Psyche
alle pijlers
angstig
donderdag 28 februari 2013 om 09:22
Mijn relatie is sinds 1,5 maand over. Ik heb het daar erg moeilijk mee. Dit is de 3de keer dat de relatie over is, door paniek vanuit mijn (ex) vriend zijn kant. Mijn ex heeft veel meegemaatk in het verleden waardoor hij soms erg vast loopt met zichzelf. Dit is natuurlijk geen excuus om mij iedere keer maar aan de kant te zetten, maar toch kan ik het ergens in de verte linken aan wat hij heeft meegemaakt. Nu is het dus weer over en hij wil me nu terug en wil hij hard aan zichzelf werken bij de psych. Hij is 32 en ziet zichzelf als iemand die het niet goed genoeg doet, zoals dat iedereen om hem heen samenwoont en alles heeft wat hij graag had willen hebben. Maar doordat hij iedere keer wegloopt in relaties is dit hem tot nu toe nog niet gelukt.
Nu komt eigenlijk mijn probleem. Ik heb zelf ook nogal wat dingen meegemaakt in het verleden, die ik voor mezelf al wel redelijk verwerkt heb met behulp van psycholoog de afgelopen 10 jaar. Het enige wat mij vaak problemen oplevert is dat ik zo bang ben fouten te maken of mensen te verliezen of het gewoon weg niet goed genoeg te doen. Dit resulteert vaak in dat mensen mij hun mening erg op willen leggen, ik denk omdat ze weten dat ik het me aantrek. In voorbeeld met ex zeggen ze nu je moet nooit meer teruggaan want dan ben je dom etc etc. Ik trek me dat heel erg aan en ben dan bang dat mocht ik teruggaan dat mijn vrienden niet meer met me om willen gaan. Ik niet goed genoeg meer ben.
ZO ook met een vriendin die laatst enorm boos op mij is geweest, omdat ik in haar ogen nooit spontaan langskwam of belde. Ik trok me dat heel erg aan, bood mijn excuses aan, terwijl ik dan later denk van ze liet zelf ook nooit iets van zichzelf horen.
Kortom ik maak me altijd overal druk over, wat mensen vinden van mijn keuzes, of ze me wel accepteren, me niet laten vallen, wel goed genoeg ben, de angst dat ze je laten vallen en dan er alleen voor staat. Ik merk steeds meer dat dit me gaat belemmeren en ik er enorm onrustig en verdrietig door wordt. Want ik maak geen eigen keuzes, ben altijd bezig met of anderen het wel goed keuren, waardoor ik merk dat ik meepraat met anderen om het maar goed te doen, terwijl ik zelf liever misschien iets anders wil. En als ik dan iets anders doe me continu probeer te verantwoorden of mijn excuses aanbiedt.
Herkent iemand dit/ tips of ervaringen voor mij. Ik merk dat ik er erg in vast begin te lopen. Mijn leven lijkt te worden geleefd door anderen, omdat ik zo bang ben alleen over te blijven/ niet goed genoeg te zijn
Nu komt eigenlijk mijn probleem. Ik heb zelf ook nogal wat dingen meegemaakt in het verleden, die ik voor mezelf al wel redelijk verwerkt heb met behulp van psycholoog de afgelopen 10 jaar. Het enige wat mij vaak problemen oplevert is dat ik zo bang ben fouten te maken of mensen te verliezen of het gewoon weg niet goed genoeg te doen. Dit resulteert vaak in dat mensen mij hun mening erg op willen leggen, ik denk omdat ze weten dat ik het me aantrek. In voorbeeld met ex zeggen ze nu je moet nooit meer teruggaan want dan ben je dom etc etc. Ik trek me dat heel erg aan en ben dan bang dat mocht ik teruggaan dat mijn vrienden niet meer met me om willen gaan. Ik niet goed genoeg meer ben.
ZO ook met een vriendin die laatst enorm boos op mij is geweest, omdat ik in haar ogen nooit spontaan langskwam of belde. Ik trok me dat heel erg aan, bood mijn excuses aan, terwijl ik dan later denk van ze liet zelf ook nooit iets van zichzelf horen.
Kortom ik maak me altijd overal druk over, wat mensen vinden van mijn keuzes, of ze me wel accepteren, me niet laten vallen, wel goed genoeg ben, de angst dat ze je laten vallen en dan er alleen voor staat. Ik merk steeds meer dat dit me gaat belemmeren en ik er enorm onrustig en verdrietig door wordt. Want ik maak geen eigen keuzes, ben altijd bezig met of anderen het wel goed keuren, waardoor ik merk dat ik meepraat met anderen om het maar goed te doen, terwijl ik zelf liever misschien iets anders wil. En als ik dan iets anders doe me continu probeer te verantwoorden of mijn excuses aanbiedt.
Herkent iemand dit/ tips of ervaringen voor mij. Ik merk dat ik er erg in vast begin te lopen. Mijn leven lijkt te worden geleefd door anderen, omdat ik zo bang ben alleen over te blijven/ niet goed genoeg te zijn
donderdag 28 februari 2013 om 09:53
Ha JamieLynn,
herkenbaar. Ex en ik zijn nu voor de tweede keer uit elkaar omdat hij ook issues heeft. (of in ieder geval, zo omschrijft hij het, ik denk gewoon dat hij me niet leuk genoeg vindt)
En ik merkte ook de eerste keer dat we uit elkaar waren dat ik niet 'op mijn eigen kompas durfde te varen'. Uiteindelijk moest ik het mijn vriendinnen die me een maand hadden getroost toch wel vertellen dat we bij elkaar waren.. Ik heb uitgelegd waarom (waarbij ik natuurlijk het gevoel had dat ik hem moest verdedigen) we weer bij elkaar waren. En dat de enige reden om het niet te doen was omdat ik het hun niet durfde te vertellen. En ze waren lief en begripvol En nu ik dus weeeeeer gedumpt ben (al heb ik t dit keer zelf geinitieerd) zijn ze er ook voor me. Al vonden ze hem een eikel.
Dat was even een zijweg, het grotere geheel herken ik ook volkomen. Ik denk ook dat je daarom nog in de wachtstand staat en het ok zou vinden als iemand voor de VIERDE keer je dumpt en het weer goed wil maken. Jij bent goed genoeg! Goed genoeg voor een leuke zekere relatie en leuk genoeg voor waardevolle vriendschappen. Maar ook zonder die ene bijzondere man EN zonder vriendinnen ben je de moeite waard. Jij bent een leuk persoon! Je bent je eigen beste vriend.
Ik zit een beetje in hetzelfde proces, met behulp van psycholoog probeer ik beter te snappen waar mijn aandeel ligt, maar verder werk ik er vooral aan om mezelf weer een leuk persoon te vinden. En te bedenken wat IK leuk vind!
Vb.. ik heb een weekendbaan, al 6 jaar ben ik er in het weekend dus nooit bij. Tel daarbij op dat ik jarenlang 60 uur pw heb gewerkt EN een relatie had, ik heb dus niet zoveel geinvesteerd in vriendschappen en eigen hobby's de afgelopen jaren. En nu voel ik me wel eens eenzaam. Ik werk nu ivm scriptie veel minder en mijn ex is er niet meer, dus wat moet ik alleen? En dan denk ik: mijn vriendinnen gaan elke week nog naar feestjes, gaan stappen etc, dat wil ik ook! Nu vraag ik me dus af, WIL ik dacht echt? Of vergelijk ik me en denk ik dat te moeten willen?
Het is een hele zoektocht. Ga terug naar een goede therapeut, bedenk wat JIJ wil.. Niet of Hij jou nog wil, wil jij hem? En zijn shitty omgangsmanieren? Wat vind jij leuk om te doen? Wat maakt het leven voor jou waardevol? Als je jezelf een leuk mens vindt, raak je ook minder snel van slag door dat soort opmerkingen
herkenbaar. Ex en ik zijn nu voor de tweede keer uit elkaar omdat hij ook issues heeft. (of in ieder geval, zo omschrijft hij het, ik denk gewoon dat hij me niet leuk genoeg vindt)
En ik merkte ook de eerste keer dat we uit elkaar waren dat ik niet 'op mijn eigen kompas durfde te varen'. Uiteindelijk moest ik het mijn vriendinnen die me een maand hadden getroost toch wel vertellen dat we bij elkaar waren.. Ik heb uitgelegd waarom (waarbij ik natuurlijk het gevoel had dat ik hem moest verdedigen) we weer bij elkaar waren. En dat de enige reden om het niet te doen was omdat ik het hun niet durfde te vertellen. En ze waren lief en begripvol En nu ik dus weeeeeer gedumpt ben (al heb ik t dit keer zelf geinitieerd) zijn ze er ook voor me. Al vonden ze hem een eikel.
Dat was even een zijweg, het grotere geheel herken ik ook volkomen. Ik denk ook dat je daarom nog in de wachtstand staat en het ok zou vinden als iemand voor de VIERDE keer je dumpt en het weer goed wil maken. Jij bent goed genoeg! Goed genoeg voor een leuke zekere relatie en leuk genoeg voor waardevolle vriendschappen. Maar ook zonder die ene bijzondere man EN zonder vriendinnen ben je de moeite waard. Jij bent een leuk persoon! Je bent je eigen beste vriend.
Ik zit een beetje in hetzelfde proces, met behulp van psycholoog probeer ik beter te snappen waar mijn aandeel ligt, maar verder werk ik er vooral aan om mezelf weer een leuk persoon te vinden. En te bedenken wat IK leuk vind!
Vb.. ik heb een weekendbaan, al 6 jaar ben ik er in het weekend dus nooit bij. Tel daarbij op dat ik jarenlang 60 uur pw heb gewerkt EN een relatie had, ik heb dus niet zoveel geinvesteerd in vriendschappen en eigen hobby's de afgelopen jaren. En nu voel ik me wel eens eenzaam. Ik werk nu ivm scriptie veel minder en mijn ex is er niet meer, dus wat moet ik alleen? En dan denk ik: mijn vriendinnen gaan elke week nog naar feestjes, gaan stappen etc, dat wil ik ook! Nu vraag ik me dus af, WIL ik dacht echt? Of vergelijk ik me en denk ik dat te moeten willen?
Het is een hele zoektocht. Ga terug naar een goede therapeut, bedenk wat JIJ wil.. Niet of Hij jou nog wil, wil jij hem? En zijn shitty omgangsmanieren? Wat vind jij leuk om te doen? Wat maakt het leven voor jou waardevol? Als je jezelf een leuk mens vindt, raak je ook minder snel van slag door dat soort opmerkingen
donderdag 28 februari 2013 om 09:59
Ooh meid.... Jij gedraagt je als een kameleon... Vlekkeloos pas jij je keer op keer aan, op een manier wat jij denkt dat eem ander van jouw verwacht... Beetje bij beetje word je hierdoor vervreemd van je eigen ik.. tot je op een punt komt.. dat je zover bij jezelf vandaan bent dat je niet meer wie je echt bent....
Ik denk dat het heel belangrijk is dat je op zoek gaat maar je eigen ik, wie ben ik, wat wil ik en wat heb ik nodig? En hoe kan ik zelf het middelpunt van mijn leven worden?
En misschien is het niet overbodig om daar wat hulp bij te zoeken van een psycholoog.
Ik denk dat het heel belangrijk is dat je op zoek gaat maar je eigen ik, wie ben ik, wat wil ik en wat heb ik nodig? En hoe kan ik zelf het middelpunt van mijn leven worden?
En misschien is het niet overbodig om daar wat hulp bij te zoeken van een psycholoog.
donderdag 28 februari 2013 om 10:02
@ vivadiva bedankt voor je reactie.
Hoe erg het misschien ook klinkt wil hem nog steeds, maar ja wat gaat er dan gebeuren he. Ik zit idd heel erg te twijfelen. Ik merk alleen dat ik me nu vooral laat leiden door angsten. Wat zal de rest vinden?
Ik heb dat echt bij alles....overal wil ik me verantwoorden, goed genoeg gevonden worden, dat mensen achter me staan. Angst om als ik verkeerde keuzes maak mensen me niet meer willen zien ofzo.
Hoe doe jij dat? Denk jij weleens na over wat je verder zou willen met ex en wat je vriendinnen ervan vinden?
Hoe erg het misschien ook klinkt wil hem nog steeds, maar ja wat gaat er dan gebeuren he. Ik zit idd heel erg te twijfelen. Ik merk alleen dat ik me nu vooral laat leiden door angsten. Wat zal de rest vinden?
Ik heb dat echt bij alles....overal wil ik me verantwoorden, goed genoeg gevonden worden, dat mensen achter me staan. Angst om als ik verkeerde keuzes maak mensen me niet meer willen zien ofzo.
Hoe doe jij dat? Denk jij weleens na over wat je verder zou willen met ex en wat je vriendinnen ervan vinden?
donderdag 28 februari 2013 om 10:04
quote:smilee schreef op 28 februari 2013 @ 09:59:
Ooh meid.... Jij gedraagt je als een kameleon... Vlekkeloos pas jij je keer op keer aan, op een manier wat jij denkt dat eem ander van jouw verwacht... Beetje bij beetje word je hierdoor vervreemd van je eigen ik.. tot je op een punt komt.. dat je zover bij jezelf vandaan bent dat je niet meer wie je echt bent....
Ik denk dat het heel belangrijk is dat je op zoek gaat maar je eigen ik, wie ben ik, wat wil ik en wat heb ik nodig? En hoe kan ik zelf het middelpunt van mijn leven worden?
En misschien is het niet overbodig om daar wat hulp bij te zoeken van een psycholoog.
Het klopt exact wat je beschrijft...nu ik erover nadenk doe ik dit al mijn hele leven. Maar hoe ga je dat punt omdraaien he..merk nu al dat ik op wat weerstand stuit van mensen als ik een keer probeer mijn eigen beslissing te maken.
Psych zit ik inderdaad bij en hoop dat die me op weg kan helpen. Ben ook enorm benieuwd naar ervaringen/herkenning/ tips van anderen
Ooh meid.... Jij gedraagt je als een kameleon... Vlekkeloos pas jij je keer op keer aan, op een manier wat jij denkt dat eem ander van jouw verwacht... Beetje bij beetje word je hierdoor vervreemd van je eigen ik.. tot je op een punt komt.. dat je zover bij jezelf vandaan bent dat je niet meer wie je echt bent....
Ik denk dat het heel belangrijk is dat je op zoek gaat maar je eigen ik, wie ben ik, wat wil ik en wat heb ik nodig? En hoe kan ik zelf het middelpunt van mijn leven worden?
En misschien is het niet overbodig om daar wat hulp bij te zoeken van een psycholoog.
Het klopt exact wat je beschrijft...nu ik erover nadenk doe ik dit al mijn hele leven. Maar hoe ga je dat punt omdraaien he..merk nu al dat ik op wat weerstand stuit van mensen als ik een keer probeer mijn eigen beslissing te maken.
Psych zit ik inderdaad bij en hoop dat die me op weg kan helpen. Ben ook enorm benieuwd naar ervaringen/herkenning/ tips van anderen
donderdag 28 februari 2013 om 10:33
donderdag 28 februari 2013 om 10:40
Probeer eens deze vragen te beantwoorden:
Wat vind jij leuk om te doen JL?
Hoe zou jou ideale leven ZONDER ex eruit zien?
Met die twee vragen ben ik heel erg bezig.
Ik vind het leuk om hard te lopen, te lunchen met vriendinnen, te shoppen, een avondje op de bank met tv & laptop. Ik vind mijn werk erg leuk!
Mijn ideale leven zonder ex (uhh dat is dus NU), na mijn scriptie een reis maken deze zomer. In augustus begint het werkseizoen weer, dan hard werken en vele leuke dingen doen en dan in december weer op reis. Blijven hardlopen. Mijn lieve vriendinnen meer zien. Na de zomer verhuizen naar een ander leuk huurhuis, dat me helemaal eigen maken. Meer genieten van alleen zijn.
Probeer eens een schets te maken voor jezelf...
quote:jamielynn schreef op 28 februari 2013 @ 10:02:
Hoe doe jij dat? Denk jij weleens na over wat je verder zou willen met ex en wat je vriendinnen ervan vinden?
Ik vind het belangrijker om te bedenken of IK het nog wel wil.
Vorig zomer toen we uit elkaar waren heb ik me alleen maar geconcentreerd op de negatieve punten. Ex was een stomme eikel die me niet verdiende. En toen kwamen we bij elkaar
Nu probeer ik in mijn hoofd een eerlijker beeld te scheppen van onze relatie. En mijn vriendinnen zouden me steunen, mijn ouders ook, dat weet ik zeker. Maar aan de andere kant, ik denk niet dat ik het nog zou willen. Elke keer dat je uit elkaar gaat gaat er iets kapot. Iets van vertrouwen, je veilig voelen.... Ik denk dat je niet eerlijk bent naar jezelf door te zeggen ' ik wil het sowieso nog wel'
Wat vind jij leuk om te doen JL?
Hoe zou jou ideale leven ZONDER ex eruit zien?
Met die twee vragen ben ik heel erg bezig.
Ik vind het leuk om hard te lopen, te lunchen met vriendinnen, te shoppen, een avondje op de bank met tv & laptop. Ik vind mijn werk erg leuk!
Mijn ideale leven zonder ex (uhh dat is dus NU), na mijn scriptie een reis maken deze zomer. In augustus begint het werkseizoen weer, dan hard werken en vele leuke dingen doen en dan in december weer op reis. Blijven hardlopen. Mijn lieve vriendinnen meer zien. Na de zomer verhuizen naar een ander leuk huurhuis, dat me helemaal eigen maken. Meer genieten van alleen zijn.
Probeer eens een schets te maken voor jezelf...
quote:jamielynn schreef op 28 februari 2013 @ 10:02:
Hoe doe jij dat? Denk jij weleens na over wat je verder zou willen met ex en wat je vriendinnen ervan vinden?
Ik vind het belangrijker om te bedenken of IK het nog wel wil.
Vorig zomer toen we uit elkaar waren heb ik me alleen maar geconcentreerd op de negatieve punten. Ex was een stomme eikel die me niet verdiende. En toen kwamen we bij elkaar
Nu probeer ik in mijn hoofd een eerlijker beeld te scheppen van onze relatie. En mijn vriendinnen zouden me steunen, mijn ouders ook, dat weet ik zeker. Maar aan de andere kant, ik denk niet dat ik het nog zou willen. Elke keer dat je uit elkaar gaat gaat er iets kapot. Iets van vertrouwen, je veilig voelen.... Ik denk dat je niet eerlijk bent naar jezelf door te zeggen ' ik wil het sowieso nog wel'
donderdag 28 februari 2013 om 10:51
@vivadiva...ik probeer inderdaad ook meer te kijken naar wat ik zelf wil, maar vindt dat soms wel lastig...
Ik kan wel genieten van avondje op de bank met tv of laptop en met vriendinnen wat doen...heb een hele leuke baan en studie die ik volg...het is bij mij meer het gevoel dat ik niet eigen keuzes durf te maken uit angst...het feit dat mensen graag hun mening aan je op willen leggen...dat proces vind ik lastig te doorbreken om adviezen mee te nemen maar wel zelf durven te beslissen
Ik kan wel genieten van avondje op de bank met tv of laptop en met vriendinnen wat doen...heb een hele leuke baan en studie die ik volg...het is bij mij meer het gevoel dat ik niet eigen keuzes durf te maken uit angst...het feit dat mensen graag hun mening aan je op willen leggen...dat proces vind ik lastig te doorbreken om adviezen mee te nemen maar wel zelf durven te beslissen
donderdag 28 februari 2013 om 11:08
