Psyche
alle pijlers
Mezelf accepteren
donderdag 10 januari 2013 om 16:43
Van kleins af aan voel ik me al niet zo prettig in een groep en ben ik vaak "het stille meisje". Vaak keek ik bewonderend naar mensen die erg adrem waren en gewoon zeiden wat er in hun op kwam. Vaak waren dat toch de "populairen". Doordat mensen niet vaak hoogte van mij kregen had ik ook niet veel vriendinnen. En als ik een vriendin had ging het 85% van de tijd over haar en haar problemen of jongensdingen enz. Ik ben nooit gepest maar hoorde er ook nooit echt bij. Ook in baantje kreeg ik vaak te horen; we kennen je eignelijk niet zo goed..
Ik schaamde me er altijd voor. Voelde me niet goed genoeg.
Eigenlijk heb ik in mijn jeugd steeds de boodschap meegekregen; zoals je bent is niet goed genoeg. Ook van mijn ouders. Want mijn ouders prezen altijd mijn extroverte zus "kijk, zo is het toch veel leuker". Ik werd erg vermoeid en kon uitgeput raken vna sociale gelegenheden. Ik ging soms smoesjes verzinnen waardoor ik mezelf soms behoorlijk in de weg zat.
1 op 1 gaat altid wel goed en kan ik ook heel sociaal overkomen. Maar nog steeds heb ik in vriendschappen dat het vaak over de ander gaat en niet over mij.
Dit is een beetje het verhaal vna mijn jeugd. Geen erge dingen oid meegemaakt maar toch "niet gelukkig".
Nu ben ik 30 en heb al jarenlang fibromyalgie en ME, zeg niet dat het perse van mijn jeugd komt maar het zal er best invloed op hebben gehad (veel stress). Ik heb ook al verschillende therapeuten gehad maar dit heeft niet geholpen voor mijn (lichamelijke) klachten.
Het beste is gewoon mezlef accepteren hoe ik ben!
NIet steeds maar weer denken dat ik moet veranderen...
Dit verhaal wilde ik gewoon even kwijt, misschien dat er mensen zijn die zich erin herkennen?
Ik schaamde me er altijd voor. Voelde me niet goed genoeg.
Eigenlijk heb ik in mijn jeugd steeds de boodschap meegekregen; zoals je bent is niet goed genoeg. Ook van mijn ouders. Want mijn ouders prezen altijd mijn extroverte zus "kijk, zo is het toch veel leuker". Ik werd erg vermoeid en kon uitgeput raken vna sociale gelegenheden. Ik ging soms smoesjes verzinnen waardoor ik mezelf soms behoorlijk in de weg zat.
1 op 1 gaat altid wel goed en kan ik ook heel sociaal overkomen. Maar nog steeds heb ik in vriendschappen dat het vaak over de ander gaat en niet over mij.
Dit is een beetje het verhaal vna mijn jeugd. Geen erge dingen oid meegemaakt maar toch "niet gelukkig".
Nu ben ik 30 en heb al jarenlang fibromyalgie en ME, zeg niet dat het perse van mijn jeugd komt maar het zal er best invloed op hebben gehad (veel stress). Ik heb ook al verschillende therapeuten gehad maar dit heeft niet geholpen voor mijn (lichamelijke) klachten.
Het beste is gewoon mezlef accepteren hoe ik ben!
NIet steeds maar weer denken dat ik moet veranderen...
Dit verhaal wilde ik gewoon even kwijt, misschien dat er mensen zijn die zich erin herkennen?
donderdag 10 januari 2013 om 16:49
quote:madamemicmac schreef op 10 januari 2013 @ 16:46:
Misschien is dit weten al een eerste stap? Ik ben ook al jaren ziek en dit heeft mij wel veranderd.Ik ben bijvoorbeeld veel mondiger geworden.Jij niet?Ja, ik ben ook mondiger geworden door mijn ziekte. Maar eerlijk gezegd gaat 1 op 1 ook altijd wel goed dus bij bv artsen zal ik geen blad voor mijn mond nemen. Mondiger worden is eigenlijk nooit echt een probleem geweest. Meer dat vage gevoel van "ik ben het niet waard"
Misschien is dit weten al een eerste stap? Ik ben ook al jaren ziek en dit heeft mij wel veranderd.Ik ben bijvoorbeeld veel mondiger geworden.Jij niet?Ja, ik ben ook mondiger geworden door mijn ziekte. Maar eerlijk gezegd gaat 1 op 1 ook altijd wel goed dus bij bv artsen zal ik geen blad voor mijn mond nemen. Mondiger worden is eigenlijk nooit echt een probleem geweest. Meer dat vage gevoel van "ik ben het niet waard"
donderdag 10 januari 2013 om 16:56
Misschien kun je er iets mee, misschien helemaal niets, maar zou je jezelf in een persoon herkennen die hoog sensitief is? Google maar eens. Zo zit ik zelf in elkaar, en lees eigenlijk tussen de regels door bij jou hetzelfde verhaal. Maar dat is natuurlijk via dit korte stukje moeilijk te beoordelen. Het is ook niet mijn bedoeling je te 'stempelen', maar wellicht dat je jezelf hierin wat herkent en jezelf zo wat de ruimte zou kunnen geven om jezelf te mogen zijn... Sterkte!
donderdag 10 januari 2013 om 16:57
Ik schaamde me er altijd voor. Voelde me niet goed genoeg.
Eigenlijk heb ik in mijn jeugd steeds de boodschap meegekregen; zoals je bent is niet goed genoeg. Ook van mijn ouders. Want mijn ouders prezen altijd mijn extroverte zus "kijk, zo is het toch veel leuker".
Heb je dit ooit tegen je ouders verteld?
Eigenlijk heb ik in mijn jeugd steeds de boodschap meegekregen; zoals je bent is niet goed genoeg. Ook van mijn ouders. Want mijn ouders prezen altijd mijn extroverte zus "kijk, zo is het toch veel leuker".
Heb je dit ooit tegen je ouders verteld?
donderdag 10 januari 2013 om 16:59
Ik ken het gevoel wel, ben ook stiller in situaties waarin ik me niet op m'n gemak voel. 'k heb het geaccepteerd en dat dienen anderen ook maar te doen... Ik ben zoals ik ben. M'n ouders, vrienden etc hebben altijd gezegd "je bent goed zoals je bent" ik vind het eigenlijk vrij heftig (als ik het zo mag zeggen) om te lezen dat jouw ouders juist het tegenover gestelde zeiden 
donderdag 10 januari 2013 om 17:02
Ja, je bent hoe je bent. Mijn ouders hebben 3 kinderen en alle 3 zijn we compleet anders. Wat jouw ouders tegen je zeiden was natuurlijk niet zo slim maar waarschijnlijk zagen zij al hoe je soms worstelde, en wilde ze je misschien proberen te veranderen.
Iedere mens is mooi hoe hij is, dus jij ook en ik ook...Je zal moeten accepteren hoe je bent. Beter 1 op 1 dan in een groep bijvoorbeeld.
Iedere mens is mooi hoe hij is, dus jij ook en ik ook...Je zal moeten accepteren hoe je bent. Beter 1 op 1 dan in een groep bijvoorbeeld.
donderdag 10 januari 2013 om 17:07
Anderen hebben misschien je verleden bepaald, maar je toekomst kun je zelf bepalen. Je bent goed zoals je bent, onafhankelijk van de mening van anderen. De mening van iemand anders zegt vooral iets over henzelf en hun projecties, en niet over jou.
Mijn ouders hebben drie kinderen en twee honden. Ze zeggen altijd: "Je kunt beter een hond hebben dan een kind. Een hond is ten minste dankbaar." Vroeger werd ik dan kwaad, nu zie ik dat als een onvolkomenheid van hun kant en hun gebrek, maar ook hun gemis. Het heeft niets met mij te maken.
Een eerste stap kan zijn: wat zou je tegen iemand zeggen, die in dezelfde situatie zat? Wat zou je die persoon adviseren? Als je naar jezelf kijkt, wordt het beeld vaak vertroebeld door pijn en verdriet. Kijk eens naar jezelf, zoals je naar een ander zou kijken. Gun jezelf het mededogen en het begrip, dat je ouders niet voor je gehad hebben, en niet konden opbrengen (en dat ligt aan hun, niet aan jou).
Mijn ouders hebben drie kinderen en twee honden. Ze zeggen altijd: "Je kunt beter een hond hebben dan een kind. Een hond is ten minste dankbaar." Vroeger werd ik dan kwaad, nu zie ik dat als een onvolkomenheid van hun kant en hun gebrek, maar ook hun gemis. Het heeft niets met mij te maken.
Een eerste stap kan zijn: wat zou je tegen iemand zeggen, die in dezelfde situatie zat? Wat zou je die persoon adviseren? Als je naar jezelf kijkt, wordt het beeld vaak vertroebeld door pijn en verdriet. Kijk eens naar jezelf, zoals je naar een ander zou kijken. Gun jezelf het mededogen en het begrip, dat je ouders niet voor je gehad hebben, en niet konden opbrengen (en dat ligt aan hun, niet aan jou).
donderdag 10 januari 2013 om 17:08
quote:Melpomene schreef op 10 januari 2013 @ 17:07:
Anderen hebben misschien je verleden bepaald, maar je toekomst kun je zelf bepalen. Je bent goed zoals je bent, onafhankelijk van de mening van anderen. De mening van iemand anders zegt vooral iets over henzelf en hun projecties, en niet over jou.
).wauw wat heb je dit mooi verwoord, Ben het er helemaal mee eens
Anderen hebben misschien je verleden bepaald, maar je toekomst kun je zelf bepalen. Je bent goed zoals je bent, onafhankelijk van de mening van anderen. De mening van iemand anders zegt vooral iets over henzelf en hun projecties, en niet over jou.
).wauw wat heb je dit mooi verwoord, Ben het er helemaal mee eens
donderdag 10 januari 2013 om 17:12
Heb er zelf jaren mee geworsteld. Het zou fijn zijn, als ik iemand anders een klein beetje worsteling kan besparen.
Het vergelijken van kinderen onderling komt volgens mij veel voor. In een gezin worden vaak vaste patronen gevolgd. Dat is gemakkelijk en vertrouwd. Op zeker moment ga je daar (helaas) ook aan voldoen. Mijn zusje werd mij ten voorbeeld gesteld: zij had heel kleine voeten en zelden schoenen nodig. Mijn voeten groeiden harder, en ik was dus een echte kostenpost. Soms liep ik een half jaar met pijn om maar geen nieuwe schoenen nodig te hebben.
Oker: je MAG er zijn. Je hebt moeite jezelf te laten zien, omdat je denkt dat je niet gezien mag worden.
Je ziekte zou invloed kunnen hebben: nu kún je jezelf niet meer laten zien, want je bent ziek. Je klachten beïnvloeden wellicht je sociale leven.
Het vergelijken van kinderen onderling komt volgens mij veel voor. In een gezin worden vaak vaste patronen gevolgd. Dat is gemakkelijk en vertrouwd. Op zeker moment ga je daar (helaas) ook aan voldoen. Mijn zusje werd mij ten voorbeeld gesteld: zij had heel kleine voeten en zelden schoenen nodig. Mijn voeten groeiden harder, en ik was dus een echte kostenpost. Soms liep ik een half jaar met pijn om maar geen nieuwe schoenen nodig te hebben.
Oker: je MAG er zijn. Je hebt moeite jezelf te laten zien, omdat je denkt dat je niet gezien mag worden.
Je ziekte zou invloed kunnen hebben: nu kún je jezelf niet meer laten zien, want je bent ziek. Je klachten beïnvloeden wellicht je sociale leven.
donderdag 10 januari 2013 om 17:13
Jezelf NIET accepteren wil dus eigenlijk zeggen dat je eigenlijk een mindere versie van jezelf bent. Dat het zelfbeeld wat je hebt niet een afspiegeling is van wie je bent maar van wie je wil zijn. Of kunt zijn als je er maar je best wat meer voor doet?
Ga voor de spiegel staan en kijk naar jezelf. Wat je er verder ook van vindt, het is inderdaad niet allemaal mooi en aardig, dit is het. Meer wordt het niet, minder ook niet, dit is het. Je kunt jaren en liters tranen verdoen met het anders 'willen' maar dat gaat niet gebeuren.
Een huilende koe voor de spiegel, doodongelukkig omdat ze geen konijn is. Ze kan haar hele leven diep ongelukkig zijn maar dan nog is ze wat ze is. Een koe, en geen konijn.
Ga voor de spiegel staan en kijk naar jezelf. Wat je er verder ook van vindt, het is inderdaad niet allemaal mooi en aardig, dit is het. Meer wordt het niet, minder ook niet, dit is het. Je kunt jaren en liters tranen verdoen met het anders 'willen' maar dat gaat niet gebeuren.
Een huilende koe voor de spiegel, doodongelukkig omdat ze geen konijn is. Ze kan haar hele leven diep ongelukkig zijn maar dan nog is ze wat ze is. Een koe, en geen konijn.
donderdag 10 januari 2013 om 17:19
Je bent dus gewoon een wat stiller type dat liever met een vriendin gaat koffieleuten dan in de disco rondhangt? Dat is een voordeel van ouder worden, dan kijkt daar niemand meer raar van op.
Natuurlijk ben je het waard. Sterker nog, veel mensen vinden het heerlijk als iemand echt kan luisteren, en daarin zit jouw waarde. De waarde van je zus zit hem in (waarschijnlijk) snel oplossingsgericht denken, de waarde van een moeder in de liefde voor haar kind(eren). Zo hebben we allemaal onze eigen dingen waar we goed in zijn. Het is alleen de kunst om ze te herkennen en te waarderen.
Natuurlijk ben je het waard. Sterker nog, veel mensen vinden het heerlijk als iemand echt kan luisteren, en daarin zit jouw waarde. De waarde van je zus zit hem in (waarschijnlijk) snel oplossingsgericht denken, de waarde van een moeder in de liefde voor haar kind(eren). Zo hebben we allemaal onze eigen dingen waar we goed in zijn. Het is alleen de kunst om ze te herkennen en te waarderen.
donderdag 10 januari 2013 om 17:24
donderdag 10 januari 2013 om 18:03
quote:Melpomene schreef op 10 januari 2013 @ 17:07:
Anderen hebben misschien je verleden bepaald, maar je toekomst kun je zelf bepalen. Je bent goed zoals je bent, onafhankelijk van de mening van anderen. De mening van iemand anders zegt vooral iets over henzelf en hun projecties, en niet over jou.
Mijn ouders hebben drie kinderen en twee honden. Ze zeggen altijd: "Je kunt beter een hond hebben dan een kind. Een hond is ten minste dankbaar." Vroeger werd ik dan kwaad, nu zie ik dat als een onvolkomenheid van hun kant en hun gebrek, maar ook hun gemis. Het heeft niets met mij te maken.
Een eerste stap kan zijn: wat zou je tegen iemand zeggen, die in dezelfde situatie zat? Wat zou je die persoon adviseren? Als je naar jezelf kijkt, wordt het beeld vaak vertroebeld door pijn en verdriet. Kijk eens naar jezelf, zoals je naar een ander zou kijken. Gun jezelf het mededogen en het begrip, dat je ouders niet voor je gehad hebben, en niet konden opbrengen (en dat ligt aan hun, niet aan jou).
Hele mooie reactie en waar.
Je hebt nu de kans jezelf te ontwikkelen en jezelf te accepteren. Dat je precies goed bent zoals je bent. En dat je ouders zo met je omgingen is niet goed maar komt voort uit hun overmogen/gebrek. Dat moet je gaan inzien.
Eigenlijk moet je het zelf gaan geloven.
Dus meer geloof in jezelf
Ook je denkwijze over jezelf gaan veranderen.
Anderen hebben misschien je verleden bepaald, maar je toekomst kun je zelf bepalen. Je bent goed zoals je bent, onafhankelijk van de mening van anderen. De mening van iemand anders zegt vooral iets over henzelf en hun projecties, en niet over jou.
Mijn ouders hebben drie kinderen en twee honden. Ze zeggen altijd: "Je kunt beter een hond hebben dan een kind. Een hond is ten minste dankbaar." Vroeger werd ik dan kwaad, nu zie ik dat als een onvolkomenheid van hun kant en hun gebrek, maar ook hun gemis. Het heeft niets met mij te maken.
Een eerste stap kan zijn: wat zou je tegen iemand zeggen, die in dezelfde situatie zat? Wat zou je die persoon adviseren? Als je naar jezelf kijkt, wordt het beeld vaak vertroebeld door pijn en verdriet. Kijk eens naar jezelf, zoals je naar een ander zou kijken. Gun jezelf het mededogen en het begrip, dat je ouders niet voor je gehad hebben, en niet konden opbrengen (en dat ligt aan hun, niet aan jou).
Hele mooie reactie en waar.
Je hebt nu de kans jezelf te ontwikkelen en jezelf te accepteren. Dat je precies goed bent zoals je bent. En dat je ouders zo met je omgingen is niet goed maar komt voort uit hun overmogen/gebrek. Dat moet je gaan inzien.
Eigenlijk moet je het zelf gaan geloven.
Dus meer geloof in jezelf
Ook je denkwijze over jezelf gaan veranderen.
