Psyche
alle pijlers
slechte band tweelingbroer
donderdag 20 december 2012 om 13:38
Ik weet niet zo goed waar het begonnen is. Misschien toen hij gepest werd op de middelbare school. Hij kropt alles op en zegt nooit als hem iets dwars zit. Daarna ging het mis. Studie was niet wat hij hoopte, dus stopte na een half jaar en startte in het nieuwe studiejaar een nieuwe studie. Dit is op zich niet zo erg, maar mijn ouders hebben hem dit minstens 5x (!!!!) toegestaan. Hij woonde al die tijd thuis en mijn ouders dwongen hem wel de rest van het jaar te werken en niet van een uitkering te leven. Die laatste HBO-opleiding ging wel goed en hij haalde zijn P in een jaar. Hup door naar de universitaire variant van die studie en op kamers in die stad. Wat wij niet wisten, is dat hij na dat eerste jaar universiteit (en toen ook maar half), nooit meer naar college is geweest. Maar daar kwamen we pas 2 jaar later achter (had hij me dronken opgebiecht - en een week later heeft hij dit aan mijn ouders verteld).
Ik was op de middelbare school bevriend geraakt met een stel jongens die later in zijn team kwamen te zitten - dus we hadden gemeenschappelijke vrienden, maar dat trok X helemaal niet goed. Alleen zei hij dat nooit tegen mij, maar mijn moeder zei dat tegen mij. De eerste keer dat hij er wel wat over zei was hij dronken en heel gemeen. Dat is vaak hoe we ruzie kregen: hij ontzettend dronken en ontzettend gemeen. Ophopen wat hem dwars zit om het als gif en met scheldwoorden terug te geven. (ik reageerde hier ook slecht op overigens) Overdag nuchter viel er niet met hem te praten. Aangezien ik direct op mijn 18e op kamers ben gegaan, kwam ik in de weekenden thuis - hij vond dat zijn terrein en nam soms niet eens de moeite om me gedag te zeggen (terwijl ik dat WEL altijd deed). Na mijn 21e (en waarschijnlijk zijn derde opleiding) ben ik gestopt met ruzie maken. Ik werd er moe, verdrietig en hopeloos van. (dat betekent dus niet dat hij me niet meer soms uitscheld of iets gemeens zegt, maar ik reageer er niet meer op - het is toch ook altijd dronken dus er is geen manier om dit normaal uit te praten)
Ik kwam soms bij hem langs toen hij ook op kamers woonde en hij was een veel leuker persoon - meer zichzelf, opener, vrolijker. In die tijd is hij ook fanatiek poker gaan spelen, waar hij 'helaas' net goed genoeg in was om af en toe leuke prijzen te winnen (flatscreen, paar duizend euro). Maar toen we er dus achterkwamen dat hij niet studeerde (en mijn ouders wel vrolijk ieder jaar collegegeld overmaakten), bleek hij ook een beetje financiele problemen te hebben (100 van die geleend, 100 van die, telefoonrekening niet meer kunnen betalen... ) . En inmiddels had hij al 4 jaar niet gewerkt! Leuk gat in je cv.
Uiteindelijk kon hij het niet meer opbrengen en hebben mijn ouders een grens moeten trekken en konden hem financieel niet meer ondersteunen (want dat deden ze al die jaren!). Dus vorig jaar is hij weer thuis gaan wonen en heeft met heel veel moeite na een half jaar een bij(!!)baantje gevonden in een fabriek. Maar hij zit duidelijk nog steeds in een diep dal. En hij houdt zich NIET aan de regels thuis. Mijn ouders zijn superliberaal, dus die regels zijn echt niet belachelijk, voorbeeld: hij pokert bijv nog steeds online (dag centjes)! Hij ziet wel in dat hij een probleem heeft, maar hij wil GEEN hulp. Hij wil het ZELF doen. Mijn ouders hebben hem wel een paar keer 'gedwongen' naar een psycholoog of iets gestuurd. Maar die kunnen niets met hem, want hij zit potdicht en wil gewoon zelf niet praten.
Daarnaast is dit vreselijk zwaar voor mijn ouders. Iedere keer als ik mijn moeder alleen zie, moet ze wel een keer huilen om de hele situatie. Op een gegeven moment zouden mijn ouders me op komen zoeken, maar dat hebben ze bijna afgezegd omdat ze bang waren dat mijn broer suicidaal was. Mijn andere broer heeft mijn ouders ervan overtuigd wel te gaan, al was het alleen maar om zelf eventjes op adem te komen. Mijn ouders zijn zelf ook in therapie gegaan om er beter mee om te gaan, maar alle hulpverleners die ze hebben gesproken, hebben gezegd dat ze op een gegeven moment moeten 'stoppen' met deze vorm van hulpverlening (mijn broer en ik zijn 30). En ja, de laatste uitweg is hem dus op straat te zetten.
Mijn ouders zijn inmiddels financieel een stuk achteruit gegaan ivm 10 jaar terug. Ze bezuinigen op van alles en nog wat en mijn broer moet nu wel iets aan kost en inwoning betalen (120 euro p maand?). Maar wat ik het ergste vind is dat ze zich zo zorgen maken en niet kunnen genieten van hun pensioen.
Mijn ouders zien vaak een lichtpuntje of 'verbetering', maar eerlijk gezegd zie ik helemaal geen verbetering. Nooit niet. En eigenlijk heb ik hem een beetje opgegeven - ik geloof niet meer dat hij dit op gaat lossen zonder hulp te zoeken.
Ik ben al een paar jaar weg uit NL en hoewel ik weg ben gegaan om totaal andere redenen vind ik het soms wel lekker dat ik niet iedere dag met X geconfronteerd wordt. Ik heb een moeizame band met hem (alhoewel mijn band misschien wel beter is met hem, dan de band die hij heeft mijn andere broer en ouders). Mijn andere broer vindt het ook heel erg, maar lijkt er iets verder van af te staan.
Hij zoekt nauwelijks contact met mij (en reageert niet of nauwelijks op mijn pogingen), maar volgt wel enthousiast mijn familie-emails (waar ik niets van merk, maar hij brengt de hele familie op de hoogte dat ik weer gemaild heb). Ik heb hem vaak op allerlei manieren hulp, steun etc aangeboden, maar hij heeft 1x gezegd; oh dan kan je wel naar mijn cv kijken (wat hij daarna nooit opstuurde).
Ik ga komende feestdagen terug naar NL. En ik heb gewoon geen zin om mijn broer te zien. Hij is thuis namelijk weer heel anders. Er staat zo'n mega roze olifant in de kamer, maar er wordt nauwelijks over gepraat.
Pfff, ik weet niet of ik advies wil in deze situatie (ik denk niet dat dat er is eigenlijk), maar ik denk dat ik het gewoon even kwijt wilde
Sorry voor het lange verhaal.
Ik was op de middelbare school bevriend geraakt met een stel jongens die later in zijn team kwamen te zitten - dus we hadden gemeenschappelijke vrienden, maar dat trok X helemaal niet goed. Alleen zei hij dat nooit tegen mij, maar mijn moeder zei dat tegen mij. De eerste keer dat hij er wel wat over zei was hij dronken en heel gemeen. Dat is vaak hoe we ruzie kregen: hij ontzettend dronken en ontzettend gemeen. Ophopen wat hem dwars zit om het als gif en met scheldwoorden terug te geven. (ik reageerde hier ook slecht op overigens) Overdag nuchter viel er niet met hem te praten. Aangezien ik direct op mijn 18e op kamers ben gegaan, kwam ik in de weekenden thuis - hij vond dat zijn terrein en nam soms niet eens de moeite om me gedag te zeggen (terwijl ik dat WEL altijd deed). Na mijn 21e (en waarschijnlijk zijn derde opleiding) ben ik gestopt met ruzie maken. Ik werd er moe, verdrietig en hopeloos van. (dat betekent dus niet dat hij me niet meer soms uitscheld of iets gemeens zegt, maar ik reageer er niet meer op - het is toch ook altijd dronken dus er is geen manier om dit normaal uit te praten)
Ik kwam soms bij hem langs toen hij ook op kamers woonde en hij was een veel leuker persoon - meer zichzelf, opener, vrolijker. In die tijd is hij ook fanatiek poker gaan spelen, waar hij 'helaas' net goed genoeg in was om af en toe leuke prijzen te winnen (flatscreen, paar duizend euro). Maar toen we er dus achterkwamen dat hij niet studeerde (en mijn ouders wel vrolijk ieder jaar collegegeld overmaakten), bleek hij ook een beetje financiele problemen te hebben (100 van die geleend, 100 van die, telefoonrekening niet meer kunnen betalen... ) . En inmiddels had hij al 4 jaar niet gewerkt! Leuk gat in je cv.
Uiteindelijk kon hij het niet meer opbrengen en hebben mijn ouders een grens moeten trekken en konden hem financieel niet meer ondersteunen (want dat deden ze al die jaren!). Dus vorig jaar is hij weer thuis gaan wonen en heeft met heel veel moeite na een half jaar een bij(!!)baantje gevonden in een fabriek. Maar hij zit duidelijk nog steeds in een diep dal. En hij houdt zich NIET aan de regels thuis. Mijn ouders zijn superliberaal, dus die regels zijn echt niet belachelijk, voorbeeld: hij pokert bijv nog steeds online (dag centjes)! Hij ziet wel in dat hij een probleem heeft, maar hij wil GEEN hulp. Hij wil het ZELF doen. Mijn ouders hebben hem wel een paar keer 'gedwongen' naar een psycholoog of iets gestuurd. Maar die kunnen niets met hem, want hij zit potdicht en wil gewoon zelf niet praten.
Daarnaast is dit vreselijk zwaar voor mijn ouders. Iedere keer als ik mijn moeder alleen zie, moet ze wel een keer huilen om de hele situatie. Op een gegeven moment zouden mijn ouders me op komen zoeken, maar dat hebben ze bijna afgezegd omdat ze bang waren dat mijn broer suicidaal was. Mijn andere broer heeft mijn ouders ervan overtuigd wel te gaan, al was het alleen maar om zelf eventjes op adem te komen. Mijn ouders zijn zelf ook in therapie gegaan om er beter mee om te gaan, maar alle hulpverleners die ze hebben gesproken, hebben gezegd dat ze op een gegeven moment moeten 'stoppen' met deze vorm van hulpverlening (mijn broer en ik zijn 30). En ja, de laatste uitweg is hem dus op straat te zetten.
Mijn ouders zijn inmiddels financieel een stuk achteruit gegaan ivm 10 jaar terug. Ze bezuinigen op van alles en nog wat en mijn broer moet nu wel iets aan kost en inwoning betalen (120 euro p maand?). Maar wat ik het ergste vind is dat ze zich zo zorgen maken en niet kunnen genieten van hun pensioen.
Mijn ouders zien vaak een lichtpuntje of 'verbetering', maar eerlijk gezegd zie ik helemaal geen verbetering. Nooit niet. En eigenlijk heb ik hem een beetje opgegeven - ik geloof niet meer dat hij dit op gaat lossen zonder hulp te zoeken.
Ik ben al een paar jaar weg uit NL en hoewel ik weg ben gegaan om totaal andere redenen vind ik het soms wel lekker dat ik niet iedere dag met X geconfronteerd wordt. Ik heb een moeizame band met hem (alhoewel mijn band misschien wel beter is met hem, dan de band die hij heeft mijn andere broer en ouders). Mijn andere broer vindt het ook heel erg, maar lijkt er iets verder van af te staan.
Hij zoekt nauwelijks contact met mij (en reageert niet of nauwelijks op mijn pogingen), maar volgt wel enthousiast mijn familie-emails (waar ik niets van merk, maar hij brengt de hele familie op de hoogte dat ik weer gemaild heb). Ik heb hem vaak op allerlei manieren hulp, steun etc aangeboden, maar hij heeft 1x gezegd; oh dan kan je wel naar mijn cv kijken (wat hij daarna nooit opstuurde).
Ik ga komende feestdagen terug naar NL. En ik heb gewoon geen zin om mijn broer te zien. Hij is thuis namelijk weer heel anders. Er staat zo'n mega roze olifant in de kamer, maar er wordt nauwelijks over gepraat.
Pfff, ik weet niet of ik advies wil in deze situatie (ik denk niet dat dat er is eigenlijk), maar ik denk dat ik het gewoon even kwijt wilde
Sorry voor het lange verhaal.
donderdag 20 december 2012 om 19:03
Ja klopt Slugabed,
maar dat is ook deels het probleem geworden (dat ik negatief over hem denk). ik vind het ook superkut dat ik ook zo over hem denk - het frustreert me enorm dat ik hem niet kan helpen en dat hij zichzelf niet kan/wil helpen.
Dan heeft hij dus jaren niet gewerkt/niet gestudeerd en daar kan je gewoon veel moeilijker een baan mee vinden - het is al een paar jaar terug dat dit uitkwam, maar ik vind het nog steeds zo'n rotstreek om hierover te liegen, maar ook vooral voor hemzelf! Ik bedoel, wat schiet je er zelf mee op? Hij doet alsof het hem niet kan schelen wat anderen van hem vinden of wat hij doet. Maar natuurlijk moet dat bijna het uitgangspunt zijn om zo te liegen over iets.
En waarom ik denigrerend over het 'bijbaantje' praatte : Vind hij eindelijk een bijbaantje (minder dan 20 uur p week), stopt hij verder met zoeken naar een fulltime baan (misschien had ik dat erbij moeten vermelden). Toen hij deze baan gevonden had, heb ik hem juist wel gefeliciteerd enzo met een baan! maar we zijn nu een jaar verder... en hij werkt nog steeds zo weinig zonder of weinig initiatief om ander werk (of meer werk) te zoeken.
En tuurlijk ga ik naar mijn familie toe. En blijf ik een paar nachtjes bij mijn ouders logeren. En ik hou hartstikke veel van mijn broer (hallo, het is zelfs mijn tweelingbroer), maar het is gewoon niet leuk meer. Afgelopen jaren stuurde ik wel kadootjes voor zijn verjaardag en probeerde hem te bellen, maar hij belde soms niet eens terug op onze verjaardag (laat staan dat ie aan een kadootje dacht). Ik ben ook veel terughoudender geworden in contact zoeken. Zeker toen ik op een gegeven moment er maar mee stopte (want al JAAAAREN nooit tot geen reactie) en ik toen ruim een half jaar niets van hem gehoord heb (totdat mijn ouders er een keer waren en hem belden ofzo).
En ik vind het superkut en klote voor hem, maar ik ben inmiddels ook heel boos op hem. Dat ik zo weinig van hem terughoor, vind ik heel erg, maar aangezien dit al ruim 10 jaar bezig is, ben ik er wel aan gewend. Wat ik echt niet trek is om mijn moeder - of erger - mijn vader in tranen te zien om de hele situatie. Ze doen heus niet alles goed (en ik weet dat ze harder zouden moeten zijn), maar het zijn wel hele liefdevolle mensen met de beste bedoelingen.
- ook precies wat je zegt Slugabed: wat komt door de psychische ziekte/depressie en wat zijn domme beslissingen? Ik bedoel; iedereen maakt wel eens domme beslissingen.
maar dat is ook deels het probleem geworden (dat ik negatief over hem denk). ik vind het ook superkut dat ik ook zo over hem denk - het frustreert me enorm dat ik hem niet kan helpen en dat hij zichzelf niet kan/wil helpen.
Dan heeft hij dus jaren niet gewerkt/niet gestudeerd en daar kan je gewoon veel moeilijker een baan mee vinden - het is al een paar jaar terug dat dit uitkwam, maar ik vind het nog steeds zo'n rotstreek om hierover te liegen, maar ook vooral voor hemzelf! Ik bedoel, wat schiet je er zelf mee op? Hij doet alsof het hem niet kan schelen wat anderen van hem vinden of wat hij doet. Maar natuurlijk moet dat bijna het uitgangspunt zijn om zo te liegen over iets.
En waarom ik denigrerend over het 'bijbaantje' praatte : Vind hij eindelijk een bijbaantje (minder dan 20 uur p week), stopt hij verder met zoeken naar een fulltime baan (misschien had ik dat erbij moeten vermelden). Toen hij deze baan gevonden had, heb ik hem juist wel gefeliciteerd enzo met een baan! maar we zijn nu een jaar verder... en hij werkt nog steeds zo weinig zonder of weinig initiatief om ander werk (of meer werk) te zoeken.
En tuurlijk ga ik naar mijn familie toe. En blijf ik een paar nachtjes bij mijn ouders logeren. En ik hou hartstikke veel van mijn broer (hallo, het is zelfs mijn tweelingbroer), maar het is gewoon niet leuk meer. Afgelopen jaren stuurde ik wel kadootjes voor zijn verjaardag en probeerde hem te bellen, maar hij belde soms niet eens terug op onze verjaardag (laat staan dat ie aan een kadootje dacht). Ik ben ook veel terughoudender geworden in contact zoeken. Zeker toen ik op een gegeven moment er maar mee stopte (want al JAAAAREN nooit tot geen reactie) en ik toen ruim een half jaar niets van hem gehoord heb (totdat mijn ouders er een keer waren en hem belden ofzo).
En ik vind het superkut en klote voor hem, maar ik ben inmiddels ook heel boos op hem. Dat ik zo weinig van hem terughoor, vind ik heel erg, maar aangezien dit al ruim 10 jaar bezig is, ben ik er wel aan gewend. Wat ik echt niet trek is om mijn moeder - of erger - mijn vader in tranen te zien om de hele situatie. Ze doen heus niet alles goed (en ik weet dat ze harder zouden moeten zijn), maar het zijn wel hele liefdevolle mensen met de beste bedoelingen.
- ook precies wat je zegt Slugabed: wat komt door de psychische ziekte/depressie en wat zijn domme beslissingen? Ik bedoel; iedereen maakt wel eens domme beslissingen.
donderdag 20 december 2012 om 19:13
Ja, ik vind het echt heel sneu dat het zo'n frustrerende situatie is. En ik wil je echt niet veroordelen, ik vind het hartstikke lief dat je langsgaat. Ik hoop dat je een beetje berusting vindt in de situatie, helaas is het niet anders. En hopelijk kan je je aandacht er vooral op vestigen dat je ouders blij zijn om met het gezin samen te zijn. Misschien is het juist goed om rond de kerst ook af te spreken met vrienden en wat andere dingen te doen, dan heb je even alle thuis-problemen niet aan je hoofd. Hoe dan ook, toch een fijne kerst gewenst.
donderdag 20 december 2012 om 20:18
Tja, wat is een domme beslissing? Dat is iets zo persoonlijks, en hangt af vanuit welk perspectief je kijkt.
Volgens mij is je broer prima tevreden met zijn leven. Hij heeft een eigen kamer, zijn kleding wordt gewassen, er is een volle koelkast, hij hoeft maar 20 uur te werken en daarmee verdient hij genoeg om je ouders kostgeld te betalen, en hij kan pokeren. Prima, toch?!
Alleen het past niet in het beeld van een perfect leven in deze maatschappij, of in het beeld van een mooi leven zoals jullie familie dat heeft, en het is voor een 30-jarige een niet erg zelfstandig leven. Zolang hij aan alle kanten ondersteund wordt, zal hij ook nooit leren een zelfstandig leven te voeren....
Volgens mij is je broer prima tevreden met zijn leven. Hij heeft een eigen kamer, zijn kleding wordt gewassen, er is een volle koelkast, hij hoeft maar 20 uur te werken en daarmee verdient hij genoeg om je ouders kostgeld te betalen, en hij kan pokeren. Prima, toch?!
Alleen het past niet in het beeld van een perfect leven in deze maatschappij, of in het beeld van een mooi leven zoals jullie familie dat heeft, en het is voor een 30-jarige een niet erg zelfstandig leven. Zolang hij aan alle kanten ondersteund wordt, zal hij ook nooit leren een zelfstandig leven te voeren....
maandag 17 juni 2013 om 19:47
Hoi even een update.
Ik ben met kerst thuis geweest en heb mijn broer wel gezien en het was wel ok. Ik heb me duidelijk meer zorgen zitten maken dan nodig was. Zijn bijbaan heeft ie kort na de kerst opgezegd, omdat het met het pokeren weer iets beter ging en die baan te deprimerend was.
Hij kwam mij zelfs voor het eerst een weekendje opzoeken in het buitenland. Dit heeft uiteindelijk voor mij wel een nare bijsmaak gehouden. Het was fijn om hem te zien en te praten. Maar hij heeft ook iedere dag rotopmerkingen gemaakt - waar ik dus niet op reageerde of hem heb gevraagd wat hij daar dan mee bedoelde en wat hij liever had gehad. Maar - dan kan hij daar dus niet over doorpraten. Wat dus betekent dat het bij een paar rotopmerkingen blijft. Ook was de laatste nacht voor mij heel vervelend; Hij toonde bijzonder weinig begrip voor het feit dat ik de volgende dag gewoon om 7uur op moest staan om te werken en dus om 12 uur op bed wilde liggen. Ik laat de details even achterwege.
Daarnaast zag ik iets anders zorgwekkends: hij vertelt iedereen (ook wildvreemden) dat hij af en toe grote bedragen wint met poker. Dat lijkt me sowieso niet slim om te doen, maar dat doet hij ook als hij erg dronken is.
Mijn ouders hebben X een ultimatum gesteld wanneer hij het huis uit moet. Ondertussen lijden ze 'in stilte'. Hij praat thuis nooit. Dus er zit een zwijgende pokeraar in het midden van het huis. X schuift aan bij de 'gezellige' gezinsdiners, maar hij zwijgt zo erg dat ik het oorverdovend vind en eigenlijk ontzettend droevig ben tijdens die diners. Als er anderen bij zijn dan het gezin praat hij overigens wel meer en leuker.
Hij vertelde me dat hij nu heel graag wil gaan reizen. Aan de ene kant vind ik dat heel tof - dat is iets wat ik ook heb gedaan en het iedereen aan kan raden. Maar X is duidelijk depressief, reageert slecht op mensen als ze in een discussie terechtkomen, die opmerkingen over hoeveel geld hij wel of niet heeft laat hij helaas ook niet achterwege en hij heeft totaal geen plan (laat staan verzekeringen of ideeen wat er gaat gebeuren als hij zijn enige creditcard kwijtraakt). Met geen plan: dus ook geen beeld van wanneer hij terugkomt. En ik heb niets gezegd, want ik weet niet wat te zeggen. Ik wil hem niet boos maken. Dus alleen maar geprobeerd er positief op te reageren - en vragen waar en wanneer hij heen wilt etc. Hij vroeg me laatst advies voor inentingen en dat was het.
En het vliegt me nu aan. Ik ben bang dat hij nooit meer terugkomt van die reis. Omdat hij al dan niet vrijwillig verdwijnt, zelfmoord pleegt, hem iets overkomt. Ik vroeg mijn vader of hij denkt dat X ooit dan weer terugkomt naar NL, naar ons? En mijn vader moest ook heel triest toegeven dat hij geen benul heeft.
De laatste keer dat ik X zag was hij eigenlijk te druk met pokeren om me gedag te zeggen. Ik heb hem dus maar halfjes een knuffel gegeven, wetende en bang zijnde dat ik hem in ieder geval een half jaar, wie weet veel langer... en waar ik bang voor ben; misschien nooit meer ga zien.
Ik vind het zooo erg en ben al een paar weken overstuur. Mijn broer is de laatste 10 jaar al stukje bij stukje verdwenen achter de depressie. Maar nu hij ook fysiek weggaat...
Ik ben met kerst thuis geweest en heb mijn broer wel gezien en het was wel ok. Ik heb me duidelijk meer zorgen zitten maken dan nodig was. Zijn bijbaan heeft ie kort na de kerst opgezegd, omdat het met het pokeren weer iets beter ging en die baan te deprimerend was.
Hij kwam mij zelfs voor het eerst een weekendje opzoeken in het buitenland. Dit heeft uiteindelijk voor mij wel een nare bijsmaak gehouden. Het was fijn om hem te zien en te praten. Maar hij heeft ook iedere dag rotopmerkingen gemaakt - waar ik dus niet op reageerde of hem heb gevraagd wat hij daar dan mee bedoelde en wat hij liever had gehad. Maar - dan kan hij daar dus niet over doorpraten. Wat dus betekent dat het bij een paar rotopmerkingen blijft. Ook was de laatste nacht voor mij heel vervelend; Hij toonde bijzonder weinig begrip voor het feit dat ik de volgende dag gewoon om 7uur op moest staan om te werken en dus om 12 uur op bed wilde liggen. Ik laat de details even achterwege.
Daarnaast zag ik iets anders zorgwekkends: hij vertelt iedereen (ook wildvreemden) dat hij af en toe grote bedragen wint met poker. Dat lijkt me sowieso niet slim om te doen, maar dat doet hij ook als hij erg dronken is.
Mijn ouders hebben X een ultimatum gesteld wanneer hij het huis uit moet. Ondertussen lijden ze 'in stilte'. Hij praat thuis nooit. Dus er zit een zwijgende pokeraar in het midden van het huis. X schuift aan bij de 'gezellige' gezinsdiners, maar hij zwijgt zo erg dat ik het oorverdovend vind en eigenlijk ontzettend droevig ben tijdens die diners. Als er anderen bij zijn dan het gezin praat hij overigens wel meer en leuker.
Hij vertelde me dat hij nu heel graag wil gaan reizen. Aan de ene kant vind ik dat heel tof - dat is iets wat ik ook heb gedaan en het iedereen aan kan raden. Maar X is duidelijk depressief, reageert slecht op mensen als ze in een discussie terechtkomen, die opmerkingen over hoeveel geld hij wel of niet heeft laat hij helaas ook niet achterwege en hij heeft totaal geen plan (laat staan verzekeringen of ideeen wat er gaat gebeuren als hij zijn enige creditcard kwijtraakt). Met geen plan: dus ook geen beeld van wanneer hij terugkomt. En ik heb niets gezegd, want ik weet niet wat te zeggen. Ik wil hem niet boos maken. Dus alleen maar geprobeerd er positief op te reageren - en vragen waar en wanneer hij heen wilt etc. Hij vroeg me laatst advies voor inentingen en dat was het.
En het vliegt me nu aan. Ik ben bang dat hij nooit meer terugkomt van die reis. Omdat hij al dan niet vrijwillig verdwijnt, zelfmoord pleegt, hem iets overkomt. Ik vroeg mijn vader of hij denkt dat X ooit dan weer terugkomt naar NL, naar ons? En mijn vader moest ook heel triest toegeven dat hij geen benul heeft.
De laatste keer dat ik X zag was hij eigenlijk te druk met pokeren om me gedag te zeggen. Ik heb hem dus maar halfjes een knuffel gegeven, wetende en bang zijnde dat ik hem in ieder geval een half jaar, wie weet veel langer... en waar ik bang voor ben; misschien nooit meer ga zien.
Ik vind het zooo erg en ben al een paar weken overstuur. Mijn broer is de laatste 10 jaar al stukje bij stukje verdwenen achter de depressie. Maar nu hij ook fysiek weggaat...
