Psyche
alle pijlers
beladen leeftijd
zaterdag 9 maart 2013 om 08:40
Vier jaar geleden mijn man overleden aan de vreselijke ziekte kanker. Hij mocht maar 49 worden... Vandaag..... Jullie raden het al : ik ben jarig en word....49 . Wat een raar gevoel!!! Ik voel me helemaal niet jarig, het is een heel beladen leeftijd!!! Ga er proberen een mooie dag van te maken en wilde dit gewoon even met jullie delen!
zaterdag 9 maart 2013 om 09:23
Mijn oudste broer is overleden toen hij 24 was en ik was behoorlijk van slag toen ik zelf 24 werd, het was anders dan de andere verjaardagen.
Het klopte niet, ik ging hem voorbij. Heel raar besef dat vanaf nu ik hem voorbij zou streven, leeftijden en dingen ging meemaken die hij nooit had meegemaakt. Het klopt niet, ik ben nu ouder dan mijn oudste broer, dit hoort niet zo te zijn, dit is tegennatuurlijk.
Ik ging een levensfase in die hij nooit meer zal bereiken, een leven verder leven waarin hij niet meer fysiek voorkomt, leerde mensen kennen die hem nooit hebben gekend zelfs en niet vanzelfsprekend weten dat hij bij mij hoort.
Ik heb hem overleefd en moet echt verder zonder hem.
We hebben zo lang en zo ver samen opgelopen en nu moet ik alleen verder. Zonder hem in mijn leven en naast mij.Ik heb hem overleefd.
Het leven gaat door en dat moet ook, het is zeker de moeite waard en kan zo mooi zijn soms. Maar ook zo kut.
Want zoals het was zo zal het nooit meer zijn, je moet de rest van je leven echt zonder hem verder, je moet door zonder hem en hem zelfs voorbij gaan en dat doet zo zeer. Zo vreselijk zeer.
Essie, ik geef je een hele meelevende, warme, oprechte, dikke
Het klopte niet, ik ging hem voorbij. Heel raar besef dat vanaf nu ik hem voorbij zou streven, leeftijden en dingen ging meemaken die hij nooit had meegemaakt. Het klopt niet, ik ben nu ouder dan mijn oudste broer, dit hoort niet zo te zijn, dit is tegennatuurlijk.
Ik ging een levensfase in die hij nooit meer zal bereiken, een leven verder leven waarin hij niet meer fysiek voorkomt, leerde mensen kennen die hem nooit hebben gekend zelfs en niet vanzelfsprekend weten dat hij bij mij hoort.
Ik heb hem overleefd en moet echt verder zonder hem.
We hebben zo lang en zo ver samen opgelopen en nu moet ik alleen verder. Zonder hem in mijn leven en naast mij.Ik heb hem overleefd.
Het leven gaat door en dat moet ook, het is zeker de moeite waard en kan zo mooi zijn soms. Maar ook zo kut.
Want zoals het was zo zal het nooit meer zijn, je moet de rest van je leven echt zonder hem verder, je moet door zonder hem en hem zelfs voorbij gaan en dat doet zo zeer. Zo vreselijk zeer.
Essie, ik geef je een hele meelevende, warme, oprechte, dikke
zaterdag 9 maart 2013 om 10:02
Essie Wat moet dat moeilijk zijn. Toch van harte van je bent alsnog jarig vandaag hoe vreemd en gek dat ook voelt.
Heb je vandaag familie of vrienden om je heen? Mensen met wie je ook kan delen hoe moeilijk je het vind om deze leeftijd te bereiken?
Heel veel sterkte vandaag en de komende periode want dit gevoel zal nog wel even blijven. Ik hoop dat je wel al veel aan de mooie dingen kan denken als je aan je man denkt en zijn liefde voelt.
Je gaat er proberen een mooie dag van te maken en dat is hartstikke goed maar laat dit er ook zijn he. Een lach en een traan.
Mijn man en ik scheelde 3 weken, hij was jonger. we vierden altijd samen onze verjaardag. Eind 2010 is hij ook overleden aan kanker. In de zomer wordt ik 30, de afgelopen jaren heb ik het niet gevierd. Hoe kan ik vieren dat ik ouder wordt terwijl hij dat nooit meer zal worden? Maar nu... tja ik weet niet ik zit er steeds meer over na te denken om het toch te doen. Hij zou dat gewild hebben en misschien wil ik het ook wel. Blijven moeilijke dingen dit he.
Heb je vandaag familie of vrienden om je heen? Mensen met wie je ook kan delen hoe moeilijk je het vind om deze leeftijd te bereiken?
Heel veel sterkte vandaag en de komende periode want dit gevoel zal nog wel even blijven. Ik hoop dat je wel al veel aan de mooie dingen kan denken als je aan je man denkt en zijn liefde voelt.
Je gaat er proberen een mooie dag van te maken en dat is hartstikke goed maar laat dit er ook zijn he. Een lach en een traan.
Mijn man en ik scheelde 3 weken, hij was jonger. we vierden altijd samen onze verjaardag. Eind 2010 is hij ook overleden aan kanker. In de zomer wordt ik 30, de afgelopen jaren heb ik het niet gevierd. Hoe kan ik vieren dat ik ouder wordt terwijl hij dat nooit meer zal worden? Maar nu... tja ik weet niet ik zit er steeds meer over na te denken om het toch te doen. Hij zou dat gewild hebben en misschien wil ik het ook wel. Blijven moeilijke dingen dit he.
zaterdag 9 maart 2013 om 10:45
