijkt het er ook allemaal niet zo goed uit te zien voor haar.
Ze is 61 wat veel te jong is. Maar oma (haar moeder) was ook maar 64. Mijn moeder afgeven is het zwaarste wat ik ooit in mijn leven zal moeten doen.
Ik ben bang voor het effect dat het op mij zal hebben. Ik heb geen kinderen en heb het gevoel dat als mama er niet meer is er niets meer is om voor te leven. Dat klinkt zo zielig en pathetisch. Ik wil geen medelijden of zo maar ik wil graag weten hoe lotgenoten hiermee zijn omgegaan... Kan ik me wapenen? Hoe kan ik me wapenen? Wat heeft jullie geholpen om dit vreselijk rouwproces door te komen?
