Het grote glittertopic

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

In de vaart der topicopenings kan een glittertopic natuurlijk niet ontbreken.

Kom hier gezellig van alles delen en glitteren voor elkaar (of gewoon voor jezelf).

Zal ik de column van vandaag anders even hier neerzetten voor de meelezers?

Is dat een plan?

Eindeloos, ik vind je zó superstoer....

De koningin gaat aftreden en Eindeloos doet de eerste stap.

Ik vind het historisch.Hysterisch bijna



Trots op jou!!!!!

De pijn van een republikein.



Het zou vandaag gaan over allerhande andere zaken maar ja, toen was zij daar, op TV, om aan te kondigen dat ze afstand ging doen van haar troon, ten gunste van haar zoon.

Koningin Beatrix.



Mijn liefste vriend Dennis Overeem, hintte dat hij een Annietalkcolumn over deze historische gebeurtenis aan voelde komen maar ja, dat is even een drempel hoor voor een republikein.



Want dat ben ik namelijk. Republikein dus. Ik ben geen actief lid van de club of zo maar zou het toejuichen als er een gekozen staatshoofd komt. Jazeker. Geboren worden op zo'n positie, ik vind dat niet meer van deze tijd en dat vond ik in mijn tienerjaren ook al niet, maar toen vond ik dat omdat mijn ouders dat vonden, dus dat telt niet.



Republikein dus. En toch heb ik koningin Beatrix een jaar of wat 'de nieuwe koningin' genoemd, halsstarrig, want ik was nogal gek op haar moeder Juliana. Die heb ik, Juliana dus, ofwel 'míjn koningin', als achtjarig kind van een links, communistisch, anarchistisch, socialistisch, hippiestel een zelfgemaakte kerstkaart gestuurd. Doet een echte republikein dat?



Het kwam zo; op de Montessorischool in het chique Amsterdam-Zuid, waar ik naartoe ging als kind, hadden we kerstkaarten gemaakt bij de handwerkles. De handwerkjuf had gezegd dat we die kaart alleen weg moesten sturen aan een héél belangrijk iemand, hij was te mooi om aan zomaar iemand te geven of te sturen. De meeste kinderen kozen voor oma of hun moeder maar ik kon geen belangrijker iemand bedenken dan de koningin, dus ging er een zelfgemaakte kerstkaart naar Soestdijk. En ik kreeg antwoord! Een van handgeschept papier gemaakte kaart, met een boodschap van de koningin zelf. Met een handtekening.



Ik ben er de hele school mee door geweest en mijn familie was apetrots. Voor anarchistische republikeinen die buttons droegen met 'oranje franje beu' en zo, toch bijzonder.



De kroningsdag van Beatrix kan ik me nog goed herinneren. In 1980. Rechtstreeks uitgezonden op een van de twee TV netten op onze stokoude TV met langwerpige druktoetsen. Koningin Juliana kon nauwelijks boven de herrie op Amsterdamse Dam uitkomen, want relschoppers maakten haar het spreken bijna onmogelijk. Schánde vonden wij dat weet ik nog. Mijn republikeinse ouders pinkten een traantje weg bij de inzegening van de nieuwe majesteit. Reuze anti-koningshuis ook. Not.



De daaropvolgende 33 jaar genoot ik van koninginnendagen, zag ik de prinsen opgroeien terwijl ik dat zelf ook deed, verkering krijgen, trouwen (gisteren wéér als een kind zitten snikken bij de beelden van de huilende Maxima tijdens haar huwelijk met Willem-Alexander) en kinderen die werden geboren. Rampen gebeurden en de koningin was er om te troosten en de slachtoffers en nabestaanden bij te staan.



Haar snik, tijdens de toespraak na de rampzalige koninginnendag in Apeldoorn, ging me door merg en been. Wat was ik, als republikein, die geen fan is van een koningshuis, vaak trots en wat was ik ontroerd als onze nationale rots in de branding weer eens midden tussen haar onderdanen stond.



Schandalen als Margaritagate en Mabelgate kwamen en gingen, stoer gedragen door de gehele familie. Prins Claus overleed, wat ik verschrikkelijk vond voor de koningin. Juliana overleed, wat me werkelijk zeer deed en dan nog het vreselijke ongeluk van prins Friso vorig jaar, waarbij ze weer zo statig, sterk en toch zacht en liefdevol haar lot droeg.



Mijn republikeinse hart smolt voor de zoveelste keer en zoals zo veel mensen wenste ik haar niets, maar dan ook niets dan goeds toe. Daarna, na dit afschuwelijke drama, was ze er toch om haar taken uit te voeren. Onvermoeibaar, vriendelijk, elegant, krachtig.



Wát een vrouw is ze toch........



Ik ben geloof ik helemaal niet zo erg een republikein. Ik vond dat ik het moest zijn maar ik ben het niet. Het idee van een gekozen staatshoofd vind ik nog steeds prima maar ik ben zo dol op onze vorstinnen, dat maakt republikein zijn er niet makkelijker op.



Mijn republikeinse, anarchistische, socialistische ouders zijn aan het overwinteren in Portugal. Ik belde ze op om het nieuws te vertellen. Mijn moeder barstte in tranen uit, mijn vader riep 'Ach neeeeee!' en ze besloten direct op zoek te gaan naar een plek om de speech van de koningin ergens live te kunnen meemaken.

Daar gingen ze, die twee 'Oranje franje beu' hippies. Kijken naar de speech van onze koningin.



'Dank u voor de vele jaren dat ik uw koningin mocht zijn' zei koningin Beatrix gisteren in haar abdicatiespeech. De tranen spatten uit mijn ogen. Mijn dochter, kind van een zeer niet fanatieke, koningsgezinde republikein, die van mij verplicht mee moest kijken naar dit historische moment, keek me verbaasd aan. Meestal huil ik alleen tijdens films als Bambi of bij All You Need is Love.

En nu, bij de afstandstoespraak van koningin Beatrix ook.



Omdat ik haar zo zal missen.

Ja, gewoon gaan! Goed plan! Stoer ook.