Psyche
alle pijlers
slechte band tweelingbroer
donderdag 20 december 2012 om 13:38
Ik weet niet zo goed waar het begonnen is. Misschien toen hij gepest werd op de middelbare school. Hij kropt alles op en zegt nooit als hem iets dwars zit. Daarna ging het mis. Studie was niet wat hij hoopte, dus stopte na een half jaar en startte in het nieuwe studiejaar een nieuwe studie. Dit is op zich niet zo erg, maar mijn ouders hebben hem dit minstens 5x (!!!!) toegestaan. Hij woonde al die tijd thuis en mijn ouders dwongen hem wel de rest van het jaar te werken en niet van een uitkering te leven. Die laatste HBO-opleiding ging wel goed en hij haalde zijn P in een jaar. Hup door naar de universitaire variant van die studie en op kamers in die stad. Wat wij niet wisten, is dat hij na dat eerste jaar universiteit (en toen ook maar half), nooit meer naar college is geweest. Maar daar kwamen we pas 2 jaar later achter (had hij me dronken opgebiecht - en een week later heeft hij dit aan mijn ouders verteld).
Ik was op de middelbare school bevriend geraakt met een stel jongens die later in zijn team kwamen te zitten - dus we hadden gemeenschappelijke vrienden, maar dat trok X helemaal niet goed. Alleen zei hij dat nooit tegen mij, maar mijn moeder zei dat tegen mij. De eerste keer dat hij er wel wat over zei was hij dronken en heel gemeen. Dat is vaak hoe we ruzie kregen: hij ontzettend dronken en ontzettend gemeen. Ophopen wat hem dwars zit om het als gif en met scheldwoorden terug te geven. (ik reageerde hier ook slecht op overigens) Overdag nuchter viel er niet met hem te praten. Aangezien ik direct op mijn 18e op kamers ben gegaan, kwam ik in de weekenden thuis - hij vond dat zijn terrein en nam soms niet eens de moeite om me gedag te zeggen (terwijl ik dat WEL altijd deed). Na mijn 21e (en waarschijnlijk zijn derde opleiding) ben ik gestopt met ruzie maken. Ik werd er moe, verdrietig en hopeloos van. (dat betekent dus niet dat hij me niet meer soms uitscheld of iets gemeens zegt, maar ik reageer er niet meer op - het is toch ook altijd dronken dus er is geen manier om dit normaal uit te praten)
Ik kwam soms bij hem langs toen hij ook op kamers woonde en hij was een veel leuker persoon - meer zichzelf, opener, vrolijker. In die tijd is hij ook fanatiek poker gaan spelen, waar hij 'helaas' net goed genoeg in was om af en toe leuke prijzen te winnen (flatscreen, paar duizend euro). Maar toen we er dus achterkwamen dat hij niet studeerde (en mijn ouders wel vrolijk ieder jaar collegegeld overmaakten), bleek hij ook een beetje financiele problemen te hebben (100 van die geleend, 100 van die, telefoonrekening niet meer kunnen betalen... ) . En inmiddels had hij al 4 jaar niet gewerkt! Leuk gat in je cv.
Uiteindelijk kon hij het niet meer opbrengen en hebben mijn ouders een grens moeten trekken en konden hem financieel niet meer ondersteunen (want dat deden ze al die jaren!). Dus vorig jaar is hij weer thuis gaan wonen en heeft met heel veel moeite na een half jaar een bij(!!)baantje gevonden in een fabriek. Maar hij zit duidelijk nog steeds in een diep dal. En hij houdt zich NIET aan de regels thuis. Mijn ouders zijn superliberaal, dus die regels zijn echt niet belachelijk, voorbeeld: hij pokert bijv nog steeds online (dag centjes)! Hij ziet wel in dat hij een probleem heeft, maar hij wil GEEN hulp. Hij wil het ZELF doen. Mijn ouders hebben hem wel een paar keer 'gedwongen' naar een psycholoog of iets gestuurd. Maar die kunnen niets met hem, want hij zit potdicht en wil gewoon zelf niet praten.
Daarnaast is dit vreselijk zwaar voor mijn ouders. Iedere keer als ik mijn moeder alleen zie, moet ze wel een keer huilen om de hele situatie. Op een gegeven moment zouden mijn ouders me op komen zoeken, maar dat hebben ze bijna afgezegd omdat ze bang waren dat mijn broer suicidaal was. Mijn andere broer heeft mijn ouders ervan overtuigd wel te gaan, al was het alleen maar om zelf eventjes op adem te komen. Mijn ouders zijn zelf ook in therapie gegaan om er beter mee om te gaan, maar alle hulpverleners die ze hebben gesproken, hebben gezegd dat ze op een gegeven moment moeten 'stoppen' met deze vorm van hulpverlening (mijn broer en ik zijn 30). En ja, de laatste uitweg is hem dus op straat te zetten.
Mijn ouders zijn inmiddels financieel een stuk achteruit gegaan ivm 10 jaar terug. Ze bezuinigen op van alles en nog wat en mijn broer moet nu wel iets aan kost en inwoning betalen (120 euro p maand?). Maar wat ik het ergste vind is dat ze zich zo zorgen maken en niet kunnen genieten van hun pensioen.
Mijn ouders zien vaak een lichtpuntje of 'verbetering', maar eerlijk gezegd zie ik helemaal geen verbetering. Nooit niet. En eigenlijk heb ik hem een beetje opgegeven - ik geloof niet meer dat hij dit op gaat lossen zonder hulp te zoeken.
Ik ben al een paar jaar weg uit NL en hoewel ik weg ben gegaan om totaal andere redenen vind ik het soms wel lekker dat ik niet iedere dag met X geconfronteerd wordt. Ik heb een moeizame band met hem (alhoewel mijn band misschien wel beter is met hem, dan de band die hij heeft mijn andere broer en ouders). Mijn andere broer vindt het ook heel erg, maar lijkt er iets verder van af te staan.
Hij zoekt nauwelijks contact met mij (en reageert niet of nauwelijks op mijn pogingen), maar volgt wel enthousiast mijn familie-emails (waar ik niets van merk, maar hij brengt de hele familie op de hoogte dat ik weer gemaild heb). Ik heb hem vaak op allerlei manieren hulp, steun etc aangeboden, maar hij heeft 1x gezegd; oh dan kan je wel naar mijn cv kijken (wat hij daarna nooit opstuurde).
Ik ga komende feestdagen terug naar NL. En ik heb gewoon geen zin om mijn broer te zien. Hij is thuis namelijk weer heel anders. Er staat zo'n mega roze olifant in de kamer, maar er wordt nauwelijks over gepraat.
Pfff, ik weet niet of ik advies wil in deze situatie (ik denk niet dat dat er is eigenlijk), maar ik denk dat ik het gewoon even kwijt wilde
Sorry voor het lange verhaal.
Ik was op de middelbare school bevriend geraakt met een stel jongens die later in zijn team kwamen te zitten - dus we hadden gemeenschappelijke vrienden, maar dat trok X helemaal niet goed. Alleen zei hij dat nooit tegen mij, maar mijn moeder zei dat tegen mij. De eerste keer dat hij er wel wat over zei was hij dronken en heel gemeen. Dat is vaak hoe we ruzie kregen: hij ontzettend dronken en ontzettend gemeen. Ophopen wat hem dwars zit om het als gif en met scheldwoorden terug te geven. (ik reageerde hier ook slecht op overigens) Overdag nuchter viel er niet met hem te praten. Aangezien ik direct op mijn 18e op kamers ben gegaan, kwam ik in de weekenden thuis - hij vond dat zijn terrein en nam soms niet eens de moeite om me gedag te zeggen (terwijl ik dat WEL altijd deed). Na mijn 21e (en waarschijnlijk zijn derde opleiding) ben ik gestopt met ruzie maken. Ik werd er moe, verdrietig en hopeloos van. (dat betekent dus niet dat hij me niet meer soms uitscheld of iets gemeens zegt, maar ik reageer er niet meer op - het is toch ook altijd dronken dus er is geen manier om dit normaal uit te praten)
Ik kwam soms bij hem langs toen hij ook op kamers woonde en hij was een veel leuker persoon - meer zichzelf, opener, vrolijker. In die tijd is hij ook fanatiek poker gaan spelen, waar hij 'helaas' net goed genoeg in was om af en toe leuke prijzen te winnen (flatscreen, paar duizend euro). Maar toen we er dus achterkwamen dat hij niet studeerde (en mijn ouders wel vrolijk ieder jaar collegegeld overmaakten), bleek hij ook een beetje financiele problemen te hebben (100 van die geleend, 100 van die, telefoonrekening niet meer kunnen betalen... ) . En inmiddels had hij al 4 jaar niet gewerkt! Leuk gat in je cv.
Uiteindelijk kon hij het niet meer opbrengen en hebben mijn ouders een grens moeten trekken en konden hem financieel niet meer ondersteunen (want dat deden ze al die jaren!). Dus vorig jaar is hij weer thuis gaan wonen en heeft met heel veel moeite na een half jaar een bij(!!)baantje gevonden in een fabriek. Maar hij zit duidelijk nog steeds in een diep dal. En hij houdt zich NIET aan de regels thuis. Mijn ouders zijn superliberaal, dus die regels zijn echt niet belachelijk, voorbeeld: hij pokert bijv nog steeds online (dag centjes)! Hij ziet wel in dat hij een probleem heeft, maar hij wil GEEN hulp. Hij wil het ZELF doen. Mijn ouders hebben hem wel een paar keer 'gedwongen' naar een psycholoog of iets gestuurd. Maar die kunnen niets met hem, want hij zit potdicht en wil gewoon zelf niet praten.
Daarnaast is dit vreselijk zwaar voor mijn ouders. Iedere keer als ik mijn moeder alleen zie, moet ze wel een keer huilen om de hele situatie. Op een gegeven moment zouden mijn ouders me op komen zoeken, maar dat hebben ze bijna afgezegd omdat ze bang waren dat mijn broer suicidaal was. Mijn andere broer heeft mijn ouders ervan overtuigd wel te gaan, al was het alleen maar om zelf eventjes op adem te komen. Mijn ouders zijn zelf ook in therapie gegaan om er beter mee om te gaan, maar alle hulpverleners die ze hebben gesproken, hebben gezegd dat ze op een gegeven moment moeten 'stoppen' met deze vorm van hulpverlening (mijn broer en ik zijn 30). En ja, de laatste uitweg is hem dus op straat te zetten.
Mijn ouders zijn inmiddels financieel een stuk achteruit gegaan ivm 10 jaar terug. Ze bezuinigen op van alles en nog wat en mijn broer moet nu wel iets aan kost en inwoning betalen (120 euro p maand?). Maar wat ik het ergste vind is dat ze zich zo zorgen maken en niet kunnen genieten van hun pensioen.
Mijn ouders zien vaak een lichtpuntje of 'verbetering', maar eerlijk gezegd zie ik helemaal geen verbetering. Nooit niet. En eigenlijk heb ik hem een beetje opgegeven - ik geloof niet meer dat hij dit op gaat lossen zonder hulp te zoeken.
Ik ben al een paar jaar weg uit NL en hoewel ik weg ben gegaan om totaal andere redenen vind ik het soms wel lekker dat ik niet iedere dag met X geconfronteerd wordt. Ik heb een moeizame band met hem (alhoewel mijn band misschien wel beter is met hem, dan de band die hij heeft mijn andere broer en ouders). Mijn andere broer vindt het ook heel erg, maar lijkt er iets verder van af te staan.
Hij zoekt nauwelijks contact met mij (en reageert niet of nauwelijks op mijn pogingen), maar volgt wel enthousiast mijn familie-emails (waar ik niets van merk, maar hij brengt de hele familie op de hoogte dat ik weer gemaild heb). Ik heb hem vaak op allerlei manieren hulp, steun etc aangeboden, maar hij heeft 1x gezegd; oh dan kan je wel naar mijn cv kijken (wat hij daarna nooit opstuurde).
Ik ga komende feestdagen terug naar NL. En ik heb gewoon geen zin om mijn broer te zien. Hij is thuis namelijk weer heel anders. Er staat zo'n mega roze olifant in de kamer, maar er wordt nauwelijks over gepraat.
Pfff, ik weet niet of ik advies wil in deze situatie (ik denk niet dat dat er is eigenlijk), maar ik denk dat ik het gewoon even kwijt wilde
Sorry voor het lange verhaal.
donderdag 20 december 2012 om 13:57
"Mijn ouders zien vaak een lichtpuntje of 'verbetering', maar eerlijk gezegd zie ik helemaal geen verbetering. Nooit niet. En eigenlijk heb ik hem een beetje opgegeven - ik geloof niet meer dat hij dit op gaat lossen zonder hulp te zoeken. "
En ik denk dat hij dit ook heel goed weet. Jij hebt hem afgewezen, jij hebt, zo lees ik tussen de regels door, wel een opleiding afgemaakt, werk, inkomen, alles op orde. Hij niet. Leer accepteren dat hij niet zo is als jij. Dat hij meer uit zijn leven had kunnen halen, maar dat hij dit niet doet. Dat mag je hem zeggen, maar uiteindelijk is het zijn leven. Het klinkt alsof hij het best lastig heeft met zijn leventje, zonder zich tegenover jouw te hoeven verantwoorden. Verwachtingen... assumption is the mother of all fuck ups, heb ik hier op het forum geleerd. Succes en sterkte!
En ik denk dat hij dit ook heel goed weet. Jij hebt hem afgewezen, jij hebt, zo lees ik tussen de regels door, wel een opleiding afgemaakt, werk, inkomen, alles op orde. Hij niet. Leer accepteren dat hij niet zo is als jij. Dat hij meer uit zijn leven had kunnen halen, maar dat hij dit niet doet. Dat mag je hem zeggen, maar uiteindelijk is het zijn leven. Het klinkt alsof hij het best lastig heeft met zijn leventje, zonder zich tegenover jouw te hoeven verantwoorden. Verwachtingen... assumption is the mother of all fuck ups, heb ik hier op het forum geleerd. Succes en sterkte!
donderdag 20 december 2012 om 14:03
Ik heb een vriendin en zij zou dit ook zo kunnen beschrijven en als ik het hoor vind ik het zo oneerlijk. Ik word er niet goed van!
Jullie hebben zoveel verwachtingen van hem, wat een last op zijn schouders zeg!
Het is echt jullie tegen hem: hij doet dingen niet goed, hij begrijpt het niet, hij wil dit niet, enz...
En jullie? Wat is jullie aandeel hierin? Heb je daar wel eens over nagedacht?
Leven en laten leven, is mijn advies. Als hij zelf niet wil, houdt het namelijk op.
Jullie ouders zijn deels ook verantwoordelijk voor deze situatie en zullen dit echt zelf op moeten lossen.Jij hebt er niks mee te maken.
En erover praten? Waarom? Om hem te laten voelen dat dit niet geaccepteerd wordt in jullie ´liberale´familie? Dat hij niet goed genoeg is en jij wel?
Geniet met kerst van je familie en soit!
Jullie hebben zoveel verwachtingen van hem, wat een last op zijn schouders zeg!
Het is echt jullie tegen hem: hij doet dingen niet goed, hij begrijpt het niet, hij wil dit niet, enz...
En jullie? Wat is jullie aandeel hierin? Heb je daar wel eens over nagedacht?
Leven en laten leven, is mijn advies. Als hij zelf niet wil, houdt het namelijk op.
Jullie ouders zijn deels ook verantwoordelijk voor deze situatie en zullen dit echt zelf op moeten lossen.Jij hebt er niks mee te maken.
En erover praten? Waarom? Om hem te laten voelen dat dit niet geaccepteerd wordt in jullie ´liberale´familie? Dat hij niet goed genoeg is en jij wel?
Geniet met kerst van je familie en soit!
donderdag 20 december 2012 om 14:09
Ik snap het heel goed dat jij je ouders had gegund dat zij konden genieten van hun pensioen ipv deze zorgen. Echter hebben ze hier zelf belangrijk aandeel in.
Jullie verwachtingen zijn wel hoog voor deze man, misschien al vanaf zijn pubertijd? Niet iedereen kan daarmee omgaan en wordt juist het tegenovergestelde bereikt.
Neem je broer zoals hij is. Negeer hem niet, praat gewoon met hem. Probeer gezellig te doen. Jullie kunnen wel vinden dat hij hulp nodig heeft, maar als hij niet wil dan gebeurd dat niet.
Jullie verwachtingen zijn wel hoog voor deze man, misschien al vanaf zijn pubertijd? Niet iedereen kan daarmee omgaan en wordt juist het tegenovergestelde bereikt.
Neem je broer zoals hij is. Negeer hem niet, praat gewoon met hem. Probeer gezellig te doen. Jullie kunnen wel vinden dat hij hulp nodig heeft, maar als hij niet wil dan gebeurd dat niet.
donderdag 20 december 2012 om 14:14
dat iedereen bepaalde verwachtingen heeft (iedere ouders / broer / zus hoopt toch dag diegene minimaal ergens werk kan vinden en beetje zelfstandig met geld omkan gaan)
Zelfs als die verwachtingen voor hem te veel zijn (kan) neemt dat niet weg dat hij problemen heeft en dat hij het pensioen van zijn ouderd vergald.
hun ouders hebben altijd hard gewerkt om hun kinderen dat mee te kunnen geven en verdienen het na verloop vantijd ook om van hun pensioen te genieten.
Ik kan best begrijpen dat TO verdrietig en moedeloos van deze situatie wordt.
TO een echt advies heb ik ook niet voor je. Is het misschien een idee om een soort van kostgeld te vragen van je broer. Op deze manier teert hij in ieder geval niet meer zo op je ouders. Het gaat niet om het geld maar om het feit dat hij ook bepaalde verantwoordelijkheden moet gaan dragen.
succes ermee
Zelfs als die verwachtingen voor hem te veel zijn (kan) neemt dat niet weg dat hij problemen heeft en dat hij het pensioen van zijn ouderd vergald.
hun ouders hebben altijd hard gewerkt om hun kinderen dat mee te kunnen geven en verdienen het na verloop vantijd ook om van hun pensioen te genieten.
Ik kan best begrijpen dat TO verdrietig en moedeloos van deze situatie wordt.
TO een echt advies heb ik ook niet voor je. Is het misschien een idee om een soort van kostgeld te vragen van je broer. Op deze manier teert hij in ieder geval niet meer zo op je ouders. Het gaat niet om het geld maar om het feit dat hij ook bepaalde verantwoordelijkheden moet gaan dragen.
succes ermee
donderdag 20 december 2012 om 14:35
Eh, ho, ik zie een hoop misverstanden.
Ik heb er totaal geen moeite is om te accepteren dat hij anders is - dat is hij, maar dat is mijn broer ook en mijn ouders ook.
Maar dat is nou juist het hele ding - iedereen mag en kan doen bij ons wat hij wil. Of je nou vuilnisman bent, in een snackbar werkt, kantine, thuiszorg etc.. (en ja, ik heb twee van deze dingen zelf gedaan, 1 door X en 1 door andere broer). Mijn vader heeft nooit gestudeerd, mijn moeder heeft pas een paar jaar terug een hbo opleiding afgemaakt.
Ik heb inderdaad gestudeerd en een baan, maar dat is ook echt allebei!!!! niet soepel gegaan. Een half jaar geleden stond ik zelf door omstandigheden nog in de afwaskeuken (af te wassen ja, niet als een of andere leidinggevende). Maar wel net genoeg minimumloon om mezelf staande te houden.
De enige verwachting die ik van hem heb is dat hij zelfstandiger wordt, aangezien hij nu 30 is. En dan maakt het echt niet uit wat voor werk hij doet en wat je hobby's zijn. Hij hoeft ook echt niet te studeren wat mij betreft. Ik vind het vreselijk lullig dat hij voor heel veel vacatures niet eens overwogen wordt omdat hij geen papiertje heeft. Maar ik heb ook vrienden die hun studie niet hebben afgemaakt en op een andere manier zelfstandig zijn geworden.
Ik snap dat wij (mijn ouders, broer en ik) er ook een aandeel in hebben. En ik zou heel graag weten wat hij wil dat we anders doen, maar dat is het nou juist - hij wil er nooit over praten. Prima, ik praat er dus ook sinds een paar jaar niet meer over. Maar hij is gewoon nog steeds depressief, en dat vind ik gewoon vreselijk.
En ja, het zou me niets verbazen als hij inmiddels weet dat ik hem heb opgegeven. Niet dat ik dat heb gezegd of hem op een andere manier heb geprobeerd duidelijk te maken, maar ik geloof ook wel dat iemand dat aanvoelt. En dat vind ik OOK kut. Want ik weet dat zoiets ook niet motiverend helpt.
Ik heb er totaal geen moeite is om te accepteren dat hij anders is - dat is hij, maar dat is mijn broer ook en mijn ouders ook.
Maar dat is nou juist het hele ding - iedereen mag en kan doen bij ons wat hij wil. Of je nou vuilnisman bent, in een snackbar werkt, kantine, thuiszorg etc.. (en ja, ik heb twee van deze dingen zelf gedaan, 1 door X en 1 door andere broer). Mijn vader heeft nooit gestudeerd, mijn moeder heeft pas een paar jaar terug een hbo opleiding afgemaakt.
Ik heb inderdaad gestudeerd en een baan, maar dat is ook echt allebei!!!! niet soepel gegaan. Een half jaar geleden stond ik zelf door omstandigheden nog in de afwaskeuken (af te wassen ja, niet als een of andere leidinggevende). Maar wel net genoeg minimumloon om mezelf staande te houden.
De enige verwachting die ik van hem heb is dat hij zelfstandiger wordt, aangezien hij nu 30 is. En dan maakt het echt niet uit wat voor werk hij doet en wat je hobby's zijn. Hij hoeft ook echt niet te studeren wat mij betreft. Ik vind het vreselijk lullig dat hij voor heel veel vacatures niet eens overwogen wordt omdat hij geen papiertje heeft. Maar ik heb ook vrienden die hun studie niet hebben afgemaakt en op een andere manier zelfstandig zijn geworden.
Ik snap dat wij (mijn ouders, broer en ik) er ook een aandeel in hebben. En ik zou heel graag weten wat hij wil dat we anders doen, maar dat is het nou juist - hij wil er nooit over praten. Prima, ik praat er dus ook sinds een paar jaar niet meer over. Maar hij is gewoon nog steeds depressief, en dat vind ik gewoon vreselijk.
En ja, het zou me niets verbazen als hij inmiddels weet dat ik hem heb opgegeven. Niet dat ik dat heb gezegd of hem op een andere manier heb geprobeerd duidelijk te maken, maar ik geloof ook wel dat iemand dat aanvoelt. En dat vind ik OOK kut. Want ik weet dat zoiets ook niet motiverend helpt.
donderdag 20 december 2012 om 14:39
Het is niet aan jou om dit op te lossen. Simpel.
Je ouders vragen kostgeld. Ze kunnen hem er ook uit zetten. Je vind het rot voor je ouders, maar zij zijn oud en wijs genoeg om hun eigen boontjes te doppen. Daar heb jij geen rol in.
Begin eerst weer met respectvol en niet veroordelend naar hem te zijn. vraag hem eens oprecht hoe het met hem is, zonder verborgen agenda. Wees eens geinteresseerd in de dingen die hij wel doet, ipv niet doet omdat jij dat verwacht.
Je ouders vragen kostgeld. Ze kunnen hem er ook uit zetten. Je vind het rot voor je ouders, maar zij zijn oud en wijs genoeg om hun eigen boontjes te doppen. Daar heb jij geen rol in.
Begin eerst weer met respectvol en niet veroordelend naar hem te zijn. vraag hem eens oprecht hoe het met hem is, zonder verborgen agenda. Wees eens geinteresseerd in de dingen die hij wel doet, ipv niet doet omdat jij dat verwacht.
donderdag 20 december 2012 om 14:40
donderdag 20 december 2012 om 14:41
en over dat hij 'dingen niet goed doet'
Mijn ouders hebben wat schulden voor hem opgevangen (daar vroeg hij dan wel om), maar daar hebben ze wel voorwaarden aan verbonden. En dat zijn gewoon normale dingen hoor, zoals: we gaan je huur niet meer betalen, je mag thuis komen wonen, maar we verwachten wel dat je iets nuttigs gaat doen (dus betaald werk (maakt niet uit wat) of vrijwilligerswerk ipv snachts pokeren).
- mijn ouders betalen het grootste gedeelte van zijn onderhoud en dat kleine beetje geld wat hij verdient geeft hij uit aan online POKER! ik snap best dat mijn ouders hier boos om worden.
(sorry, maar dit frustreert mijn ouders en mij ENORM)
En ik weet dat mijn moeder zich gewoon heel erg kan opfokken omdat ze wil dat hij een gewoon ritme leeft (ook omdat pokeren vooral snachts gebeurd). Daarnaast is het gewoon gezonder, lichamelijk en mentaal om overdag te leven. En ook om een beetje meer invulling te hebben, dus van hem wordt idd verwacht dat hij doordeweeks niet tot 2 uur smiddags in zijn bed ligt.
Ik weet dat het meer iets tussen mijn ouders en hem is. Maar ik merk gewoon heel goed wat voor aanslag dit is op het hele gezin. En dat is echt niet leuk.
Mijn ouders hebben wat schulden voor hem opgevangen (daar vroeg hij dan wel om), maar daar hebben ze wel voorwaarden aan verbonden. En dat zijn gewoon normale dingen hoor, zoals: we gaan je huur niet meer betalen, je mag thuis komen wonen, maar we verwachten wel dat je iets nuttigs gaat doen (dus betaald werk (maakt niet uit wat) of vrijwilligerswerk ipv snachts pokeren).
- mijn ouders betalen het grootste gedeelte van zijn onderhoud en dat kleine beetje geld wat hij verdient geeft hij uit aan online POKER! ik snap best dat mijn ouders hier boos om worden.
(sorry, maar dit frustreert mijn ouders en mij ENORM)
En ik weet dat mijn moeder zich gewoon heel erg kan opfokken omdat ze wil dat hij een gewoon ritme leeft (ook omdat pokeren vooral snachts gebeurd). Daarnaast is het gewoon gezonder, lichamelijk en mentaal om overdag te leven. En ook om een beetje meer invulling te hebben, dus van hem wordt idd verwacht dat hij doordeweeks niet tot 2 uur smiddags in zijn bed ligt.
Ik weet dat het meer iets tussen mijn ouders en hem is. Maar ik merk gewoon heel goed wat voor aanslag dit is op het hele gezin. En dat is echt niet leuk.
donderdag 20 december 2012 om 14:49
@Louba: ik vraag hem ALTIJD wat hij doet, of hij nog iets leuks heeft gedaan, maar doordat al zijn vrienden inmiddels een baan, vriendin/vrouw gezin hebben, zijn bijna al zijn vriendschappen verwaterd en heeft hij nauwelijks een sociaal leven. Ik heb hem toen ik nog in NL woonde ook gewoon meegevraagd naar feestjes en concerten (en mijn andere broer ook, die wel af en toe meeging).
Ik vraag wel hoe het op werk is (hij heeft grappige collega;s) maar nooit hoe het met werk zoeken gaat of als hij weer naar opleidingen kijken, tenzij hij er zelf over begint.
@Susan: we is mijn broer, mijn ouders en ik - ja, het is verkeerd zo te spreken. Daar heb je gelijk in. Dat zal ik inderdaad anders moeten verwoorden.
Ik vraag wel hoe het op werk is (hij heeft grappige collega;s) maar nooit hoe het met werk zoeken gaat of als hij weer naar opleidingen kijken, tenzij hij er zelf over begint.
@Susan: we is mijn broer, mijn ouders en ik - ja, het is verkeerd zo te spreken. Daar heb je gelijk in. Dat zal ik inderdaad anders moeten verwoorden.
donderdag 20 december 2012 om 14:55
donderdag 20 december 2012 om 15:01
@cootjep
Nee, mijn ouders zijn daar inderdaad niet goed in. Ze krijgen voornamelijk ruzie als mijn broer weer pokert, maar uit huis zetten zie ik ze ook nooit doen. Dat kunnen ze niet over hun hart verkrijgen.
Ik ben niet jaloers op hem. Maar ik heb hier ook nog nooit bij stilgestaan. Mijn ouders zijn heel lief en zijn er altijd voor zowel x, mijn ander broer en mij. Mijn andere broer en ik zijn ook enorm gesteund tijdens onze studietijd door mijn ouders. Zowel emotioneel als financieel.
Nee, mijn ouders zijn daar inderdaad niet goed in. Ze krijgen voornamelijk ruzie als mijn broer weer pokert, maar uit huis zetten zie ik ze ook nooit doen. Dat kunnen ze niet over hun hart verkrijgen.
Ik ben niet jaloers op hem. Maar ik heb hier ook nog nooit bij stilgestaan. Mijn ouders zijn heel lief en zijn er altijd voor zowel x, mijn ander broer en mij. Mijn andere broer en ik zijn ook enorm gesteund tijdens onze studietijd door mijn ouders. Zowel emotioneel als financieel.
donderdag 20 december 2012 om 15:01
quote:knaagbeesy schreef op 20 december 2012 @ 14:35:Ik heb er totaal geen moeite is om te accepteren dat hij anders is - dat is hij, maar dat is mijn broer ook en mijn ouders ook.Maar dat is nou juist het hele ding - iedereen mag en kan doen bij ons wat hij wil. [...] De enige verwachting die ik van hem heb is dat hij zelfstandiger wordt, aangezien hij nu 30 is. En dan maakt het echt niet uit wat voor werk hij doet en wat je hobby's zijn. Hij hoeft ook echt niet te studeren wat mij betreft. [...] Maar hij is gewoon nog steeds depressief, en dat vind ik gewoon vreselijk. En ja, het zou me niets verbazen als hij inmiddels weet dat ik hem heb opgegeven. [...] En dat vind ik OOK kut. Want ik weet dat zoiets ook niet motiverend helpt.
Wat een situatie, natuurlijk eerst aan de depressie werken voordat al het andere van de grond kan komen. Poe, moeilijk bij iemand die zo gesloten is en voor geen enkele therapie open staat.
Maar ondertussen zit hij wel op het pensioen van je ouders te teren en wringen zij zich in bochten om het enigszins leefbaar te houden.
Gedwongen opname?
Of is dat een heel gek idee?
Wat een situatie, natuurlijk eerst aan de depressie werken voordat al het andere van de grond kan komen. Poe, moeilijk bij iemand die zo gesloten is en voor geen enkele therapie open staat.
Maar ondertussen zit hij wel op het pensioen van je ouders te teren en wringen zij zich in bochten om het enigszins leefbaar te houden.
Gedwongen opname?
Of is dat een heel gek idee?
donderdag 20 december 2012 om 15:08
@kipkluifje
uiteraard eerst aan de depressie werken! maar dat is het probleem dus
gedwongen opname vind ik veel te ver gaan.
Hij is ook niet suicidaal - tenminste, dat denk ik niet, maar 100% zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. Dus hij is geen gevaar voor zichzelf of anderen. Dan is gedwongen opname ook niet mogelijk. Maar ik vind het ook echt geen goed idee.
uiteraard eerst aan de depressie werken! maar dat is het probleem dus
gedwongen opname vind ik veel te ver gaan.
Hij is ook niet suicidaal - tenminste, dat denk ik niet, maar 100% zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. Dus hij is geen gevaar voor zichzelf of anderen. Dan is gedwongen opname ook niet mogelijk. Maar ik vind het ook echt geen goed idee.
donderdag 20 december 2012 om 15:12
quote:knaagbeesy schreef op 20 december 2012 @ 15:01:
@cootjep
Nee, mijn ouders zijn daar inderdaad niet goed in. Ze krijgen voornamelijk ruzie als mijn broer weer pokert, maar uit huis zetten zie ik ze ook nooit doen. Dat kunnen ze niet over hun hart verkrijgen.
Ik ben niet jaloers op hem. Maar ik heb hier ook nog nooit bij stilgestaan. Mijn ouders zijn heel lief en zijn er altijd voor zowel x, mijn ander broer en mij. Mijn andere broer en ik zijn ook enorm gesteund tijdens onze studietijd door mijn ouders. Zowel emotioneel als financieel.Hmm, het blijft lastig. Alle kinderen in een gezin een andere benadering. Hier ook 1 zorgenkind± maar het komt goed...altijd. Je ouders moeten hetzelf inzien, net als je tweelingbroer.
@cootjep
Nee, mijn ouders zijn daar inderdaad niet goed in. Ze krijgen voornamelijk ruzie als mijn broer weer pokert, maar uit huis zetten zie ik ze ook nooit doen. Dat kunnen ze niet over hun hart verkrijgen.
Ik ben niet jaloers op hem. Maar ik heb hier ook nog nooit bij stilgestaan. Mijn ouders zijn heel lief en zijn er altijd voor zowel x, mijn ander broer en mij. Mijn andere broer en ik zijn ook enorm gesteund tijdens onze studietijd door mijn ouders. Zowel emotioneel als financieel.Hmm, het blijft lastig. Alle kinderen in een gezin een andere benadering. Hier ook 1 zorgenkind± maar het komt goed...altijd. Je ouders moeten hetzelf inzien, net als je tweelingbroer.
donderdag 20 december 2012 om 15:15
Is trouwens niet 1 zorgenkind. Maar ik zal je de problemen van mijn andere broer besparen. Met hem gaat het heel goed nu en ik heb een heel goede band met hem.
Misschien is dat het ook wel. Mijn ouders zijn al ruim 10 jaar zich vreselijk aan het zorgen maken. Dat vind ik gewoon vreselijk voor ze.
Bedankt voor je reacties cootje. Ik weet dat je gelijk hebt. Vind het gewoon heel moeilijk.
Misschien is dat het ook wel. Mijn ouders zijn al ruim 10 jaar zich vreselijk aan het zorgen maken. Dat vind ik gewoon vreselijk voor ze.
Bedankt voor je reacties cootje. Ik weet dat je gelijk hebt. Vind het gewoon heel moeilijk.
donderdag 20 december 2012 om 15:29
Je broer is verslaafd. Lees eens over verslavingen, je zult veel dingen herkennen.
Je ouders lossen nu steeds zijn problemen op. Als ouder ben je logischer wijs geneigd dit te doen. Snap ik, maar is dat altijd het beste voor je kind?
Je ouders hebben afspraken met je broer gemaakt. Hij houdt zich daar kennelijk niet aan, maar geen probleem er hangen geen consequenties aan. Het is vaak heel moeilijk voor ouders om consequenties aan het niet houden van afspraken te hangen. Maar is wel nodig, ten eerste om zichzelf te beschermen, ten tweede om je broer duidelijk te maken tot hoever hij kan gaan.
Praten jouw ouders met maatschappelijk werk? Dat kan voor hun heel verhelderend zijn. Het doel van de gesprekken is dan niet om je broer weer aan het werk te krijgen, maar om voor hunzelf duidelijk te krijgen waar hun grenzen liggen en welke mogelijkheden er zijn om om te gaan met je broer. Of hem hem bijvoorbeeld elders geplaatst te krijgen.
Je broer wil geen hulp zoeken, je ouders kunnen dit wel voor zichzelf.
Je ouders lossen nu steeds zijn problemen op. Als ouder ben je logischer wijs geneigd dit te doen. Snap ik, maar is dat altijd het beste voor je kind?
Je ouders hebben afspraken met je broer gemaakt. Hij houdt zich daar kennelijk niet aan, maar geen probleem er hangen geen consequenties aan. Het is vaak heel moeilijk voor ouders om consequenties aan het niet houden van afspraken te hangen. Maar is wel nodig, ten eerste om zichzelf te beschermen, ten tweede om je broer duidelijk te maken tot hoever hij kan gaan.
Praten jouw ouders met maatschappelijk werk? Dat kan voor hun heel verhelderend zijn. Het doel van de gesprekken is dan niet om je broer weer aan het werk te krijgen, maar om voor hunzelf duidelijk te krijgen waar hun grenzen liggen en welke mogelijkheden er zijn om om te gaan met je broer. Of hem hem bijvoorbeeld elders geplaatst te krijgen.
Je broer wil geen hulp zoeken, je ouders kunnen dit wel voor zichzelf.
donderdag 20 december 2012 om 15:42
hoi @Dahlia74. ja, ik denk dat hij verslaafd is, hij heeft iig een ongezond beeld van poker: 'oh, maar alsof ik niet gewerkt heb die vier jaar, pokeren is ook een vorm van werk, misschien niet voor die recruiters, maar wel voor mezelf'.
Maar niet op het niveau dat er grote schulden ontstaan. Wel dat er veel gelogen wordt.
Mijn ouders hebben een paar jaar terug al hulp gezocht (voor zichzelf). En de maatschappelijk werkster/psychologen zeggen dus ook dat er grenzen moeten worden gesteld. En de laatste grens is dus het huis uit zetten. Maar dat kunnen die oudjes van mij niet.
Overigens SUPER bedankt voor alle reacties. Het is fijn om er op dit forum over te praten, want aangezien mijn broer hier niet over wil praten, respecteer ik dat ook en praat ik hier dus ook - muv sommige dingen met mijn beste vriendin - helemaal niet over met anderen. Zij kent mij en mijn broer al jaaaaaren, maar ze woont ook in NL.
Maar niet op het niveau dat er grote schulden ontstaan. Wel dat er veel gelogen wordt.
Mijn ouders hebben een paar jaar terug al hulp gezocht (voor zichzelf). En de maatschappelijk werkster/psychologen zeggen dus ook dat er grenzen moeten worden gesteld. En de laatste grens is dus het huis uit zetten. Maar dat kunnen die oudjes van mij niet.
Overigens SUPER bedankt voor alle reacties. Het is fijn om er op dit forum over te praten, want aangezien mijn broer hier niet over wil praten, respecteer ik dat ook en praat ik hier dus ook - muv sommige dingen met mijn beste vriendin - helemaal niet over met anderen. Zij kent mij en mijn broer al jaaaaaren, maar ze woont ook in NL.
donderdag 20 december 2012 om 15:59
Ik herken het van mijn eigen broertje, de enige waar ie nog enig ontzag voor had was ik. Ik ben op een dag naar hem toe gegaan en dat ging er hard aan toe. Een optelling gemaakt van al het geld wat hij geleend had, tijd energie en het feit dat hij denkt dat hij hetmiddelpunt van het heelal is zonder zich te bekommeren wie hij er allemaal in meesleept. Ik heb geeist dat ie zijn problemen ging oplossen en dat hij maar eens een vent moest worden i.p.v. de kleuter die hij geworden was. Als dreigement heb ik hem meeggeven dat ik vanaf dat moment elke seconde energie die had zou gebruiken om hem het huis uit te werken en hem te beloven dat ie de rest van zijn leven bij het Leger des Heils zou kunnen pitten tussen alcoholisten, luizige stinkende zwervers en junkies en ik zou hem nooit meer willen zien of hij kon zich binnen 3 dagen melden bij mij en dan zou ik er voor zorgen dat ie opgenomen kon worden. Hij had eerst een grote bek maar daar ben ik niet op in gegaan. Hij is nu van de drugs af en het zal altijd een probleem kind blijven maar daar doe je toch niets aan. Ik heb dit trouwens buiten het medeweten van mijn ouders gedaan want die waren altijd bang dat zijn tere zieltje het niet aan zou kunnen.
donderdag 20 december 2012 om 16:11
haha, waterplant - die neiging ken ik.
Ik vind het soms ook heel egoistisch dat hij niet ziet wat hij met zijn gedrag veroorzaakt. Maar ik realiseer me ook dat dat ook komt door zijn depressie.
Maar ik weet ook dat ik mijn broer dan nooit meer zou zien. Die is veels te trots.
En hoewel ik er nu heel erg tegenop zie op mijn broer weer te zien, de gedachte dat ik hem nooit meer zal zien daar krijg ik al tranen van in mijn ogen.
Ze hebben het er wel over - ach als hij 'rock bottom' heeft bereikt, dan komt ie wel bij zinnen. Maar dan zijn we er nog lang niet.
Ik vind het soms ook heel egoistisch dat hij niet ziet wat hij met zijn gedrag veroorzaakt. Maar ik realiseer me ook dat dat ook komt door zijn depressie.
Maar ik weet ook dat ik mijn broer dan nooit meer zou zien. Die is veels te trots.
En hoewel ik er nu heel erg tegenop zie op mijn broer weer te zien, de gedachte dat ik hem nooit meer zal zien daar krijg ik al tranen van in mijn ogen.
Ze hebben het er wel over - ach als hij 'rock bottom' heeft bereikt, dan komt ie wel bij zinnen. Maar dan zijn we er nog lang niet.
donderdag 20 december 2012 om 16:33
Het nadeel is dat je je hetzelfde gedrag vertoont als je ouders. Niemand zet er een stop op en je kan best depressief zijn maar niet ten koste en op kosten van een heel gezin terwijl je weigert om je situatie te verbeteren. Als ie depressief wil blijven, prima maar dan doet ie dat maar ergens anders.En je broertje is nu al heel lang depressief en niet van zins om ook maar iets te veranderen en hij laat je ouders zijn rotzooi opruimen.
donderdag 20 december 2012 om 18:14
Een hele vervelende situatie, waarin alle betrokkenen hun aandeel hebben. En waar jullie niet zomaar uit gaan komen, na jaren hierin gezeten te hebben.
Ik ga het vergelijken met een alcoholverslaafde, die door zijn omgeving ondersteund wordt. Zolang hij niet zelf keihard op z'n bek gaat, heeft hij geen reden om op te houden. Jouw broer zal nooit een zelfstandig leven gaan leiden, zolang jouw ouders hem ondersteunen...
Het doet er geen ruk toe, of hij 's nachts leeft/wakker is, of hij een diploma heeft, of een gat op zijn CV, en of hij poker speelt, zolang hij zichzelf in die situatie boven water kan houden. Stel hij heeft een baan waarmee hij 's avonds/'s nachts werkt, en genoeg verdient om een kamer/appartement mee te betalen, zijn schulden af te betalen, een leven te financieren en te pokeren. Dan is er toch niets aan de hand?
Het probleem nu is dat hij niet genoeg verdient om in zijn levensonderhoud te voorzien, en dat je ouders hem blijven ondersteunen....
De enige oplossing die ik zie is dat je ouders hard gaan zijn, hem een ultimatum stellen tot wanneer hij uit huis moet zijn, en dat hij van hen geen geld meer krijgt. Punt.
Edit: mosterd!
Maar als ik over verslaving schrijf, heb ik het niet puur over het pokeren, maar over zijn algehele levensstijl.
Ik ga het vergelijken met een alcoholverslaafde, die door zijn omgeving ondersteund wordt. Zolang hij niet zelf keihard op z'n bek gaat, heeft hij geen reden om op te houden. Jouw broer zal nooit een zelfstandig leven gaan leiden, zolang jouw ouders hem ondersteunen...
Het doet er geen ruk toe, of hij 's nachts leeft/wakker is, of hij een diploma heeft, of een gat op zijn CV, en of hij poker speelt, zolang hij zichzelf in die situatie boven water kan houden. Stel hij heeft een baan waarmee hij 's avonds/'s nachts werkt, en genoeg verdient om een kamer/appartement mee te betalen, zijn schulden af te betalen, een leven te financieren en te pokeren. Dan is er toch niets aan de hand?
Het probleem nu is dat hij niet genoeg verdient om in zijn levensonderhoud te voorzien, en dat je ouders hem blijven ondersteunen....
De enige oplossing die ik zie is dat je ouders hard gaan zijn, hem een ultimatum stellen tot wanneer hij uit huis moet zijn, en dat hij van hen geen geld meer krijgt. Punt.
Edit: mosterd!
Maar als ik over verslaving schrijf, heb ik het niet puur over het pokeren, maar over zijn algehele levensstijl.
donderdag 20 december 2012 om 18:43
moeilijke situatie, maar om heel eerlijk te zijn vind ik je (ondanks de enorme puinzooi die je broer er van maakt) heel denigrerend en liefdeloos over hem praten. Die indruk krijg ik door je opmerkingen zoals 'Leuk gat in je cv!' (BIJ!!)baantje, etc...
Het verleden van een schijnleven (zeggen te studeren maar dat niet doen), de pokerverslaving (daar lijkt het tenminste op) etc. geven mij de indruk dat je broer echt met zichzelf in de knoop zit. En ik snap dat jij en je ouders ermee zitten dat je niet in kan schatten wat nu onder de noemer psychische ziekte of eigen domme beslissingen valt...
Ik denk ook dat je ouders er een groot aandeel in hebben doordat ze zijn levenswijze nu ondersteunen. Maar wat verwacht je van ze? Het is hun kind, en natuurlijk hebben ze de angst dat het helemaal fout kan gaan, misschien wel tot zelfmoord aan toe, als ze hem op straat gooien.
Ik krijg het idee dat de situatie nu niet ideaal is, maar je ouders voelen zich hierbij waarschijnlijk het beste. Ja, je broer kost je ouders veel geld, maar ik denk dat ze daarmee wel kunnen leven. Denk je dat ze echt van hun pensioen genieten als ze geen idee hebben waar je broer uithangt?
Ik snap dat je misschien zelf helemaal niet meer op je broer zit te wachten. Maar denk je ook eens in: je bent waarschijnlijk een van de weinige mensen waar hij contact mee heeft. Zou je hem dat willen ontnemen? En denk je niet dat je ouders ontzettend blij zullen zijn om je te zien (zeker als je in het buitenland zit) en hun kinderen samen te zien?
Pas je verwachtingen aan. Nee, je broer gaat niet z'n werk/leven wat dan ook met je bespreken. Maar alleen al samen avondeten is voor hem al een afwisseling, dat doet hij waarschijnlijk het hele jaar bijna alleen maar met je ouders. Ook al heb je het idee dat je er niks van merkt, de kans is groot dat je meer betekent voor je broer dan je je ooit kan indenken.
Het verleden van een schijnleven (zeggen te studeren maar dat niet doen), de pokerverslaving (daar lijkt het tenminste op) etc. geven mij de indruk dat je broer echt met zichzelf in de knoop zit. En ik snap dat jij en je ouders ermee zitten dat je niet in kan schatten wat nu onder de noemer psychische ziekte of eigen domme beslissingen valt...
Ik denk ook dat je ouders er een groot aandeel in hebben doordat ze zijn levenswijze nu ondersteunen. Maar wat verwacht je van ze? Het is hun kind, en natuurlijk hebben ze de angst dat het helemaal fout kan gaan, misschien wel tot zelfmoord aan toe, als ze hem op straat gooien.
Ik krijg het idee dat de situatie nu niet ideaal is, maar je ouders voelen zich hierbij waarschijnlijk het beste. Ja, je broer kost je ouders veel geld, maar ik denk dat ze daarmee wel kunnen leven. Denk je dat ze echt van hun pensioen genieten als ze geen idee hebben waar je broer uithangt?
Ik snap dat je misschien zelf helemaal niet meer op je broer zit te wachten. Maar denk je ook eens in: je bent waarschijnlijk een van de weinige mensen waar hij contact mee heeft. Zou je hem dat willen ontnemen? En denk je niet dat je ouders ontzettend blij zullen zijn om je te zien (zeker als je in het buitenland zit) en hun kinderen samen te zien?
Pas je verwachtingen aan. Nee, je broer gaat niet z'n werk/leven wat dan ook met je bespreken. Maar alleen al samen avondeten is voor hem al een afwisseling, dat doet hij waarschijnlijk het hele jaar bijna alleen maar met je ouders. Ook al heb je het idee dat je er niks van merkt, de kans is groot dat je meer betekent voor je broer dan je je ooit kan indenken.
