Psyche
alle pijlers
Postnatale depressie, help!
zaterdag 9 maart 2013 om 19:43
Hoi allemaal,
Ik ben ten einde raad!
4 maanden geleden, na een niet plezierige zwangerschap en ingrijpende bevalling, is ons kindje geboren. Hij heeft ook nog eens 14 dagen op de couveuse-afdeling gelegen.
Ons kind was zó welkom, ik heb zó gedroomd over hoe "het" zou zijn als het eenmaal geboren zou zijn, maar ik heb een zware depressie te pakken gekregen, en vooralsnog is elke dag óverleven. Het is zo erg....ik heb soms het gevoel dat het mijn kind niet is. En dat al mijn levenslust nu in ons kindje is overgegaan.
Godzijdank krijg ik veel hulp, maar het is zo zwaar. Elke dag heb ik hoofdpijn en zenuwpijnen in mijn rug en benen. Ik gebruik anti-depressiva, en soms heb ik een soort tijdelijke opleving en denk ik dat het voorbij is, maar dan komt het gevoel weer keihard terug.
Is er iemand die me raad kan geven, ik voel me zo ellendig en schuldig!
Heel erg bedankt alvast.
S.
Ik ben ten einde raad!
4 maanden geleden, na een niet plezierige zwangerschap en ingrijpende bevalling, is ons kindje geboren. Hij heeft ook nog eens 14 dagen op de couveuse-afdeling gelegen.
Ons kind was zó welkom, ik heb zó gedroomd over hoe "het" zou zijn als het eenmaal geboren zou zijn, maar ik heb een zware depressie te pakken gekregen, en vooralsnog is elke dag óverleven. Het is zo erg....ik heb soms het gevoel dat het mijn kind niet is. En dat al mijn levenslust nu in ons kindje is overgegaan.
Godzijdank krijg ik veel hulp, maar het is zo zwaar. Elke dag heb ik hoofdpijn en zenuwpijnen in mijn rug en benen. Ik gebruik anti-depressiva, en soms heb ik een soort tijdelijke opleving en denk ik dat het voorbij is, maar dan komt het gevoel weer keihard terug.
Is er iemand die me raad kan geven, ik voel me zo ellendig en schuldig!
Heel erg bedankt alvast.
S.
zaterdag 9 maart 2013 om 19:51
zaterdag 9 maart 2013 om 19:55
Hoe lang ben je aan de AD? Deze zou op een gegeven moment wel moeten aanslaan. Blijf niet te lang rondlopen met deze gevoelens, want kunnen een behoorlijk ingrijpend effect hebben op je kind, partner en jezelf. Je kunt gevaarlijk worden voor jezelf, voor je kind (en gevaarlijk is niet alleen maar agressie, maar ook het liefst zoveel mogelijk je kind ontwijken/negeren) en ook voor een partner kan het een relatie nekslag geven. Blijf dus vooral in contact met een hulpverlener en evalueer hoe het gaat. Mocht het niet gelijdelijk wat beter gaan, toch maar eens contact opnemen met een POP poli, om te bespreken wat je zou mogen verwachten, op welke termijn en wat je anders kan doen als het niet gaat.
zaterdag 9 maart 2013 om 19:56
Hoi, ja ik ben al vaak bij de huisarts geweest. Het is ons eerte kindje. Ik heb veel last van herbelevingen, ook nachtmerries, en omdat ik me beter voel als ik er niet aan herinnerd word, wil ik liever geen therapie.
Ik zou idd graag ervaringsverhalen willen lezen, als iemand wil delen tenminste.
Dankjewel voor de snelle reacties!
Ik zou idd graag ervaringsverhalen willen lezen, als iemand wil delen tenminste.
Dankjewel voor de snelle reacties!
zaterdag 9 maart 2013 om 19:59
@schouderklopje: ik heb geen gevoelens van afkeer of zelfs haat jegens ons kind. Ik troost hem en zorg ook naar beste kunnen als ik alleen ben. Ik ben ook niet suïcidaal. In dat opzicht is de situatie dus niet alarmerend. Ik zou alleen zo graag gelukkig en echt mama willen zijn, of beter gezegd: me echt mama voelen!
zaterdag 9 maart 2013 om 20:03
Hai smailietje,
Ik heb hier ook een topic over geschreven. Ik zorg er straks voor dat hij op de eerste pagina staat, dan kun je mijn verhaal en van anderen lezen.
Ik ben geweest waar jij nu bent en ik kan nu vertellen: het wordt beter!
Het is een proces en ik kan je niet vertellen hoe lang deze duurt, dat is per persoon verschillend. Het kost tijd en het is echt met vallen en opstaan.
Rust goed uit, zorg dat je goed eet (vooral als je nog borstvoeding geeft), neem multivitamine tabletten in met visolie....
Om je beter raad te geven, moet ik meer weten waar je tegen aan loop.
Wat betreft je schuldgevoel, dat is alleen maar een teken dat je een bezorgde moeder bent! Echt waar!
Na de geboorte hebben vaak moeders het gevoel dat ze meteen een band met hun kindje hebben..., dat jij precies weet wat je kindje voelt e.d. Dat gebeurt echt niet bij alle vrouwen en vaak is het een kwestie van elkaar leren kennen. Probeer je daar jezelf niet op te beoordelen.... Het komt wel!
Ik zorg even dat mijn topic duidelijker naar voren komt.
Ik heb hier ook een topic over geschreven. Ik zorg er straks voor dat hij op de eerste pagina staat, dan kun je mijn verhaal en van anderen lezen.
Ik ben geweest waar jij nu bent en ik kan nu vertellen: het wordt beter!
Het is een proces en ik kan je niet vertellen hoe lang deze duurt, dat is per persoon verschillend. Het kost tijd en het is echt met vallen en opstaan.
Rust goed uit, zorg dat je goed eet (vooral als je nog borstvoeding geeft), neem multivitamine tabletten in met visolie....
Om je beter raad te geven, moet ik meer weten waar je tegen aan loop.
Wat betreft je schuldgevoel, dat is alleen maar een teken dat je een bezorgde moeder bent! Echt waar!
Na de geboorte hebben vaak moeders het gevoel dat ze meteen een band met hun kindje hebben..., dat jij precies weet wat je kindje voelt e.d. Dat gebeurt echt niet bij alle vrouwen en vaak is het een kwestie van elkaar leren kennen. Probeer je daar jezelf niet op te beoordelen.... Het komt wel!
Ik zorg even dat mijn topic duidelijker naar voren komt.
zaterdag 9 maart 2013 om 20:06
Sorry dat ik het herhaal smailietje maar professionele hulp is hier wel belangrijk. Niet willen praten over gebeurtenissen helpt zeker niet. Je zult vaker in depressies vallen als je het probleem niet bij de wortel aanpakt. Je kunt allemaal middelen gaan slikken maar dat geneest de problematiek zeker niet. Succes ermee!
zaterdag 9 maart 2013 om 20:06
Gelukkig Smailletje. Misschien lullig om te zeggen, maar potentieel gevaar is voor mij het belangrijkste om uit te sluiten zeg maar. Vooral voor je kind natuurlijk, maar ook voor jezelf. Het volgende voelt voor mij meer als bijzaak, hoewel een ongelukkige moeder natuurlijk ook veel te wensen overlaat.
Ik denk alleen dat dat een veel langer traject gaat zijn dan enkele weken (misschien heb je geluk). Want er is vreselijk veel veranderd in je leven, je lichaam heeft nog te maken met hormonen en zoals ik iemand anders zag schrijven, gaat het ook niet makkelijk met je relatie? Kortom, dan zal het waarschijnlijk een proces van maanden worden. Ik hoop dat je voor jezelf die tijd neemt (je zult wel moeten) en er hopelijk een goede begeleider bij vindt (maatschappelijk werker, psycholoog, therapeut, relatiepeut of weet ik veel wie je daarvoor nodig hebt.
Verder kan het geen kwaad om je bloedhuishouding onder de loep te nemen. Veel vrouwen kampen na een bevalling met tekorten die (indirect) weer bijdragen aan de stemming. Ijzertekorten, vertraagde schildklierwerking, B vitamine tekort, etc. Het is in geval van zulke klachten geen overbodige luxe om dit soort tekorten uit te sluiten.
Ik denk alleen dat dat een veel langer traject gaat zijn dan enkele weken (misschien heb je geluk). Want er is vreselijk veel veranderd in je leven, je lichaam heeft nog te maken met hormonen en zoals ik iemand anders zag schrijven, gaat het ook niet makkelijk met je relatie? Kortom, dan zal het waarschijnlijk een proces van maanden worden. Ik hoop dat je voor jezelf die tijd neemt (je zult wel moeten) en er hopelijk een goede begeleider bij vindt (maatschappelijk werker, psycholoog, therapeut, relatiepeut of weet ik veel wie je daarvoor nodig hebt.
Verder kan het geen kwaad om je bloedhuishouding onder de loep te nemen. Veel vrouwen kampen na een bevalling met tekorten die (indirect) weer bijdragen aan de stemming. Ijzertekorten, vertraagde schildklierwerking, B vitamine tekort, etc. Het is in geval van zulke klachten geen overbodige luxe om dit soort tekorten uit te sluiten.
zaterdag 9 maart 2013 om 20:07
Ik heb nogal veel pech gehad rond de bevalling; werd ingeleid en wat volgde is met geen pen te beschrijven. Ergere pijn ken ik niet. Het ballonnetje was halverwege mijn baarmoedermond blijven steken en ik kreeg weeënstormen, gedurende 7 uur. De volgende dag oxytocine, maar, ipv elk half uur, werd het elke twintig minuten verhoogd. Ik zat dus in no time aan mijn top. Pijnbestrijding gevraagd, de eerste keer hielp niet. Tweede keer wel. Niet voldoende ontsluiting en paniek om me heen (ging allemaal heel snel), en toen halsoverkop keizersnede. Toen werd ons kindje afgevoerd, ik heb hem maar heel kort gezien, en mijn man was ook meteen weg. Ik heb TWEE UUR alleen gelegen op de recovery (!), en toen ik op de couveus afdeling kwam herkende ik mijn eigen kind niet.
Dit verhaal droom ik elke week opnieuw, het is zo ingrijpend geweest, pff.
Dit verhaal droom ik elke week opnieuw, het is zo ingrijpend geweest, pff.
zaterdag 9 maart 2013 om 20:09
Hi smailietje,
Geen ervaring met postnatale depressie hier, maar wat je hier omschrijft vind ik ook als post traumatische stress klinken. Je schrijft ook dat je een erg nare bevalling hebt gehad.
Ik begrijp dat met iemand erover praten de gevoelens weer oprakelt. Misschien zou je eens aan emdr kunnen denken (als het idd een pts reactie op een rotbevalling is). Ik zou hoe dan ook toch met iemand gaan praten.
Sterkte...
Geen ervaring met postnatale depressie hier, maar wat je hier omschrijft vind ik ook als post traumatische stress klinken. Je schrijft ook dat je een erg nare bevalling hebt gehad.
Ik begrijp dat met iemand erover praten de gevoelens weer oprakelt. Misschien zou je eens aan emdr kunnen denken (als het idd een pts reactie op een rotbevalling is). Ik zou hoe dan ook toch met iemand gaan praten.
Sterkte...
zaterdag 9 maart 2013 om 20:19
Herbelevingen en nachtmerries komen mij erg bekend voor als pts. Ontwijkingsgedrag heb ik gelukkig minder last van gehad, maar is wel klassiek bij ptss. En onder invloed van hormonen kan het allemaal nog heftiger overkomen.
Heb zelf genoeg gehad aan een paar gesprekken met een psycholoog, maar heb ook hele goede verhalen over emdr gehoord.
Heb zelf genoeg gehad aan een paar gesprekken met een psycholoog, maar heb ook hele goede verhalen over emdr gehoord.
zaterdag 9 maart 2013 om 20:20
Ik neem aan dat je ook een afsluitend gesprek hebt gehad nav je bevalling? Hoe is daar toen gereageerd op je verhaal en het effect op jou? Kon je dit toen onder woorden brengen? Je kunt altijd nog een na gesprek aanvragen in het ziekenhuis. Men is tegenwoordig steeds bewuster van het effect van een (niet goed doorlopen) bevalling.
zaterdag 9 maart 2013 om 20:22
Een vreselijk verhaal. Heel naar voor je.
Blijf hoop houden. Wat iemand al zei: het wordt echt beter! Ook al lijkt het nu uitzichtloos.
Praten zal lastig worden maar het is wel de sleutel. In het begin is het moeilijk maar uiteindelijk zal je merken dat het helpt.
Hoe moeilijk het ook lijkt, probeer niet bij de pakken neer te gaan zitten. Op die manier zal je uiteindelijk ook van je kindje gaan genieten.
Blijf hoop houden. Wat iemand al zei: het wordt echt beter! Ook al lijkt het nu uitzichtloos.
Praten zal lastig worden maar het is wel de sleutel. In het begin is het moeilijk maar uiteindelijk zal je merken dat het helpt.
Hoe moeilijk het ook lijkt, probeer niet bij de pakken neer te gaan zitten. Op die manier zal je uiteindelijk ook van je kindje gaan genieten.
zaterdag 9 maart 2013 om 20:45
Ik denk dat wij niets kunnen zeggen over dit verhaal. Op 13 januari open je een topic over de relatieproblemen met je man en dat je jezelf daarom opsluit in de slaapkamer en aan de anti-depressiva bent en nu open je een topic dat je ernstige psychische problemen hebt na je bevalling. Ik vind deze twee verhalen moeilijk in elkaar te passen en kan je daarom geen zinnig advies geven, behalve: zoek goede psychische hulp, want volgens mij ben je goed in de soep aan het draaien.
zaterdag 9 maart 2013 om 20:56
Ook ik denk aan een PTSS als ik je verhaal zo lees. Heb zelf ook heel lang een rotgevoel gehad over mijn bevalling, incl. nare dromen, waardoor ik me ook niet echt kon overgeven aan het geluk. Heb zelfs 3 jaar geen tweede meer gewild, uiteindelijk kwam dit verlangen toch, maar heb ik wel meteen om een epiduraal gevraagd. Bij mij was het niet zo erg dat er sprake was van een depressie, denk ik, het is vanzelf over gegeaan. Maar denk wel dat het goed is om naar een psych te gaan zodat je leert omgaan met deze gevoelens en weer gelukkig kunt worden en genieten van de kleine, sterkte!
zaterdag 9 maart 2013 om 21:11
Ben je wel onder behandeling bij een psychiater?
Ik heb soortgelijke klachten gehad door o.a. een traumatische zwangerschap. Wat mij het meeste heeft geholpen zijn mijn medicijnen en EMDR-therapie. Door deze therapie ben ik vrij van herbelevingen en nachtmerries en kon ik mijn zwangerschap achter me laten. Mijn medicijnen (o.a. antidepressiva) hebben mij geholpen weer een stabiele stemming te krijgen.
Ik heb soortgelijke klachten gehad door o.a. een traumatische zwangerschap. Wat mij het meeste heeft geholpen zijn mijn medicijnen en EMDR-therapie. Door deze therapie ben ik vrij van herbelevingen en nachtmerries en kon ik mijn zwangerschap achter me laten. Mijn medicijnen (o.a. antidepressiva) hebben mij geholpen weer een stabiele stemming te krijgen.
zaterdag 9 maart 2013 om 21:48
Hier ook een depressie na de geboorte van mijn dochter. Ik begreep er niks van, ik had een heel medisch traject doorlopen om zwanger te worden want ik wilde dit kindje zo graag. De zwangerschap verliep niet vlekkeloos. Dochter bewoog erg weinig en de artsen waren ontevreden over haar hartritme. Week 36 een zeer zware hellp syndroom gekregen, waarbij dochter en ik beide vochten voor ons leven. Pogingen tot inleiden (2x gel en een baarmoederballon) leverde me tien uur weeën op en een cm ontsluiting. Daarna klapte dochters hartslag in en werd het een spoedkeizersnede. Dochter woog slechts 2 kilo en heeft een paar weken in de couveuse gelegen. Ik mocht na 8 dagen naar huis. Al die tijd dat zij nog daar lag, wilde ik alleen maar bij haar zijn. Ik nam geen rust, kolven en meerdere malen per dag naar het ziekenhuis. Toen kwam ze thuis en bleek een huilbaby. Ik kreeg een mentale klap. Alles wat ik had meegemaakt, de weggestopte angsten, het verdriet, de pijn.... Alles kwam eruit. Ik had een depressie en kwam er niet uit. Gesprekken gehad met de medisch maatschappelijk werkster van het zkh, met de ggze en huisarts, het consultatie buro. En ik liep met die vreselijke schuldgevoelens jegens mijn kind, dat ik rondliep met de vraag waarom ik haar zo graag wilde. Wat was ik in de war en verdrietig. Na circa een maand of 5 ging het eindelijk beter. Ik begon alles te verwerken. Dit had ik echter nooit in mijn eentje gekund. Tot mijn dochter ruim een jaar was wilde ik absoluut nooit geen tweede kind meer. Nu is ze twee en half, en ben ik 27 wk zwanger van de tweede. Natuurlijk ben ik soms bang voor herhaling, maar ik durf het aan. Sorry voorhet lange verhaal. Ik wil hiermee aangeven dat het soms een tijd duurt om alles te plaatsen wat er gebeurd, en dat je het zeker onder ogen moet komen wat je hebt meegemaakt. Ook de hulp accepteren van anderen. En gesprekken met hulpverleners, mijn idee daarover was gewoon proberen, niks te verliezen. Sterkte.
